ஞாபகமறதி ஞானக்கண்ணு

ஞாபகமறதி ஞானக்கண்ணு

                         மலர்மதி

                                      மலர்மதி         வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டி ருந்த நான் சமீப காலமாக பல சிற்றிதழ்களிலும், மின்னிதழ்களிலும் எழுதி வருகிறேன். இதுவரை 450க்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகளும், 2 நாவல்களும் படைத்துள்ளேன். “தேன் சிட்டு” மின்னிதழில் மட்டும் இதுவரையில் 18 சிறுகதைகள் எழுதியுள்ளேன்.                துபாய் மின் நிலையத்தில் பொறியாளராகப் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் நான், விரைவில் பணி ஓய்வுப் பெறப்போகிறேன்,                 என்னைப் போல் பல எழுத்தாளர்களை ஊக்குவிக்கும் மிகச் சிறந்தப் பணியைச் செய்து வரும் ஆசிரியர் திரு. நத்தம் எஸ். சுரேஷ்பாபு அவர்களுக்கு என் நெஞ்சார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.                அவ்வப்போது இதுபோன்ற போட்டிகளை வைத்து எழுத்தாளர் களின் திறமைகளை வெளிக்கொணரும் மிகச் சீரிய இலக்கியப் பணிபுரியும் திரு. ப்ரணா போன்ற அறிஞர்கள் பாராட்டப்படவேண்டியவர்கள்.               “தேன் சிட்டு” மின்னிதழ் மேலும் பல சாதனைகள் படைத்து உச்சத்தைத் தொட வாழ்த்தி மகிழ்கிறேன்

 ஒவியம் : அ.செந்தில் குமார் 

  ஞானக்கண்ணுவுக்கு ஞாபக மறதி அதிகம். எந்தப் பொருளை எங்கே வைத்தோம் என்று தெரியாமல் தேடிக்கொண்டிருப்பார். காலையில் என்ன டிபன் சாப்பிட்டோம் என்பது மதிய உணவு சாப்பிடும் நேரத்தில்கூட நினைவில் இருக்காது.

          ஒரு முறை தன் மூக்குக்கண்ணாடி காணாமல் ஒரு மணி நேரம் தேடோ தேடு என்று தேடியிருக்கிறார். அவர் மனைவி நளாயினி வந்து, “நாசமாப் போச்சு. மூக்குக் கண்ணாடியைப் போட்டுக்கிட்டுத் தேடிய முதல் ஆள் நீங்களாகத்தான் இருக்கும்.” என்று டோஸ் விட்ட பிறகுதான் தடவிப் பார்த்து அசடு வழிந்தார் ஞானக்கண்ணு.

          “இந்தாங்க, போய் சர்க்கரை ஒரு கிலோ வாங்கிட்டு வாங்க.” என்று பையை அவர் கையில் திணித்தாள் நளாயினி.

          பையை வாங்கிக்கொண்டுக் கிளம்பினார் ஞானக்கண்ணு.

          வழியில் சிநேகிதர் ஒருவர் கிடைத்துவிட பேசிக்கொண்டே போனார். 

          பொங்கிய பாலை ஸ்டவ்விலிருந்து இறக்கிவைத்த நளாயினி, காபி பவுடரைக் கலந்து ரெடியாக வைத்திருந்தாள். சர்க்கரை மட்டும் கலக்கினால் காபி ரெடி.

          கடைத்தெருவிலிருந்து வீடு திரும்பிய ஞானக்கண்ணு, பையை மனைவி யிடம் நீட்ட, அதை வாங்கித் திறந்துப் பார்த்தவள், அதிர்ந்தாள்.

          அதில் சர்க்கரைக்குப் பதில் உப்பு இருந்தது.

          “நான் என்ன வாங்கிட்டு வரச் சொன்னேன்?”

          “ஒரு கிலோ உப்பு.”

          “சரியாப் போச்சு. சர்க்கரைதானே வாங்கிவரச் சொன்னேன்?”

          “வழியில என் ஃப்ரெண்டு ஒருத்தன் கிடைச்சானா, அவனோடு பேசிக்கிட்டே போனதுல மறந்துட்டேன்னு நினைக்கிறேன்.”

          “அப்படியா? இந்தாங்க, காபி.”

          நளாயினி கொண்டு வந்த காபியை வாங்கி ஆவலோடு உறிஞ்சிய அடுத்த நொடி, ‘சர்ர்ர்ர்ர்ர்…’ரென பீச்சி அடித்தார் ஞானக்கண்ணு.

          “என்ன இது காபி இப்படி உப்பு கரிக்குது?”

          “அதுவா, அது ஸ்பெஷல் உப்பு காபி. உங்களுக்காக ஸ்பெஷலா செஞ்சது.”

-2-

          ரியான நேரத்துக்கு அலுவலகம் சென்றுவிடுவார் ஞானக்கண்ணு.

நகைச்சுவை சிறுகதைப்போட்டியில் இரண்டாம் பரிசு பெற்ற கதை

          அலுவலகத்தில் அவரை கண்டுகொள்ளாமல் அவர் போக்குக்கு விட்டுவிட் டால், எந்த வேலையானாலும் அதை கனகச்சிதமாக முடித்துவிடுவார். அவரிடம் மட்டும் தப்பித்தவறி ‘இதைச் செய், அதைச் செய்’ என்று உத்தரவிட்டால் அவ்வளவுத் தான், எல்லாம் தலைகீழாகத்தான் இருக்கும். அந்த வேலையை மறுபடியும் வேறு யாராவது செய்யவேண்டி வரும். அதனால் ஞானக்கண்ணுவை யாரும் கண்டுகொள்வ தில்லை. அரசு அலுவலகம் என்பதால் அவர் எக்கேடாவது கெட்டு போகட்டும் என்று விட்டுவிடுவார்கள்.

          அன்று அவராகவே அக்கௌன்ட்ஸ் ஃபைலை வீட்டுக்கு எடுத்து வந்தார். மறு நாள் சனி, ஞாயிறு என்பதால் வீட்டில் ‘ஒர்க் ஃப்ரம் ஹோம்’ முடித்து மேனஜரிடம் நல்ல பேர் வாங்கணும் என்பது அவருடைய எதிர்பார்ப்பு.

           மெனக்கெட்டு ஃபைலை முடித்து திங்கட்கிழமை காலையில் மேனேஜர் டேபிள் மீது வைத்தார் ஞானக்கண்ணு.

           மேனேஜர் அப்ரிஷியேட் பண்ணுவார் என்று எதிர் பார்த்தால், அவர் விழுந்து, விழுந்து சிரித்தார்.

           “ஏன் சார் சிரிக்கிறீங்க?”

           “அபூர்வமா நீங்க பண்ற வேலையும் யூஸ்லெஸ்ஸாத்தான் முடியுது.”

           “எப்படி சார்?”

           “இது போன வருஷ ஃபைல். செத்த பாம்பை அடிச்சு என்ன பிரயோஜனம்?”

           ஞானக்கண்ணு அசடு வழிய அங்கிருந்து நழுவினார்.

           ளாயினிக்கு திடீர் கவலை தொற்றிக்கொண்டது. ஒரு வேலை கொடுத்தால் வேறு ஒன்று செய்கிறார். துணி துவைக்கச் சொன்னால், ஏற்கனவே துவைத்த துணிகளை மீண்டும் வாஷிங் மெஷினில் போட்டுவிடுகிறார். பாத்திரம் கழுவச் சொன்னால், கை-கால் கழுவிக்கொண்டு வந்து நிற்கிறார். பால் வாங்க அனுப்பினால், மோர் வாங்கி வருகிறார். இவரை இப்படியே விட்டால் ஞாபக மறதி என்கிற இந்த கொடிய நோய் இவரை எங்கு கொண்டுபோய் விடுமோ என பயந்துபோனவள், அவரை டாக்டரிடம் அழைத்துப் போனாள்.

           அவரைப் பரிசோதித்த டாக்டர், “உங்களுக்கு இந்த நோய் எத்தனை நாளா இருக்கு?” என்று கேட்டார்.

-3-

           “எந்த நோய் சார்?” என்று டாக்டரையே திருப்பிக் கேட்டார் ஞானக்கண்ணு.

           “பார்த்தீங்களா சார்? இப்படித்தான் சார் இவர் எல்லாத்தையும் மறந்துட றார்.” என்றாள் நளாயினி.

           “சரி, இப்போதைக்கு மருந்து எழுதி தர்றேன். ஒரு வாரம் கழித்து வாங்க கம்ப்ளீட் செக் அப் ஒண்ணு செஞ்சுருவோம்.” என்று டாக்டர் எதையோ கிறுக்கி ப்ரெஸ்க்ருப்ஷனை நீட்டினார்.

நகைச்சுவை சிறுகதைப்போட்டியில் இரண்டாம் பரிசு பெற்ற கதை

           ஆனால், அந்த மாத்திரைகளை வேளா வேளைக்கு ஒழுங்காக ஞானக்கண்ணு சாப்பிட மறந்துபோனார். வீட்டில் இருக்கும்போது மட்டும் நளாயினி சரியான நேரத்துக்கு மாத்திரை கொடுத்துவிடுவாள். அலுவலகத்தில் ஒரு நாளும் ஞானக்கண்ணு மாத்திரை சாப்பிடவில்லை.

           முழு பரிசோதனையும் செய்து பார்த்துவிட்டார் டாக்டர்.

           “டாக்டர்.. டெஸ்ட் ரிப்போர்ட் என்ன சொல்லுது?” என்று கேட்டாள் நளாயினி.

           டாக்டரோ குழப்பத்தின் உச்சியில் இருந்தார். அவர் ஆள்மாறாட்டம் செய்து தேர்வு எழுதி பாஸ் ஆனவர். அவருக்கு ரிப்போர்ட் எல்லாம் நார்மலாகவே வந்தது பார்த்து குழப்பம் ஏற்பட்டது. ரிப்போர்ட் என்றால் ஏதாவது ஒரு குறை இருக்கணும் என்பது அவர் எதிர்பார்த்த ஒன்று. அப்படி ஒன்றும் இல்லாததால்தான் இந்தக் குழப்பம்.

          நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் தன் பால்ய சிநேகிதர் பலராமனைச் சந்தித்தார் ஞானக்கண்ணு.

          ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையில் அருகில் இருந்த பூங்காவில் காற்று வாங்கப் போயிருந்தார் ஞானக்கண்ணு. அங்கு வைத்துத்தான் பலராமனைப் பார்த்தார். அவர் கவிதை வாங்க வந்திருந்தார். அதாவது பலராமன் ஒரு கவிஞர்.

          டைரியில் கவிதை ஒன்றை எழுதிக்கொண்டிருக்கும்போது, “ஹாய்.. பலராமா… எப்படியிருக்கே? பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சே.” என்றார் ஞானக்கண்ணு.

          “அடடா… ஞானக்கண்ணா? உனக்கு ரெண்டு கண்ணும் நன்றாகத்தானே இருக்கு?” என்று கேட்டார் பலராமன்.

          “ஆமாம். ஏன் கேக்கறே?”

          “இல்லை. கண்ணாடி போட்டிருக்கியே அதனால கேட்டேன். கல்லூரியில் படிக்கும்போது நீ எப்படி ஹீரோவாட்டம் இருப்பே. இப்ப கிழவனா மாறிட்டிருக்கியே.”

          “வயசாகுது இல்லையா? என்றும் இளமையாகவா இருக்கமுடியும்?”

-4-

          “மனசுதான் காரணம். அது சரி, உனக்கு அரசு உத்தியோகம். என்ன கவலை? என்னைச் சொல்லு.” என்று நொந்துகொண்டார் பலராமன்.

          “நீ இப்பவும் அந்த தனியார் நிறுவனத்துலதான் குப்பைக்கொட்டறியா?”

          “ஆமாம்பா. அலுவலகம் முழுக்க கூட்டிப் பெருக்கி குப்பையைத் தொட்டியில கொட்டிக்கிட்டுத்தான் இருக்கேன்.”

          “கவிதை எழுதறதை மட்டும் நிறுத்தலைன்னு சொல்லு.”

          “அது மட்டும் என்னால நிறுத்தவே முடியாதுப்பா.”

          “சரி, உன்னுடைய கவிதை திறமைக்கு அண்ணி ஒத்தாசையா இருக்காங்களா?”

          “மண்ணாங்கட்டி.”

          “மண்ணாங்கட்டியா ஒத்தாசையா இருக்கு? ஆச்சரியமா இருக்கே?”

          “சும்மா வெறுப்பேத்தாதே ஞானக்கண்ணா.”

          “அட, ஏம்பா கோபப்படறே?”

          “கோபப்படாம வேறு என்ன பண்ண?”

          “ஏம்பா?”

நகைச்சுவை சிறுகதைப்போட்டியில் இரண்டாம் பரிசு பெற்ற கதை

          “கொஞ்சங்கூட கற்பூர வாசனை அறியாத கழுதையா வந்து வாய்ச்சிருக்கா என் பொண்டாட்டி.”

          “ரச கற்பூரமா வாங்கிப் பாரேன்.”

          “என்னடா இது, கணவர் எவ்வளவுப் பெரிய கவிஞரா இருக்காரேன்னு பெருமைப்படாம, ஒரே டார்ச்சர்.”

          “அப்படி என்னத்தான் செய்யறாங்க?”

“அலுவலகத்திலிருந்து வந்ததும் வீட்டு வேலை கொடுத்துடறா. சமைக்க றது, துணி துவைக்கறது, ஸ்திரி போடறது, கடைக்குப் போய் மளிகை, காய் கறி வாங்கி வருவது எல்லாமே நான்தான். கிடைக்கிற கொஞ்ச நேரத்துல கவிதை ஒண்ணு எழுதலாமுன்னு பார்த்தா, ‘தே, சதா என்ன இது கிறுக்கிக்கிட்டு? போய் கரண்ட்டு பில்லு கட்டிட்டு வாங்கன்’னு துரத்தறாப்பா. தாங்க முடியலை. அதனால்தான் இப்படி பூங்காவுக்கு ஓடி வந்துட்டேன்.”

          கேட்கவே பரிதாபமாக இருந்தது.

          “ஆமாம், வீட்டு வேலை எல்லாத்தையும் நீயே செஞ்சுட்டா, அப்புறம் அண்ணிக்கு என்ன வேலை?”

          “டிவி சீரியல் ஒண்ணுவிடாமப் பார்க்கறதுதான் அவளோட ஒரே வேலை.” என்றவர், “அது சரி, உனக்கு இது போன்ற தொந்தரவெல்லாம் இல்லையா?” என்று கேட்டார் பலராமன்.

-5-

          “இல்லேப்பா. ஆஃபீஸ் ஆகட்டும், வீடாகட்டும் எனக்கு அந்த மாதிரியான தொந்தரவெல்லாம் கிடையாது. கிடையாதுன்னு சொல்றதைவிட அவை வராம நான் பார்த்துக்கிட்டேன் என்பதுதான் உண்மை.” என்றார் ஞானக்கண்ணு.

          “வராமப் பார்த்துக்கிட்டாயா? எப்படி? உன் ஞானக்கண்ணாலயா?”

          குழப்பத்துடன் கேட்டார் பலராமன்.

          “சரி, உனக்கு அந்த ரகசியத்தைச் சொல்றேன். ஆஃப்ட்ரால் நீ என் சின்ன வயசு நண்பன்.”

          “சின்ன வயசா? அம்பத்திரெண்டு ஆகுதப்பா.”

          “சரி, கேள். எதையும் ஆரம்பத்துலேயே சரியாக்கிடணும். தவறவிட்டா, உன்னப்போல்தான் கஷ்டப்படணும்.”

          “அட, விஷயத்தைச் சொல்லுப்பா?”

          “ஒண்ணுமில்லை அலுவலகத்துலயேயும் சரி, வீட்டிலேயும் சரி, எனக்கு ‘ஞாபக மறதி ஞானக்கண்ணு’ன்னு பேரு.”

          “அப்படியா? ஏன்?”

          “ஏன்னா, எனக்கு எதுவும் ஞாபகம் இருப்பதில்லை.”

          “அப்படி ஒண்ணுமில்லையே. நீ காலேஜ்ல படிக்கறச்சே நல்லாத்தானே இருந்தே?”

          “அது அப்ப. இப்ப நிலைமையே மாறிடுச்சு.”

          “நான் இதை நம்பமாட்டேன்.”

நகைச்சுவை சிறுகதைப்போட்டியில் இரண்டாம் பரிசு பெற்ற கதை

          “எனக்குத் தெரியும், நீ நம்பமாட்டாய்ன்னு. அதாவது, நான் வேணுமின்னே ஞாபகமறதிக்காரனா நடிச்சுக்கிட்டிருக்கேன்.”

          “ஏன்?”

          “எல்ல வேலைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு ஜாலியாக இருக்கத்தான்.”

          “எப்படி?”

          “வீட்டில சர்க்கரை வாங்கி வர அனுப்பினா வேணுமின்னே உப்பு வாங்கி வரணும். ஒண்ணு சொன்னா, வேறு ஒண்ணு செய்யணும். எல்லா விஷயங்களும் மறந்துவிடுவதா நடிக்கணும். அதனாலத்தான் ஆஃபீஸ்லேயும் எனக்குத் தொந்தரவு இல்லை. வீட்டிலேயும் தொந்தரவு இல்லை. நான் பாட்டுக்கு ஃப்ரீயா இருக்கேன். லைஃப் ஜாலியா ஓடிக்கிட்டிருக்கு எந்தவித டென்ஷனும் இல்லை.”

           “அடப்பாவி… அண்ணியையே ஏமாத்தறியா? நீ ஹாய்யா இருக்க, நான் மட்டும் கஷ்டப்படணுமா? இரு, இரு… இப்பவே போய் அண்ணிகிட்ட உன் வண்டவாளத்தைத் தண்டவாளத்துல ஏத்தறேன். நீயாவது ஜாலியா இருக்கப்போறதாவது…”

-6-

           ஆவேசமாய் எழுந்தார் பலராமன்.

           “அப்படி என்னத்தைச் சொல்லப்போறே என் பெண்டாட்டிக்கிட்ட?” என்று கேட்டார் ஞானக்கண்ணு.

           “ஞாபகமறதிக்காரனா நீ நடிச்சுக்கிட்டிருக்கிற ரகசியத்தைத்தான்!”

           “ரகசியமா? உனக்கு எப்படித்தெரியும்?”

           “இப்ப நீதானே உன் வாயாலச் சொன்னே?”

           “சரியான அண்டப்புளுகனா இருக்கியே? நான் எப்ப அப்படிச் சொன்னேன்?”

           ஞானக்கண்ணு அவ்வாறு சொன்னதும், பலராமன் ‘பல’ ராமனாய்ச் சிதறிப்போனார்.

           ழக்கம்போல் உப்பு வாங்கிவரச்சொன்னாள் நளாயினி.

           சொல்லிவைத்தாற்போல் சர்க்கரை வாங்கி வந்தார் ஞானக்கண்ணு.

           “அப்பாடா… ரொம்ப சந்தோஷம்.” என்றாள் நளாயினி.

           “எதுக்கு சந்தோஷம்?” – குழப்பமாய்க் கேட்டார் ஞானக்கண்ணு.

           “உண்மையில் எனக்கு சர்க்கரைதான் தேவை. அதை மாத்திச் சொன்னேன். சரியா வாங்கி வந்துட்டீங்க. இனிமேல் மாத்தி, மாத்தித்தான் சொல்லப் போறேன். அப்பத்தான் எனக்குத் தேவையான பொருளுங்க கரெக்ட்டா கிடைக்கும்.”

           ‘அடிப்பாவி…. இப்படி ஒரு வழி இருக்கா?’ என்றவர், உண்மையப் போட்டு உடைக்க, நளாயினியும் தன் தவறை உணர்ந்து, இனி வீட்டு வேலைகள் அனைத்தையும் முடித்த பிறகுதான் டி.வி. பார்ப்பதாக வாக்களித்தாள்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s