மன்மோகனவிலாஸ்! 5

சாய்ரேணு சங்கர்

மனமோகனவிலாஸ்! 5

5

5.1

“என்னை மன்னிச்சுடுங்க நடராஜன் ஐயா! நடந்த சம்பவத்துக்காக நான் ரொம்ப வருத்தப்படறேன். இப்போதெல்லாம் நம்ம ட்ரூப்ல என்ன நடக்கறதுன்னு எனக்கே தெரியல” என்றார் செண்பகராமன்.

“என்ன ஐயா நீங்க போய் மன்னிப்பெல்லாம் கேட்டுட்டு. நீங்க என்ன செய்வீங்க?” என்றார் நடராஜன். சொன்னாரே தவிர, அவருக்குக் கைகால்களெல்லாம் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. சூடாக ஒரு கப் காப்பி தருவதாகச் சொன்னதையும் பதறி மறுத்துவிட்டார்.

ஆனந்தன் என்ன நடக்கிறது என்றே புரியாமல் நின்றுகொண்டிருந்தான். “ஐயாவைக் கைத்தாங்கலா அழைச்சுட்டுப் போய் அவர் அறையில் விட்டுட்டு வா” என்றாள் தன்யா.

“நான் விட்டுட்டு வரேன்” என்றார் அங்கிருந்த சூரி. அவர் திரும்பி வரும்வரை எல்லோரும் மௌனமாகக் காத்திருந்தார்கள்.

“ஆனந்தா! என்னடா இதெல்லாம்?” என்று செண்பகராமனே ஆரம்பித்தார்.

“ஐயோ! எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதுங்க. ஒண்ணும் தெரியாதுங்க” என்று தீனமாய் அலறினான் ஆனந்தன்.

“அவருக்குச் சுண்ணாம்பு எங்கேருந்து எடுத்துட்டு போனே?” என்றார் சூரி.

“ஐயா அறையிலிருந்துதான்” என்று செண்பகராமன் அறையிலிருந்த பெரிய சுண்ணாம்பு டப்பாவைக் காட்டினான் ஆனந்தன்.

தன்யா அதைத் திறந்து பார்த்தாள். அதில் ஏதும் விஷம் கலந்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

“இதிலிருந்து சுண்ணாம்பு எடுத்ததும் அதில் ஏதோ கலந்திருக்கே! என்ன கலந்தே சொல்லு!” என்று உறுமினார் சூரி, தன்யாவின் முகபாவத்தைப் புரிந்து கொண்டவராக.

“இல்லீங்க, இல்லீங்க” என்று அலறினான் ஆனந்தன். “நான் நடராஜ ஐயாவோட சுண்ணாம்பு டப்பாவை எடுத்துட்டு இந்த அறைக்கு வந்தேன். அப்போ யாரோ என்னைக் கூப்பிட்டாங்க. டப்பாவை வெச்சுட்டு வெளியே போய்ப் பார்த்தேன், யாரையும் காணோம். திரும்ப உள்ளே வந்தபோது டப்பாவில் யாரோ ஏற்கெனவே சுண்ணாம்பு அடைச்சு வெச்சிருந்தாங்க. அதை எடுத்து வந்திட்டேன்” என்றான்.

“அவர் காலையிலேயே சுண்ணாம்பு கேட்டுட்டாராமே, ஏன் அப்போ கொண்டு போன?” என்றாள் தர்ஷினி.

“மறந்துட்டன். ஐயாவுக்குச் சுண்ணாம்பு கொண்டு போடான்னு யாரோ சொன்னாங்க. சூரி ஐயான்னு நினைக்கறேன்… கொண்டு போனேன். அப்போ கலையரசு ஐயாவும் நரேந்திரன் ஐயாவும் பேசிட்டிருந்தாங்க. அவங்க என்னைக் கூப்பிட்டு ஏதோ கேட்டாங்க, அதனால் கொஞ்சம் நின்னேன். அப்புறம் சுண்ணாம்பைக் கொடுத்தேன்” என்றான் ஆனந்தன்.

