பாட்டி சுட்ட ரொட்டி! பாப்பாமலர்!

பாட்டி சுட்ட ரொட்டி! பாப்பாமலர்!

நத்தம்.எஸ்.சுரேஷ்பாபு.

கதைப் பாடல்: பாட்டி சொன்ன கதை!- Dinamani

ரொம்ப வருசத்துக்கு முன்னாடி வங்காள கிராமத்துல பாட்டி ஒருத்தங்க வசிச்சு வந்தாங்க. அவங்க ரொம்ப ஏழை! ஏதோ தன்னால முடிஞ்ச வேலைகளை செஞ்சு அதுல வருகிற வருமானத்துல பிழைச்சு வந்தாங்க. ஒரு நாளு அந்த பாட்டி வேலை செஞ்சதுக்கு கூலியா கொஞ்சம் கோதுமை மாவு கிடைச்சுது. பாட்டி அதை பிசைஞ்சு ஒரு ரொட்டி செஞ்சாங்க. அதை ஒரு தட்டில் வைச்சுட்டு ஏதோ வேலையா திரும்பினாங்க. அப்ப ஒரு காக்கா உள்ளே நுழைஞ்சு அந்த ரொட்டியை தூக்கிக்கிட்டு பறந்துருச்சு! பறந்து போய் பக்கத்தில இருந்த மரத்தில இருந்த கூட்டுல வைச்சுருச்சு.

ரொட்டியைக் காக்கா தூக்கிப் போனதை பாட்டி பார்த்துட்டாங்க! ”காக்கா! காக்கா! என்னோட ரொட்டியைத் திருப்பிக் கொடுத்திடு!” அப்படின்னு பாட்டி கேட்டாங்க. “ தரமுடியாது! நான் சாப்பிடப்போறேன்!” அப்படின்னு சொல்லிருச்சு காக்கா. பாட்டி பாவம், பசியோட இருந்தாங்க, திரும்பவும் வேற ரொட்டி செய்ய மாவும் இல்லை! நேரமும் இல்லை. அதனால் காக்கா உக்காந்திருந்த மரத்துக்கிட்டே “மரமே! மரமே! நான் ரொம்ப பசியாய் இருக்கேன்! காக்கா என்னோட ரொட்டியை தூக்கி வந்து கூட்டுல வைச்சிருக்கு! உன் கிளைகளை அசைச்சு ரொட்டியை கீழ விழ வைச்சு உதவுன்னு!” கேட்டாங்க. மரம் மிகவும் அதிகாரமா சொல்லுச்சு! “ நான் ஏன் கிளைகளை அசைக்கணும்! கூட்டை கலைக்கணும்! காக்கா என்னோட பிரெண்டு! நான் கிளைகளை அசைக்கமாட்டேன்!”

அப்ப அந்த பக்கமா ஒரு மரவெட்டி வந்தாரு. பாட்டி அவருகிட்ட போயி, விறகு வெட்டி! விறகுவெட்டி! என்னோட ரொட்டியை காக்கா தூக்கி வந்துருச்சு! இந்த மரம் கிளைகளை அசைச்சு உதவ மறுக்குது! நீ இந்த மரத்தை வெட்டி அந்த ரொட்டியை கீழே விழ செய்யேன்!” அப்படின்னு கேட்டாங்க. விறகு வெட்டி அமைதியா சொன்னாரு. “ நான் எதுக்கு மரத்தை வெட்டனும் இந்த மரம் எனக்கு தீங்கு எதுவும் செய்யலையே?” பாட்டிக்கு பசி அதிகமாயிருச்சு! யாரும் உதவலை!

அப்ப அந்த மரப்பொந்துதுல இருந்து ஒரு எலி வந்துச்சு! பாட்டி அதுக்கிட்ட போய் , காக்கா என்னோட ரொட்டியை தூக்கி வந்துருச்சு! மரம் கிளையை அசைக்க மறுக்குது! இந்த விறகு வெட்டியும் மரத்தை வெட்டி உதவ மறுக்கிறாரு! நீ அவரோட கோடரிக் காம்பை கடிச்சுப் போட்டுரு! அப்படின்னு கேட்டாங்க. எலி கொஞ்ச நேரம் யோசிச்சுது! அப்புறமா சொல்லுச்சு. இந்த விறகு வெட்டி எனக்கு எந்த தீங்கும் செய்யலை! நான் ஏன் அவர் கோடறியை கடிச்சி பாழாக்கணும்! முடியாது. அப்படின்னு தீர்மானமா சொல்லிருச்சு.

அந்த சமயம் பார்த்து பூனை ஒண்ணு அந்த பக்கமா வந்துச்சு! பாட்டி பூனைக்கிட்ட போய், பூனையாரே! பூனையாரே ஒரு உதவி செய்யுங்க! என்னோட ரொட்டியை காக்கா தூக்கிண்டு போயி மரத்துல வைச்சுருக்கு மரம் கிளையை அசைக்க மறுக்குது! விறகு வெட்டி மரத்தை வெட்ட மறுக்கிறாரு எலியும் கோடரியை கடிக்கமாட்டேன்னு சொல்லிருச்சு! எலியை நீங்க பிடிச்சிக்குங்க! அப்படின்னு சொன்னாங்க. “ நீ சொல்றதுல நியாயம் இருக்குது! ஆனா எலி என்கிட்ட எந்த விஷமும் செய்யலையே! அதை நான் எப்படி கொல்வேன்?” அப்படின்னு சொன்ன பூனை ஓடிருச்சு!

அந்த சமயம் பாட்டி வளர்த்த நாய் அங்க வந்துச்சு! பாட்டி அதோட முதுகுல தடவிக் கொடுத்து என்னருமை நாய்க் குட்டியே! நீ இந்த பூனையை கொன்னு போட்டுருன்னு சொன்னாங்க! உடனே நாய் விறைப்பா தன் வாலை நிமிர்த்துக் கிட்டு பூனையை துரத்தி போச்சு! நாய் பூனையை நெருங்கவும், பூனை என்னை விட்டுரு! நான் எலியை பிடிச்சிடறேன்ன்னு எலிமேல தாவுச்சு! பூனையாரே! என்னை விட்டுடு! நான் கோடரியை கடிச்சு போட்டுடறேன்னு எலி கோடரியை கடிக்க ஆரம்பிக்க, விறகு வெட்டி, வேணாம் வேணாம்! நான் மரத்தை வெட்டிடறேன்னு சொன்னாரு விறகுவெட்டி. ஐயையோ! என்னை வெட்டிறாதே! நான் கிளையை அசைச்சு கூண்டை கலைச்சுடறேன்னு சொல்லுச்சு மரம். மரமே மரமே! அப்படி செய்யாதே! என்னோட கூண்டுல என் குஞ்சுகள் இருக்கு! நானே ரொட்டியை கீழே போட்டுடறேன்னு சொல்லிட்டு ரொட்டியை கீழே போட்டது காகம்.

பாட்டி அப்பத்தான் கூட்டில சில குட்டி காகங்கள் இருப்பதை பார்த்தாங்க! அதுக்காகத்தான் காக்கா ரொட்டியை எடுத்துப் போயிருக்குன்னு தெரிஞ்சதும் மனசுக்கு கஷ்டமாயிருச்சு! காக்கா வருத்தபடாதே! இந்த ரொட்டியை நான் எடுத்துக்கறேன்! உனக்கு என்னோட வீட்டுல இருக்கிற சில தானியங்களை தரேன்னு சொல்லிட்டு வீட்டுக்குள்ளே இருந்து சில தானியங்களை வெளியே போட்டாங்க. காகமும் மகிழ்ச்சியா அந்த தானியங்களை பொறுக்கி குஞ்சுகளுக்கு கொடுத்து தானும் தின்னு மகிழ்ச்சியா இருந்தது. பாட்டிக்கும் பசி அடங்கி ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்துச்சு!

(நேஷனல் புக் டிரஸ்ட் வெளியிட்ட ஓர் ஆங்கில கதையை என் பாணியில் மாற்றி இறுதியில் சில மாற்றங்களுடன் தந்துள்ளேன். புத்தகத்தில் காப்பிரைட் குறித்து போட்டிருந்தாலும் இந்த கதை மிகவும் கவர்ந்ததால் என் குழந்தைக்கு ரொம்பவும் பிடிச்சதால் என் தளம் வாசிக்கும் குழந்தைகளுக்காக இந்த பதிவு) நன்றி: நேஷனல் புக் டிரஸ்ட்

யுவராஜ் சிங். இந்திய கிரிக்கெட்டின் இளவரசன்! பகுதி 1

நத்தம்.எஸ்.சுரேஷ்பாபு.

சிறுவயதில் பள்ளியில் ரன்னிங் ரேஸில் வென்று கையில் ட்ராபியுடன் வீட்டுக்கு வந்து ஆவலாக தந்தை யோக்ராஜ் சிங்கிடம் காட்டினார் யுவராஜ். பாராட்டுவார் என்று பார்த்தால் அடிதான் கிடைத்தது.யுவராஜுக்கு!

கிரிக்கெட்டில் தான் விட்டதை மகன் பிடித்து சாதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் யோக்ராஜ் சிங்கிற்கு. யோக்ராஜ் சிங் வேகப்பந்துவீச்சாளர். கபில்தேவுடன் கிரிக்கெட் ஆடியவர். சிறந்த வீரரான இவருக்கு கொஞ்சம் முன்கோபம் அதிகம். அப்போதைய கிரிக்கெட் அரசியலில் பலிகடா ஆக்கப்பட்டு காணாமல் போனார்.  தன் மகனை இந்திய கிரிக்கெட் அணியில் சேர்த்துவிடவேண்டும் அவனை சிறந்த கிரிக்கெட் வீரராக   காணவேண்டும் என்று விரும்பினார் யோக்ராஜ்.

  விளையாட்டுத்தனமாக இருந்த யுவராஜை கிரிக்கெட் என்ற ஒரே முனைப்பில் செலுத்தினார். அது நல்லவிதமாக சென்று இந்திய அணியில் 19 வயதிலேயே இடம்பிடித்தார் யுவராஜ். முதல் தொடரில் நன்றாக விளையாடினாலும் அதற்கடுத்த ஆஸ்திரேலியா மற்றும் ஜிம்பாப்வே தொடர்களில் யுவராஜ் சரியாக விளையாட வில்லை. சொல்லப்போனால் இந்திய மிடில் ஆர்டர் அப்போது மிகவும் பலவீனமாக இருந்தது. அதனால் கங்குலி பல்வேறு சோதனைகளை செய்து பார்த்தார். யுவராஜ் இந்த இரு தொடர்களில் சாதிக்காமல் போனதால் அவரது இடம் கேள்விக்குறி ஆனது. அடுத்த தொடரில் அவர் சேர்க்கப்படவில்லை.

யுவராஜ் சோர்ந்துபோகவில்லை! மீண்டும் கடுமையான பயிற்சிகள் மேற்கொண்டார். உள்நாட்டு தொடர்களில் கவனம் செலுத்தி இழந்த பார்மை மீட்டெடுத்தார். 2002ல் ஜிம்பாப்வே தொடரில் கடைசி இருபோட்டிகளில் இரு அரைசதங்கள் விளாசியதன் மூலம் இங்கிலாந்தில் நடைபெற்ற நாட்-வெஸ்ட் சாம்பியன்ஷிப் போட்டிக்குத் தேர்வானார். இதுதான் அவரது வாழ்க்கையில் ஒரு மைல் கல்லாக அமைந்தது.

சிலரை  உசுப்பேற்றி கோபம் வரவைத்துவிட்டால் அவ்வளவுதான். இப்போதைய இந்தியகேப்டன் கோஹ்லியும் ஆக்ரோஷமாக ஆடக்கூடியவர். இதேபோல்தான் யுவராஜும். அப்போதைய கேப்டன் கங்குலியும் களத்தில் ஆக்ரோஷத்தை வெளிப்படுத்துவதில் சிறந்தவர்கள். அப்போதெல்லாம்ஆஸ்திரேலிய அணி களத்தில் வீர்ர்களை சீண்டி கோபப்படுத்தி விக்கெட்களை எடுக்க முயலும். பதிலுக்கு இந்திய அணி எந்த பதிலடியும் தராமல் இருக்கும். நல்லப்பிள்ளைகளாக ஆடிவிட்டுப் போவார்கள் இந்திய வீரர்கள். கங்குலி இந்திய கேப்டன் ஆனபோது இந்த நிலை மாறியது. இந்தியர்களும் பதிலுக்கு ஆக்ரோஷ ஆட்டத்தை வெளிப்படுத்த ஆரம்பித்தார்கள்.

2002ல் இந்தியா வந்த இங்கிலாந்து ஆறு ஒருநாள் ஆட்டங்களில் ஆடியது. முதல் 4 ஆட்டங்கள் முடிவில் இந்தியா 3-1 என்ற முன்னிலையில் இருந்த்து. கடைசி இரு ஆட்டங்களில் இங்கிலாந்து வென்று தொடரை சமன் செய்தது. அப்போது ஆண்ட்ரு ப்ளிண்ட் ஆப் தன் சட்டையை கழற்றி சுழற்றி ஆரவாரம் செய்தார். அது அப்போதைய கேப்டன் கங்குலிக்கு மிகவும் அவமானத்தை தந்திருக்க வேண்டும். ஒருவித வெறியோடுதான் இங்கிலாந்திற்கு பயணப்பட்டார்.

 நாட்வெஸ்ட் டிராபியின் லீக் ஆட்டங்களில் இந்தியாவில் இரண்டு புதிய வீர்ர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டார்கள். மிடில் ஆர்டரில் இந்த கூட்டணி பல போட்டிகளை வென்று கொடுத்தது. பீல்டிங்கிலும் இந்தக் கூட்டணி ரன்களை கட்டுப்படுத்தியது. அவ்விருவர் யுவராஜ்சிங், மற்றும் முகமது கைப்.

நாட்வெஸ்ட் டிராபி பைனலுக்கு இந்தியா முன்னேறியது. இங்கிலாந்து 326 ரன்கள் இலக்கு நிர்ணயித்தது. இந்தியா இதை எட்டுமா? கோப்பையை கைப்பற்றுமா என்ற சந்தேகம் அனைவருக்குமே இருந்தது. அதற்கேற்பத்தான் இந்திய அணியின் ஆட்டமும் இருந்தது.146 ரன்கள் எடுத்து ஐந்து முக்கிய விக்கெட்களை இழந்து இருந்தது இந்தியா. அவ்வளவுதான்! வழக்கம் போல மற்றுமொரு தோல்வி. பைனல் பீவர் வந்துவிட்டது என்று ரசிகர்கள் எழுந்து போக ஆரம்பித்துவிட்டனர். பலர் டீவியை ஆப் செய்துவிட்டு உறங்கச் சென்றுவிட்டனர்.

 ஆனால் அன்று இந்திய கிரிக்கெட்டின் சரித்திரத்தை மாற்றி அமைத்தது யுவராஜ்சிங் முகமது கைப் கூட்டணி. யுவராஜ் உள்ளே இருக்க நுழைந்தார் முகமது கைப். அவர் யுவராஜிடம் கூறினார் ஆடுவோம் போட்டி இன்னும் முடியவில்லை! அவ்வளவுதான் ஆரம்பித்தது ருத்ர தாண்டவம். முதலில் நிதானமாக ஆடி பந்துகளை கணித்து பின்னர் அடிப்பதெல்லாம் யுவராஜுக்கு பிடிக்காது. அதற்கு நேரெதிர் குணம் கொண்டவர் முகமது கைப். இருவரும் அன்று இணைந்தனர். இங்கிலாந்தின் எல்லா பந்துவீச்சாளர்களும் அன்று யுவராஜால் தண்டிக்கப் பட்டனர். எப்படி போட்டாலும் பந்து பறந்தது. யுவராஜின் வேகம் கைஃபையும் தொற்றிக் கொள்ள இந்திய அணியின் ஸ்கோர் சீராக உயர இங்கிலாந்தின் பி.பி எகிறத் தொடங்கி தவறு செய்ய ஆரம்பித்தார்கள்.

அது மேலும் இந்தியாவுக்கு சாதகம் ஆனது. இவர்கள் இணை 121 ரன்களை எடுக்க இந்தியா அபாயகட்டத்தை தாண்டியது. அப்போது 69 ரன்களில் யுவராஜ் ஆட்டம் இழந்தார். ஆனால் இங்கிலாந்தும் ஆட்டத்தை இழந்துவிட்டது. முகமது கைப் சதமடித்துக் கொடுக்க  இறுதிப்போட்டியில் இந்தியா வென்றது.

 சவுரவ் கங்குலி  மைதானத்தில் சட்டை கழற்றி பறக்க விட்டார். ப்ளிண்ட் ஆப் செய்த செயலுக்கு பழிக்குப்பழி. உள்ளே யுவராஜும் தன் சட்டையை கழற்றி பறக்கவிட்டாராம். ஆனால் அதை யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லையாம்.

அன்றுமுதல் யுவராஜ் இந்திய அணியின் அசைக்க முடியாத வீர்ராக உருவெடுத்தார். இந்திய அணியின் பினிஷராக மாறி புதிய அவதாரம் எடுத்தார்.  இந்திய கிரிக்கெட் கண்டெடுத்த சிறந்த ஆல்ரவுண்டர்களில் ஒருவர். லெப்ட் ஆர்ம் சுழல்பந்தும் மின்னல் வேக பீல்டிங்கும் அதிரடி ஆட்டமும் பந்தை கண்டு நடுங்காது தைரியமாக அடித்தாடும் திறனும் யுவராஜுக்கு கைவந்த கலையாக  ஆயிற்று.   கேப்டன் கங்குலியின் செல்லப் பிள்ளையாக வலம் வந்தார் யுவராஜ். பல போட்டிகளில் சிறப்பாக ஆடி வெற்றியை தேடிக்கொடுக்க துணைக் கேப்டனாகவும் ஆனார்.

2003 உலக கோப்பை கிரிக்கெட் போட்டிகள் தென்னாப்பிரிக்காவில் நடைபெற்றது  அப்போட்டிகளில் சிறப்பான ஆட்டத்தை வெளிப்படுத்திய யுவராஜ் பாகிஸ்தான் உடனான போட்டியில் டெண்டுல்கர் அமைத்த அடித்தளத்தை பயன்படுத்தி பாகிஸ்தானை வென்று கொடுத்தார். ஆனாலும் இறுதிப் போட்டியில் ஒரு பதட்ட சூழலில் இந்தியா படு தோல்வியை சந்தித்தது. ஆனாலும் அந்த உலக கோப்பைத்தொடரில் யுவராஜின் ஆட்டம் சிறப்பாகவே இருந்தது. இதையடுத்து  2007 டி20 உலக கோப்பை போட்டிக்கு இந்திய அணி ஒரு இளமையான அணியை உருவாக்கியது. இந்த போட்டியின் தொடர் நாயகனாக ஜொலித்தார் யுவராஜ். அதை நாளை பார்ப்போம்!

ஒரேஒரு மார்க்கு!

நத்தம்.எஸ்.சுரேஷ்பாபு

ஒரேஒரு மார்க்கு!


   அந்த மேனிலைப்பள்ளியின் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு ஏ பிரிவில் இயற்பியல் பாடம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தார் பரந்தாமன். வயது சுமார் ஐம்பதை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஒடிசலான தேகத்தை அந்த காலத்து பேகி பேண்ட்டும் முழுக்கைச்சட்டையும் தாங்கிக் கொண்டிருக்க விழுந்து விடுமோ என்ற நிலையில் மூக்கில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது மூக்குக் கண்ணாடி. ஏறியிருந்த முன் நெற்றியில் வியர்வை பெருக்கோட ஓடாத மின்விசிறியை சபித்துக் கொண்டிருக்க அந்த மாணவன் எழுந்தான். 

  தயங்கி தயங்கி, “சார்…!” என்றான்    “என்னலே!”அந்த மாணவன் மென்று விழுங்கி, மீண்டும் “சார்” என்றான்.    “நான் சாருத்தான் தெரியும்லே! ஒனக்கு என்ன வேணும்? சொல்லித் தொலைலே! டைம் வேஸ்ட் ஆவுது!” ஓயாத அலுவலகப்பணிகள் காரணமாக போர்ஷணை முடிக்க முடியாத கடுப்பில் சிடுசிடுத்தார் பரந்தாமன்.    அவரது சிடுசிடுப்பில் பயந்து போய் பம்மிய அந்த மாணவன் மீண்டும் சார்!.. என்று இழுத்தான். 

   “ஏலே வெங்காய மூதி! நான் சொல்றது ஒனக்கு ஒறைக்கவேயில்லையாலே! சீக்கிரம் விசயத்தை சட்டுபுட்டுன்னு சொல்லு! எனக்கு நேரம் ஆவுது!” பரந்தாமன் கத்தவும். அந்த மாணவன் கையில் ஒரு பேப்பருடன் வந்தான்.      “சார் இதை பாருங்க!”   என்னலே இதுக்கு? அரையாண்டு பிசிக்ஸ் பேப்பர் உன்னோடது? இதுக்கு என்னலே இப்போ?       “இல்லே சார்!”    “என்னலே! இல்லே! நொள்ளேன்னுட்டு! சட்டுன்னு விவரத்த சொல்லி தொலைடே!”     “சார்! எனக்கு ஒரு மார்க்கு நீங்க போட்டீங்கன்னா பாஸாயிருவேன்! மத்த எல்லா சப்ஜெக்ட்லேயும் பாஸ்! ஒரேயொரு மார்க்கு சார்!”   அவன் சொல்லி முடிக்கும் முன்னரே எகிறி குதித்தார் பரந்தாமன். 

“அதெல்லாம் முடியாதுலே! எதுக்குலே பிச்சை எடுக்கிறே? சொந்தமா எழுதி வாங்கு! இந்த ஒரு மார்க்கு அரை மார்க்குன்னு என்கிட்ட வர வேலை வெச்சுக்காதே!”     “இல்ல சார்! ஒரே மார்க்குதான் சார்! நீங்க போட்டா ரேங்க் வந்துருவேன்! வீட்டுலயும் அடிக்க மாட்டாங்க! ப்ளீஸ் சார்! ஒரு மார்க்கு சார்!” அவன் கெஞ்சவும் அவன் கன்னத்தில் விசிறிவிட்டார் பரந்தாமன்.        “என்ன மாட்டி விடவே வந்தியாலே! என்னை பத்தி தெரியுமாலே? மார்க்க தவிர என்னவேனா கேளுவே! ஆனா மார்க்கு மசுருன்னு மட்டும் வந்து நிக்காதலே! போ! மருவாதையா போயி ஜோலியை பாரு!” ஆவேசத்துடன் அவர் கத்தி முடிக்க மாணவன் ஒன்றும் பேச முடியாமல் கன்னத்தை தடவியபடி அப்படியே அமர்ந்து விட்டான். 

  அப்படி என்னத்தான் நடந்து விட்டது! ஒரே ஒரு மார்க்தானே! போட்டால் என்ன? பாவம் ரேங்க் எடுத்துவிட்டு போகட்டும் என்று நீங்கள் பரிதாபப் படுவீர்கள்! ஆனால் பரந்தாமன் ஏன் இவ்வளவு உறுதியாக இருக்கிறார். அதற்கு ஒரு கொசுவர்த்தி சுருளை புகைய விட வேண்டும்.      அன்றொரு நாள் பிளஸ் ஒன் மாணவர்களுக்கு வெக்டர்களின் இணைகர விதியை  நடத்திக் கொண்டிருந்தார் பரந்தாமன். வாசலில் நிழலாடவே திரும்பினார்.   பியுன் நின்றிருக்கவே, என்னப்பா முனுசாமி! என்ன விசயம்? என்றார்.   

“எச்.எம் உங்களை ரூமூக்கு வரச்சொன்னாருங்கய்யா!”   “என்னலே! என்ன ஆகிப் போச்சாம்? சுனாமி கினாமி ஏதாவது வந்து தாக்குதாமா நம்ம பள்ளிக்கோடத்தை! தாக்கீது அனுப்பிட்டாரு! பத்து நிமிசத்துல வரேன்னு சொல்லுலே!” என்றார்.    பியுன் அகன்றதும் மீதிப்பாடத்தை முடித்தார்.பாடவேளை முடியவும் எச். எம் கூப்பிட்டது நினைவுக்கு வரவே அவரது ரூமுக்குள் நுழைந்தார். பரந்தாமன். 

  “வாய்யா! பரந்தாமா! சாவகாசமா வந்து நிக்கீறு! ஒனக்கு ஓலை வந்துருக்கு! உன்னால எம்பேரும் சேந்து கெட்டுப்போயிருக்கு! நீர் என்னடான்னா எருமை மாட்டுமேல மழை பேஞ்சா மாதிரி நிதானமா வந்து நிக்கறீர்! இந்தாரும்! இதை பிடியுங்க!” என்றார் எச். எம்.    ரிடையர் ஆக சிலவருடங்களே அவருக்கு பாக்கி. செம டென்ஷன் பார்ட்டி! நெற்றியில் சூர்ணம் வியர்வையில் கலைந்து கொண்டிருந்தது. தீவிர விஷ்ணு பக்தர். பாரியான சரீரம். இதை சொல்லி முடிக்கும் போது மூச்சு வாங்கியது. கைக்குட்டையால் முகத்தை துடைத்துக் கொண்டார்.  

   “என்ன சார் ஆகிப்போச்சு இப்ப? இந்த குதி குதிக்கிறீர்!”    “ லெட்டரை படியும்யா? நீரே குதிப்பீர்!”  லெட்டரை படித்த  பரந்தாமன் அதிர்ந்து போனார். அது ஒரு மெமோ. டி.பி. ஐ யிலிருந்து வந்து இருந்தது. வரும் திங்களன்று விசாரணைக்கு வருமாறு சொல்லியிருந்தது. பரந்தாமன் இத்தனை வருட சர்வீசில் இதுவரை ஒரு மெமோ, கெட்டபெயர் எதுவும் வாங்கியது இல்லை. முதல் முதலாய் இப்போது மெமோ. அவரது சர்வீஸில் ஒரு கரும்புள்ளி.  

அப்படி என்ன தவறு செய்துவிட்டார் அவர். பெரியதாய் ஒன்றுமில்லைதான். இந்த வருடம் பேப்பர் திருத்தும் போது ஒரு தறுதலைக்கு ஒன்றிரண்டு மார்க்கை அள்ளி வீசிவிட்டார். அப்பன் வீட்டு சொத்தா என்ன? பாவம் பிழைத்துப் போகட்டும் என்று கொஞ்சம் மனம் இரங்கிவிட்டார். அதனால் வந்த வினைதான் இது. விசாரணைக்கு அழைத்துவிட்டார்கள்.   ப்ளஸ் டூ விடை தாள் திருத்துகையில் அந்த பேப்பரில் அப்படி ஒன்றும் இல்லை மதிப்பெண் போட அப்படி இப்படி ஒன்றிரண்டாய் போட முப்பத்தெட்டு வந்துவிட்டது. இன்னும் இரண்டு மதிப்பெண் போட்டால் பாஸ். பாவம் இரண்டு மதிப்பெண் ஒரு பையனின் வாழ்க்கையை வீணடித்துவிடுமே! போனால் போகட்டும் என்றும் ஆங்காங்கே அரைமதிப்பெண்கள் வீசி நாற்பது வழங்கி விட்டார். சரியாக நாற்பது என்றால் சந்தேகம் வருமே என்று இன்னும் இரண்டு கூட்டி போட்டுவிட்டார்

. அங்குதான் ஆரம்பித்தது வினை. பெயிலாக வேண்டியவன் பாஸ் ஆனோமே என்று அந்த மூதேவி சும்மா இருந்ததா?   பெரிசாய் நான் அதிக மார்க் எடுப்பேனாக்கும் என்று வரிந்து கட்டி மறுகூட்டலுக்கு விண்ணப்பித்துவிட்டது. குட்டு வெளிப்பட்டுவிட்டது. பரந்தாமன் பேப்பர் திருத்தியது சரியில்லை என்று கண்டுபிடித்து விசாரணைக்கு அழைத்துவிட்டார்கள்.   “வாய்யா! வா! எவ்வளவு வாங்கிட்டு அந்த பையனுக்கு பாஸ் மார்க்கு போட்டே?”   பேந்த பேந்த விழித்தார் பரந்தாமன்.  முகத்தில் வியர்வை பெருக்கெடுக்க, சார்! நான் அந்த மாதிரி  “இல்லேங்க! ஏதோ தவறு நடந்து போச்சுங்க…” மென்று விழுங்கினார்.    

“இன்னாயா இவ்ளோ கூலா சொல்றே? ஏதோ தவறு நடந்து போச்சுன்னு!”    பரந்தாமனால் பதில் பேச முடியவில்லை!   “சரி! பணம் வாங்கலை! அவன் உனக்கு மாமன் பையனா? இல்லே தூரத்து சொந்தமா?”    “அதெல்லாம் இல்லீங்க! ஏதோ பரிதாபப்பட்டு…”   “எதுலேயா பரிதாபம்?”     “தப்புதாங்க! பையனோட எதிர்காலத்தை பார்த்து…”    “இப்ப உன் எதிர்காலமே பாதிக்க போவுதேய்யா…”பரந்தாமன் அந்த அதிகாரியின் காலிலேயே விழுந்துவிட்டார். சார்! நான் தப்பு பண்ணலே சார்! ஏதோ ரெண்டு மார்க் போட்டா பாஸாயிடுவான் ஒரு குடும்பம் பொழைச்சிக்கும்னு இரக்கத்துலே போட்டுட்டேன் சார்! இனிமே இந்த மாதிரி நடக்காது சார்! இந்த ஒரு தடவை என்னை மன்னிச்சிருங்க சார்!  பலதடவை சார் போட்டு கெஞ்சவும் அந்த அதிகாரிக்கு சங்கடமாக போயிருக்க வேண்டும். 

  “யோவ் வாத்தி! எழுந்திருய்யா முதல்ல!”   “அந்த பையன் பாஸாகனும்னு நீ மார்க்கு போட்டே! ஆனா அவன் உனக்கே ஒலை வெச்சுட்டான் பாரு! சரி சரி! நான் பார்த்துக்கறேன்! கையில எவ்ளோ வெச்சிருக்கே கொடுத்திட்டு போ! இனிமேவாவது கவனமா இரு. இல்லே உன் மேல ப்ளாக் மார்க் விழுந்திரும்!”   பையில் இருந்த பணத்தை கொடுத்துவிட்டு  “இனிமே கவனமா நடந்துக்கிறேன் சார்” என்று தளர்வாய் வந்தவர்தான் ஆளே மாறிவிட்டார்.

மார்க் என்றாலே டென்சன் எகிறிவிடும் அவருக்கு.  அதன் பின் அவர் கிரேஸ் மார்க் போடுவார் என்று எதிர்ப்பார்ப்பது என்ன நியாயம்!   மார்க்கு போட்டுவிட்ட பாவத்திற்கு ப்ளாக் மார்க் வாங்க அவர் என்ன இளிச்சவாயரா என்ன?   பாவம் இந்த விசயம் தெரியாமல்தான் அந்த பையன் வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டுவிட்டான். உங்களுக்கு தெரிஞ்சிருச்சு இல்லே! இனிமே யாரும் மார்க்கு கேட்பீங்க.. அவருகிட்ட?
(எனக்கு தெரிந்த ஆசிரியர் ஒருவருக்கு நேர்ந்த அனுபவம் கதையாக்கப்பட்டுள்ளது)

உயிரா…! உயிலா…! எடுத்துச்செல்ல..! நிறைவுப்பகுதி

சாய்ரேணு சங்கர்

7.3

ஹாலின் ஜன்னல்கள் அனைத்தும் திறந்திருந்தன. காற்று ‘ஜிலுஜிலு’வென்று வீசியது.

“எங்க வேலையில் நாங்க எத்தனையோ மனிதர்களைச் சந்திக்கிறோம், அவர்களுடைய நல்ல குணங்கள் – தீய குணங்கள், கஷ்ட – நஷ்டங்கள் எல்லாம் நாங்கள் அறிகிறோம். ஆனா நாங்கள் அவற்றால் பாதிக்கப்படுவதில்லை, பாதிக்கப்படவும் கூடாது. ‘ஆல் இன் த டேஸ் வொர்க்’ என்று கடந்து போகும் பக்குவம் எங்களுக்கு வேண்டும்” தன்யா அவளுடைய இயல்புக்கு மாறாக மிக மெதுவான குரலில் ஆரம்பித்தாள்.

“ஆனால் மஞ்சு… அவர்கள் தயாள குணம், தன்னம்பிக்கை, தைரியம் எல்லாமே எங்களைக் கவர்ந்தது. அவர்கள் மரணம்… எல்லாவற்றையும் தத்வரீதியாய் எடுத்துக் கொள்ளும் எங்க தர்மாவின் கண்கள்கூடக் கலங்கிவிட்டது. என்னாலோ அவங்க மரணத்தை ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லை. இன்னும் மஞ்சு இங்கே… அவங்க பிறந்து வளர்ந்த வீட்டில்… அவங்கமீது மிகுந்த அன்புகொண்ட அவங்க அப்பாவுடன்… இருக்காங்க… என் பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்காங்க என்றே தோன்றுகிறது…”

அறைக்குள் வீசிய காற்றில் ஏதோ அமானுஷ்யம் கலப்பதை இப்போது எல்லோருமே உணர்ந்தார்கள்.

“மஞ்சுவைக் கொல்லத் துடிக்கிறவருடைய அவசரத்திற்கு என்ன காரணம் என்பதற்கு நாங்க எப்படித் தவறான ஒரு முடிவை எடுத்தோம் என்பதைத் தர்ஷினி உங்களுக்கு எடுத்துச் சொன்னாள். அதாவது, இந்த முயற்சிகளில் தெரிந்த டெஸ்பெரேஷனுக்குக் காரணம் அதீதமான கோபம் அல்லது பழி உணர்வு என்று நாங்கள் நினைத்தது தவறு என்பது ஆனந்தைப் பற்றி அறிந்தவுடன் தெரிந்தது. ஆனந்தை விட்டாலோ மஞ்சுமீது கோபம் கொள்ளக் கூடியவர்கள் யாருமே இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

“அப்போது டெஸ்பரேஷனுக்குக் காரணம் ஆத்திரமல்ல என்றால் அவசரமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. அப்படி அவசரப்படுவதற்கு என்ன காரணமாக இருக்கலாம்? என்ன முக்கியமான சம்பவம் சமீபகாலத்தில் நடக்கவிருக்கிறது?

“இதைத்தான் நான் சிந்தித்துக் கொண்டே இருந்தேன். அப்போது தர்மா இந்த வழக்கோடு சம்பந்தப்பட்ட மூவர் ஒரே விஷயத்தைப் பற்றி முரண்பாடான ஸ்டேட்மெண்ட்களைச் சொன்னதாகச் சொன்னான். அது அவனை உறுத்தியது, ஆனால் அதன் முக்கியத்துவம் என்ன என்பதை அவனால் உணர முடியவில்லை. அப்படி ஒன்று இருப்பதாகவே எங்கள் யாருக்கும் தோன்றவில்லை.

“ஏனெனில் அந்த விஷயம் மிகச் சாதாரணமானது. அதாவது, மஞ்சுவின் அப்பா காலமானது எப்போது என்ற விஷயம். ஏறத்தாழ ஏழு வருஷம் என்றான் அவினாஷ், ஏழு வருஷம் முடிந்துவிட்டது என்றான் சுதாகர், ஆறு வருஷம் என்றான் ரமேஷ். இதில் அவினாஷ் சொன்னதே உண்மை என்று தெரிந்துகொண்டோம். மற்றவர்களில் ஒருவர் தவறாகச் சொல்லாமல் வேண்டுமென்றே பொய் சொல்கிறார் என்றால், எதற்காக இந்த விஷயத்தில்? அவர் காலமானது ஆகிவிட்டார். எப்போது மடிந்திருந்தால் என்ன?

“இது என்னை உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. ஏழு, ஏழு என்று என் மனம் ஜபித்துக் கொண்டே இருந்தது. இதற்கிடையில் நானும் தர்ஷினியும் இந்தக் கேஸ் பற்றி டிஸ்கஸ் செய்தபோது, சற்றுமுன் தர்ஷினி கூறியதை அவள் என்னிடம் கூறினாள் – “மஞ்சுவின் அருகிலோ அதே வீட்டிலோ இல்லாத, மிகுந்த ஆத்திரமோ, அவசரமோ உள்ள ஒருவர்தான் இதைச் செய்திருக்க வேண்டும்” என்பது அவளுடைய தீர்மானம். அதாவது டெஸ்பரேஷனோடு கூட அருகில் இல்லாமை என்பதையும் அவள் சேர்த்துக் கொண்டாள். மோட்டிவ், ஆப்பர்ச்சூனிட்டி எல்லாம் பார்க்காமல் வெறுமே இந்தக் கண்டிஷனுக்குப் பொருந்தி வருபவர் யார் என்று பார்த்தேன்.

“அதாவது, மஞ்சுவுடைய ப்ளான்ஸ் உடனுக்குடன் தெரியாமல், அந்தந்த நேரத்தில் அவளைப் பின்தொடர்வதன் மூலம், அல்லது அவளைச் சந்திப்பது, தொலைபேசியில் பேசுவது மூலம் அறிந்து அவ்வப்போது திட்டம் தீட்டுபவர்! இந்த வழக்கில் சம்பந்தப்பட்டவர்களில் ரமேஷும் மனோஜும் உடனே விலகுகிறார்கள். மீதமிருப்பவர்கள் ஆனந்தும் சுதாகரும். ஆனந்த் ஒரு தனி என்ட்டிட்டி அல்ல, ரமேஷோடு சேர்ந்தவர் என்ற வகையில் அவரும் விலகுகிறார்…”

சுதாகர் பதறி எழுந்து நின்றான்.

“உட்காருங்க சுதாகர்” என்றாள் தன்யா நட்புடன். தொடர்ந்து “சுதாகரைச் சந்தேகப்படவே முடியவில்லை. ஏனெனில் அவருக்கு மஞ்சுவின் மறைவால் லாபம் ஏதுமில்லை, நஷ்டம் இருக்கிறது, அவள்மேல் கோபம் ஏதுமில்லை, சொல்லப் போனால் அவர் அவளிடம் மிகுந்த நன்றியோடு இருக்க வேண்டும்!” என்றாள்.

சுதாகர் மெதுவாக அமர்ந்தான்.

“இதற்கிடையில் சமீபத்தில் நடக்கவிருக்கிற சம்பவம் என்னவாக இருக்கும் என்று யோசித்தபோது, மஞ்சுவின் அப்பா இறந்த ஏழாவது வருஷம் முடிவடைகிறது என்பதைக் கொள்ளலாமா என்று நான் யோசித்தேன், அதற்கு முக்கியத்துவம் இல்லை என்று விட்டுவிட்டேன் என்று சொன்னேன். இல்லை, அது முக்கியம்தான் என்பதை ரமேஷ் தற்செயலாக என்னிடம் சொன்னார்.”

“நானா?” என்றான் ரமேஷ் வியப்புடன்.

“ஆமா, மஞ்சுவோட அப்பா காசியில் கங்கை நதியில் ஜல சமாதி ஆனார்னு எங்ககிட்ட சொன்னீங்க.”

“ஸோ?” என்றான் ரமேஷ் குழப்பத்துடன்.

“கங்கை நதியில் ஜல சமாதி ஆனவர்களுடைய உடல் அத்தனைச் சுலபத்தில் கிடைக்காது. சில நேரங்களில் கிடைக்காமலே போய்விடுவதும் உண்டு. உடல் கிடைக்காவிட்டால், மறைந்தவருடைய உயில் ஏழு வருஷங்களுக்கு அமுலுக்கு வராமல் நிறுத்தி வைக்கப்படும். அவர் ஏழு ஆண்டுகள் வரையில் ‘காணாமல் போனவராகக்’ கருதப்படுவார். ஏழு ஆண்டுகள் முடிந்தும் அவர் திரும்பி வரவில்லையென்றால், அவர் இறந்தவராகக் கருதப்பட்டு உயில் நிலுவைக்கு வரும்.

“நான் சொல்வது எல்லோருக்கும் புரிந்திருக்கும். இந்த நிமிஷம் வரை, மஞ்சு அவள் அப்பாவின் சொத்துகளுக்கு ஏகபோக உரிமைக்காரி அல்ல! ஆனால் இந்த விஷயம் யாருக்கும் நினைவில் இல்லை. வெகுகாலமாக மஞ்சு தன் அப்பாவின் சொத்துகளையும் வியாபாரத்தையும் நிர்வகித்து வருகிறாள். காசிக்குப் போவதற்கு முன் அவளுக்குப் பவர் ஆஃப் அட்டர்னியும் அவளோட அப்பா கொடுத்திருக்கார். எனவே லீகலா சொத்து அவள் பேரில் இன்னும் மாறவில்லை என்பது ஒரு பொருட்டாகவே இல்லை.

“ஆனால், உயில் நிலுவைக்கு வருவதற்கு முன்பே மஞ்சு இறந்துவிட்டால், அவளுடைய அப்பாவின் அடுத்த வாரிசான சுதாகருக்குச் சொத்துக் கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது!

“ஆனால் இதில் சட்டச் சிக்கல்கள் வரலாம். உயில் எழுதியவரின் எண்ணம் மஞ்சுவிற்குச் சொத்தைத் தருவதுதான் என்பதால், மஞ்சுதான் வாரிசு, அவளுக்கு நான் வாரிசு அல்லது குழந்தைகள் வாரிசு என்று ரமேஷ் கேஸ் போடலாம். அதோடு ஏழு வருஷங்களும் கிட்டத்தட்ட முடிந்துவிட்டது, இந்த ஏழாண்டுக் காத்திருத்தல் என்பது ஒரு சம்பிரதாயம்தான் என்று வாதாடலாம். இந்நிலையில் ரமேஷ் போன்ற படித்த, சாமர்த்தியசாலியான, பெரிய இடத்துத் தொடர்புகள் உடையவருக்கு எதிராய்த் தன்னால் நிற்க முடியுமா என்று சுதாகர் பயப்பட வாய்ப்புள்ளது.

“முதலில் இந்த ஏழாண்டுகளாகத் தோன்றாத ஒரு விஷயம் இப்போது சுதாகருக்கு எப்படித் தோன்றியது? எப்படி அவருக்குத் தைரியம் வந்தது? என்று யோசித்தேன். அந்த நேரத்தில் தற்செயலாக எனக்கு ஒரு க்ளூ கிடைத்தது, அது ஒரு விபரீதமான எண்ணமாக மாறியது!

“க்ளூவை முதலில் சொல்லிவிடுகிறேன். இங்கே கோவிட்டினால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு உறவினரை மஞ்சு தங்க வைத்திருக்கிறாள் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். அவரைக் கவனிக்க ஆண் நர்ஸ் ஒருவர் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவர் ஜீவி ஹாஸ்பிடல்ஸ் என்ற ஐடி கார்ட் அணிந்திருப்பதை நான் கவனித்திருந்தேன்.

“தற்செயலாக மஞ்சுவை அட்மிட் செய்ததும் ஜீவி ஹாஸ்பிடலாகவே இருந்தது. மஞ்சுவின் நிலை குறித்து டாக்டரிடம் பேசிய நான், பொதுவாகத் தமிழ்நாட்டில் கோவிட் பாதிப்பு நிலை, தடுப்பூசிகள் என்று பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் ஹாஸ்பிடலில் பெட் கிடைக்காத நிலையையும், அதனால் பலரை வீட்டிலேயே தனிமைப்படுத்த வேண்டியிருப்பதையும் கூறினார்.

“அப்போது நான் அவ்வாறு வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கு நீங்கள் அட்டெண்டர் அனுப்புவதால் பிரச்சனை இல்லை என்றேன். ஜீவி ஹாஸ்பிடலிலிருந்து அப்படி அட்டெண்டர்கள் யாரும் அனுப்பப்படுவதில்லை என்ற அதிர்ச்சிகரமான உண்மையை டாக்டர் அப்போது என்னிடம் சொன்னார்!

“நான் குழம்பினேன். யாரோ ஒருவன் அட்டெண்டர் என்ற பெயரில் மஞ்சுவையும் சுதாகரையும் ஏமாற்றுகிறான் என்ற அளவிற்குத்தான் அப்போது என் எண்ணம் இருந்தது. இப்போது மஞ்சு இருக்கும் நிலையில் இதைக் கிளப்ப வேண்டாம் என்று விட்டுவிட்டேன்.

“என்றாலும் இந்தப் பேஷண்ட் யார் என்று விசாரித்தேன். அவர் ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்து மயங்கி விழுந்துவிட்டார், அவருடைய பைகளை ஆராய்ந்தபோது கிடைத்த போன் நம்பரை அழைத்திருக்கிறார்கள் என்றவரை உண்மை. ஆனால் அவருக்குக் கோவிட் இல்லை. அவர்கள் அழைத்த நம்பர் மஞ்சுவுடையதல்ல, இந்த வீட்டு லேண்ட்லைன். கால் அட்டெண்ட் செய்தது சுதாகர்.

“என்னடா இது தலைவலி என்ற எண்ணத்திலேதான் சுதாகர் அந்த மனிதரைப் பார்க்க ஆஸ்பத்திரிக்குச் சென்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் யாரோ தூரத்து உறவினர் என்று அவன் எண்ணியிருந்தவர் அவனுடைய அப்பாதான் என்று அறிந்தபோது அவன் எவ்வளவு அதிர்ச்சியடைந்திருப்பான்!”

இந்த இடத்தில் எல்லோருமே “ஹா” என்று அதிர்ந்தார்கள்.

“ஆம், மிஸ்டர் சபாபதி, மஞ்சு மற்றும் சுதாகரின் அப்பா, கங்கையில் மூழ்கி இறக்கவில்லை. தலையில் அடிபட்டுக் கடைசி நிமிடத்தில் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கிறார். ஆனால் அவர் யாரென்று அவருக்கே தெரியவில்லை. அம்னீஷியாவால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார். எனவே காசியிலேயே ஒரு ஆசிரமத்தில் இருந்திருக்கிறார்.

“சமீபத்தில் அவருக்கு சிறிதுசிறிதாக நினைவுகள் திரும்பியிருக்கிறது. தன் குடும்பத்தினரைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மேலோங்க, எப்படியோ அவர் சென்னை வந்துவிட்டார். இங்கே அவர்மீது ஏதோ வண்டி மோதிவிடவே, அவரை அருகிலிருந்த ஆஸ்பத்திரியான ஜீவிக்கு அழைத்து வந்திருக்கிறார்கள்.

“சுதாகர் ஆபத்தாக ஒன்றும் அடிபடாத நிலையில் அவரை வீட்டுக்கு அழைத்து வந்துவிட்டான். அப்போதுதான் அவனுக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.

“அப்பா உயிருடன் இல்லையென்றால், சொத்து மஞ்சுவுக்கு. அப்பா இப்போது வந்துவிட்டாரே, அவரை உயிலை மாற்றி எழுத வைத்தால்? இந்த எண்ணம் வந்ததும் அவன் அதை மாற்றிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அவன் அப்பா உயிலை அவனுக்குச் சாதகமாக எழுதவே மாட்டார்.

“ஆனால் வேறொரு வழி இருக்கிறது! அதாவது சபாபதியின் உயில்படி அவருக்கு முன்னால் மஞ்சு இறந்துவிட்டால், அடுத்த வாரிசு சுதாகர் என்று எழுதியிருக்கிறார். (சொத்து அவளுக்கு வந்தபின் மஞ்சு மடிந்தால் அது ரமேஷுக்குத்தான் போகும்.)

“ஆக, சபாபதி இறப்பதற்கு முன் எப்படியாவது மஞ்சுவைக் கொன்றுவிட வேண்டும். அவள் இறந்து சில காலத்திற்குப் பிறகு, சபாபதி உயிரோடு இருப்பது இப்போதுதான் அவனுக்குத் தெரிந்ததுபோல் காட்டிக்கொண்டு அவரைக் குடும்ப வக்கீல் போன்றவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி அவர் சபாபதிதான் என்று நிரூபிக்க வேண்டும். அப்புறம்… அவர் உயிலை மாற்றிவிடாதபடி பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்…”

இதன் அர்த்தம் என்ன என்று அனைவரும் புரிந்துகொள்ளச் சில விநாடிகள் ஆனது.

“மஞ்சுவைக் கொல்ல வேண்டும். மஞ்சு மரணமடைந்து ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு சபாபதி வெளியே வர வேண்டும். அதிலிருந்து ஒரு வாரம் அவர் உயிருடனிருந்தால் போதும். இது சரியாக நடந்தால், பதினைந்து நாளிலிருந்து ஒரு மாதத்திற்குள், பதினைந்தாயிரம் ரூபாய் மாதச் சம்பளக்காரன் சுதாகர், 200 கோடிக்கு அதிபதி!

“சாமர்த்தியமாக மஞ்சுவைக் கேட்டுச் செய்வதுபோல் ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்கி, அப்பாவை வீட்டிலேயே மறைத்துவைத்தான். அவரை மயக்கத்திலேயே வைத்து, கோவிட் நோயாளி என்று பொய்சொல்லி அவர் அருகில் யாரும் போகவிடாமல் செய்து, தன் கூட்டாளி ஒருவனைக் காவலுக்கும் வைத்தான்.

“அதன்பின் மஞ்சுவைக் கொல்ல அவனுடைய முயற்சிகள் ஆரம்பமாயின. விபத்துபோல் காட்ட அவன் செய்த முயற்சிகள் தோல்வியடையவே, முடிவில் அவளைக் கத்தியால் தாக்கிவிட்டு ஓடிவிட்டான்.”

“அடப்பாவி!” என்றான் ரமேஷ் தன்னையறியாமல்.

“அவசரப்படாதீங்க அத்தான். இதெல்லாம் வெறும் கற்பனை. இவங்களால் எதையும் நிரூபிக்க முடியாது” என்றான் சுதாகர் தைரியமாக.

“உன் அக்கா செத்த அன்னிக்கே வெற்றி மயக்கத்தில் லிக்கர் வாங்க நீ உன் அட்டெண்டர் தோஸ்தை அனுப்பினியே, அதுகூடக் கற்பனையா?” என்றாள் தன்யா முறுவலித்து.

“மஞ்சுவின் மரணத்திற்குப் பிறகு நீ என்ன பண்றேன்னு பார்க்க நான் நைட் பூரா தோட்டத்தில் மறைஞ்சிருந்தேன். உன் தோஸ்த் வெளியே போயிட்டு லிக்கரும் கையுமா என்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டான். அன்பா விசாரிச்சதில் பெரும்பாலும் உண்மையைச் சொல்லிட்டான். வெளியே அச்யுத் கஸ்டடியில் இருக்கான்” என்றான் தர்மா.

“பாவம்! உங்கிட்ட மாட்டினானே! விசாரிக்கறேன்னு தோலை உரிச்சிருப்பியே” என்றான் போஸ்.

“சே! அதெல்லாம் ஏன் பண்ணப் போறேன்? ஆஃப் த ரெகார்ட், ஆமாம்” என்றான் தர்மா.

போஸ் சிரித்தான். “இந்தத் தர்மா அப்பாவின்னு நினைக்கிறவங்க எல்லோருக்கும் சொல்லிக்கறேன் – ஏமாறாதீங்க! இவன் ராமன் பரசுராமன் பரம்பரை! க்ஷத்ரியன்!” என்றான்.

“இராஜராஜ சோஜன்! மதுரையை மீட்ட சுந்தரபாண்டியன்! சொல்லிண்டே போவியா?” என்றான் தர்மா.

இந்த உரையாடலை நல்லவேளையாக யாரும் கவனிக்கவில்லை.

“ம்ஹும், ஒரு திருடனுடைய வார்த்தையை நம்பி என்னைக் குற்றவாளின்னு சொல்லிட்டீங்க! இதையெல்லாம் நீங்க நிரூபிக்க வேண்டிவரும். என் அக்காவை நானே…” என்ற சுதாகரை இடைமறித்தாள் தன்யா.

“உண்மைதான் சுதாகர். நீதான் குற்றவாளின்னு எங்களால் நிரூபிக்க முடியாதுதான். சட்டத்தால் உன்னைத் தண்டிக்க முடியாது, உனக்கு உன் அக்காவே தண்டனை கொடுப்பா” என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் அறைக்கதவு “ழே…” என்ற சப்தத்துடன் மெதுவாகத் திறந்துகொண்டது.

வாயிலில்… ரத்தக்கறைகள் நிரம்பிய தோற்றமாய்… மஞ்சு! அவள் கையில் நீண்ட கத்தி.

எல்லோரும் அதிர்ந்து எழுந்தார்கள்.

“அக்கா!” என்று அலறினான் சுதாகர். “நான் உன்னைக் கொன்னது தப்புதான். என்னைக் கொன்னுடாதே அக்கா! கொன்னுடாதே அக்கா!” மயங்கி விழுந்தான்.

“மஞ்சு!…” என்று திகைத்தான் ரமேஷ்.

“சாரி, இது ஆவி இல்லை, மஞ்சுதான். அவங்க நேற்றிரவே ஆபத்துக் கட்டத்திலிருந்து வெளியே வந்துட்டாங்க. சுதாகர்மீது எனக்கு அப்போதுதான் சந்தேகம் விழுந்திருந்தது. ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தாலும் அச்யுத் நான் கேட்டவைகளை விசாரிச்சுத் தகவல் அனுப்பிட்டே இருந்தான். என் சந்தேகத்தில் அர்த்தம் இருக்குன்னு தெளிவாச்சு. ஆனா அரெஸ்ட் பண்ண ஆதாரங்கள் இல்லை. அவனோ ஆஸ்பத்திரிலயே இருந்தான். மஞ்சுவை முடிக்கச் சந்தர்ப்பம் பார்த்துட்டிருந்தான். ஆனா எப்படி நடிச்சான் தெரியுமா? நான் நினைக்கறது தப்போன்னு எனக்கே பலதடவை தோன்றியது.

“அவனைப் பிடிக்கும்வரை மஞ்சுவுக்கு ஆபத்து ஏற்படாம இருக்கவும், அவனைக் கன்ஃபெஸ் பண்ண வைக்கவும் டாக்டர் மற்றும் போலீஸின் சம்மதத்தோடும் ஒத்துழைப்போடும் நான் நடத்திய நாடகம் இது. உங்கள் எல்லோருக்கும் அதனால் ஏற்பட்ட மனவருத்தத்திற்கு மன்னிப்புக் கேட்கிறேன்” என்றாள் தன்யா.

7.4

ஒரு மாதம் கழிந்திருந்தது.

“சீக்கிரம் வாங்க மம்மி” என்று மஞ்சுவை இழுத்துக் கொண்டு ஓடினார்கள் அவினாஷும் அனன்யாவும். சற்றுத் தொலைவில் ராட்சத பலூன் அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தது. அதன் அருகிலேயே தர்மா, தன்யா, தர்ஷினி.

“நீங்க போங்களேன்” என்றாள் மஞ்சு அருகே வந்ததும்.

“சரியாப் போச்சு, நீங்கதான் வரணும். பழைய மஞ்சுவா, கடந்தகாலத்தைத் தூக்கிப் போட்டுட்டு, தன்னம்பிக்கையோடு, உற்சாகமா” என்றாள் தன்யா.

மஞ்சு பெருமூச்சோடு பலூனை நெருங்கினாள்.கூடையின் உள்ளிருந்து இரு கைகள் நீண்டன. அலறப்போனவள், அவை தர்மாவுடையது என்று கண்டதும் தெளிந்தாள்.

“கமான் மஞ்சு, ஏறுங்க. யூ கான் ஹோல்ட் மீ” அவள் தயங்குவதைக் கண்டதும் “என்னைத் தம்பி மாதிரி நினைச்சுக்குங்க” என்றான் தர்மா.

மஞ்சு சுருங்கிப் போனாள். தர்மா புன்னகைத்தான். “நான் உங்களைக் கீழே தள்ளுகிற தம்பி இல்லைம்மா, ஏற்றிவிடக் காத்திருக்கிற தம்பி. வாங்க மஞ்சு” என்றான்.

மஞ்சுவின் முகம் மெல்ல மலர, அவன் கையைப் பிடித்துத் துள்ளி மேலே ஏறினாள்.

“நீ எங்க அண்ணான்னு நினைச்சா எங்களுக்கு எவ்வளவு பெருமை தெரியுமா?” என்றாள் தர்ஷினி, தர்மாவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு.

“உனக்கு இப்போ பெருமை. எனக்கு உங்க ரெண்டு பேரை நினைச்சு எப்போதும் அதே பெருமை” என்றான் தர்மா.

“இன்னாது, நாங்க உனக்கு அண்ணான்னு உனக்குப் பெருமையா?” என்றாள் தன்யா.

“மொக்கை ஜோக்” என்று வலிக்காமல் அவள் தலையில் குட்டினான் தர்மா.

ஆறு புன்னகை முகங்களைச் சுமந்துகொண்டு பலூன் உயரே, உயரே போய்க் கொண்டிருந்தது.

(சுபம்)

உயிரா…! உயிலா…! எடுத்துச்செல்ல!

சாய்ரேணு சங்கர்

7 க்ளைமேக்ஸ் – முதல் பகுதி

7.1

மறுநாள் காலை. மஞ்சுவின் சித்தி வீடு.

அழுதழுது களைத்து அப்போதுதான் சற்றுத் தூங்கியிருந்தார்கள் அவினாஷும் அனன்யாவும். அவர்களோடே அமர்ந்திருந்தாள் சித்தி.

சுதாகர் ஹாலில் அக்கடாவென்று அமர்ந்தபோது, வாயில் மணி அடித்தது.

“யார் வந்திருப்பாங்க! சே! நிலைமை புரியாம தொந்தரவு!” என்று வெறுத்துக் கொண்டே போய்க் கதவைத் திறந்தான்.

தன்யாவும் தர்ஷினியும் உள்ளே நுழைந்தார்கள்.

“என்ன சுதாகர், குழந்தைகள் எங்கே?” என்று கேட்டாள் தன்யா.

“இப்பதான் தூங்கறாங்க” என்றான் சுதாகர்.

“பாவம், தூங்கட்டும். நாங்க எதுக்கு வந்தோம்னா, தன் மனைவியோட உடலைப் பார்க்கணும்னு ரமேஷ் அடம்பிடிக்கறார்…”

“முடியவே முடியாது!” எண்று கூவினான் சுதாகர். “அவளைக் கொன்ன படுபாவி அவன்! அவளைப் பார்க்க விடவே மாட்டேன்! விடவே மாட்டேன்!” என்று அலறினான்.

“சுதாகர்! கம்ப்போஸ் யுவர்செல்ஃப்” என்று அவனைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றாள் தன்யா.

சுதாகர் மெதுவாக அடங்கினான்.

“ஆயிரந்தான் இருந்தாலும் மஞ்சு ரமேஷோட மனைவி. அவர் அவங்க உடலைப் பார்க்கறதை நாம தடுக்க முடியாதுன்னு நினைக்கறேன். அவரை அழைச்சுக்கிட்டு போலீஸை முதலில் இங்கே வரச் சொல்லியிருக்கேன்” என்றாள் தன்யா.

“இங்கே ஏன் வரணும்? அக்காவோட… ரிமெய்ன்ஸ்… ஹாஸ்பிடல்ல இல்ல இருக்கு?” என்றான் சுதாகர் சந்தேகமாக.

“இங்கே ஒரு இன்ஃபார்மல் செஷன். ரமேஷோட வக்கீலும் வரார். ரமேஷுக்கு எதிரா வலுவான சாட்சியங்கள் எதுவுமில்லைன்னு சொல்லி அவர் மனைவியையும் குழந்தைகளையும் பார்க்க அனுமதி கேட்டிருக்கார். ஆனா நாம உங்க மனோநிலையை எடுத்துச் சொல்லி, அதோட மஞ்சுவோட கொலையும் அதற்கு முந்தைய கொலை முயற்சிகளும் எப்படி நடந்ததுன்னு சந்தேகத்திற்கிடமின்றி விளக்கிட்டா நாம சொல்றதைப் போலீஸ் கேட்பாங்கன்னு தோணிச்சு. அப்படியே அக்யூஸ்ட் கிட்டருந்து ஒரு கன்ஃபெஷன் வாங்க முடிஞ்சுட்டா நல்லது. கொடூரமான கொலைகாரன் இனி அந்தக் குழந்தைகளையாவது பார்க்காமல் நாம தடுக்க முடியுமே!”

“சரியா சொன்னீங்க! பாவம், மஞ்சுதான் எங்க எல்லாரையும் விட்டுப் போயிட்டா. அங்கே ஆஸ்பத்திரியில் போஸ்ட்மார்ட்டத்துக்குக் காத்திருக்கறது வெறுங்கூடு! அதை வேணும்னா அவன் பார்த்துட்டுப் போகட்டும். குழந்தைகளை அவன் பார்க்க நான் அனுமதிக்கவே மாட்டேன்” என்றான் சுதாகர் ஆவேசமாக.

“ஓகே. உள்ளே வாங்க போஸ்” என்றாள் தன்யா.

போலீஸ் கான்ஸ்டபிள்கள் புடைசூழ உள்ளே நுழைந்தான் போஸ். அவர்களுக்கு இடையில் கைவிலங்கோடு தெரிந்தான் ரமேஷ். ஒரே நாளில் உடைந்து நொறுங்கிப் போயிருந்தான். கூடவே ஆனந்த்.

அவனைக் கண்டதுமே பாய்ந்தான் சுதாகர். “டேய்!” எண்று கத்தி அவன் சட்டையை உலுக்கினான். “என்னடா தப்புப் பண்ணினா என் அக்கா உனக்கு? எல்லோருக்குமே நல்லது நினைக்கறதையும் நல்லது செய்யறதையும் தவிர அவளுக்கு வேறொன்றும் தெரியாதேடா!” என்று கோபத்துடன் கத்தினான்.

“வாயை மூடு! இன்னும் என் அண்ணன்தான் கொலை பண்ணினான்னு ப்ரூவ் ஆகல. வேற யாரோ பண்ணிட்டு அவன் மேல பழியைப் போட்டிருக்காங்க” என்றான் உள்ளே வந்துகொண்டிருந்த மனோஜ்.

“அடடே! வேற யாருப்பா கொலை பண்ணினாங்க? பாலஸ்தீனத் தீவிரவாதிகளா? உன் அண்ணன் இல்லைன்னா இதைப் பண்ணியிருக்கக் கூடிய ஆள் நீ ஒருத்தன்தான்…”

“உளறாதே! எனக்கு எதுவும் தெரியாது” என்றான் மனோஜ்.

“அப்படிச் சொல்லிட்டா எப்படி மனோஜ் சார்? உங்களுக்கும் இந்தக் கேஸில் பல விஷயங்கள் தெரியுமே? அதையெல்லாம் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரத்தானே நாமெல்லாம் இங்கே கூடினது” என்றா தன்யா குறுஞ்சிரிப்புடன்.

மனோஜ் அவளைப் பயமாய்ப் பார்த்தான். “மிஸ் தன்யா, நீங்க தப்பாய்ப் புரிஞ்சுக்கிட்டு…”

“எக்ஸா…க்ட்லி! தவறான புரிதல். அதுதான் இந்தக் கேஸில் நாங்க பண்ணிட்ட தப்பு. இல்லேன்னா… பாவம், மஞ்சு இப்போ நம்மிடையே இருந்திருப்பாங்க” என்றாள் தன்யா.

“இப்போ சரியா புரிஞ்சுக்கிட்டதை எங்களுக்குச் சொல்லலாமே. நேரம் ஆகிட்டே இருக்கு” என்று நினைவுபடுத்தினான் போஸ்.

“டெஃபெனட்லி. எல்லோரும் உட்காருங்க” என்றா தன்யா.

“எங்க உங்க ப்ரதர்? அவர் வரலியா?” என்று கேட்டான் சற்றுத் தெளிவடைந்திருந்த சுதாகர்.

“இதோ நானும் வந்துட்டேன்” என்று சொல்லியவாறே உள்ளே நுழைந்தான் தர்மா.

“என்ன தோஸ்த், தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து அப்படியே வரியா? தலையெல்லாம் கலைஞ்சிருக்கு, சட்டை கசங்கிருக்கு?” என்று ரகசியமாகத் தன் நண்பன் தர்மாவிடம் கேட்டான் போஸ்.

“யார் தூங்கினா எழுந்து வரதுக்கு? ரெண்டு அல்லிராணிகளுக்கு அண்ணனா பொறந்தா இப்படித்தான்” என்று எரிச்சலுடன் கிசுகிசுத்தான் தர்மா.

“என்ன சொல்ற?” என்று போஸ் குழப்பத்துடன் கேட்பதற்குள் அந்த ஹாலில் எல்லோரும் அமர்ந்து தர்ஷினி நடுவில் வந்து நின்றாகிவிட்டது.

7.2

ஹாலில் எதிர்பார்ப்பு நிறைந்த மௌனம் நிலவியது. முக்கியமாகப் போஸ் அடுத்து வருவதை மிக ஆவலாக எதிர்பார்த்தான். இது போன்ற செஷன்களில் அவன் முன்பும் பங்குபெற்றிருக்கிறான். உண்மையைச் சொல்லப் போனால் இந்த செஷன்கள் நடப்பதே அவனுக்காகத்தான்! ஒரு குற்றம் நிகழ்ந்தது யாரால், எப்படி, ஏன் என்பது குறித்து தன்யாவும் தர்ஷினியும் துப்பறிந்து அறிந்தவற்றை அவன் ஒரு வழக்காகச் சமைக்க உதவியாக விளக்கிச் சொல்வார்கள்.

கான்ஃபரன்ஸ் ஹாலில் சேர்மனைப் போன்று போஸ் கம்பீரமாக அமர்ந்திருக்க, தர்ஷினி தன் மெல்லிய குரலில் பேச ஆரம்பித்தாள்.

“மஞ்சு… மரணம். இந்த இரண்டு வார்த்தைகளும் வாக்கியமாக ஆகிடக் கூடாதுன்னு எங்களிடம் ஒருவர் சொன்னார். ஆனா துரதிர்ஷ்டவசமா அது நடந்துடுச்சு. அதற்காக அநேகமாக இங்கிருப்பவர்கள் எல்லோருமே, மஞ்சுவைப் பல வருடங்களாக அறிந்தவர்கள் முதல் அவளைப் பற்றிக் கேள்வி மட்டுமே பட்டவர்கள் வரை, வருத்தப்படுகிறோம். அந்த வாக்கியத்தை உண்டாக்கத் துடித்தவர் யார் என்பதுதான் நம் முன்னிருக்கும் கேள்வி.

“இது போன்ற… சந்திப்புகள்… நாங்க முன்பும் நடத்தியிருக்கோம். எப்போதுமே யார் என்ற கேள்விக்குப் பதிலளிப்பதாக மட்டும் இவை அமையாது. ஏன், எப்படி என்ற கேள்விகள், வாடகைக் கொலையாளி உள்ள வழக்குகளில் – கொலையாளி அல்லது கொலைக்குத் தூண்டியவர் இவர்கள் இருவரும் யார் யார், முக்கியமாகக் கொலையாளி இவர்தான் என்று சந்தேகத்திற்கிடமின்றி நிரூபிக்கும் ஆதாரங்கள் – இவைகளையும் இங்கே பேசுவோம். சில நேரங்களில் யார் என்பது தெரிந்துவிடும். மற்ற டீட்டெயில்ஸ்தான் தெரிய வேண்டியிருக்கும். ஒவ்வொரு தடவையும் சஸ்பென்ஸ் வைக்க இது அகதா க்ரிஸ்டி கதையில்லை, நிஜம்.

“முதலில் இந்தக் கேஸில் எல்லோர் மனதிலும் இருக்கிற மிக அடிப்படையான கேள்விக்குப் பதில் சொல்லிடறேன். யார் சொல்லி நாங்க இந்தக் கேஸில் சம்பந்தப்பட்டோம் என்பது! மஞ்சுவுடைய குழந்தைகள் அவினாஷும் அனன்யாவும் சொல்லித்தான் நாங்க இதில் ஈடுபட்டோம். தங்களோட தாயார் உயிருக்குத் தொடர்ந்து யாரோ ஆபத்து ஏற்படுத்தறதாகவும், அது அவங்க அப்பாதான்னு அவங்க சந்தேகப்படறதாகவும் சொன்னாங்க…”

ரமேஷ் அதிர்ச்சியாக அவளைப் பார்த்தான்.

“நாங்க கிளற ஆரம்பிச்சோம். மஞ்சுவின் உயிருக்கு ஒருவர் குறிவைக்க முக்கியக் காரணம் என்று எங்களுக்குப் பட்டது – மஞ்சுவின் அளப்பரிய சொத்து. எனவே நாம் முதலில் சந்தேகப்பட வேண்டியது, மஞ்சுவின் மரணத்திற்குப் பிறகு அதனை அடையப் பாத்தியதைப்பட்டவர்களையே. மஞ்சுவிற்கு ஒரு தம்பி இருந்தாலும், சொத்து ஏகபோகமாக மஞ்சுவிற்கே அவள் தந்தையால் தரப்பட்டது. எனவே, மஞ்சு உயில் எதுவும் எழுதாத காரணத்தால், அவளுக்குப் பிறகு அது next of kin முறைப்படி அவள் கணவனைச் சேரும்.

“ஒரு முக்கியமான, அதாவது, எங்களுக்கு முக்கியமான ஒரு விஷயத்தை இங்கே ஒத்துக்கறேன். இந்தக் கேஸை உண்மையில் ஸால்வ் பண்ணியது, எங்கள் நிறுவனத்தின் தலைவன் தர்மாதான்! அவன் தன் இண்டியூஷன் மூலமாக இந்தக் கேஸின் முக்கியமான இரண்டு விஷயங்களை அடையாளம் காட்டிவிட்டான். எங்களுக்கு அவற்றின் அர்த்தம் புரிந்து, வழக்கை விளக்கத்தான் நேரமாகிவிட்டது – அதற்குள் நாம் மஞ்சுவையும் இழந்துவிட்டோம்…”

தர்ஷினி நிறுத்தினாள். எல்லோரும் தர்மாவை “இவனா?” என்ற வியப்புப் பார்வை பார்த்தார்கள். தர்மாவின் முகம் “சித்திரத்தின் அலர்ந்த செந்தாமரை” போல் இருந்தது.

“மஞ்சுவைக் கொல்ல நடந்த முயற்சிகளைப் பற்றிக் கேட்ட உடனேயே தர்மா இந்த வழக்கை ஒரே வார்த்தையில் வகைப்படுத்தினான் – டெஸ்பரேஷன்! இந்தக் கொலை முயற்சிகள் விபத்தைப் போல காட்டப்பட்டாலும், வெற்றியடையும் என்று நிச்சயமாகச் சொல்லமுடியாது, மஞ்சுவைத்தவிர மற்றவர்களும் பாதிக்கப்படலாம். அதாவது, ஆத்திரமாக, அவசரகோலமாகத் திட்டமிடப்பட்டவை என்று சொல்லலாம். இல்லையென்றால் மஞ்சுவைத் தொடர்ந்து கவனித்து, சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போது வேகமாகத் திட்டமிட்டுச் செய்யப்பட்டவையாக இருக்கலாம்.

“சீனில் இருப்பவர்களில் யாருக்கு இந்த டெஸ்பரேஷன் பொருந்திவரும் என்று தேடினோம். அதிலும் ரமேஷ் மாட்டினார். அவருக்கு அவசரப் பணத்தேவை இருக்கிறது. இல்லையெனில் ஜெயிலுக்குப் போகும் அபாயம்!

“இதனை வொர்க்கிங் ஹைப்பாதஸிஸ் ஆக எடுத்துக்கொண்டு எங்கள் வேலையை ஆரம்பித்தோம். ஆனால் மற்றவர்களைக் கன்சிடர் பண்ணுவதையும் நாங்கள் விடவில்லை. முதல் காரணம், துப்பறிதல் என்பது கெமிஸ்ட்ரி லாபில் காம்பவுண்ட்களை இனம் காணுவது போலே. பார்த்தால் என்ன என்று தெரிகிறதே என்று முடிவெடுத்துவிடக் கூடாது. சோதித்துப் பார்த்தே முடிவெடுக்க வேண்டும். ஒருவேளை முடிவு மாறலாமில்லையா? இரண்டாவது, அந்த டெஸ்பரேஷன் என்ற வார்த்தையோடு ரமேஷின் அவசரம் அத்தனைப் பொருந்தவில்லை.

“அவரை விட்டால் சீனில் இருப்பவர்கள் மனோஜ், சுதாகர். மனோஜுக்கு அண்ணி மறைந்தால் அண்ணன் மூலமாகப் பணம் கிடைக்கலாம் என்பதைத் தவிர நேரடி லாபம் எதுவுமில்லை, எந்த அவசரமோ, அல்லது அண்ணிமீது ஆத்திரமோ இல்லை. சுதாகருக்கோ மோட்டிவ்வே இல்லை – அவன் அக்காவைச் சார்ந்துதான் அவன் வாழ்க்கை இருக்கிறது. அவளுடைய மரணத்தால் அவனுக்குப் பல நஷ்டங்கள் உண்டாகும்.

“ஆனால் முதலிலேயே மனோஜ் மீது எங்களுக்குச் சந்தேகம் உண்டானது. காரணம், மஞ்சுவின்மீது சரிவில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த ஒரு லாரி மோதவந்த சம்பவம் நடந்த அன்று, தன் அண்ணியைக் கண்ட மனோஜ் பெருத்த அதிர்ச்சியடைந்தார். அவர் எத்தனை முயன்றாலும் அந்த அதிர்ச்சியை அவரால் மறைக்க முடியவில்லை…”

இந்த இடத்தில் நிறுத்திய தர்ஷினி மனோஜை ஏறிட்டாள். “மனோஜ், உங்களுக்கு என்ன தெரியும் இந்தக் கொலை பற்றி? தயவுசெய்து சொல்லிடுங்க. இல்லேன்னா சந்தேகம் உங்கமேல திரும்ப வாய்ப்பிருக்கு” என்றாள்.

மனோஜ் வியர்த்தான். சற்றுத் தயங்கினான். பிறகு சொல்ல ஆரம்பித்தான். “அன்னிக்குக் கொஞ்சம் பணம் வேணும்னு என் அண்ணாவிடம் கேட்க அவன் கம்பெனி ஆஃபீஸ்க்கு வந்திருந்தேன். அப்போ அண்ணன் கேபினுக்கு வெளியே யாரும் இல்லை. கதவைத் தட்டப்போன நான், உள்ளே பேச்சுக்குரல் கேட்டு நின்னேன்… அண்ணனும் ஆனந்தும்தான் பேசிட்டிருந்தாங்க.”

“பேசிட்டிருக்கல, திட்டம் போட்டுட்டிருந்தாங்க, சரியா?” என்றாள் தர்ஷினி.

“ஆமா…” என்று ஒப்புக்கொண்டான் மனோஜ். “அண்ணி இரண்டு நாளில் வொர்க்கர்ஸ்க்கும் ஸ்டாஃப்க்கும் சம்பளம் கொடுக்கப் பண்ணைக்குப் போவான்னும், அவளை அடிச்சுப்போட்டுட்டுப் பணத்தைத் திருடிட்டு வந்துடணும்னும் அண்ணன் ஆனந்த்கிட்டச் சொல்லிட்டிருந்தார்…”

“மனோஜ், உண்மையைச் சொல்லுங்க.”

“உண்மையைத்தான் சொல்றேன். வந்து, ஆனந்த் சொன்னார், அவரை அண்ணிக்கு நல்லா தெரியும்ங்கறதால, முடிஞ்சவரை அவங்களுக்குத் தெரியாம அவங்களைத் தாக்கறதாகவும், ஒருவேளை அண்ணி அவரைப் பார்த்துட்டா, அவங்களைத் தீர்த்துக் கட்டறதைத் தவிர வேறு வழியில்லைன்னு…”

ஆனந்த் பொறியில் மாட்டிக் கொண்ட மிருகம் போலத் தீனமாக அலறினான். “நான் சொன்னது உண்மை, ஆனா அவளைக் கொல்லணும்னு நான் நினைக்கவேயில்லை. சும்மா தெனாவெட்டா சொன்னேன், அவ்வளவுதான். அவ முகத்தைப் பார்த்தா என்னால் அவளை அடிக்கக்கூட முடியாது, கொல்றதாவது?”

“அதான் அவங்க முகத்தைப் பார்க்காமலே லாரியை ந்யூட்ரல்ல போட்டு அவங்க மேல மோதும்படி பண்ணியிருக்கீங்க” என்றாள் தர்ஷினி.

“இல்லைங்க, சத்தியமா இல்லைங்க. நான் ஒளிஞ்சு பார்த்துக்கிட்டிருந்தேன், அவ்வளவுதான். லாரி வரதைக் கடைசி நிமிஷத்தில் கவனிச்சு மஞ்சு மயிரிழையில் நகர்ந்து தப்பிச்சா. ஆனா தவறிக் கீழே விழுந்ததில் சிராய்ப்புகள், அதோடு அதிர்ச்சி. அப்போ பண்ணையில் இருந்த சுதாகர் சட்டுன்னு அவங்களைத் தாங்கிப் பிடிச்சு ஆறுதல் சொல்லி வீட்டுக்குக் கூட்டிப் போயிட்டார். அன்று சம்பளம் பட்டுவாடா நடக்கல.

“மறுபடியும் சம்பளம் கொடுக்க அவ வரப் போறான்னு ரமேஷ் தெரிவிச்சார். அப்பவும் அவளைத் தாக்கணும்னுதான் போனேன். அங்கே அவ ரத்த வெள்ளத்தில் கிடக்கறதைப் பார்த்துப் பதறி ஓடி வந்துட்டேன். சத்தியமா இதுதான் நடந்தது.”

ஆனந்த் நிறுத்தியதுமே தர்ஷினி கேட்டாள் – “ஆனந்த், ரெண்டு விஷயங்களைச் சொல்லாம விட்டுட்டீங்க போலிருக்கே?”

“என்னது, பணத்தை எடுத்துட்டு வந்ததா?”

“அது ஒண்ணு. மஞ்சுவைப் பண்ணைக்கு வரச் சொல்லி லெட்டர் எழுதினது நீங்கதானே?”

“என்ன லெட்டர்?” என்றான் ஆனந்த். “எனக்கு எதுவும் தெரியாது. ஒருவேளை ரமேஷ் எழுதியிருக்கலாம்” என்றான்.

“மற்ற அட்டெம்ப்ட்ஸ்?”

“எனக்கு அதெல்லாம் எதுவும் தெரியாது.”

“ரமேஷ், இனி நீங்க பேசணும். உண்மையை ஒத்துக்கிட்டா உங்களுக்கு நல்லது” என்றாள் தர்ஷினி.

“என்ன உண்மை? உங்களுக்கு என்ன தேவையோ, அதை எழுதிக் கொடுத்திடுங்க, அதை அப்படியே நான் கோர்ட்ல படிச்சுடறேன். ரெண்டுநாளா போலீஸ் டார்ச்சர் தாங்க முடியல. இதைவிடச் செத்துடலாம்” என்றான் ரமேஷ்.

“மஞ்சுவுக்குச் சாப்பாட்டில் விஷம் வெச்சது நீங்கதானே? அவளைப் பால்கனியிலிருந்து தள்ளியது நீங்கதானே? பலூன்ல…”

“ஷட் அப். மஞ்சு என் மனைவி. அவளைக் கொல்லணும்னு நான் முடிவெடுத்திருந்தா ஸ்லீப்பிங் பில்ஸைப் பாலில் கலந்து கொடுத்துக் கஷ்டமே இல்லாம முடிச்சிருப்பேன். எல்லோரும் அவ தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டதா முடிவு பண்ணியிருப்பாங்க” என்றான் ரமேஷ் கோபமாக.

“கரெக்ட்” என்றாள் தர்ஷினி, ஆச்சரியமாய். “அதாவது மஞ்சுக்கருகில் அதிகம் செல்ல முடியாத ஒருவருடைய க்லம்ஸி அட்டெம்ப்ட்ஸ் போலத் தெரிந்தது இவை. அதனால்தான் நாங்கள் ரமேஷைவிட்டு விலகிச் சென்றோம். அந்த வீட்டில் இல்லாத, மிகக் கோபமான ஒருவருடைய வேலை இது என்று தோன்றியது. அப்படித்தான் ஆனந்த் எங்கள் ஸ்கேன்னரின்கீழ் வந்தார்.

“அப்போதுதான் ஒரு பெரிய ஷாக், எங்களுக்கு! அதாவது ஆனந்த் ரமேஷுக்காக வேலை செய்கிறான் என்பது. அப்போது ஆனந்தின் ப்ரையாரிட்டி பணமே தவிர, பழிவாங்கற வெறி இல்லைன்னு புரிஞ்சது. டெஸ்பரேஷன் என்ற வார்த்தை மறுபடி பொருந்தாமல் நின்றது.

“ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக, தன்யாவுக்கு வந்த ப்ரெய்ன்-வேவ் காரணமாக, நாங்கள் அடிப்படையாகச் செய்திருந்த தவறு புரிந்தது. இந்தக் கொலை முயற்சிகளைச் செய்த கொடூரமான கொலையாளி யார், அதற்கு என்ன காரணம் என்பது அதன்பின் எங்களுக்குப் புலப்பட்டது.

“அதை விளக்கத் தன்யாவையே அழைக்கிறேன். ஓவர் டு தன்யா” என்று முடித்து அமர்ந்தாள் தர்ஷினி.

(தன்யா பேசும் அடுத்த பகுதி தொடரும்.)

புத்தகத் தொகுப்பாகும் எனது சிறுவர் கதைகள்!

சிறுவர்களுக்கான நூல் வெளியிட வேண்டும் என்பது என் நீண்ட நாள் ஆசைகளுள் ஒன்று. ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் காலத்தில் சிறுவர்களுக்கான கதைகள் எழுதி பழகி கையெழுத்துப் பிரதிகள் எழுதி வெளியிடுவேன். என் முதல் படைப்பு 1993ல் கோகுலத்தில் வெளிவந்தபோது அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவில்லை. அதன் பின் ஒரு நீண்ட இடைவெளி. என் எழுத்து தாகத்தை தளிர் என்ற வலைப்பூ மூலம் தணித்து வந்தேன். அந்த தளிர் வலைப்பூவில் எழுதிய 34 கதைகளை தொகுத்து இரண்டு புத்தகங்களாக பூமிக்கு வந்த நட்சத்திரங்கள், விவேகன் பெற்ற வாழ்வு (18+16) என்று அமேசானில் இ- புத்தகமாக வெளியிடும் வாய்ப்பு சங்கப் பலகை முகநூல் குழு வழியே திருமதி உமாஅபர்ணா அவர்களால் கிடைத்தது

.திருமதி உமா அபர்ணா மற்றும் அவரது மகள் டாக்டர் லஷ்மிப்ரியா இருவரும் Pachyderm- tales என்ற இணைய தளம் மூலம் இளம் எழுத்தாளர்கள் நூல் வெளியிட பெரிதும் உதவி செய்து வருகின்றனர். குறிப்பாக சிறுவர் இலக்கியத்தை வளர்க்கும் அருமையான பணியினை செய்து வருகின்றனர். இவர்களுடன் இணைந்து ukiyoto என்ற நிறுவனம் புத்தகங்களை வெளியிட்டு வருகின்றது.இளம் எழுத்தாளர்களின் நூல்களை வெகு சீக்கிரமாகவும் குறைந்த பொருட் செலவிலும் இந்த நிறுவனம் நூல்களை வெளியிட்டுத் தருகின்றனர்.

தற்சமயம் குழந்தைகளுக்கான நூல்களை அழகான தரமான காகிதத்தில் அச்சுப்புத்தகமாகவும் அமேசான் தளத்தில் இ- புத்தகமாகவும் வெளியிட்டுத் தருகின்றனர்.அந்த வகையில் என்னுடைய இரண்டு சிறுவர் நூல்களை அமேசான் தளத்தில் அழகான வடிவமைப்போடு வெளியிட்டுள்ளனர். விரைவில் அச்சுப் புத்தகமாகவும் இந்த நூல்கள் வெளிவர உள்ளது. அது மட்டும் இல்லாமல் ஆடியோ வடிவிலும் வெளிவர உள்ளது. நூல்களை ப்ரமோட் செய்வது, விற்பனை, ராயல்டி போன்ற விதங்களிலும் இந்த நிறுவனத்தின் செயல்பாடு மிகவும் சிறப்பு

.என்னுடைய நூல்களை வெளியிட்டுக் கொடுத்த டாக்டர். லட்சுமிப்ரியாவின் pachydermtales literary consultancy க்கும் திருமதி, uma aparna க்கும் மற்றும்ukiyoto நிறுவனங்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள். இந்த நூல்கள் கீழே உள்ள லிங்கில் அமேசான் தளத்தில் கிடைக்கும். ஆர்வம் உள்ள நண்பர்கள் இந்த நூல்களை வாங்கி படித்து ஆதரிக்குமாறு அன்புடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன். இந்த அரிய வாய்ப்பினை ஏற்படுத்திக் கொடுத்த சங்கப் பலகை முகநூல் குழுவிற்கும் அதன் அட்மின்களுக்கும் என் அன்பு நன்றிகள்.

 https://www.amazon.in/s?k=natham%20suresh&i=digital-text…

காணாமல் போன சூரியன்! பாப்பாமலர்!

காணாமல் போன சூரியன்! பாப்பாமலர்!


ரொம்பரொம்ப நாளுக்கு முன்னாடி சைபீரிய காட்டுக்குள்ளே நிறைய மிருகங்களும் பறவைகளும் ரொம்ப சந்தோஷமா வசிச்சு வந்ததுங்க. அந்த பகுதிக்கு பேரு துந்த்ரா.
  அதுங்களோட மகிழ்ச்சியிலே யாரு கண்ணு பட்டுதோ தெரியலை! ஒரு நாள் அந்த காட்டுல சூரியன் காணாம போயிருச்சு! காடெங்கும் ஒரே இருட்டா போயிருச்சு.நிமிஷங்கள் மணியாகி, நாளாகி வாரங்களாகி மாதங்களாகியும் காணாம போன சூரியன் திரும்பவும்வரவே இல்லை!
  காடே இருண்டு செடிகள் வளர முடியாமல் பெரும் பயங்கரமா இருந்துச்சு அப்போது. காணாமல் போன சூரியன் எங்கே போயிருக்கும்னு கண்டுபிடிக்க மிருகங்கள் பறவைகள் எல்லாம் கூடி ஒரு கூட்டம் போட்டுதுங்க அப்போது சூரியன் காணாமல் போனதால் உலகமே இருண்டு கிடக்குது! எதுவுமே கண்ணுக்குத் தெரிய மாட்டேங்குது. உணவு கிடைக்கலை! உயிர்கள் வளராம இருக்குது. இது தொடர்ந்தா உலகமே அழிஞ்சு போயிரும். உடனே நாம எப்படியாவது சூரியனை கண்டுபிடிச்சு கொண்டு வரணும்னு பேசிக்கிச்சுங்க.
 எப்படி சூரியனை கண்டுபிடிக்கிறது?
நான் போய் தேடிக் கண்டுபிடிச்சு வரேன்! அப்படின்னு ஒரு அண்டங்காக்கை முன் வந்துச்சு. அது ரொம்ப புத்திசாலி, கொஞ்சம் மூத்த காகம். அது உலகின் பல பகுதிகளுக்கு பறந்து போய் வந்திருக்கு.   உன்னாலே எப்படி முடியும்? உலகமே இருட்டா இருக்கே! வழி தெரியுமா? அப்படின்னு மிருகங்க கேட்டுச்சு.
   நானும் இருட்டாத்தானே இருக்கேன்! எனக்கு பயம் இல்லை! நான் எப்படியாவது சூர்யனை யாரு கடத்திட்டு போயிருக்காங்க எங்க ஒளிச்சு வைச்சிருக்காங்கறதை கண்டுபிடிச்சுட்டு வந்துருவேன்! அப்புறம் அதை மீட்டு கொண்டு வர்றது உங்க பொறுப்பு. இப்படி சொல்லிட்டு காகம் பறந்து போயிருச்சு!
  காகம் திரும்பி வரட்டும்னு மிருகங்க எல்லாம் காத்து இருந்தது. அதுங்க நம்பிக்கை வீண் போகலை! ஒரு வாரம் கழிச்சு காகம் நல்ல தகவலோட வந்து சேர்ந்தது.
   நண்பர்களே! நமக்கு ஒளிகொடுத்துட்டு இருந்த சூரியனை தீய சக்திகள் கடத்திக் கொண்டு போய்விட்டது. அவை சூரியனை ஒரு பெரிய பாதாளத்தில் குகையில் புதைத்து வைத்து இருக்கின்றதாம். இதுதான் நான் கண்டுபிடித்து வந்த தகவல். இந்த பூமியை இருட்டாக்கி அழிக்கணுங்கிறது தீய சக்திகளோட விருப்பம். அந்த விருப்பம் நிறைவேறாம சூரியனை வெளிக்கொண்டு வர்றது இனிமே உங்க வேலை! அப்படின்னு காக்கா சொல்லிருச்சு.
   சரி சூரியனை தீய சக்திகள் கிட்டே இருந்து கொண்டு வர வலிமையான ஆளு வேணும். யாரை அனுப்பலாம்னு மிருகங்கள் யோசிச்சது. அப்புறம் உருவத்துல பெரிய துருவ கரடியை அனுப்பலாம்னு எல்லாம் முடிவு செய்தது. கரடி பெரிய நகங்கள், வலிமையான உடல் கொண்டது. அதுதான் தீய சக்திகளை எதிர்க்க முடியும்னு விலங்குகள் நம்புச்சுங்க.


   அப்போ பாதி செவுடான ஒரு ஆந்தை! நீங்க என்ன பேசறீங்க? எனக்கு உரக்க கொஞ்சம் சொல்றீங்களான்னு கேட்டுது.
  மிருகங்க ஆந்தை கிட்ட காணாம போன சூரியனை மீட்டெடுக்க கரடியை அனுப்ப போறோம்னு சொல்லவும், ஆந்தை சொல்லுச்சு! உங்களுக்கு என்ன ஆச்சு? கரடி பெருசுதான் வலிமையானதுதான் ஆனா ரொம்ப மெதுவானது. வழியிலே ஏதாவது சாப்பாடு கிடைச்சா வந்த வேலையை விட்டுட்டு சாப்பிட ஆரம்பிச்சிரும்! அதை நம்பி இந்த வேலையை கொடுக்கலாமான்னு கேட்டுது செவிட்டு ஆந்தை.
  எல்லா மிருகங்களும் ஆந்தை சொல்வது உண்மைதான்! கரடியை அனுப்ப வேண்டாம்! காரியம் கெட்டுப் போயிரும்! அடுத்த வலிமையான மிருகம் எதுன்னு யோசிக்க ஆரம்பிச்சுது.
 அங்கே இருந்த ஒரு சுண்டெலி,  அப்ப கரடி இல்லேன்னா அதுக்கடுத்துவலிமையானது ஓநாய்தான்! இது வேகமா ஓடும்! இதுக்கு கூர்மையான பற்கள் இருக்கு! எதிரியை பலமா தாக்கக் கூடியது அதை அனுப்பலாமான்னு கேட்டுச்சு.
  ஆந்தை வேகமாக தலையாட்டி மறுத்தது. ஓநாய் வேகமா ஓடும்! பலமானது எல்லாம் சரி! ஆனா எதிரே ஒரு மானை பார்த்தா சும்மா விடாது! வந்த வேலையை மறந்துட்டு மான் பின்னாடி துரத்திட்டு போக ஆரம்பிச்சுரும்னுச்சு!
   அப்ப யாரை அனுப்பலாம்? நீயே சொல்லு! அப்படின்னு கேட்டுதுங்க விலங்குகள் எல்லாம்.  என்னோட சாய்ஸ்  முயல் தான்!என்ன முயலா? துளியுண்டு பயல்? அவன் எப்படி தீய சக்திகளை எதிர்த்து சூரியனை மீட்டுட்டு வருவான்?
    முயல் வலிமை இல்லாதாதுதான்! ஆனா எல்லாரையும் விட வேகமா ஓடக்கூடியது. சுயநலம் இல்லாதது. பிறருக்காக தன்னையே கொடுக்க கூடிய ஓர் விலங்கு. அதை யாராலும் அவ்வளவு எளிதில் பிடிக்க முடியாது. என்னை பொறுத்த வரை முயலால்தான் சூரியனை மீட்டு வர முடியும் அப்படின்னு தீர்மானமா சொல்லுச்சு ஆந்தை.
  எல்லோரும் அதை ஆமோதிச்சு முயலை சூரியனை மீட்டு வர அனுப்பிச்சாங்க. காகம் வழிகாட்ட முயல் சூரியனை தேடி புறப்பட்டுச்சு. நீண்டநாள் பயணத்துக்கு அப்புறம் ஒரு பாறை வெடிப்புல இருந்து பள பளன்னு வெளிச்சம் வருவதை முயல் பார்த்துச்சு.
  மெதுவாக அந்த பாறை வெடிப்புக்குள்ளே எட்டி பார்த்தது. உள்ளே சூரியன் ஒரு ஓளிவட்டமா இரத்தினக்கல் மாதிரி ஒரு பக்கம் தக தகன்னு எரிஞ்சுகிட்டு இருக்கிறதை பார்த்து அதுக்கு மகிழ்ச்சி கொள்ளலை.  உடனே அது சற்றும் தாமதிக்காமல் அந்த வெடிப்பு வழியே உள்ளே இறங்கிச்சு. நொடிப் பொழுதில் சூரியனை தூக்கிட்டு அப்படியே இலை மாதிரி பறந்து வெளியே வந்துச்சு.
  அந்த சமயம் சூரியனை திருடி வச்ச பேய்களான தீய சக்திகள் முயலை துரத்த ஆரம்பிச்சிருச்சுங்க. முயல் சூரியனை விடாம தூக்கிட்டு ஓட தீய சக்திகள் அதை நெருங்க முயல் ஒரு காரியம் பண்ணுச்சு.


  தன் கையில் இருந்த சூரியனை கீழே போட்டு அதை தன் காலால் ஒரு உதை உதைச்சிருச்சு. இப்ப சூரியன் இரண்டா போயிருச்சு. ஒரு பக்கம் நெருப்பா இருக்க இன்னொரு பக்கம் வெண்மையா குளுமையா இருந்துச்சு.
 முயல் இப்ப தன் வலிமையெல்லாம் திரட்டி தன் இடது காலால் வெண்மையான அந்த கல்லை வானத்தை நோக்கி உதைச்சுது. அது முயல் உதைச்ச வேகத்துல மிக வேகமா எட்ட முடியாத உயரமான வானவெளியிலே போய் ஒட்டிக்கிருச்சு. அங்கிருந்து பால் போல ஒளியை வீச ஆரம்பிச்சுது. அதைத்தான் நாம இப்போ நிலான்னு சொல்றோம்.
  முயல் இப்ப மூணாவது அடியா அந்த நெருப்பு பந்தை ஓர் உதை உதைக்க அது வேகமா நிலாவையும் தாண்டிப்போய் வானவெளியில் உக்காந்துச்சுகிச்சு. தன் ஒளியை பிரகாசமா வெளியிடவும் இருட்டு மறைஞ்சு உலகமே வெளிச்சம் பட ஆரம்பிச்சுது.
   வெளிச்சம் படவும் தீய சக்திகளாலே தலை காட்ட முடியலை! தோத்து போன அதுங்க திரும்பவும் அந்த பக்கம் தலைவெச்சு படுக்கல அவை பழைய படி பாதாள லோகத்துக்கு ஓடிப்போயிருச்சுங்க.
  சின்ன விலங்கா இருந்தாலும் புத்திசாலித்தனமா செயல்பட்டு சூரியனை கண்டு பிடிச்ச முயல் தன்னுடைய காட்டுப்பகுதியான துந்த்ராவிற்கு வந்ததும் எல்லா விலங்குகளும் அதை கொண்டாடி மகிழ்ந்தன.
  ராத்திரி பொழுதுல முயல் நிலாவுக்கு போயி விளையாடிட்டு வரும்! அதை நீங்க கூட பார்த்து ஐ முயல்!னு சொல்லியிருப்பீங்க! அது நிலா முயலுக்குக் கொடுத்த பரிசு.
செவி வழிக்கதை)

உயிரா உயிலா எடுத்துச்செல்ல! பகுதி 6

சாய்ரேணு சங்கர்

6

6.1

தன்யா “மை காட்” என்றாள். தர்ஷினி “ஃபைனலி!” என்று முணுமுணுத்தாள்.

தர்மா திகைத்து நின்றான். “ஆனந்த்… ரமேஷோட கம்பெனியில்… ஒருவேளை அவனுக்குத் தெரியாமல் இருக்குமோ ஆனந்த் யாருன்னு?” என்றான்.

“என்ன இடியாட்டிக்கா பேசற? ரமேஷுக்கு முன்னாடியே ஆனந்த் மஞ்சுகிட்டத் தப்பா பேசினான்னு நமக்குத் தகவல் வரலை?” என்றாள் தன்யா.

“ஓ, ஆமாம்” என்று தலைகவிழ்ந்தான் தர்மா.

“இட்ஸ் ஓகே” என்றாள் தர்ஷினி. “இப்போ விஷயங்கள் ஒரு பாட்டர்ன்ல சரியா பொருந்தற மாதிரி இருக்கு.”

“என்ன பாட்டர்ன்? ஒரு பெண்ணுக்கு எதிரா அவ கணவனும் முன்னாள் காதலனுமே சேர்ந்து செயல்படறதா? அப்படித்தானே தெரியறது நீங்க சொல்றதைப் பார்த்தா?” என்றான் தர்மா ஆவேசமாக.

“தர்மா, நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் எல்லோரும் கவனமா கேளுங்க. ஆனந்த் மஞ்சுவைக் காதலிச்சிருக்கலாம். ஆனா மஞ்சு அவனை விரும்பவேயில்லை. அவளுடைய நல்ல குணத்தின் காரணமா அவனுக்கு ஏதேனும் உதவி வேண்டுமானா செய்திருப்பாளே தவிர, அவனை ஒரு பொருட்டாகூட அவ மதிக்கலை. எனவே ஆனந்தை மஞ்சுவின் காதலன்னு சொல்றதே தப்பு!” என்றாள் தர்ஷினி.

“ஓகே, ஒத்துக்கறேன். ஆனா அப்படி அவன் நினைச்சது உண்மைதானே? அவளைப் பழிவாங்க நினைச்சதும் உண்மைதானே?”

“உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனா எப்போ அவன் அவளைப் பணத்துக்காகப் பிளாக்மெயில் செய்ய ஆரம்பித்தானோ, அப்பவே அவனைவிட்டும் காதல் போயிட்டது. தான் எப்படியாவது வாழ்வில் சௌகரியமாக ஸெட்டில் ஆகணும்ங்கற எண்ணம்தான் மேலோங்கி இருந்ததுன்னு ஊகிக்கலாமா?”

தர்ஷினியுடைய வார்த்தைகள் தர்மாவின் மனதில் அறைந்தன. “ஓஹோ…” என்றான் சிந்தனையாக. “சரி… பணத்திற்காக அவன் இப்படியெல்லாம் செய்யறான்னு வெச்சுப்போம். முதல்முறை பண்ணையில் மஞ்சுவைக் கொல்லப் பார்த்தபோது அவளிடம் பணம் இருந்தது, ஆனா அதை எடுப்பதற்குள் அங்கே சுதாகர் வந்துட்டான், இல்லையா? இப்போதும் பணம் எடுத்துப் போயிருக்கா. மற்ற முயற்சிகளின்போது அவளிடம் பணம் கொள்ளையடிக்க எதுவும் பண்ணினதா தெரியலியே?”

தன்யா சிரித்தாள். “அங்கேதான் இந்த ஆச்சரியமான கூட்டணியோட ப்ளே வருது. நல்லா யோசிச்சுப் பாரு. ஆனந்தை முதன்முதலில் பார்க்கும்போது ரமேஷ் அவன் ஒரு ரௌடின்னும் தன் மனைவிமீது கோபம் உள்ளவன்னும் தெரிஞ்சுக்கறான். ரமேஷுக்கு அவசரமாகப் பணம் தேவை. இல்லேன்னா அவர் கம்பெனி திவாலாயிடும். அவர் ஜெயிலுக்கும் போக வேண்டி வரும். மஞ்சுவிடம் உண்மையான காரணத்தைச் சொல்ல வெட்கப்படுகிறார். மஞ்சுவும் காரணம் தெரியாமல் பணத்தைக் கொடுக்க மறுக்கிறாள்.

“இந்தக் காட்ச்-22 நிலையில்தான் மஞ்சுவிற்கு ஆனந்த் தொடர்ந்து தொல்லை கொடுக்கிறான் என்றும் அவளிடம் பணம் கேட்கிறான் என்றும் ரமேஷ் தெரிந்து கொள்கிறார். அவளைக் கொன்றுவிட்டால் ரமேஷ் பலகோடிக்கு அதிபதி! அந்தக் காரியத்தைச் செய்வதற்கு ஒரு வாடகைக் கொலையாளி ரெடிமேடாக மாட்டியிருக்கிறான்! எனவேதான் ரமேஷ் ஆனந்துக்கு வேலை போட்டுக் கொடுத்து, இந்த வேலையையும் சேர்த்துக் கொடுத்திருக்கிறார் என்று ஊகிக்கிறேன்.”

தர்மா அதிர்ச்சி நீங்காதவனாகத் தன்யாவை உற்றுப் பார்த்தான். “ஆனந்த் ரமேஷ் கம்பெனில வேலை பார்க்கிறான் என்ற ஒரே பாயிண்ட்டை வைத்துக் கொண்டு நாம இவ்வளவு பெரிய முடிவுக்கு வர முடியுமா? ரமேஷுக்கு ஆனந்தின்மேல் கோபமும் வெறுப்பும் இருக்காதா?” என்று கேட்டான்.

தன்யா பெருமூச்சு விட்டாள். “தர்மா, மஞ்சுவோட வீட்டுக்கு நாம இரண்டாம் முறை போனபோது நடந்தவைகளை யோசிச்சுப் பாரு. மஞ்சுவின் கேரக்டர் பற்றி அவங்க மாமியார்தான் குற்றம் சொல்லிக்கிட்டே இருந்தாங்க, ரமேஷ் அதைப்பற்றி ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லல. அவங்க அம்மா பேசியபோது நான் ரமேஷ் முகத்தையேதான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் அந்தப் பேச்சை ஏற்றுக் கொண்டதுபோல் தெரியவில்லை. அப்போதே ரமேஷைப் பொறுத்தவரைப் பிரச்சனை அவர் மனைவியின் ஒழுக்கம் இல்லை, பணம்தான்னு நான் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்” என்றாள்.

“ஆனால் ஆக்சுவல் வேலையில் இறங்கறதுக்கு அவருக்கு ஒரு அடியாள் தேவைப்பட்டது. அந்த வேலையை ஆனந்த் ஏத்துக்கறான், இல்லையா? அதன்மூலம் அவன் பழியும் தீரும், பணத்தேவையும் மறையும். ப்ளாக் கார்ட்!” என்றான் தர்மா கோபமாக.

“இந்தப் பேச்செல்லாம் அப்புறம். முதலில் ஆனந்தைச் சந்தேகத்தின்பேரில் அரெஸ்ட் பண்ண ஏற்பாடு பண்ணணும்” என்றாள் தன்யா.

“அச்யுத் சொன்னவுடனேயே இன்ஸ்பெக்டர் போஸ்க்கு எஸ் எம் எஸ்ல ஆனந்த் பற்றி இன்ஃபர்மேஷன் கொடுத்துட்டேன்” என்றாள் தர்ஷினி.

“தட் இஸ் தர்ஷினி!’ என்றாள் தன்யா பெருமையாக.

6.2

“ஆனந்தைப் பிடிச்சுட்டாங்க. சிங்கப்பூருக்கு ஃப்ளைட் ஏற இருந்தான்” என்றாள் தன்யா, போஸுடன் பேசிவிட்டு.

“வெரிகுட். அவனை விசாரிக்கும்போது நாமும் கூட இருக்கலாமா?” என்றான் தர்மா.

“போகலாம். வழியில் ஹாஸ்பிடலுக்குப் போய் மஞ்சு மேடம் எப்படி இருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டுப் போயிடுவோம்” என்றாள் தன்யா.

“அம்மா நிலையில் ஒண்ணும் சேஞ்ச் இல்லை” என்று அழமாட்டாக் குறையாகச் சொன்ன அனன்யாவைத் தேற்றிவிட்டு, அவினாஷுக்கும் ஆறுதல் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்புகையில் ஒரு டாக்டர் ஐ சியூவிலிருந்து வெளிவந்தார்.

“அவர்தான் அம்மாவை அட்டெண்ட் பண்றார்” என்றான் அவினாஷ்.

தன்யா அவரிடம் சென்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு சிறிதுநேரம் பேசினாள். திரும்பிவருகையில் அவள் முகம் மெலிதாகச் சுருங்கியிருந்ததைக் கண்ட தர்மா “என்ன சொல்றார் டாக்டர்?” என்று கேட்டான்.

“அதேதான் சொல்றார். ஒண்ணும் சேஞ்ச் இல்ல, இருபத்திநாலு மணிநேரம் ஆகணும்னு” என்று பதிலளித்தாள் தன்யா.

“அவர் சொன்னதில் ஏதோ சரியில்லை. நீ வொரி பண்ற மாதிரி இருக்கு. ஓபனா சொல்லேன்” என்றான் தர்மா.

“சேச்சே, அதெல்லாம் இல்லை. பொதுவா கொரோனா சிச்சுவேஷன் பற்றிப் பேசிட்டிருந்தோம். அது கொஞ்சம் வொரீடா இருக்கு, அவ்வளவுதான். இந்தக் கேஸ்க்கும் இதுக்கும் சம்பந்தமில்லை” என்றாள் தன்யா.

6.3

ஆனந்த் திரும்பத் திரும்ப அறைபட்டான். திரும்பத் திரும்ப குற்றத்தை மறுத்தான். “எனக்கும் இந்தக் கொலை முயற்சிக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. நான் வேலை செய்யற கம்பெனி மஞ்சுவின் கணவனோடதுன்னு தெரியவே தெரியாது” என்று சாதித்தான்.

“இப்போ என்ன பண்றது? சரியான எவிடென்ஸ் இல்லாம அவனை லாக்கப்பில் வெச்சிருக்க முடியாது, இல்லை அவன் குற்றத்தை ஒப்புக்கணும்” என்றான் போஸ், லாக்கப்பை விட்டு வெளியே வந்ததும். வியர்த்துப் போயிருந்தான்.

“போஸ், உங்களுக்கு எவிடென்ஸ் நான் தரேன். கம்பெனி மானேஜர் ஸ்டேட்மெண்ட் – அஸிஸ்டெண்ட் மானேஜர்க்கான இண்டர்வ்யூவில் ஆனந்தை ரிஜக்ட் பண்ணிட்டாங்க. அப்புறம் ரமேஷ் அவனைப் பர்சனலா சந்திச்சுப் பேசி அப்பாயிண்ட் பண்ணியிருக்கான்” என்றாள் தன்யா.

“வாவ், இது போதுமே” என்றான் போஸ்.

“இருங்க, அப்புறம் அவனோட பைக்…”

“அது கம்பெனில சேல் போட்டப்போ வாங்கினதுன்னு சாதிக்கறான்.”

“அப்போ கம்பெனி பேரில்தானே அது ரெஜிஸ்டர் ஆகியிருக்கணும்? இந்தக் கம்பெனி ஆரம்பிக்கறதுக்கு முன்னாடி ரமேஷ் யூஸ் பண்ணின பழைய பைக் அது. அவர் பர்சனல் பேர்ல இருக்கு.”

“உங்களை ஃபாலோ பண்ணினது அவனில்லை, அந்தப் பைக் இல்லைன்னு சொல்றான்…”

“சிறுபிள்ளைத்தனமா இருக்கு. ரெண்டு நம்பரை மாற்றிப் போட்டுட்டா போலீசை ஏமாற்ற முடியுமா? அதோட, எங்களை ஃபாலோ பண்ண ஆள் அனுப்பியது தான்தான்ங்கறதை ரமேஷே மறுக்கல.”

“அதோட, பண்ணைக்குள்ளே ரமேஷ் நுழைந்ததைப் பார்த்த சாட்சி இருக்கு – எதிர்த்த காம்பவுண்ட் வாட்ச்மேன்!” என்றாள் தர்ஷினி.

“இதையெல்லாம் வெச்சுக் கொஞ்சம் மடக்கி மடக்கிக் கேட்டுப் பாருங்களேன். அவன் குற்றத்தை ஒத்துப்பான்னு தோணறது” என்றாள் தன்யா.

“கட்டாயம் மடக்கி மடக்கிக் கேட்கறேன். பதில் சொல்லல, அவனையே நாலைந்து இடத்தில் மடக்கி மடக்கிப் பொட்டலம் போட்டுடறேன். அவனைப் பாடவைக்க நானாச்சு” என்றான் போஸ் உறுதியாக.

6.4

“சரி, ரமேஷ் அரெஸ்ட் ஆகிறவரை நாம ஃப்ரீ தானே? ஒரு சின்ன வேலையைப் பார்த்துட்டு வந்துடறேன்” என்றான் தர்மா.

“என்ன வேலை?” என்று தன்யா சந்தேகமாகக் கேட்டாள்.

“இந்த மாத பாரத புத்ரா இஷ்யூக்கு ஒரு கட்டுரை எழுதணும். எண் ஏழின் மகத்துவத்தைப் பற்றி எழுதலாம்னு இருக்கேன்” என்றான் தர்மா.

“ஓ! ஏழு ஜன்மங்கள், ஏழு வயதுவரை ஒருவர் அறியாக் குழந்தை என்று நம்ம சாஸ்திரம் சொல்கிறது, இந்த லைன்ல எழுதுவியா?” என்று கேட்டாள் தன்யா.

“இன்னும் ஸப்தபதி, வாரக் கணக்கு எவ்வளவோ இருக்கே” என்றாள் தர்ஷினி.

“ஹாட்ஸ் ஆஃப். தெரியாத விஷயமே கிடையாதா உங்களுக்கு?” என்றான் தர்மா.

“அதிருக்கட்டும், என்ன திடீர்னு ஏழு பற்றி எழுதறே?”

“அதுவும் உங்களால்தான் பெண்களே! நீங்க இந்தக் கேஸில் என்னையும் மாட்டிவிடப் போக, எனக்கு இந்த ஐடியா கிடைச்சது!’

“என்ன பேத்தறே?”

“இல்லை, மூணு கான்ஃப்ளிக்டிங் ஸ்டேட்மெண்ட்ஸ் – முரண்பாடான வாக்கியங்களைக் கேட்டேன்.”

“என்னடா இவ்வளவு முக்கியமான விஷயத்தை எங்ககிட்டச் சொல்லாம இருந்திருக்க நீ?” என்றாள் தன்யா. (தண்யாவுக்குக் கோபத்தில் ‘டா’ சரளமாக வரும்!)

“முக்கியமும் இல்லை மண்ணாங்கட்டியும் இல்லை. இந்தக் குழந்தைகள் நம்மகிட்ட முதல்தடவை பேசினபோது அவங்க தாத்தா இறந்து ஏறத்தாழ ஏழு வருடங்கள் ஆச்சுன்னாங்க. சுதாகர் அவர் இறந்து ஏழு வருஷம் முடிஞ்சுடுச்சுன்னார். ரமேஷ் ‘ஆறு வருஷத்துக்கு முன்னாடி இவ அப்பன் சாகும்போது’ன்னார். நாம இந்த மாதிரி விஷயங்களில் அக்யுரேட்டா இருக்க முடியாதில்லையான்னு நினைச்சுண்டேன். ஆக மொத்தம் அப்ராக்ஸிமேட்டா ஏழு வருஷம்! இந்த எண்ணம் வந்தபோது ஏழு என்பது ரொம்ப முக்கியமான எண்ணில்லையான்னு தோணித்து. அந்தச் சிந்தனை வளர்ந்துதான் இந்தக் கட்டுரைக்கு மேட்டராகியிருக்கு” என்று விளக்கினான் தர்மா.

“ஓ! இவ்வளவுதானா! ஆனா டீப்பா கவனிச்சிருக்கடா” என்றாள் தன்யா சிரித்தவாறே.

சிறிதுநேரத்திலேயே போஸிடமிருந்து கால் வந்துவிட்டது. “தன்யா! ஆனந்த் பாட ஆரம்பிச்சுட்டான். ரமேஷையும் அரெஸ்ட் பண்ண ஆள் போயிருக்கு. வரீங்களா?” என்றான் போஸ் உற்சாகம் ததும்ப.

உடனே தன்யாவும் தர்ஷினியும் கிளம்பிவிட்டார்கள் – “நான் இன்னும் எழுதி முடிக்கலியே” என்று தயங்கிய தர்மாவையும் பிடிவாதமாக இழுத்துக் கொண்டு.

அவர்கள் போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய்ச் சேர்ந்தபோது அங்கே ரமேஷ் உட்கார்ந்திருந்தான். ஏற்கெனவே ஒரு ரவுண்ட் போலீஸ் ட்ரீட்மெண்ட் முடிந்துவிட்டது போலும். அதிகம் தளர்ந்திருந்தான்.

ஆச்சரியமாக இவர்களைப் பார்த்ததும் ஆர்வத்தோடு எழுந்தான். “ஹலோ டிடெக்டிவ்ஸ்! நீங்க சொல்லுங்க, எனக்கும் இதுக்கும் சம்பந்தம் இல்லேன்னு. என்னை ரொம்ப மிரட்டறாங்க. வக்கீலைக் கூப்பிடக்கூட விட மாட்டேங்கறாங்க” என்றான். விட்டால் அழுதுவிடுவான் போலிருந்தான்.

“மிஸ்டர் ரமேஷ், தயவுசெய்து நடிக்காதீங்க. உங்க மனைவியைக் கொல்ல நீங்க ஆனந்தை ஏற்பாடு செய்தது எங்களுக்குத் தெரியும்” என்றாள் தன்யா.

“ப்ளீஸ்! என்னை நம்புங்க. நான் ஆனந்தோட டீல் போட்டது மஞ்சுவை அடிச்சு அவகிட்டேருந்து பணத்தைப் பறிச்சுட்டு வரத்தான். அவளைக் கொல்ல நான் ப்ளான் பண்ணவேயில்லை. முதல்தரம் பண்ணைக்கு அவ சம்பளப்பணத்தோட போனபோது ஆனந்தும் போயிருந்தான். ஆனா அங்க எதிர்பாராதவிதமா நடந்த ஆக்ஸிடெண்ட்னால அவனால் பணத்தை எடுக்க முடியாம போச்சு. நேற்று மஞ்சு மறுபடியும் பணத்தோட பண்ணைக்குப் போறான்னு தெரிஞ்சதும் நான் ஆனந்தை அனுப்பினேன். அவன் போய்ப் பார்த்தபோது அவ ரத்தவெள்ளத்தில் கிடந்திருக்கா. பதறிப் போய்ப் பணப்பையை எடுத்துக்கிட்டு ஓடி வந்துட்டான். அவன் விஷயத்தைச் சொன்னதும் நான் பயந்துபோய் அவனைச் சிங்கப்பூருக்கு அனுப்பிட ட்ரை பண்ணினேன். இதுதான் நிஜம்” என்றான்.

கைத்தடியைச் சுழற்றிக் கொண்டு உள்ளே வந்த போஸ் “ரெண்டுபேரும் பேசி வெச்சிருக்காங்க. ஆனந்தும் இதேதான் சொல்றான்” என்றான் மெல்லிய குரலில்.

“ப்ளீஸ், நான் உண்மையைத்தான் சொல்றேன். எனக்குப் பிஸினஸில் எல்லாம் அவ்வளவு திறமை கிடையாதுன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டே அதை நடத்தினேன். மஞ்சுவை ஜெயிக்கணும்ங்கற வெறியில தப்பான வழியில் சம்பாதிக்கப் பார்த்தேன். ஆனா சத்தியமா நான் கொலைகாரன் கிடையாது. சே! இந்தத் திமிரெல்லாம் இல்லாம நானும் என் மாமா மாதிரி ஆன்மீகத்தில் இறங்கியிருக்கலாம். அவரோட காசிக்குப் போய் கங்கையில் ஜலசமாதி ஆகியிருக்கலாம். போற வழிக்குப் புண்ணியம் கிடைச்சிருக்கும். மஞ்சுவோட மனதைக் கஷ்டப்படுத்தின பாவத்திற்கு, செய்யாத தப்புக்காக நான் தூக்கில் தொங்கப்போறேன்.”

புலம்பிக் கொண்டிருந்த ரமேஷ் இடைமறிக்கப்பட்டான். இவ்வளவு நேரமும் அவன் பேசுவதையும் கேட்டுக் கொண்டு மொபைலையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தன்யா “வாட்!” என்று அதிர்ந்த குரலில் சொல்லியவாறே எழுந்து நின்றாள்.

“என்ன தன்யா? என்னாச்சு?” என்று பதறினான் தர்மா.

தன்யா சுதாரித்துக் கொண்டாள். “ஒண்ணுமில்லை, தர்மா. அவினாஷ் மெசேஜ் கொடுத்திருக்கான். வா, வெளியில் போய்ப் பேசுவோம்” என்றாள்.

“அவினாஷா மெசேஜ் கொடுத்திருக்கான்? என்ன விஷயம்? மஞ்சுவுக்கு என்ன?” என்று பதட்டத்துடன் கேட்டான் ரமேஷ்.

“அதைப் பற்றி அப்புறம் பேசலாமே. இப்போ நீங்க பேச வேண்டிய விஷயம் நிறைய இருக்கு, மிஸ்டர் ரமேஷ்” என்றான் போஸ் கேலியான குரலில். அவன் கையில் கம்பு மிரட்டலாகச் சுழன்றது.

6.5

“மஞ்சுவுக்குக் கொஞ்சம் சீரியஸா இருக்காம். அதான் அவினாஷ் மெசேஜ் கொடுத்திருக்கான்” என்றாள் தன்யா வேகமாக நடந்துகொண்டே.

தர்மா கார் ட்ரைவிங் சீட்டில் ஆரோகணித்து அதைப் பறக்கடித்தான். தர்ஷினியும் தன்யாவும் ஏதோ யோசனைகளில் ஆழ்ந்திருந்தனர். வழியில் யாரும் பேசவில்லை.

ஆஸ்பத்திரி ஐசீயூ வார்டை அவர்கள் அடைந்தபோது அங்கே அவினாஷும் அனன்யாவும் டாக்டரோடு பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். “பல்ஸ் இறங்கிட்டே வருது. கொஞ்சம் டவுட் தான்” என்று டாக்டர் சொல்வதைக் கேட்டதும் கதறி அழுதார்கள் அவினாஷும் அனன்யாவும். ஒருபுறமாக ஒதுங்கி நின்றிருந்த சுதாகரும் அழுதான்.

தர்மா, தன்யா, தர்ஷினி பேச்சிழந்து நின்றார்கள். டாக்டர் போனதும் அவினாஷையும் அனன்யாவையும் உட்கார வைத்து “அழாதீங்க, பிரார்த்தனை பண்ணுங்க. கட்டாயம் பலன் கிடைக்கும். மனசை விட்டுடாதீங்க” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தான் தர்மா. தன்யாவும் தர்ஷினியும் அவர்களை ஆதரவாக அணைத்துக் கொண்டார்கள்.

இரவுவரை அங்கேயே காத்திருந்தார்கள் எல்லோரும். சாப்பிடப் போகக்கூட ஒருவருக்கும் தோன்றவில்லை.

இரவு ஒன்பதரை மணிக்கு டாக்டர் ஐசீயூக்குள் போவதைக் கண்டதும் ஏதோ முடிவுக்கு வந்தவளாகத் தன்யாவும் பின்னாலேயே போய்விட்டாள். “இவளுக்கு என்ன பைத்தியமா? எதுக்கு ஐசீயூக்குள்ளே போறா!” என்று கோபத்துடன் தர்ஷினியிடம் சொன்னான் தர்மா.

வெகுநேரம் கழித்துத் தன்யா வெளியே வந்தாள். சூம்பிப் போன முகமும் தளர்ந்த நடையுமாக வந்தவளைப் பார்த்தவுடனேயே மற்றவர்களுக்கு விஷயம் புரிந்துவிட்டது.

அவினாஷையும் அனன்யாவையும் பார்க்க முடியாதவளாகக் கீழே பார்த்துக் கொண்டு “மஞ்சு… நம்மையெல்லாம் விட்டுப் போயிட்டாங்க” என்றாள்.

அவினாஷும் அனன்யாவும் உடைந்து போனவர்களாகத் தரையில் அமர்ந்தார்கள்.

“ஐயோ அக்கா! எங்களையெல்லாம் விட்டுப் போயிட்டியே! எங்களை ஏமாத்திட்டியே அக்கா” என்று கதறினான் சுதாகர்.

தர்ஷினியின் முகத்தில் அதிர்ச்சியும் வருத்தமும் போட்டிபோட்டன.

இரண்டு நாட்கள் மட்டுமே தான் அறிந்த, பழகிய அந்தப் பெண்மணிக்காகத் தர்மாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

(நாளை, க்ளைமேக்ஸ். இரு பகுதிகளாக.)

உயிரா உயிலா எடுத்துச்செல்ல!

சாய்ரேணு சங்கர்

5

5.1

“சார், வரச் சொன்னீங்களே!” என்றவாறே உள்ளே நுழைந்தான் சுதாகர்.

“ஆமா, ஒரு வேலை காலியிருக்கு. உங்களுக்குக் கம்ப்யூட்டர் டெஸ்க்டாப் பப்ளிஷிங்கில் என்ன ஸாஃப்ட்வேர் தெரியும்?” என்று கேட்டான் தர்மா.

“சாரி சார், நான் அக்கவுண்ட்டிங்கில் இருந்தவன். எனக்கு எம் எஸ் வேர்ட், எக்ஸல் இது ரெண்டும்தான் தெரியும்” என்றான் சுதாகர் தயக்கத்துடன்.

“அப்போ மானேஜ்மெண்ட்டில்தான் பார்க்கணும். சரி, நான் கவனம் வெச்சுக்கறேன்” என்று தர்மா கூறியதும் சுதாகர் “அப்போ நான் வரட்டுமா சார்?” என்று எழுந்தான்.

“உட்காருங்க சுதாகர், டீ சாப்டுட்டுப் போகலாம்” என்றதும் அமர்ந்தான்.

“அப்புறம் உங்க அத்தான் எதுவும் பிரச்சனை பண்ணலியே” என்றான் தர்மா.

“அவருக்கு என்ன சார் வேலை? என் அக்காவை ஏதாவது சொல்றதேதான் வேலை” என்றான் சுதாகர்.

“நான் ஒண்ணு கேட்கலாமா? உங்க அக்காவும் அத்தானும் லவ் மாரியேஜ் தானே? அவங்களுக்குள் இவ்வளவு பிரச்சனைக்குக் காரணம் உங்க அக்காவுக்குத் திடீர்னு கிடைத்த சொத்தா இருக்குமோ?”

சுதாகர் யோசித்தான். “அப்படிச் சொல்ல முடியலை சார். என் அப்பா போய் ஏழு வருடங்கள் முடிஞ்சிடுச்சு. அதுக்கும் சில வருடங்கள் முன்னாலிருந்தே சொத்தெல்லாம் அப்பா அக்காவுக்குப் பவர் ஆஃப் அட்டர்னி பண்ணிக் கொடுத்துட்டார். அவ கல்யாணம் ஆகும்போதே எல்லாம் அவ மானேஜ்மெண்ட்டில்தான் இருந்தது. நான் நினைக்கறேன், அந்த ஆனந்த் விவகாரம்தான் அவங்களுக்குள் ஒரு பிளவை ஏற்படுத்திருச்சுன்னு…”

“ஆனந்த்…”

“அக்கா காலேஜில் படிச்சிட்டிருந்த காலத்தில் அக்கா பின்னாடியே திரிஞ்சவன். அக்காகிட்டச் செருப்பால அடிவாங்கினவன். அப்புறம் சில வருஷங்கள் அவன் ஊரிலேயே இல்லை. திரும்பி வந்தபோது என் அக்காவுக்கும் ரமேஷுக்கும் கல்யாணம் ஆகியிருந்தது. என் அக்கா அவனுக்குத் துரோகம் செஞ்சுட்டதா சொல்லி அவளைப் பழிவாங்கத் துடிச்சான். என் அத்தானைக் கொல்லவும் பார்த்தான். நல்லவேளையா அரிவாள் வெட்டுக் கழுத்தில் விழாம, தோளில் விழுந்தது. அத்தான் ஒரு மாசம் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தாரு. இவன் கொலை முயற்சின்னு ஜெயிலுக்குப் போனான். இப்போ சமீபத்தில்தான் ரிலீஸ் ஆனான்.

“அவன் என் அக்காவை வந்து பார்த்து, ஜெயிலுக்குப் போயிட்டு வந்தவன்ங்கறதால அவனுக்கு எங்கேயும் வேலை கிடைக்கலைன்னும், தனக்குப் பெரிய அமவுண்ட்டா அக்கா கொடுத்துட்டா எங்கேயாவது வெளிநாட்டிலோ, வடக்கேயோ போய்ப் பொழச்சுக்கறதா சொன்னான்…”

“ரொம்ப நல்லாயிருக்கே! உன் அக்கா எதுக்கு அவனுக்குப் பணம் கொடுக்கணும்?”

“அக்கா மாட்டேன்னுதான் சொன்னா. அந்தப் பாவி ரமேஷ்கிட்டயும் அவர் அம்மாகிட்டயும் என்னவோ போட்டுக் கொடுத்துட்டுப் போயிட்டான். அதிலிருந்து அவங்க ரெண்டுபேரும் என் அக்கா ஆனந்தோட ஓடிப் போகப் பார்க்கறான்னு சொல்லி அவளை டார்ச்சர் பண்றாங்க சார். பாவம் அக்கா! தன் கஷ்டம் எதையும் வெளியே காட்டிக்காமச் சிரிக்கறா. இப்படி ஒரு வாழ்க்கை வாழறதுக்குச் செத்துப் போயிடலாம் சார்!” கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது சுதாகருக்கு.

“ஐ ஆம் சாரி. உங்க துக்கத்தைக் கிளறிவிட்டுட்டேன். டீயைக் குடிங்க” என்றான் தர்மா, உண்மையிலேயே மனம் வருந்தியவனாக.

“பரவாயில்லை சார்” என்று சொல்லிவிட்டு டீயை அருந்தினான் சுதாகர்.

“கடைசியில் அந்த ஆனந்த் என்னதான் ஆனான்?”

“தெரியலை சார். இனிமே என்ன, அவன் நினைச்சபடி என் அக்காவைப் பழிவாங்கிட்டான். எங்கேயாவது கல்ஃப் கன்ட்ரீஸ் பக்கம் போய்த் தொலைஞ்சிருப்பான்னு நினைக்கறேன்” என்றான் சுதாகர்.

இருக்கலாம் என்று எண்ணிக் கொண்டான் தர்மா. அல்லது அமெரிக்கா போயிருக்கலாம். வடநாட்டில் எங்காவது செட்டில் ஆகியிருக்கலாம். சொந்த ஊர்ப்பக்கம் சென்றிருக்கலாம்.

அல்லது, இங்கே – சென்னையிலேயே – இருக்கலாம்.

5.2

“ஐ ஸீ” என்றாள் தன்யா, தர்மா கூறியதைக் கூர்மையாகச் செவிமடுத்துவிட்டு.

“அவன் பழிவாங்கிட்டதா சுதாகர் சொல்றான். ஆனா ஒருவேளை அவன் திருப்தி அடைஞ்சிருக்கலேன்னா? இந்தக் கொலை முயற்சிகளில் தெரியும் ஆத்திரம், ஒரு கோபமான அவசரம்… ஆனந்தோட ஒத்துப்போகுதில்லையா?”

“தன்யா, ஆனந்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டியது முதல் ப்ரையாரிட்டி” என்றாள் தர்ஷினி.

தன்யா பதில் சொல்வதற்குள் ஒரு இளைஞன் அறைக்குள் நுழைந்தான்.

“வா, அச்யுத்” என்றாள் தன்யா.

“மஞ்சு மேடம் வீட்டில்தான் இருக்காங்க. அவங்களை க்ளோஸா வாட்ச் பண்ணிட்டிருக்கேன். நீங்க வரச் சொன்னதால்தான் வந்தேன்” என்றான் அச்யுத்.

அச்யுத்?

சதுராவில் புது வரவு. துடிப்பான இளைஞன். தகவல் சேகரிப்பதில் மன்னன். பாதுகாப்புக்கோ, தகவலுக்கோ, யாருமறியாமல் பின்தொடர்வதில் ஸ்பெஷலிஸ்ட்.

“நீ ரமேஷ் பற்றிக் கொடுத்த தகவல்கள் ரொம்பப் பயனுள்ளதா இருந்தது அச்யுத். இன்னொருவர் பற்றின தகவல்கள் வேணும். குறிப்பா, அவர் இப்போ எங்கே இருக்கிறார் என்பது” என்ற தன்யா, ஆனந்த் பற்றிய விவரங்களைச் சொன்னாள்.

“எஸ், மிஸ் தன்யா” என்று சொல்லி வெளியேறினான் அச்யுத்.

5.3

ஆனந்த் பற்றிய தகவல்கள் சுவாரசியமாக இருந்தன. ஆரம்பத்திலிருந்தே காலேஜில் கோபக்காரன், ரௌடி என்று பெயர் வாங்கியவன். சஸ்பென்ஷன் பலமுறை பார்த்தவன். ஒரு முறை காலேஜை விட்டே வெளியில் அனுப்பப்பட்டு, அரசியலில் சாய்கால் இருந்த அவனுடைய மாமாவால் காப்பாற்றப்பட்டவன்.

காலேஜ் முடியும் தருவாயில் கஞ்சாவோடு போலீஸில் பிடிபட, மாமா கேஸை உடைத்து அவனை மும்பைக்கு அனுப்பினார். அப்போது மஞ்சுவிடம் “என்றைக்கானாலும் நீ எனக்குத்தான் சொந்தம். உன்னைச் சீக்கிரமே வந்து பார்க்கிறேன், அதுவரை எனக்காகக் காத்திரு” என்று உருகி உருகிச் சொல்லிவிட்டுப் போனதைக் காலேஜே பார்த்தது.

மஞ்சு அவனைச் சட்டை செய்யவே இல்லை. அவன் ஐந்து ஆண்டுகளில் திரும்பச் சென்னை வந்தபோது அவள் மிஸஸ் ரமேஷ் ஆகியிருந்தாள்.

அதன்பிறகு நடந்ததுதான் அந்த அரிவாள் வெட்டுச் சம்பவம். சாட்சிகளுக்கு முன்னால் நடந்ததால் ஆனந்தின் மாமாவால் அவனைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை.

சிறையிலிருந்து விடுதலையாகி வந்து ஆனந்த் ஏதேதோ வேலைகளுக்கு முயன்றான். இரண்டு ஆண்டுகள் நாய்படாத பாடுபட்டான்.

அதன்பின் மஞ்சுவை அவளுடைய சூப்பர்மார்க்கெட் புதிய கிளை திறப்பு விழாவின்போது அகஸ்மாஸ்த்தாய்ப் பார்த்துவிட்டான். அவள் அவனை அடித்துத் துரத்தவுமில்லை, பெரிதாகக் கண்டுகொள்ளவுமில்லை.

அடித்துப் பிடித்து உள்ளே சென்று ரமேஷுக்கு முன்னாலேயே “நான் உன்னை மறக்கவேயில்லை மஞ்சு, என்னோடு வந்துடறியா?” என்று கேட்டிருக்கிறான். மஞ்சு அவனை செக்யூரிட்டியைக் கொண்டு வெளியே தள்ளியிருக்கிறாள்.

பிறகும் அவளைப் பலமுறை தொந்தரவு செய்திருக்கிறான். அவளுக்கும் தனக்கும் தொடர்பு உள்ளதாகப் பலரிடம் சொல்லிப் பார்த்திருக்கிறான். பாவம், மஞ்சுவின் மாமியாரைத் தவிர யாரும் இந்தக் கதையை நம்பவில்லை.

முடிவாகப் பிளாக்மெயிலில் இறங்கியிருக்கிறான். அவளை விட்டு அவன் விலக வேண்டுமெனில், அவள் ஒரு கோடி ரூபாய் தரவேண்டும் என்று மிரட்டியிருக்கிறான். மஞ்சு இதெற்கெல்லாம் மசிபவளே அல்ல. ஏதேனும் வேலை வேண்டுமானால் வாங்கித் தருவதாகவும், வேறு ஏதாவது சொல்லிக் கொண்டு இங்கே வந்தால் அவன் மீண்டும் சிறைக்குப் போக வேண்டியதுதான் என்று எச்சரித்திருத்திருக்கிறாள்.

அதன்பின் ஓராண்டாக அவன் யார் கண்ணிலும் படவில்லை.

அச்யுத் சேகரித்த விவரங்கள்தாம் மேலே காணப்படுபவை. அவற்றை அவன் ரிப்போர்ட் செய்து முடித்ததும் “எல்லாம் சரிதான், இதில் பெரும்பாலானவை எங்களுக்குத் தெரிஞ்சதுதான். முக்கியமா தெரிய வேண்டியது, ஆனந்த் இப்போ எங்கே?” என்று கேட்டாள் தர்ஷினி.

அச்யுத் பதிலளிப்பதற்குள் தன்யாவின் செல்ஃபோன் சிணுங்கியது. எடுத்துப் பார்த்து “அவினாஷ்” என்றவள் வேகமாகக் காலைக் கனெக்ட் செய்தாள். “என்ன அவினாஷ்?” என்றாள்.

“தன்யா, கொஞ்சம் உடனே வரீங்களா? ஜீ வி ஹாஸ்பிடல்ஸ்” என்று அவினாஷின் பதற்றக் குரல் கேட்டது.

“என்ன ஹாஸ்பிடலுக்கா? என்னாச்சு?” என்று பதறினாள் தன்யா.

“அம்மா… இன்றைக்கு மறுபடியும் பண்ணைக்குப் போயிருந்தாங்க, சம்பளம் கொடுக்கறதுக்காக பாங்க்லேர்ந்து ட்ரா பண்ணிய பணத்தோட! யாரோ கத்தியால கண்மண் தெரியாமத் தாக்கியிருக்காங்க, கொண்டுவந்த பணமும் காணாமப் போயிருக்கு” என்றான் அவினாஷ் தழுதழுத்த குரலில்.

“சரி. நாங்க உடனே வரோம்” என்றாள் தன்யா.

காலைக் கட் பண்ணுவதற்குள் தர்ஷினி வாயிற்கதவைத் திறந்துகொண்டிருந்தாள், தர்மா கார்ச் சாவியை எடுத்தான், அச்யுத் ஹெல்மெட்டை அணிந்து கொண்டான்.

தன்யா புன்னகைத்து, வேகமாகக் கிளம்பினாள்.

5.4

“எப்படியிருக்கு மேடம்க்கு?” என்றவாறே ஆஸ்பத்திரி வாயிலிலேயே காத்திருந்த அவினாஷிடம் கேட்டவாறே கார் நிற்பதற்குள் குதித்து இறங்கினாள் தன்யா.

“கொஞ்சம் சீரியஸ்தான்னு சொல்றாங்க…” என்றான் அவினாஷ். தொண்டை கட்டிக் கொண்டிருந்தது அவனுக்கு.

“வா…” என்று சொல்லி உள்ளே ஓடினாள் தன்யா. கூடவே அவினாஷ் வழிகாட்டிக் கொண்டு ஓடினான். மற்றவர்கள் பின்தொடர்ந்தார்கள்.

ஐ சி யூவில் ஆக்ஸிஜன் மாஸ்குக்குக் கீழே தெரிந்த முகத்தை அவர்களுக்கு அடையாளம்கூடத் தெரியவில்லை. கோடிகளில் வியாபாரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தன் தந்தையின் நிறுவனத்தை ஆறே ஆண்டுகளில் நூறு கோடிகளுக்குக் கொண்டுவந்த பெண்ணா இது? “சரி விடுங்க” என்ற இரண்டே வார்த்தைகளில் பெரிய கஷ்டங்களைத் தூக்கியெறிந்த மஞ்சுவா இது?

வெளியே அழுதழுது சிவந்த விழிகளுடன் நின்றுகொண்டிருந்தாள் அனன்யா. “தன்யா, அம்மாவைப் பார்த்தீங்களா? இப்படி ஆக விட்டுட்டீங்களே!” என்று குரல் எழும்பாமல் கதறினாள்.

“அனன்யா, கன்ட்ரோல் யுவர்செல்ஃப் டியர். எத்தனையோ ஆபத்துகளிலிருந்து தப்பிச்ச உன் அம்மா இதிலிருந்தும் எழுந்து வருவாங்க பாரு” என்றான் தர்மா, மயிலிறகு போல் வருடும் குரலில்.

“அனன்யா, அம்மா வீட்டுக்குள் இருக்கும்போது நீங்க ரெண்டுபேரும் மாறி மாறிப் பார்த்துக்கணும், வெளியே போனா உடனே எனக்குத் தெரிவிக்கணும்னு சொல்லியிருந்தேனே, ஏன் என்னிடம் சொல்லல?” என்று கேட்டாள் தன்யா.

“நாங்க எதிர்பாராத ஒரு நேரத்தில் கிளம்பிப் போயிட்டாங்க, எங்களிடம் சொல்லக்கூட இல்லை” என்றாள் அனன்யா.

“டாமிட், உன் அம்மாகிட்டயும் சொல்லியிருந்தேன் என்னிடம் கட்டாயம் சொல்லிட்டுத்தான் வெளியே போகணும்னு. எதில்தான் அலட்சியம் காட்டறதுன்னு கிடையாதா? நான் ஒரு டாம் இடியட், ஆபத்து இருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டே அச்யுத்தை இவங்க வீட்டைவிட்டு நகர்த்தியது தப்பு!” என்று பொரிந்து கொட்டினாள் தன்யா.

“மிஸ் தன்யா, நீங்க சொன்னபடியே என் ஃப்ரெண்ட் கமல்நாத்தை வீட்டைக் கவனிக்கச் சொல்லி நிறுத்திட்டுத்தான் வந்தேன். அவன் எப்படியோ மிஸ் பண்ணியிருக்கான்” என்றான் அச்யுத்.

அவினாஷ் குறுக்கிட்டு “தன்யா, நீங்க வருத்தப்படாதீங்க. அனன்யா ஏதோ வருத்தத்தில் சொல்லிட்டாளே தவிர, உங்க மேல எங்களுக்கு எந்தக் கோபமும் இல்லை. இந்த லெட்டரைப் பாருங்க, அம்மா ரூம்ல இருந்தது” என்று ஒரு தாளை நீட்டினான்.

தன்யா அதை வாங்கிப் படித்தாள். கிறுக்கல் கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது அது.

உன்னைக் கொல்ல நினைப்பது யாரென்று எனக்குத் தெரியும். எதற்காக என்றும் தெரியும். உன் உயிரையும் உன் குழந்தைகளின் உயிரையும் காப்பாற்ற எண்ணினால் என்னை அவசியம் இன்று மாலை நான்கு மணிக்கு உன் பண்ணையில் வந்து சந்திக்கவும். எனக்குப் பணம் தேவை. ஐம்பதினாயிரம் கொடுத்தால் ஆளை ஆதாரத்துடன் பிடித்துக் கொடுக்கிறேன். உன் வீட்டை டிடெக்டிவ்கள் கண்காணிக்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தெரியாமல் வரவும்.

“ஐ ஸீ” என்றாள் தன்யா பெருமூச்சுடன்.

“ரொம்ப சாமர்த்தியமாக உன் அம்மாவை ஏமாத்தியிருக்காங்க” என்றான் தர்மா.

“அப்போ அவங்க கொண்டுபோன பணம் ப்ளாக்மெயிலருக்குக் கொடுப்பதற்காகவா?” என்று கேட்டாள் தர்ஷினி.

“அதைத் தனியா வெச்சிருந்திருக்காங்க. அதுதவிர, பண்ணையிலயும் அதைச் சேர்ந்த ஹெர்பல் ஃபாக்டரி, ஆஃபீஸ் இங்கெல்லாமும் கொடுக்கப் பத்து லட்சம் ரூபா எடுத்து வெச்சிருந்தாங்க…”

“உங்க கம்பெனியில் பாங்க் ட்ரான்ஸ்ஃபர் பண்றதில்லையா?”

“பண்ணையைச் சேர்ந்த எல்லோருமே இந்தமுறை கேஷா கேட்டாங்க… லாக்டவுன் வந்துட்டா அவங்க பேங்க் போய் ட்ரா பண்றது கஷ்டமாச்சே! பாதிச் சம்பளமாவது கையில் இருந்தா நல்லதுன்னாங்க, அதான்” என்றாள் அனன்யா.

“சரி, அந்தப் பணமும் போச்சா?”

“ஆமா.”

அவினாஷுக்கும் அனன்யாவுக்கும் ஆறுதல் கூறிவிட்டு நால்வரும் வெளியே வந்து சதுரா அலுவலகத்தை அடைந்தார்கள். அச்யுத் அவர்கள் என்ன சொல்லப் போகிறார்கள் என்று எதிர்பார்த்து நிற்க, தர்மா, தன்யா, தர்ஷினி சிந்தனையில் விழுந்தார்கள்.

இந்தக் கொலை முயற்சி பணத்திற்கா, பழிக்கா?

ஆனந்த் மஞ்சுவைப் பழிவாங்க நினைக்கிறவன். கத்திக்குத்துக் காயங்கள் அந்த எண்ணத்தோடு ஒத்துப் போகிறது. ஆனால் பணத் திருட்டு? ம், அதுவும் சரியாகவே வருகிறது. ஆனந்திற்குப் பணத்தேவை இருந்திருக்கிறது.

“அச்யுத், ஆனந்த் இப்போ எங்கேன்னு உடனே ட்ரேஸ் அவுட் பண்ணணும்” என்றாள் தன்யா, அவர்கள் மூவரின் குரலாக.

அச்யுத் சற்றுத் தயங்கினான். பிறகு “அதைத்தான் மேடம் நான் சொல்ல வந்தேன். அதற்குள்ளே இந்தக் கால் வந்து நாம ஆஸ்பத்திரி போயிட்டதால அதைச் சொல்ல முடியல…”

“வாட் டூ யூ மீன்? ஆனந்தை ட்ரேஸ் பண்ணிட்டியா?”

“ஓ எஸ்…” அச்யுத் மீண்டும் தயங்கினான். “வந்து… ஆனந்த் இப்போ மஞ்சுவோட கணவர் ரமேஷோட கம்பெனியில அஸிஸ்டெண்ட் மானேஜரா வேலை பார்க்கறான்” என்றான். (தொடரும்

மீட்பன்!

நத்தம்.எஸ்.சுரேஷ்பாபு

மீட்பன்!

அந்த மலைப்பாதையில் தன்னந்தனியாக மலையேறிக்கொண்டிருந்தாள்.வாசவி. கொனே பால்ஸ் என்று அழைக்கப்படும் அருவி அது அங்கே ஓர் சிவாலயம். சிவாலயத்தின் எதிரே உச்சியில் இருந்து ஜில்லென்று சலசலவென்று இரைச்சலுடன் நீர் வீழ்ந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

 பலமுறை இந்த அருவிக்கு வந்து நீராடி சென்றிருக்கிறாள் வாசவி. அவளுக்கு இன்னுமொரு ஆசை. அந்த அருவி கொட்டும் மலையின் உச்சிவரை சென்று திரும்பவேண்டும் என்று நெடுநாள் ஆசை.

 அவள் சின்ன வயதில் தந்தையோடு வரும்போதெல்லாம் இந்த அருவியில் கூட்டமிருக்காது. சுற்றிலும் முட்புதர் காடு.  மலை அடிவாரத்தில் ஒரு சிவலிங்கம் மட்டும்  கவனிப்பாரற்று இருக்கும். இன்று இந்த அருவி ஒரு சுற்றுலாத் தலமாகிவிட்டது. நுழைவுக்கட்டணம் வசூலிக்கிறார்கள். நுழைவாயிலில் இருந்து அருவிக்கு செல்லும் வரை நிறைய நடைபாதைக் கடைகள். சாக்ஸ், ஜட்டி, அசைவ உணவுகள், பொம்மைக் கடைகள் என்று இருபுறமும் வியாபாரிகள் தொல்லை.

 முன்பெல்லாம் இந்த அருவிக்கு வந்து குளித்துச் செல்கையில் ஒரு நிறைவு கிடைக்கும். உடல் அலுப்பு தீர்ந்து ஓர் புத்துணர்ச்சிக் கிடைக்கும். ஏகாந்தமான சூழல். மாசில்லாத காற்று. மூலிகை நீர் கொட்டும் அருவி என ஓர் சிலிர்ப்பான அனுபவம் கிடைக்கும். அந்த சூழல் மாறி இந்த அருவியும் ஓர் வியாபார ஸ்தலமாகிப் போனது வாசவிக்கு வருத்தமாகத்தான் இருந்தது.

சிறு வயது முதல் அங்கே சென்று வருவதால் அருவி வரும் மலைக்கு ஏற ஓர் குறுக்குப்பாதை இருப்பதை அவள் அறிவாள். அந்தவழியாக மலை உச்சிக்கு செல்ல யாருக்கும் அனுமதி கிடையாது. காட்டில் விறகு பொறுக்கும் பழங்குடி இனமக்கள் சிலர் அந்த வழியாக விறகு பொறுக்கச் செல்வது உண்டு. அங்கே ஒரு வாட்ச்மேன் உண்டு. அந்த வயதான நபர் யாரையும் அந்தவழியாக செல்ல அனுமதிப்பது இல்லை. வாசவிக்கு அந்த நபர் நல்ல பழக்கம் ஆதலால். அவரை தாஜா செய்து அந்த வழியே சென்று பார்க்க அனுமதி வாங்கி விட்டாள்.

 இதோ தன்னந்தனியாக எந்த ஒரு துணையுமின்றி தட்டுத் தடுமாறி மலையின் உச்சிக்கு வந்து விட்டாள். இங்கிருந்து பார்க்கையில் கீழே மனிதர்கள் சிறு உருவங்களாக தெரிய தூரத்தே இருந்த நகரின் கட்டிடங்கள் பெட்டிபெட்டியாக காட்சியளிக்க இதமான காற்று வீச கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறிக் கொண்டிருந்தாள். இன்னும் சில அடிகள் எடுத்து வைத்தால் அதல பாதாளம்தான் என்ற நிலையில் அங்கே நின்று ஒரு செல்பி எடுத்துக் கொள்வோமா என்று அவள் யோசித்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே ஒரு சூறாவளிக் காற்று சுழற்றி அடித்து அவளை நிலைத் தடுமாறச்செய்தது.

 “ஹா ஐயோ..! “ என்று அலறிக் கீழே விழப் போனவளை ஒரு கரம் பற்றி இழுத்தது.

  அதிர்ச்சியில் அவளுக்குப் பேச்சே வரவில்லை!.. அப்படியே மயங்கியவளை அந்த இளைஞன் தாங்கிப் பிடித்தான்.  “ஹலோ! மேடம்! பயப்படாதீங்க! கண்ணை முழிச்சு பாருங்க! உங்களுக்கு ஒண்ணும் ஆகலை! நீங்க விழறதுக்கு முன்னே நான் தாங்கிப் பிடிச்சுட்டேன்! ஒண்ணும் ஆகலை! ஜஸ்ட் ரிலாக்ஸ்!” என்று அவன் கையில் கொண்டு வந்திருந்த வாட்டர் பாட்டிலில் இருந்து கொஞ்சம் தண்ணீர் எடுத்து தெளிக்க மயக்கம் தெளிந்தாள்  வாசவி.

  ”நீ.. நீங்க எப்படி இங்கே வந்தீங்க! நான் வரும்போது இங்கே  யாரும் இல்லையே!”

 ” நான் அந்த பாறைக்கு பின்னாடி இருந்தேன். எனக்கும் இப்படி ஏகாந்தமா இயற்கையை  ரசிப்பது பிடிக்கும். பத்து பதினைந்து நாளுக்கு ஒருமுறை இப்படி இங்கே வந்து சுத்திட்டு போவேன். அந்த வாட்ச்மேன் தாத்தா ரொம்ப நல்லவர். அவர் உதவியில்லாம இங்கே தனியா வரமுடியாது! உங்களுக்கும் அவர் பழக்கமா?” என்றான்.

 ”ஆமாம்! சின்னவயசிலே இருந்து அவரை எனக்குத் தெரியும் என்னோட 5 வயசுலேர்ந்து இந்த அருவிக்கு நான் வந்துட்டு போயிட்டிருக்கேன். ரொம்பத் தேங்க்ஸ்! ஒரு நிமிஷம் அவ்வளவுதான் நான்..னு நினைச்சுப் பயந்துட்டேன்.”

  ”இந்த மாதிரி இட்த்துக்கு தனியா வரக்கூடாது!  இங்கே திடீர்னு பேய்க்காத்து அடிக்கும். ஆளையே அப்படியே புரட்டிப் போட்டுடும். அதனாலே மலை உச்சிக்கு வந்தாலும் நுனி வரைக்கும் போகக் கூடாது.”

 ”உங்களுக்கு நல்ல அனுபவம் போலிருக்கு! நான் இப்போதான் முதல் முறையா இந்த மலை உச்சிக்கு வரேன். ரொம்பநாள் ஆசை! வீட்டுலே சொன்னா விடமாட்டாங்க! சொல்லாம கொள்ளாம கிளம்பி வந்துட்டேன். அருவிக்கே இப்பல்லாம் அனுப்பறது இல்லே! இங்கே முன்னே மாதிரி பாதுகாப்பு இல்லே! நிறைய பேர் குடிச்சுட்டு கும்மாளம் போட்டு லேடிஸ்களை கிண்டல் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காங்க! அதனாலே வீட்டுலே அனுப்ப மாட்டேங்கறாங்க!”

”அனுபவப் பட்டதாலேத்தான் சொல்றேன்! இதுவரைக்கும் உங்களைத்தவிர இன்னும் சிலரையும் நான் இங்கே மீட்டுக்கிட்டு இருக்கேன். எவ்ளோ சொன்னாலும் கேட்க மாட்டேங்கிறாங்க! ஒரு மீட்பனா என்னோட வேலையை செஞ்சுகிட்டு இருக்கேன். நீங்க சொல்றதும் உண்மைதான்! இந்த அருவி அவ்வளோ பாதுகாப்பு இல்லே! லேடீஸ் குளிச்சா துணி மாத்திக்க இடம் எதுவும் இல்லே! சுத்தி இருக்கிற கிராமத்து இளைஞர்களோட  சென்னையில் இருந்தும் நிறைய பேர் வராங்க! இப்பத்தான் நுழைவுக்கட்டணம் வாங்க ஆரம்பிச்சிருக்காங்க!  இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல எல்லாம் சரியாயிரும்னு நினைக்கிறேன்! பொழுது சாயப்போவுது இனியும் இங்கே இருக்கிறது நல்லது இல்லே! வாங்க இறங்கிடலாம்.!’

   ”ஆமாம்! இறங்கிடலாம்! தனியா கீழே இறங்கனுமேன்னு நினைச்சேன்! துணைக்கு நீங்க கிடைச்சீங்க! தேங்க்ஸ்! மிஸ்டர்…”

  ”ஐயம்! சிவா, சிவராமன் முழுப்பேரு..!”

 ”தேங்க்யு சிவா! ஐயம் வாசவி! ஆமாம் நீங்க பக்கத்துலேதான் இருக்கீங்களா?”

 ”ஆமாம்! நாராயண வனத்திலே இருக்கேன்! பெருமாள் கோயில் தெருவிலே மூணாவது வீடுதான். தினமும் பெருமாள் பார்வை எங்க வீட்டுமேலே பட்டுகிட்டிருக்கும். நீங்க எங்கிருந்து வர்றீங்க!”

  ”நானும் பக்கம்தான்! நாகலா புரம்.”

”அழகான ஊராச்சே அது! அங்கே இருக்கிற  பெருமாள் மச்சாவதார மூர்த்தியாச்சே!”

”ஆமாம்! எங்க ஊரைப் பத்தியும் நல்லாத் தெரிஞ்சு வச்சிருக்கீங்க! எங்க ஊருக்கு வந்தா கண்டிப்பா என் வீட்டுக்கு நீங்க வரணும். அங்கே வந்து ஹைஸ்கூல் ஹெட்மாஸ்டர் வீடுன்னு கேட்டா சொல்லுவாங்க!”

 ”கண்டிப்பா வரேன். நீங்களும் ஒரு முறை எங்க வீட்டுக்கு வாங்க! எங்க அப்பா ரிடையர்ட் முன்சீப். இப்போ நிறைய சோஷியல் சர்வீஸ்ஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரு நீங்க வந்தா ரொம்ப சந்தோஷப் படுவாரு.”

 அவனுடன் பேசிக்கொண்டு வருகையில் ஓர் அன்னியோன்யம் ஏற்பட்ட்து போல தோன்றியது வாசவிக்கு. இதற்குள் அடிவாரம் வந்தது. ”ஓக்கே வாசவி! நீங்க கிளம்புங்க! ஜஸ்ட் ஒரு பைவ் மினிட்ஸ் ஒரு வேலை இருக்கு! முடிச்சுட்டு வந்துடறேன்.!” அவன் நுழைவாயிலுக்கு முன்பே ஒரு மரத்தின் பின் செல்ல..

   சிரித்துக்கொண்டே  அந்த வாட்ச்மேன் தாத்தாவிடம் வந்தாள் வாசவி. ”என்னம்மா சிரிச்சுக்கிட்டே வரே! நீ பாட்டுக்கு தனியா பேசிட்டு வந்தா மாதிரி இருந்துச்சு! ”வாட்ச்மேன் கேட்க

 ”ஐயோ! தாத்தா! உங்களுக்கு வயசாயிருச்சு! கண்பார்வை மங்கலா போயிருச்சு! நான் ஒருத்தர் கூட பேசிட்டு வந்தேன். அவர்கூட உங்களுக்குத் தெரிஞ்சவர்தான்.”

    ”எனக்குத்தெரிஞ்சவரா? யார் அது?”

  ”அவர் பேரு சிவா, சிவராமன்ன்னு சொன்னார்! உங்களை நல்லாத் தெரியும்னு சொன்னார்.”

  ” என்னம்மா சொல்றே? சிவாத் தம்பியா உன்னோட வந்துது? என்னாலே நம்ப முடியலையே!”

 “ஏன் தாத்தா?”

”சிவாத் தம்பியை எனக்கு நல்லாத் தெரியும்? எல்லோருக்கும் உதவி பண்ற நல்ல குணம் அதுங்கிட்டே இருக்கு! உன்னை மாதிரிதான் அடிக்கடி இப்படி மலை உச்சிக்கு ஏறிப் போய் தனியா கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு வரும். ஆனா.. இப்ப..”

  ”இப்பவும் அவர் இன்னிக்கு மலை உச்சிக்கு வந்திருக்கார். நான் மலை உச்சியிலே தடுமாறி கீழே விழப்போனப்ப என்னை காப்பாத்தினார். அவர் கூட பேசிட்டுத்தான் நான் கீழே இறங்கி வந்தேன்.”

 அந்த தாத்தா மேலும் கீழும் பார்த்தார்.. “அம்மா! உனக்கும் ஒண்ணும் ஆகலையே..! என்றார்.

  ”ஒண்ணும் ஆகாம அந்த சிவாதான் காப்பாத்தினார்!”

 “அதைத்தான் என்னால நம்ப முடியலை!”

 ”அதுதான் ஏன்னு கேட்கறேன் தாத்தா?”

”சிவா இந்த மலை உச்சிலே இருந்து ஒரு மாசம் முன்னே தவறி விழுந்து இறந்துட்டாம்மா!”

   அதிர்ச்சியில் உறைந்து மலைப்பாதையை நோக்கினாள் வாசவி. அங்கே மரங்களின் மேலே புன்னகையுடன் கை அசைத்து காற்றோடு காற்றாய் கரைந்து கொண்டிருந்தான் சிவா.