மனமோகனவிலாஸ்! பகுதி 7

சாய்ரேணு சங்கர்

மனமோகனவிலாஸ்! பகுதி 7

7 க்ளைமேக்ஸ் – முதல் பகுதி

7.1

“செந்தில்குமார்!” என்று அலறினார் செண்பகராமன். கத்தியைத் தடுக்கத் தன்னையறியாமல் கையை வீசியபோது, சிறு மேஜைமீது வைக்கப்பட்டிருந்த டம்ப்ளரும் தண்ணீர்ச் செம்பும் சிதறின.

ஒரு விநாடி கழிந்தபின்தான் அவன் பின்னால் அச்யுத் நிற்பதையும், அவன் பிடியில் செந்தில்குமார் திணறிக் கொண்டிருப்பதையும் உணர்ந்தார். அதே நேரம் அரவம் கேட்டு அறைக்கு ஓடிவந்த ஸாம்மி “என்னப்பா, என்ன ஆச்சு?” என்று பதட்டமாய்க் கேட்டவள் செந்தில்குமாரையும் அவன் கையில் கத்தியையும் கண்டவள் ஒரு அடி பின்வாங்கினாள்.

“நாம சின்ன ஹாலுக்குப் போயிடலாமா? தன்யா மேடம், தர்ஷினி மேடம் ரெண்டுபேரும் அங்கே காத்திருக்காங்க” என்றான் அச்யுத், தினம்தினம் ஒரு கத்தியுடன் கூடிவனைச் சந்திப்பவனைப் போல.

ஹாலில் தன்யாவும் தர்ஷினியும் அமர்ந்திருந்தார்கள். நரேந்திரனும் ஸ்ரீஹரியும் இவர்களோடு உள்ளே நுழைந்தார்கள். அருகிலே உள்ள அறைகளில் இருப்பவர்களான சூரியும் கலையரசும் ஓடி வந்தார்கள். இன்னும் ஒருவர் இருவராய் ட்ரூப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் உள்ளே வர ஆரம்பித்தார்கள்.

அறையில் இருபது பேருக்குமேல் கூடிவிட்டதைக் கண்டதும்தான் செண்பகராமன் சுயநினைவுக்கு வந்தார். “ஏன் எல்லாரும் கூடி வந்திருக்கீங்க? ஒண்ணும் பெரிசா நடந்துடலை. எல்லாரும் போய் நிம்மதியா தூங்குங்க. காலையில் பேசிக்கலாம்” என்றார் கனவிலிருந்து விழித்தவரைப் போல.

“அ… அவன் கையில் கத்தி” என்று நடுங்கினார் சூரி.

“என்ன நடக்குதுன்னு சொல்லிடுங்க ஐயா. எங்களுக்கு விஷயம் தெரியாமத் தூக்கம் வராது” என்றார்கள் விவேகவாணி ராதாம்மா.

செண்பகராமன் தவித்து மௌனமானார். எல்லாருடைய பார்வையும் செந்தில்குமார்மீது விழுந்து அங்கிருந்து நழுவித் தன்யா, தர்ஷினி மீது நிலைத்தன.

அங்கு இத்தனை நேரம் நடந்ததைக் கவனிக்காமல் செந்தில்குமாரையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்த தன்யா, இப்போது மெதுவாக எழுந்தாள். மெதுவான குரலில் அவனிடம் பேசலானாள். “செந்தில்குமார்! உங்களைப் பற்றி நாங்க எவ்வளவு மேன்மையா நினைச்சிருந்தோம். கடைசியில் நீங்களும் ஒரு வேஷதாரின்னு நிரூபிச்சுட்டீங்களே!” என்றாள்.

“நீங்க செண்பகராமனுக்குக் கொடுத்த பெனஃபிட் ஆஃப் டவுட் எல்லாம் நாடகந்தானா? அவரைப் பழிவாங்கத்தான் ட்ரூப்புக்குள்ள வந்தீங்களா?” என்று கேட்டாள் தர்ஷினி.

“பேத்தாதீங்க!” என்று அலறினான் செந்தில்குமார். “என் அப்பாவைக் கொன்னவனை நான் உயிரோடு விட்டு வெச்சிருக்கணுமா? என்னை என்ன பேடின்னு நினைச்சிட்டீங்களா?” என்று கத்தினான்.

“அப்போ இத்தனைநாள் அமைதியானவர் மாதிரி நடிச்சிருக்கீங்க!” என்றாள் தன்யா.

“மறுபடி, மறுபடி வேஷதாரி, நடிக்கறேன்னெல்லாம் சொல்லாதீங்க! இத்தனை நாள் உண்மையிலேயே நான் அமைதியா இருந்தேன். காரணம், செண்பகராமன் ஐயாவைப் பார்த்தா என் அப்பாவைக் கொன்னவர் மாதிரித் தெரியல. உண்மை தெரிகிறவரை அவரை நான் குற்றவாளியா நினைச்சிடக் கூடாதுன்னு கவனமா இருந்தேன். இன்ன்றைக்குத்தான் உண்மை தெரிஞ்சது. அதுக்கு அப்புறமும்…”

“உண்மை தெரிஞ்சதா? எப்படித் தெரிஞ்சது? யார் சொன்னாங்க? என்ன உண்மை?” தன்யாவின் சரமாரியான கேள்விகள் எதற்கும் பதில் சொல்லாமல் ஒரு நாற்காலியில் தொப்பென்று அமர்ந்து தலையை மார்பை நோக்கித் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டான்.

தன்யா ஒரு விநாடி அவனை உற்றுப் பார்த்தாள். பிறகு மறுபடியும் அறையின் மையத்திற்கு வந்துசேர்ந்தாள்.

7.2

அந்த வீட்டில் எல்லோரும் கூடிப் பேசுவதற்கு ஒரு பெரிய ஹால் இருந்தது. கோயில் கமிட்டிக்காரர்களோடு சந்திப்பு, நாடகம் குறித்த சர்ச்சைகள் எல்லாம் அங்குதான் நடைபெறும்.

வீட்டின் பின்புறத்திற்கு அருகில் இருந்தது “சின்ன ஹால்” என்று குழுவினர் குறித்த அந்தச் சற்றுப் பெரிதான அறை. அது அங்கத்தினர்கள் ஓய்வாக அமர்ந்து பேசப் பயன்படுத்தப்பட்டது. நாடகம் நடக்கும் நேரத்தில் அதுவே ஒப்பனை செய்யப்படும் க்ரீன் ரூம். அங்கிருந்து வீட்டின் பின்புறம் வழியே வெளியே சென்று நாடக மேடையை அடைந்துவிடலாம். பொதுவாக நாலைந்து பேருக்குமேல் அந்த அறையில் இருக்க மாட்டார்கள் என்றாலும் எப்போதும் கலகலப்பாக இருக்கும் அறை அது.

இப்போது சின்ன ஹாலில் பலர் கூடியிருந்தார்கள். ஆனால் ஒரு கசகசப்பான மௌனம் நிலவியது.

தர்ஷினி எழுந்தாள். “Begin at the beginning என்பார்கள். இந்த வழக்கின், இந்த மிகக் குழப்பமான வழக்கின் அடிப்படை என்னவென்றால், சுமார் ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த தங்கமுத்துவின் மரணம்தான்! எனவே அதை முதலில் விளக்கிவிட்டால், பின் முன்னே போகிற வழி தெளிவாகத் தெரியும், செந்தில்குமாரின் குழப்பங்களும் தீரும்” என்றாள். பின் செண்பகராமன் பக்கம் திரும்பினாள்.

“இங்கே இருப்பவங்க சொன்னதிலிருந்து நாங்க அந்தச் சம்பவத்தை கன்ஸ்ட்ரக்ட் பண்ணியதைச் சுருக்கமாகச் சொல்றேன். அதாவது, தங்கமுத்து இறப்பதற்குச் சில நாட்கள் முன்பிலிருந்து, வெகுநாட்களாக நெருங்கிய நண்பர்களாயிருந்த செண்பகராமன் சாருக்கும் தனுஷ் தங்கமுத்துவுக்கும் இடையில் மனக்கசப்பு தோன்றிவிட்டது. அதற்குக் காரணம் என்ன என்று ஆராய்ந்து பார்த்ததில், தனக்குக் கொடுக்கப்படும் சம்பளம் குறைவு என்று தங்கமுத்து எண்ணியதாகவும், நாடகக் கம்பெனியில் தன்னைப் பங்குதாரராகச் செண்பகராமன் அறிவிக்க வேண்டுமென்றும், அவருக்குப் பிற்காலம் அது தங்கமுத்துவையே வந்து சேர வேண்டும் என்று சொன்னதாகவும் தெரிந்துகொண்டோம்.

“செண்பகராமன் மறுத்தார். அவர் அடிமனதில் தன் மகளையோ, அல்லது மகளை மணக்கும் மாப்பிள்ளையையோ நாடகக் கம்பெனியில் பங்குதாரராக்கிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்திருக்கிறது. அவருடைய குடும்பத்தால் ஆரம்பிக்கப்பட்டு, இதுவரை அவருடைய குடும்பத்திலேயே இருந்துவிட்ட நாடகக் கம்பெனியின் நிர்வாகத்தைத் தங்கமுத்துவிடம் வழங்க அவருக்கு மனம் வரவில்லை.

“ஐம்பது வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்த தங்கவேலு, செண்பகராமன் அவர் மகளைத் தனக்கு திருமணம் செய்து வைத்துவிடுமாறு வற்புறுத்தினான். அப்போது தன்னைப் பங்குதாரராக்கச் செண்பகராமன் தயங்க வேண்டியதில்லை என்றும் கூறினான்.

“செண்பகராமன் வெடித்தார். ஒருநாள் அவருக்கும் தங்கமுத்துவுக்கு பெரிய மோதல் நிகழ்ந்தது. அன்றிரவு நாடக மேடையிலேயே தங்கமுத்து உயிர் துறந்தான். செண்பகராமனுக்குத் தெரிந்த டாக்டர் வந்து பார்த்துவிட்டு, மாரடைப்பால் உயிர்போனதாகச் சான்றிதழ் கொடுத்தார்.

“ஆனால் தங்கமுத்துவுடைய மரணத்தில் செண்பகராமனுக்கு ஏதோ பங்கிருக்கிறது என்ற வதந்தி ட்ரூப்பில் பரவியிருக்கிறது. அதற்கு என்ன காரணம் என்றும் உண்மையில் அன்று என்ன நடந்தது என்பதையும் செண்பகராமன் சார், நீங்கதான் தெளிவுபடுத்தணும்” – தர்ஷினி பேச்சை முடித்தாள்.

செண்பகராமன் எங்கோ வெறித்தார். “என் தப்பு! என் தப்புத்தான் எல்லாம்! செந்தில்குமார்! உன் அப்பாவைக் கொன்னது நான் தான்ப்பா! அதுக்காக என்னை நீ கொன்னாலும் எனக்குக் கவலையில்லை.

“இந்தப் பெண் சொன்னது எல்லாமே சரி. தங்கமுத்து என்னை வாட்டி எடுத்தான். சாந்தமதியை அவனுக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கச் சொல்லி வற்புறுத்தினான். இல்லேன்னா என் இளமைக்காலத் தவறுகளை எல்லாம் என் வீட்டில் சொல்லி என் குடும்பத்தை நிம்மதியே இல்லாம ஆக்கிடுவேன்னு மிரட்டினான். அவன் செத்த அன்னிக்கு, எங்க சொந்த ஊரில் பதினைந்து ரௌடிகளை ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கறதாகவும், அவனுக்குப் பார்ட்னர்ஷிப் கொடுக்கவும் சாந்தமதியைக் கட்டிக் கொடுக்கவும் சம்மதிக்காட்டா, நாடகம் முடிஞ்சதும் அவங்களுக்கெல்லாம் ஸிக்னல் கொடுத்து என் பெண்ணைக் கடத்திட்டு வரச் சொல்வேன்னும் மிரட்டினான்.

“நான் என்ன செய்வேன்? போலீஸில் சொன்னா என் தவறுகள் வெட்ட வெளிச்சம் ஆகிடும். அதனால் இன்றைக்கு இந்தக் கடத்தல் நடக்காம தடுத்துட்டா, அப்புறம் தங்கமுத்துவைப் பேசியோ மிரட்டியோ சமாளிச்சுக்கலாம்னு முடிவு செய்து, அவனுக்கு செடட்டிவ் மாத்திரைகள், தூக்க மருந்துன்னு நாம பொதுவா சொல்றது, டீயில் கலந்து கொடுத்தேன். அதைப் பார்த்தவங்க, நான் அவனுக்கு ஏதோ விஷம் வெச்சுட்டேன்னு நினைச்சிட்டாங்க!

“நாடகம் முடிஞ்சதும் தங்கமுத்து தூங்கிடுவான்ன்னு நினைச்சேன். அவன் ஒரேடியா தூங்கிட்டான்! ஏற்கெனவே அவனுக்கு இதயநோய் இருந்திருக்கணும், செடட்டிவ் சாப்பிட்டதும் இதயம் தாங்காம, மாரடைப்பு வந்து இதயம் நின்னுடுச்சு.

“தம்பி, செந்தில்குமார், சத்தியமா சொல்றேன்! உன் அப்பாவைக் கொல்லணும்னு நான் நினைக்கலைப்பா! ஆனா அவனைக் கொன்னது நான்தான்! அந்தப் பாவம்தான் என்னை இப்படித் துரத்தித் துரத்தி அடிக்குது!” என்று வருத்தத்துடன் உரைத்தார் செண்பகராமன்.

செந்தில்குமார் பேசவில்லை. ஆனால் அவன் கண்ணிலிருந்து கண்ணீர் பெருகியது. மௌனமாகக் குலுங்கி அழுதான்.

இரண்டு நிமிஷங்கள் அவனை அழவிட்டுவிட்டு, தர்ஷினி மீண்டும் பேச்சை ஆரம்பித்தாள். “ஆக, தங்கமுத்து இறந்தார். அதன்பின் நாடகங்களே நடக்கவில்லை. பின்னர் அது மீண்டும் தொடங்கும் நேரத்தில் சில அசம்பாவிதங்கள் ஆரம்பித்தன. அவை சிசுபாலன் என்ற கேரக்டரை ஒட்டி நடந்தன. அதனால் இந்தச் சம்பவங்கள் தங்கமுத்து மரணத்தோடு சம்பந்தப்பட்டவை என நாங்கள் நினைத்தோம். அப்படிச் செய்யக் கூடியவர் செந்தில்குமார் ஒருவர்தான்.”

“ஐயையோ! சத்தியமா அந்த விபத்தெல்லாம் நான் செய்ததில்லீங்க! இல்லிங்க!” என்றான் செந்தில்குமார், சட்டென்று நிமிர்ந்து. தர்ஷினி அவனைக் கையமர்த்திவிட்டுத் தொடர்ந்தாள்.

“அவர் வந்தபிறகுதான் இவையெல்லாம் நடந்தன என்றாலும் அவர் இதைச் செய்திருக்க மாட்டார் என்பதற்கு எங்களுக்குப் பல சமிக்ஞைகள் தெரிந்தன. பலராமனாக நடித்த ராஜா என்பவர் காயம்பட்ட அன்று, செந்தில்குமாரும் சீனில் இருந்திருக்கிறார்! அவர் வேறொருவரைத் தூண்டிச் செய்ய வைத்தாலும் தான் வராத ஒரு சீனில் சுத்தியைக் கீழே போடுமாறு சொல்ல மாட்டாரா?

“இதைச் செய்வது ஒரு வேளை நாடகத்தில் நடிக்காத, அல்லது சிறிய கதாபாத்திரங்களில் நடிப்பவர் என்றும் எங்களுக்குத் தோன்றியது. அப்போதுதான் ஆனந்தன் எங்கள் சந்தேக வலையில் விழுந்தான்.

“ஆனந்தன் மிகத் துல்லியமாக எங்கள் சந்தேகத்திற்குப் பொருந்திப் போனான். ஏனெனில் அவன் சற்று மனநிலை சரியில்லாதவன், நாடக மேடையில் அதிகம் தோன்றாதவன், தச்சு வேலைகளில் உதவுபவன். ஆனால் அவனுக்குச் சிசுபாலன்மீது என்ன கோபம்? ஏன் சிசுபாலன்களைப் பழிவாங்க வேண்டும்?

“இதற்குப் பதில் எங்களுக்கு ஆச்சரியமாக நரேந்திரனிடமிருந்து கிடைத்தது. அதாவது, ஆனந்தன் அத்தை பிள்ளையால் பாதிக்கப்பட்டவன். சிசுபாலனும் கிருஷ்ணனுக்குக் கஷ்டம் கொடுக்கும் அத்தை பிள்ளை. சைக்கலாஜிகலாக இந்த கேரக்டர்மீது அவனுக்குக் கோபம் இருக்க சான்ஸ் இருக்கிறது என்று உணர்ந்தோம். அப்படிப்பட்ட தூண்டுதல்கள் ஏதும் இல்லையெனில், ஆனந்தன் இப்படியெல்லாம் செய்பவனே அல்ல. அவன் லாஜிக்கலாகச் சிந்திக்கத் தெரியாதவனாயினும், மிக மிக நல்லவன்.

“ஆனந்தன்தான் இந்தச் செயல்களைச் செய்கிறான் என்று நரேந்திரனிடம் பேசும் முன்னரே நாங்கள் முடிவு செய்துவிட்டோம். நரேந்திரன் அதற்கு வலு சேர்த்தார். ஆனால் அத்துடன் எங்கள் தேடல் முடிவடைந்து விடாதே. கிருஷ்ண லீலா நாடகம் சில ஆண்டுகளாகவே மனமோகன விலாஸால் போடப்பட்டு வருகிறது. அப்போதெல்லாம் சிசுபாலன்மீது கோபம் வராத ஆனந்தனுக்கு இப்போது எப்படி வந்தது? இன் அதர் வர்ட்ஸ், யார் அவனைத் தூண்டியது? யாருக்காக அவன் இப்படியெல்லாம் செய்கிறான்? யார் அவனுக்கு டீயில் கலக்க விஷம் கொடுத்தது? யார் சுண்ணாம்பு டப்பாவில் விஷம் கலந்தது?

“பாவம், ஆனந்தன். அவனிடம் யார் என்ன சொன்னாலும் அவனுக்கு ஆளை மறந்துவிடும், சொன்ன விஷயம் மட்டும்தான் நினைவிருக்கும், எனவே அவனைக் கேட்டும் பயனில்லை.

“எப்படியாயினும் ஆனந்தன் ஒரு கருவி மாத்திரமே. அவனை வைத்துக்கொண்டு தன் காரியத்தை நடத்திக் கொள்வது வேறொரு நபர். மிகக் கெட்டிக்காரரான, சூக்ஷ்மமான புத்தியை உடையவரான அந்த நபர் யாரென்று இனித் தன்யா விளக்குவாள்” என்று சொல்லி அமர்ந்தாள் தர்ஷினி.

எல்லோருடைய கண்களும் தன்யாவை நோக்கின.

தன்யா எழுந்தாள்.

(நிறைவுப் பகுதி தொடரும்)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: