குழந்தை

குழந்தை

மரு.வெங்கட்ராமன்கோபி

**************************************************************

அவனைப் பார்த்தவுடன் தன் கையிலிருந்த சிகரெட்டை

கீழே போட்ட அந்தஆடிமகிழுந்தின் ஓட்டுநரைப் வியப்பாய் பார்த்தான் அவன்.

ஏம்ப்பா! இப்படி வீணாக்கிட்டியே!”என்று அவன் கூறியவுடன், அசட்டுச் சிரிப்பை உதிர்த்தான் ஓட்டுநர்.

சார், உங்களையும், அவுகளையும் பத்து நாட்களாக

இங்க பார்க்கிறேன், சார். நீங்க? “ஓட்டுநரின் கேள்விக்கு

அவன் பதிலளிக்கும்முன், அவளைக் கூப்பிட்டான்.

எதுக்கு என்னெ கூப்பிட்டீங்க?” அவள் கேட்டாள்.

இவதான் என் சம்சாரம். சார், நம்மை இந்த பூங்கால

பத்து நாளா பார்க்கிறாராம்.அதான் உன்ன கூப்பிட்டு

சொல்றேன்.”

வணக்கம் சார்

அம்மா, நான் சாதாரண டிரைவர்மா. என்ன போயிநீங்க சார் அது இது  நுஓட்டுநர் இவர்கள் மீது காட்டிய மரியாதை அதிகமாக உணர்ந்தார்கள்.

இல்லப்பா,நானும், அவளும் பக்கத்து ஹவுசிங்

போர்டு வீட்லதான் வாடகைக்கு இருக்கோம். கல்யாண புரோக்கரா இருக்கேன். தென்காசி பக்கம்இவ அம்பாசமுத்திரம். எதோ ஓடுது வாழ்க்கை.”

சார், உங்க ரெண்டு பேரையும் பார்க்கறப்போஅதுவும் அம்மாவைப் பார்க்கறப்போ காளிகாம்பாள் அம்மன் போல இருக்காங்க.”

வெயில் காலமா இதுகொஞ்சம் காற்றோட்டமா இருக்கட்டுமே நு சாயங்காலம்

ரெகுலரா இந்தப் பார்க்குக்கு வர்றோம். நீ..?” அவனுடைய கேள்விக்கு ஒட்டுநர்சார்,அதோ அங்க தனியா உட்காந்திருக்கேஅந்த பையன், எங்க ஓனர் குழந்தை.பிரவீன் நு பேரு, சார். அம்மா இல்ல. ஓனரோ பெரிய கோடீஸ்வரர். மில்,தியேட்டர், கடைகள் எல்லாம் இருக்கு.அந்த குழந்தைக்கு அன்பு செலுத்த யாருமில்லஎன்றார்.

வசதி இருக்குல்லஎன்று அவன் கூறியவுடன் ஓட்டுநர்

சிரித்தார்.

என்ன இருந்து என்ன பிரயோசனம்?. நாங்க கூலிக்கு

மாரடிக்கறவங்க. தினமும் ஒரு  ஒன்னரை மணி நேரம்சாயங்காலம் இந்த பார்க்குகாலையில அடையாறு ஆலமரம்.இதான் என்னோட டுயூட்டி. அந்தப் பையனை பாத்தீங்களா?.யார்கூடவும் பேச மாட்டான்;விளையாடமாட்டான்.சும்மா உட்காந்திருப்பான். என்னவோ உடம்பு சரியில்லையாம். பெரிய,பெரிய டாக்டருங்க என்னென்னமோ சொல்றாங்க.பாவம்.உங்களைப் பார்த்தாவது  பேசறானோ?”

ஓட்டுநரின் அங்கலாய்ப்பு அவன் மனதைக் கரைத்ததோ?

அவளுடன்,அந்த  குழந்தையை நோக்கிச் சென்றான்.

பிரவீன் என்கிற அது அவர்களைப் பார்த்து சிரித்தது.

தனது இரு கைகளையும் தூக்கி ஆட்ட, ஓட்டுநரின்

முகத்தில் ஆச்சரியம்சத்தமாக பேசினார்,” பக்கத்தில் போய் பேசிப் பாருங்க

அவன், குழந்தையைப் பார்த்த பார்வை வித்தியாசமாக இருந்தது.

பிரவீன்!” அவள் குரலழைப்பைக் கேட்ட குழந்தை ஓடி

வந்துதூத்து,தூத்துஎன மழலையில் பேச,அவள் அந்தப்

பையனை வாரி அணைத்துக் கொண்டாள்.பிரவீன் அவள்

கழுத்தை இறுக  அணைத்துமா,அம்மா,அத்தேஎனப் பேச, ஓட்டுநரின் கண்கள் பனித்தன.

நாளையிலிருந்து காலையும் இந்த பார்க்குக்கே வரணும். குழந்தை இவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கான். ஐயா கிட்ட இதை சொல்லணும்ஓட்டுநரின் மனதிற்குள் எண்ணங்கள் ஓடின.

அவனும், அவளும் குழந்தையோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.பூங்காவின் காவலாளி கூட ஆச்சரியப் பட்டான்.ஓட்டுநர் வரும்போது பீடிகளை பகிர்ந்ததினால் உண்டான நட்பல்லவா?

அவங்க இரண்டு பேரும் குழந்தை இல்லாத ஆளுங்க போல. பாருப்பா எப்படிக் கொஞ்சறாங்க?ஆண்டவன்

எல்லாருக்கும் முழுசா தர்றதில்லை. ஒவ்வொருத்தருக்கும்

ஒரு குறைய வைச்சுடறான்.” காவலாளி சொல்வதைக் கேட்ட ஓட்டுநர் சிரித்தார். அவருக்கும் அது உண்மையாகத்தான் தோன்றியது.

,அம்மாமாஎன்ற சத்தம் கேட்டு ஓட்டுநர் திரும்பி பார்த்தார். பிரவீன் விளையாடுகையில், அவள் கன்னத்தை

கடித்து விட்டான் போலும். பல் கூர்மையினால் லேசாக புண்ணாகிவிட்டது. வலி தாங்காமல் அவள் கத்த, ஓட்டுநருக்கு கோபம் வந்து விட்டது.

விடுப்பா! குழந்தைதானேவிளையாட்டு மும்முரத்திலே

கடிச்சுடுச்சு. குழந்தை முகத்தைப் பாரு. அவ அழுதவுடனே, என்னமா வாடிப் போச்சு.பரவயில்லை பிரவீன் கண்ணா!என் கிட்ட வா! மாமா தூக்கிக்கொள்றேன்என்று அவன் சொல்ல, பிரவீன் தயங்கி, தயங்கி அவளைப் பார்த்தபடியே நின்றான்.

தன் பிஞ்சுக் கைகளால் அவள் கன்னத்தில் கடிப்பட்ட

இடத்தை தடவிக் கொடுத்தான்.அவளும் பிரவீனை இறுக அணைத்தப்படி அழுதாள். குழந்தையின் பிஞ்சுக் கைகள் தடவியதில், அவள் அடைந்த ஆனந்தமே கண்ணீராக வந்ததோ?..

சரி,சரி. நாங்க கிளம்பறோம்.நீங்க விருப்பப்பட்டால்,

உங்களுக்கு ஐயா கிட்ட சொல்லி வேலை வாங்கிடலாம்.

புரோக்கர் தொழிலில் அப்படி என்ன வரப்போகுது?.”ஓட்டுதர் பேசியபடியே குழந்தையை பின்னால் குழந்தைக்கான சீட்டில் அமர வைத்து, சீட் பெல்ட்டைப்போட்டார்.அதற்குள் பிரவீன் அவனையும்,

அவளையும் பிரிய மனமில்லாமல் சத்தமாக அழுதது.

நாங்க நாளைக்கே உங்க வீட்டுக்கு வர்றோம்டா கண்ணா! செல்லமில்ல, அழுகாதே

மனசில்லாமல் அவனும்,அவளும் குழந்தைக்கு கை

அசைத்து விடை கொடுத்தனர்.

யோவ்! நம்ம போன சென்மத்தில என்ன பாபம் செஞ்சோமோ?.குழந்தை பொறக்கலை. மறுபடியும் தப்பு மேல தப்பா பண்ண வேண்டாம்.பிரவீனை கடத்த அவன் மாமன்,நம்ம கிட்ட தந்த அட்வான்ஸை திருப்பிக் கொடுத்துடு.அந்த குழந்தை சிரிப்பை பாருய்யா!”. அவளின் பேச்சிற்கு அவன் மௌனமே சம்மதமாயிற்று.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: