மன்மோகன விலாஸ்! பகுதி1

சாய்ரேணு சங்கர்

1

1.1 “சிசுபாலா, கண்ணன் பரப்பிரம்மம், பெருந்தெய்வம். அவனைக் குறித்து அவதூறாகப் பேசாதே!” என்றார் பீஷ்மர்.”பெருந்தெய்வமா? இந்த மாடு மேய்ப்பவனா? இவன் தந்தை வசுதேவன், மன்னன் உக்ரசேனனின் காரியஸ்தன். இவன் மன்னனே அல்ல. மன்னர்கள் கூடிய இந்தச் சபையில் இவனுக்கு எப்படி முதல் மரியாதை செய்யலாம்?”தர்மராஜன் துடித்தான். சகதேவன் கொதித்தான். அர்ஜுனன் கொந்தளித்தான். கண்ணன் மௌனமாகப் புன்முறுவல் பூத்தான்

.சிசுபாலன் பேசிக்கொண்டே போனான். கண்ணன் எண்ணிக் கொண்டே போனான்.திடீரென்று எழுந்தான் கண்ணன். அவன் கையில் சக்கராயுதம் மின்னியது. அது பேரொளியாய்ப் பாய்ந்து சிசுபாலனைத் தாக்கியது. உயிரிழந்து விழுந்தான் சிசுபாலன்.”இந்தச் சிசுபாலனுடைய தாய்க்கு இவன் கண்ணன்மீது சொரியும் நூறு அவமானங்களைப் பொறுப்பேன் என்று ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மா வாக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். அதனாலேயே இத்தனை நேரம் பொறுமையாக இருந்தார்” என்று பீஷ்மர் விளக்கினார்.

“ஹே! கிருஷ்ண! உன் பொறுமையே பொறுமை! உன்னைப் போன்று தாங்குவாரும் பொறுப்பாரும் மன்னிப்பாரும் யாரே உளார் இப்புவியில்?” என்றான் தர்மன் நெகிழ்ந்து.”இதை நீர் சொல்வது வினோதம்தான் அண்ணா! உமக்கு உலகம் சொல்வதை நீர் எமக்குச் சொல்கிறீரே!” என்றான் கண்ணன் சிரித்து.”அகிலலோகநாத! எளியோருக்கெளியோனே! வாரும், என்னுடன் அரியாசனத்தில் சரியாசனமாக அமரும். அரியான நீர் அமர்ந்தாலே அது அரியாசனமாகும். அடியேனும் பாக்யம் செய்தவனாவேன்” என்றான் தர்மன் கண்ணன் கைப்பிடித்து அழைத்து.தங்கமாய் ஜொலித்த சிம்மாசனத்தில் தர்மனும் திரௌபதியும் அமர, கிருஷ்ணன் அவர்களுக்கு அருகிலே கம்பீரமாக அமர்ந்தான். பாண்டவர்கள் குடைபிடித்தார்கள், சாமரம் வீசினார்கள்.மலர்மாரிப் பொழிந்தது. தேவர்களின் துந்துபி நாதம் போன்று இன்னிசை எழும்பியது. கரவொலி வானைப் பிளந்தது. திரை விழுந்தது.

இத்தனை நேரம் நாடகத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்த மக்கள் பலவிதமான ஒலிகள் எழுப்பித் தங்கள் ஆனந்தத்தைத் தெரிவித்துக் கொண்டார்கள்.திரைக்குப் பின்னால் நடிகர்கள் எல்லோரும் வரிசையாக நிற்கத் தங்களை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டார்கள். “ஆங், சீக்கிரம் ஆகட்டும், தேசிய கீதம் பாடத் தாவலை?” என்றவாறே சுற்றிப்போடக் கையில் தேங்காய்த் தீபத்துடன் வந்தார் செண்பகராமன்.சிசுபாலன் இன்னும் கீழே விழுந்து கிடப்பது கண்டு, “சிசுபாலா! டேய் தங்கமுத்து! எழுந்திரிடா! திரை போட்டாச்சு! கீழே விழுந்தா அப்படியே தூங்கிடறது!” என்று குரலை எழுப்பாமல் உறுமினார்.சிசுபாலன் எழுந்திருக்கவில்லை

.1.2

“அப்புறம் என்னப்பா ஆச்சு?” என்றாள் சாந்தமதி.”என்ன ஆச்சு? மேடையிலேயே அவன் உயிர் போயிடுச்சு. அவன் இருபத்தி ஐந்து வயதில் நாடக சபாவுக்கு வந்தவன். இன்னிக்கெல்லாம் ஐம்பது வயதுதான் இருக்கும். இது மாரடைப்பு வருகிற வயசா சொல்லு? அந்த ஷாக்கிலிருந்து வெளியே வருவதற்கு நாங்க எல்லோரும் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டோம். அப்புறம் சென்னைக்கு வருவதற்கே எங்களுக்கு விருப்பம் இல்ல. தெற்குப்பக்கம் கோயில் திருவிழாக்களில் நாடகம் நடத்திக்கலாம்னு முடிவுபண்ணிட்டோம்.

கொரோனா காலத்தில் நாங்க வெளியே போகவும் இல்ல. இப்போதான் கோயில்கள் திறந்தப்புறம் நாடகங்கள் நடத்த அழைப்பு வர ஆரம்பிச்சிருக்கு. முதல் அழைப்பு, சென்னையிலேர்ந்தே வந்திருக்கு. ஏத்துக்கறதா வேண்டாமான்னு தெரியல” என்றார் செண்பகராமன். நூறு ஆண்டுகள் பழமையானது மனமோகன விலாஸ் நாடக சபா. இப்போது அதனை நடத்தும் செண்பகராமன் மூன்றாவது தலைமுறை.

அன்றிலிருந்து இன்றுவரை மனமோகன விலாஸ் புராண நாடகங்கள் மட்டுமே போடுகிறார்கள். ஆர் எஸ் மனோகர் குழுவுக்கே போட்டியாக இருந்திருக்கிறார்களாம். அநேகமாகக் கோயில் திருவிழாக்களில்தான் இவர்கள் அழைக்கப்படுவார்கள் என்றாலும் சென்னையில் எல்லா சபாக்களிலும் நாடகம் நடத்தியிருக்கிறார்கள்.”சென்னையிலே எங்கே?” என்றாள் சாந்தமதி.சாந்தமதி செண்பகராமனின் ஒரே மகள். “பெண்ணைக் கல்யாணம் கட்டிக் கொடுத்திட்டா அப்புறம் இவளால் நாடகத்தையெல்லாம் எப்படி கவனிக்க முடியும்? இதெல்லாம் நம்ம காலத்தோடு சரி” என்றுதான் செண்பகராமன் நினைத்தார்.ஆனால் சென்ற ஆண்டு அவருக்கே மாரடைப்பு வந்துவிட்டது. அதிலிருந்து அவர் அதிகம் ஸ்ட்ரெயின் பண்ணிக் கொள்ளாமல் இருக்கிறாரா, மாடிப்படி ஏறாமல் இருக்கிறாரா என்றெல்லாம் பார்த்துக் கொள்வதற்காகச் சாந்தமதி அவர் கூடவேதான் இருக்கிறாள்

. எங்கு சென்றாலும் கூடவே செல்கிறாள்.அவளைச் சாந்தமதி என்று அழைப்பது அவள் அப்பா மட்டுமே. மற்றவர்கள் எல்லோருக்கும் அவள் ஸாம்மி.”மகாசக்தி மாரியம்மன் கோயில்ல. அங்கே கும்பாபிஷேகம் நடந்தபோது நம்ம நாடகம் நடந்தது. இந்த அசம்பாவிதமும் நடந்தது. அதான்…””அவங்களே அதைப் பற்றி யோசிக்காம நம்மைக் கூப்பிட்டிருக்கும்போது நாம யோசிக்கறது சரியாப்பா? இப்போதான் கொரோனா குறைஞ்சுட்டு வரது. வாய்ப்புகள் குறைவான காலம். பாவம், நம்ம கலைஞர்கள் எல்லோரும் இதுவரைக்கும் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டுட்டாங்க. இப்போ கிடைச்சிருக்கற வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கறதுதான் புத்திசாலித்தனம்” என்றாள் ஸாம்மி

.அவளை உற்றுப் பார்த்தார் செண்பகராமன். “சின்னஞ்சிறிசு” என்று எண்ணிக் கொண்டார். செண்டிமெண்ட் போன்றவற்றைப் புறந்தள்ளும் பருவம். பயமில்லாத, பிறரைப் பற்றி அதிகம் கவலைப்படாத வயது.ஆனால் சென்னைக்குப் போவதாகவே செண்பகராமன் முடிவெடுத்தார். அவர் குழு அங்கத்தினர்களும் அதனை முழுமனதாக ஏற்றுக் கொண்டார்கள். எல்லோருக்கும் வயிறு என்று ஒன்று இருக்கிறதே!

1.3

சென்னையில் அருமையான தங்குமிடம் தரப்பட்டிருந்தது.

மக்கள் கூட்டம் குவிந்துவிடாமல் கொரோனா பயமின்றி போதிய இடைவெளியோடு நாடகம் பார்க்கச் சிறந்த ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது கண்டு செண்பகராமன் திருப்தியடைந்தார்.கோயிலைச் சேர்ந்தவர்கள் அவருக்கு உற்சாகமாக வரவேற்புக் கொடுத்ததையும், ரசிகர்கள் பலர் முன்பு அவர்கள் நடத்திய நாடகங்களை நினைவுபடுத்திப் பாராட்டியதையும் கண்டபோது மகிழ்ச்சியில் அவர் முன்பு நடந்த அசம்பாவிதத்தை அநேகமாக மறந்துவிட்டிருந்தார்.நாடகம் தொடங்குவதற்கு முன்னால் ஒருநாள் காலை செண்பகராமன் நடைப்பயிற்சிக்காகக் கிளம்பினார்.

அமைதியான, வாகனச்சத்தம் அதிகம் இல்லாத, மெலிதான குளிருடன் கூடிய சென்னையின் இளங்காலையை ரசித்தவாறே நடக்க ஆரம்பித்தார்.இந்த முறை புதிதாக என்ன அறிமுகப்படுத்தலாம்? தங்கமுத்து இருந்தபோது நாடகத்தின் நடுவில் ஒரு சிறிய நடனம் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று அபிப்ராயப்பட்டான் இல்லை?சிந்தித்துக் கொண்டே நடந்தார். அவர் சிந்தனை நாடகத்தை விட்டு விலகி முழுமையாகத் தங்கமுத்துவால் ஆட்கொள்ளப்பட்டது.”தனுஷ்” தங்கமுத்து. ஒல்லியாக இருப்பான். வில்லைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றால் வெகு கம்பீரமாகத் தெரிவான். பிரமாதமாக நடிப்பான். செண்பகராமனின் தந்தையின் கண்டுபிடிப்பு.தங்கமுத்துக்குக் கல்யாணம் ஆகிவிட்டதாக ஒருமுறை சொல்லியிருக்கிறான். ஆனால் அவன் மனைவியையோ, குழந்தைகளையோ (பிறந்திருந்தால்) அவர் பார்த்ததேயில்லை.அவர் யோசனை தடைபட்டது

. அவருக்கு நேர் எதிரே ஒருத்தி வந்து நின்றாள். அவள் முகத்தில் கோபம் ஜொலித்தது.”யாரும்மா அது? பாதையில நிற்கறே? கொஞ்சம் விலகிப் போ. ஆள் வரது கண்ணுக்குத் தெரியல?” என்றார்.”ஏன் தெரியாம? உன்னைப் பார்க்கறதுக்குத்தானே வந்து நிக்கறேன்! என்னய்யா முளிக்கற? நான் யாரு தெரியல? நான் தான்யா இராமேஸ்வரி, தங்கமுத்து சம்சாரம்!”செண்பகராமனுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. “அப்படியாம்மா, இந்த ஊர்லதான் இருக்கியா? உனக்கு எத்தனைப் பசங்க? நல்லாருக்கியா?” என்று கேட்டார்.”என்னய்யா, ரொம்ப அக்கறையுள்ளவன் மாதிரி நடிக்கற? அதையெல்லாம் உன் நாடகத்தில வெச்சுக்க! இருபத்தி அஞ்சு வருஷம் உன் நாடகத்தில் குப்பை கொட்டினவரு உயிரை விட்டபோது, அவர் காரியத்துக்கு வரணும், அவன் குடும்பம்குட்டிக்கு ஏதாவது ஏற்பாடு பண்ணணும்னுகூடத் தோணல இல்லை உனக்கு?” அவள் படபடவென்று பொரிந்தாள்.செண்பகராமன் தடுமாறினார்

. “தாயி, அவன் போன அதிர்ச்சியினாலோ என்னவோ எனக்கே மாரடைப்பு வந்திருச்சும்மா. அதனால்தான் அவன் காரியத்துக்கு வரல. ஒரு நிலைமைக்கு வந்ததும் உங்களைப் பற்றி விசாரிச்சேன், நீங்க ஏதோ ஊருக்குப் போயிட்டதா சொன்னாங்க. எவ்வளவோ தேடிப் பார்த்தேன், யார்கிட்டல்லாமோ விசாரிச்சேன், என்னால உகளைக் கண்டுபிடிக்க முடியலைம்மா. தப்பா எடுத்துக்காதே. இப்போ உங்களுக்கு என்ன உதவி வேணும்னாலும் நான் செய்யிறேன். நான் தங்கியிருக்கற இடம் சொல்றேன், குழந்தைகளை அழைச்சுக்கிட்டு வரியா?””போதும்யா நடிச்சது. அவசியமான நேரத்தில் உதவாம, இப்போ உதவறாராம்! இதுவே என்ன உள்நோக்கத்தோட கூப்பிடறியோ? என் புருஷனைக் கொன்னதே நீதான்! அது எனக்குத் தெரியாதுன்னு நினைச்சுக்காதே!”செண்பகராமன் தவித்தார். வார்த்தை வராமல் தடுமாறினார்.”அம்மா, நீ சும்மா இருக்க மாட்டே” என்று குரல் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தார். அங்கே ஒரு இளைஞன் வந்துகொண்டிருந்தான்.

தங்கமுத்துவையே அவன் இளமைக்காலங்களில் பார்ப்பது போலிருந்தது.”தம்பி! நீ தங்கமுத்துவோட மகனா?” என்று தேவையில்லாமல் கேட்டார்.”ஆமா, வணக்கமுங்க. கொஞ்சம் கஷ்ட ஜீவனம், அதான் அம்மா அப்படிப் பேசிட்டாங்க. அப்பா போனதிலிருந்தே அம்மா ஒரு நிலையில் இல்லீங்க. இப்படித்தான் ஏதேதோ பேசறாங்க. நான் உங்க உடல்நிலை மோசமானது பற்றிக் கேள்விப்பட்டேன். இப்போ எப்படிங்க இருக்கு?”அமைதியான அவன் பேச்சில் குளிர்ந்தார் செண்பகராமன். “இப்போ பரவாயில்லைப்பா. தம்பி, உன்னைப் பார்த்தா தங்கமுத்துவைப் பார்க்கிற மாதிரியே இருக்கு. நீ நம்ம ட்ரூப்பில் நடிக்கறியா? வேறு வேலை பார்க்கறேன்னா உன்னை வற்புறுத்தலை” என்றார்.”என்ன வேலைங்க இந்தக் காலத்தில்? தாராளமா நடிக்கறேன். எனக்கு ரொம்ப ஆசைதான் நடிக்கறதுக்கு” என்றான் பையன்

.சரி, என்னை வந்து பாரு” என்று சொல்லி விலாசம் கொடுத்தார்

.1.4

அன்றே அவர் குழுவில் சேர்க்கப்பட்டான் செந்தில்குமார். அவனுக்கும் “தனுஷ்” செந்தில்குமார் என்ற அடைமொழி கொடுக்கப்பட்டது. தங்கமுத்து அளவிற்கு அவனுக்கு நடிக்கத் தெரியவில்லையாயினும் போகப் போக நன்றாக நடிப்பான் என்ற அறிகுறிகள் தெரிந்தன.”அப்பாடி! மனசாட்சி ஒரு வருஷமா உறுத்திக்கிட்டே இருந்தது! இப்போதான் நிம்மதியாச்சு” என்று ஸாம்மியிடம் தெரிவித்தார் செண்பகராமன்

.”சென்னைக்குப் போகலாம்னு நான் சொன்னது நல்லதா போச்சு பார்த்தீங்களா” என்றாள் ஸாம்மி.அரங்க அமைப்பு நடந்துகொண்டிருந்தது. அதே நேரத்தில் ஒத்திகையும் நடந்தது. ஒரு வருடத்திற்குமேல் அரிதாரம் பூசாது விட்டுவிட்டதால் கடும்பயிற்சி நிரல்களைச் செண்பகராமன் அமுலாக்கியிருந்தார்.எல்லாம் நல்லபடியாகவே நடக்கிறது என்று அவர் மகிழ்ந்துகொண்டிருந்த சமயம், அவருக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது.”புது சிசுபாலனுக்கு ஆபத்து! இவனும் மேடையிலேயே கொல்லப்படுவான்!எச்சரிக்கை! எச்சரிக்கை!

“(தொடரும்)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: