கனவு நாற்காலி

கனவு நாற்காலி

  சிறுகதை:  கி.இலட்சுமி

********************

ஓவியம்:  அ. செந்தில் குமார்

என்ன இருந்தாலும் கற்பகத்துக்கு நாற்பது வயதில் இப்படிபட்ட ஆசை வந்திருக்க கூடாதுதான் …அட நாற்பது வயதானால் என்ன ஆசை பட்டு போய்விடுமா என்ன …அவளும் உயிரும் உணர்வும் உள்ள ஒரு பெண்தானே …அப்படி என்ன பெரிதாக ஆசைப்பட்டு விட்டாள்…ஒரு சாய்வு நாற்காலி…அதில் சாய்ந்தபடி சுற்றுப்புறத்தை ரசிக்க வேண்டும் ..கூடவே கண்களை மூடி தனிமையில் சாய்ந்தாடியபடி பழைய இனிமையான நினைவுகளில் மூழ்க வேண்டும்…சிறுவயதில் தாத்தா சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்தாடியபடி அவளை தூக்கி அமரவைத்துக்கொண்டு எத்தனையோ கதைகளை சொல்லிக் கொடுப்பார்…அப்போதிலிருந்தே அவளுக்கும் அந்த நாற்காலியில் தானும் அமரவேண்டும் என்ற எண்ணம் துளிர்விட்டது… காலஓட்டத்தில் தாத்தாவும் இல்லை…சாய்வு நாற்காலியும் உடைந்து போய்விட்டது…திருமணம் ..புகுந்த வீடு..குழந்தை.. பிறப்பு வளர்ப்பு…என மற்றவர்களின் தேவைக்காக சுற்றிக்கொண்டே இருந்ததில் அவளுள் இருந்த ஆசைகள் அடிமனதில் புதைக்கப்பட்டு விட்டன…

இப்போது பிள்ளைகள் இருவரும் படிப்புக்காக வெளிநாடு சென்றுவிட்டனர். கணவரும் அலுவலக வேலைகளில் மூழ்கிவிட தனிமையில் இருந்த கற்பகத்திற்கு ஆறுதல் தேவைப்பட்டது…அப்போதுதான் ரங்கம்மாள் எதிர் வீட்டிற்கு குடிவந்தார். தள்ளாத வயதிலும் வைராக்யம் குன்றாமல் தனியாக வசித்து வந்தார்…வீட்டின்முன் சிறுதோட்டத்தில் சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்தபடி அவர் அமர்ந்திருப்பதைக் காண்கையில், கற்பகத்தின் உள்ளும் மீண்டும் ஆசை துளிர்விட்டது. தவறாமல் மாலை வேளையில் ரங்கம்மாவைச் சென்று சந்திப்பதை வழக்கமாக்கி கொண்டாள். பேச்சு பொதுவாக போனாலும் கண்கள் அந்த நாற்காலியின் மீதே படிந்திருக்கும்…

வழவழப்பான கைப்பிடியும் உருண்டு திரண்ட கால்களும் அற்புதமான மரவேலைப்பாடுடன் கூடிய அந்த நாற்காலியில் ஒருநாளேனும் தானும் அமரவேண்டும் என்ற வேட்கை அவளுள் வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.

தானாக அமைந்ததோ …கடவுளுக்கு அவளின் வேண்டுதல் காதிற்கு கேட்டதோ தெரியவில்லை…ஒருநாள் மாலை வழக்கம்போல் ரங்கம்மாளைச் சந்திக்க சென்றாள். 

“வாம்மா கற்பகம்…உன்கிட்ட ஒருசேதி சொல்லணும்…மருமக உண்டாகியிருக்கா…ரெண்டாவது குழந்தை…நீதான் வந்து எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கணும்னு மகன் சொல்றான்…என்னதான் மனஸ்தாபம் இருந்தாலும் இந்த நேரத்துல அவன் பேச்சை தட்டமுடியலை…அவன் அபார்ட்மெண்ட்ல தங்கியிருக்கான்…அதனால தேவையில்லாத பொருட்களை இங்கேயே தள்ளிட்டு போகலாம்னு பார்க்கறேன்… இங்க வந்ததுல இருந்து எனக்கு எவ்வளவோ உதவி செஞ்சிருக்க..இப்பவும் நீதான் எனக்கு உதவி செய்யணும்..இதோ இந்த நாற்காலி எங்க மாமனார் காலத்தது… ரொம்பகாலமா பராமரிச்சுட்டு வரேன்…இதை அங்கே எடுத்துட்டு போகமுடியாது…அதான் உனக்கு இதை என் நினைவா கொடுத்துட்டு போலாம்னு நினைக்கறேன்..”

ரங்கம்மாள் சொல்ல சொல்ல கற்பகத்துக்கு வானில் பறப்பதைப் போல இருந்தது…அப்போதிருந்தே கனவு நாற்காலியில் அமரும் அனுபவத்தை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தாள். ஒரு வாரத்தில் சாய்வு நாற்காலி இவள் வீட்டிற்குள்… மனதிற்குள் ரங்கம்மாளுக்கு நன்றி சொல்லி …சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்தாள். என்னமோ உலகமே அவளின் கைப்பிடிக்குள் வந்துவிட்டதைப் போன்ற பரவச உணர்வு… கண்களை மூடி அவளுக்குப் பிடித்த குறையொன்றுமில்லை பாடலை மெதுவாக பாடியபடி சுகானுபவத்தில் திளைத்துக் கொண்டிருந்தாள்…சற்று நேரம்தான் கடந்திருக்கும்…

“கற்பகம் எழுந்திரு..” 

கணவன் ரகுநாதனின் பதட்டக் குரலில் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்…

“அம்மா பாத்ரூம்ல வழுக்கி விழுந்துட்டாளாம்…கால் எலும்பு முறிஞ்சுருச்சுன்னு சொல்றாங்களாம்…

வா…நாம சீக்கிரம் கிளம்பணும்.. கிளம்பி விட்டாள்…” எழுபது வயது மாமியாரைக் கவனிக்க… மூன்று மாதங்கள் இடைவிடாது பணி செய்ததில் கற்பகம் சோர்ந்து போயிருந்தாள்…ஒருவழியாய் மாமியார் குணமடைந்தாள்.

“இனியும் நீங்க ஊர்ல தனியா இருக்க வேண்டாம்..என்னோட வந்துடுங்க… “

மகன் அழைக்க தட்டாமல் வந்துவிட்டனர் இருவரும்.. வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் மாமியாரின் பார்வை நாற்காலியின் மீது விழுந்தது…

ரகு…உனக்கு என்மேல இவ்வளவு பாசமா…அம்மா உட்கார வசதியா சாய்வு நாற்காலி வாங்கியிருக்கியே…இனிமே இதுலதான் என் வாசம்..கெட்டியாய் நாற்காலியைப் பிடித்துக்கொண்டு அமர்ந்தாள்.

ஆசை நிராசையாகிவிட ஆடும் நாற்காலியைப் பார்த்தபடியே நின்று கொண்டிருந்தாள் கற்பகம்….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s