தன்யா சற்று யோசித்தாள். பிறகு “அங்கே நடராஜன் தன் அறையில் தனியாவா இருக்காரு?” என்று கேட்டாள்.

“இல்லை, ஸ்ரீஹரியைத் துணைக்கு வெச்சிருக்கேன்” என்றார் சூரி.

“ஸாம்மி, நீ அங்கே போய் இரு. ஒரு பத்து நிமிஷத்தில் ஸ்ரீஹரியை இங்கே அனுப்பு” என்றாள் தன்யா.

ஸாம்மி அங்கிருந்த எல்லோரையுமே ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு வெளியேறினாள்.

சின்ன மௌனம்.

“நான் சொல்லல அவனிடம் எதுவும்” என்றார் சூரி.

“அவனுக்கு எதுவுமே பத்து நிமிஷத்துக்குமேல் நினைவிருக்காது” என்றார் செண்பகராமன்.

“சார், உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் பேசணும்” என்றாள் தன்யா.

“நீங்க சாந்தமதியை வெளியே அனுப்பும்போதே புரிஞ்சுக்கிட்டேன்” என்றார் செண்பகராமன். “உட்கார் சூரி” என்று எழுந்து வெளியே போகப் போன சூரியைத் தடுத்தார். “இதில் ரகசியம் ஒண்ணும் இல்லை. என் வீட்டில் யாருக்கும் எதுவும் தெரியாதே தவிர இங்கே எல்லாருக்கும் தெரியும். ஆமா, ஜிகினா சிவகாமுவோடு எனக்குத் தொடர்பு இருந்தது. ஆனா இரண்டு வருஷத்தில் அவ ட்ரூப்பைவிட்டு வெளியே போயிட்டா.”

“ஏன்?” என்று கேட்டாள் தர்ஷினி.

“என்னுடைய… அலட்சியப் போக்குன்னு வெச்சுக்கலாம்” என்றார் செண்பகராமன் குன்றியவராய்.

“சரி. இப்போ அவங்க எங்கேன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா? அவங்களுக்குக் குழந்தைங்க யாராவது இருக்காங்களா?”

“இரண்டு கேள்விக்கும் பதில் ‘நோ’ தான். அந்த இரண்டு வருஷத்திற்கப்புறம் சிவகாமுவை நான் பார்க்கவே இல்லை. சொல்லப் போனா அவளை மறந்தே போயிட்டேன். அவளுக்குக் குழந்தை எதுவும் பிறந்ததான்னு எனக்குத் தெரியாது” என்றார் செண்பகராமன்.

சூரி “ஐயா…” என்று ஆரம்பித்தார். என்ன நினைத்தாரோ, நிறுத்திவிட்டார். அப்போது பார்த்து ஸ்ரீஹரி உள்ளே வந்தது காரணமாய் இருக்கலாம்.

“எப்படி இருக்காரு நடராஜன் ஐயா?” என்றார் சூரி.

“தூங்கறார்” என்றான் ஸ்ரீஹரி. “சார், நம்ம ட்ரூப்பில் உள்ள சீனியர் ஆர்ட்டிஸ்டுகள் உங்களைப் பார்க்கணும்னு விரும்பறாங்க. ஹாலில் கூடியிருக்காங்க” என்றான்.

“சூரி, நீயும் அவனும் ஹாலுக்குப் போங்க. இதோ வந்திடறேன்” என்றார் செண்பகராமன்.

இருவரும் வெளியேறியதும் “வேற ஏதாவது கேட்கணுமாம்மா?” என்றார் செண்பகராமன். நடராஜன் காப்பாற்றப்பட்ட நிகழ்வுக்குப் பிறகு அவருக்கு இவர்கள்மீது நம்பிக்கை வந்திருக்க வேண்டும்.

“சார், சிவகாமுவோட பையன் இங்கே ட்ரூப்பில் ஜாயின் பண்ணியிருக்கறதா ஒரு ரூமர். அதைச் சொல்ல வரும்போதுதான் நடராஜனுக்கு விஷம் கொடுக்கப்பட்டது… அது…”

“இங்கே பத்துப் பேருக்குமேல் அந்த ஏஜ் க்ரூப்ல இருக்காங்க. யாருன்னு நான் என்னத்தைக் கண்டேன்? அது நிச்சயமா ஸ்ரீஹரியோ, செந்தில்குமாரோ இல்ல, அவ்வளவுதான் என்னால் சொல்ல முடியும்” என்ற செண்பகராமன் ஒரு பெருமூச்சுடன் எழுந்துகொண்டார். “எத்தனைக் கனவுகளோட இங்கே வந்தேன்! இங்கே நாடகம் மறுபடி நல்லா நடத்த முடிஞ்சதுன்னா, புது நாடகம், முதன்முறையா ஒரு சரித்திர நாடகம், பிரம்மாண்டமா நடத்தணும்னெல்லாம் நினைச்சிருந்தேன். இப்போ இந்த நாடகத்தையே நடத்த முடியாது போலிருக்கு…” வெளியே சென்றுவிட்டார்.

“தன்யா…” என்றாள் தர்ஷினி.

“இன்னும் சீனியர் ஆர்ட்டிஸ்டுகள் இரண்டொரு பேர், சூரி, கலையரசு இவர்களை இண்டர்வியூ பண்ணணும். அப்புறம், இந்த ட்ராமாவின் மிக முக்கியமான கேரக்டர்கள் – ஸ்ரீஹரி, செந்தில்குமார், நரேந்திரன்… இவர்கள் எல்லோரையும் சந்தித்த பிறகுதான் ஒரு அபிப்ராயத்திற்கு வர முடியும்” என்றாள் தன்யா.

5.2

மறுநாள்.

முதலில் சூரியின் அறைக்குச் சென்றார்கள் தன்யாவும் தர்ஷினியும். அவருடையது இரட்டை அறைகளாகப் பகுக்கப்பட்டிருந்தது. முன்னால் ஒரு மேஜை போட்டப்பட்டு நாலைந்து நாற்காலிகள், பைல்களோடு ஆபீஸ் அறையாகக் காட்சியளித்தது. ஒரு மரத்திரைக்குப் பின்னால் படுக்கை காணப்பட்டது.

தன்யாவும் தர்ஷினியும் நாற்காலியில் அமர்ந்து காத்திருந்தார்கள். அரைமணி நேரம் கழித்தே வந்து சேர்ந்தார் சூரி. “சாரி, இவ்வளவு நேரம் ஆகும்னு எதிர்பார்க்கல” என்றார்.

“பரவாயில்லை சார். முக்கியமான மீட்டிங் என்றால் அப்படித்தான்” என்றாள் தன்யா.

“முக்கியம்தான்” என்றார் சூரி. “நேற்றும் இதே பேச்சுதான் நடந்தது. நடராஜன் தாக்கப்பட்டதில் சீனியர் ஆர்ட்டிஸ்டுகளுக்குப் பயம் வந்திடுச்சு. ஊருக்குப் போயிடலாமான்னு ஆரம்பிச்சுட்டாங்க” என்றார்.

“அடடா” என்றாள் தன்யா. “அப்புறம் ஒண்ணும் அசம்பாவிதம் நடக்கலியே?”

“இல்லை. செண்பகராமன் இன்னும் ரெண்டுநாள் பார்க்கலாமுன்னு கெஞ்சிக் கேட்டுக்கிட்டார். அப்படி இல்லேன்னா, ஊருக்குப் போகறது மட்டுமில்ல, குழுவையே கலைச்சுடறேன்னு சொல்லிட்டார். பாவம், அவருக்கு வருத்தம், நம்ம குழுவைச் சேர்ந்தவங்க, இத்தனைநாள் கூடவே இருந்தவங்க, ஒரு கஷ்டம்னு வரும்போது சுயநலமா யோசிக்கறங்களேன்னு…”

“சூரி சார், இந்த… ஜிகினா சிவகாமு… விவகாரம்…” என்று இழுத்தாள் தன்யா.

“செண்பகராமனே ஒத்துக்கிட்டார். அதுக்குமேல நான் சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு?”

“இந்த நரேந்திரன்…” யோசனையில் தன்யா மௌனமாகிவிட்டதை உணர்ந்து தர்ஷினி தொடர்ந்தாள்.

“அவ பிள்ளைன்னு ஒரு ரூமர் ட்ரூப்ல உலாவிட்டிருக்கு. அவன் பார்க்க அவளை மாதிரி இருக்கான்ங்கறது உண்மைதான். ஆனா நிச்சயமா தெரியாது.”

“அவர் நடிப்பு எப்படி இருக்கு?”

“கொஞ்சம் அமெச்சூர்த்தனம் இருந்தாலும், விஷயம் இருக்கு. நல்லா வருவான்.”

“மிஸ்டர் செந்தில்குமார்.”

“அமைதியான, நல்ல பையன். உழைப்பு இருக்கு. முன்னுக்கு வரணும்னு ஆசையும் இருக்கு. தங்கமுத்துக்கா இப்படி ஒரு பையன்னு இப்போ வந்தவங்க எல்லாரும் ஆச்சரியப்படறாங்க. ஆனா அவனோடு பழகின என்னை மாதிரிப்பட்டவங்களுக்குத் தெரியும் – அவன் சின்ன வயதில் இந்தச் செந்தில்குமார் மாதிரித்தான் இருப்பான். அமைதியான டைப். எந்த வம்புக்கும் போக மாட்டான். நம்ம செண்பகராமன் ஐயாவுக்கு ரொம்ப க்ளோஸ். நண்பன்னே சொல்லலாம்.

“அதான் செந்தில்குமாருக்கு இவ்வளவு சப்போர்ட் பண்றார் செண்பகராமன்” என்றாள் தர்ஷினி தனக்குத்தானே பேசிக் கொள்பவளைப் போல.

5.3

செண்பகராமனும் ஸாம்மியும் உள்ளே வந்தார்கள். செண்பகராமனின் கண்கள் சிவந்திருந்தன. ஸாம்மியின் கண்களிலும் கண்ணீர் வரும்போலிருந்தது.

“நாளைக்கு நாடகம் அரங்கேற்றம். இன்னிக்கு வந்து பிரச்சனை பண்றாங்க” என்றார் செண்பகராமன். “ஊருக்குப் போகணுமாம். ஏன் போகணும்? இந்த நாடகம்தான் நம்ம வாழ்வு. பிறந்ததும் வளர்ந்ததும் வாழ்ந்ததும் இந்த நாடகத்தில்தான். சாகறதும் நாடகமேடையிலேயே நடக்கட்டும். போற உயிர் என்னைக்கோ ஒருநாள் போகப் போகுது. நாடகம் நடிச்சிட்டிருக்கையில் போனா, அது பாக்கியம். யார் ஊருக்குப் போறதுன்னாலும் போகட்டும். நாடகம் நடக்கும். எனக்கும் ஒரு ரோல் கொடு, சூரி! சிசுபாலன் ரோல்னா கூடப் பரவாயில்லை” என்றார் கோபமும் வருத்தமுமாய்.

“ஐயா வருத்தப்படாதீங்க” என்றார் உள்ளே வந்த கலையரசு. “எல்லாரும் பயந்திருக்காங்க. ரெண்டுபேர் உயிருக்குப் போராடிட்டிருக்காங்க. நிலைமையை நாமும் கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்கணும் இல்லையா? எனக்காக நான் பேசல. நம்ம குழுவுக்காகப் பேசறேன். அவங்கள்ள யாராவது வெளியேறினா, நானும் நடிக்கத் தயாராத்தான் இருக்கேன்” என்றார்.

“ரொம்ப நன்றி கலையரசு” என்றார் செண்பகராமன்.

“என்னங்க நன்றில்லாம் சொல்லிக்கிட்டு” என்றார் கலையரசு. “இந்த ஒவ்வொரு நாடகமும் என்னோடு குழந்தைங்க. அது நல்லா இருக்கணும், நல்லா வளரணும்னுதான் நான் நினைப்பேன். நாம நடைமுறையையும் யோசிக்கணும்னு சொன்னேன், அவ்வளவுதான்” என்றார்.

இருவரும் பேசிக் கொண்டே வெளியே போனார்கள்.

ஸாம்மி “பயமாயிருக்கு சூரி அண்ணா. யாரையுமே நம்ப முடியல. யார், எதுக்கு இப்படியெல்லாம் செய்யறாங்கன்னே தெரியல…” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கையிலேயே தன்யா படாரென்று எழுந்தாள். அவள் இவர்களுடைய பேச்சு எதையுமே வெகுநேரமாகக் காதில் போட்டுக் கொள்ளவில்லை. வேறு ஒரு சப்தத்தை உற்றுக் கேட்டவாறிருந்தாள்.

“க்ரீ…க்” என்ற ஒலிகேட்டு எல்லோரும் பதறுவதற்குள் தன்யா சூரியின் நாற்காலியைத் தள்ளிவிட்டாள். அந்த விநாடியில் மேலே சுற்றிக் கொண்டிருந்த பழையகால மின்விசிறி கழன்று கீழே விழுந்தது.

பெரிதாகக் கத்திவிட்டாள் ஸாம்மி. சூரி மட்டும் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தால் மண்டை பிளந்திருக்கும்.

சூரியைக் கைகொடுத்து எழுப்பி நிற்கவைத்து ஆசுவாசப்படுத்தினாள் தன்யா. தர்ஷினியின் பார்வை மேஜை மீது தனியாக இருந்த காகிதத்தின்மீது விழுந்தது. எடுத்துப் பார்த்தாள்.

“சிசுபாலன் மோக்ஷமடைந்தான்

இனித் தோன்ற மாட்டான்

அசுரனை உயிர்ப்பித்தால்

ஆண்டவன் தண்டிப்பான்

எச்சரிக்கை! எச்சரிக்கை!”

5.4

“டிங் டிடிங்” என்று ஏதோ விழுந்த சப்தம் மெலிதாகக் கேட்டது.

எல்லோரும் அருகிலிருந்த சிறு ஹாலுக்கு ஓடினார்கள்.

செந்தில்குமார் அறையில் போடப்பட்டிருந்த சோபாவில் கண்மூடி அமர்ந்திருந்தான். ஸ்ரீஹரி பெரிய கண்ணாடி முன் அமர்ந்து மேக்கப்பைத் திருத்திக் கொண்டிருந்தான். அறைக்குப் பின்னாலிருந்த சிறிய அலமாரியிலிருந்த புத்தகங்களையும் பழைய ஸ்க்ரிப்டுகளையும் புரட்டிக் கொண்டிருந்தான் நரேந்திரன்.

ஆனால் அவர்கள் யாரையும் ஒருவரும் பார்க்கவில்லை. ஹாலின் நடுவில் விழுந்திருந்த ஸ்க்ரூ ட்ரைவரையே பார்த்தார்கள்.

இவர்களுள் யார் ஸ்க்ரூ ட்ரைவரை வைத்திருந்தது? யார் தங்களைச் சோதனை செய்வார்களோ என்று பயந்து அதனை எறிந்தது?

எல்லோரும் யோசித்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே கையில் டீ ட்ரேயோடு உள்ளே நுழைந்தான் ஆனந்தன்.

(தொடரும்)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: