மனமோகனவிலாஸ்! பகுதி 2

சாய்ரேணு சங்கர்

மனமோகனவிலாஸ்!

2

2.1

செண்பகராமனுக்குப் படபடப்பாய் இருந்தது. கண்கள் இருட்டிக் கொண்டு வரும் போலிருந்தது.

“என்னப்பா, என்ன ஆச்சு? என்ன பண்ணுது உங்களுக்கு?” என்று பதறிக்கொண்டு அருகில் ஓடிவந்தாள் ஸாம்மி.

“ஒண்ணுமில்லம்மா, பயப்படாதே” என்றார் செண்பகராமன்.

“முகமெல்லாம் வேர்த்திருக்கு, கைகாலெல்லாம் நடுங்கறாப்போல இருக்கு, ஒண்ணுமில்லையாவது? இந்தாங்கப்பா, முதலில் சார்பிட்ரேட் சாப்பிடுங்க” என்று மாரடைப்பு வராமல் காக்கும் மருந்தைக் கொடுத்தாள் ஸாம்மி.

“இதெல்லாம் வேண்டாம்மா. எனக்கு ஒண்ணுமில்லை. சின்ன அதிர்ச்சி, அவ்வளவுதான்.”

அவர் என்ன சொன்னாலும் விடவில்லை ஸாம்மி. அவரை வற்புறுத்தி மாத்திரை சாப்பிட வைத்தாள்.

அப்படியே படுத்துக் கொண்டுவிட்டார் செண்பகராமன். அவரைத் தொந்தரவு செய்யாமல் அவர் கையிலிருந்த கடிதத்தை எடுத்துப் பார்த்தாள் ஸாம்மி. அதில் எழுதியிருந்தது அவளைக் கலங்கச் செய்தது.

2.2

“அந்தச் செந்தில்குமார் வந்து நம்ம ட்ரூப்பில் சேர்ந்ததிலிருந்துதான் பிரச்சனைகள் ஆரம்பமாச்சு. என்னவோ ரொம்பத்தான் கொண்டாடறார் உன் அப்பா அவனை” என்றான் ஸ்ரீஹரி.

ஸ்ரீஹரிக்கு இருபத்தி ஐந்து வயது இருக்கலாம். அவன் அப்பா அந்தக் காலத்தில் மனமோகன விலாஸ் நடிகர். சில திரைப்படங்களில்கூடச் சின்னச் சின்ன ரோல்களில் நடித்திருக்கிறார். அம்மாவும் அக்கால நாடக நடிகை. ஸ்ரீஹரி எப்படியோ ஒரு டிகிரி வாங்கிவிட்டான். ஆனால் பள்ளியில் படிக்கும் காலத்திலிருந்தே அவனும் நாடகங்களில் நடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

ஸ்ரீஹரி நல்ல லக்ஷணம் – நடிகர்களுக்குத் தேவையான அழகான முகவெட்டு. மாநிறத்திற்குக் கூடுதலான நிறம். பேசும் கண்கள். கம்பீரமான குரல். கிருஷ்ண லீலா நாடகத்தில் அவன்தான் கிருஷ்ணன் – ஹீரோ.

“தங்கமுத்து மாமா நாடகத்தில் நடிக்கும்போதே இறந்துட்டார் இல்லியா? அதான் அப்பாவுக்குச் சின்ன மனக்கஷ்டம்” என்றாள் ஸாம்மி.

“என்ன மனக்கஷ்டம்? தங்கமுத்துக்கு மாரடைப்பு வந்தா உங்கப்பா என்ன செய்வார்?”

“மனசுக்குள்ள வெச்சுக்கோ ஹரி. தங்கமுத்து மாமா இறந்தபோதே அவனுக்கு அப்பாதான் விஷம் வெச்சுக் கொன்னுட்டார்னு பேச்சு வந்ததாம். சூரி அண்ணாதான் சொன்னார்…”

“சூரிக்கு என்ன தெரியும்? யார் பேசினாங்க அப்படி? எல்லோரும் உன் அப்பாவுக்கு விசுவாசமானவங்க, ஸாம்மி. யாரும் உன் அப்பா மேல சந்தேகப்படல. இந்தச் சூரியே எதையாவது கிளப்பிவிடறதுக்காகச் சொல்லியிருப்பான். நீ கவலைப்படாதே.”

“இல்லை, அப்பாவுக்கும் தங்கமுத்து மாமாவுக்கும் எதோ மனஸ்தாபம்னு…”

“அது எப்படி இல்லாம இருக்கும்? அவர் ஸீனியர் ஆர்ட்டிஸ்ட், உன் அப்பா மானேஜர். பேமெண்ட் விஷயமா சின்னச் சின்ன மனக்கசப்புகள், சண்டைகள் உண்டாகச் சான்ஸ் இருக்கு. அதுக்காகக் கொலை பண்ணிடுவாங்களா? மடத்தனமா பேசறதுக்கும் ஒரு அளவு இருக்கணும்” என்றான் ஸ்ரீஹரி.

ஸாம்மியின் மனது சற்றே ஆறுதல் அடைந்தது.

2.3

“ம்… அடுத்து என்ன சீன்? அக்ரூரர் வரவா? ஜல்தி எல்லாரும் வாங்க” என்றார் செண்பகராமன்.

கிடுகிடென அரங்க அமைப்பு மாற்றப்பட்டது. கிருஷ்ணர், பலராமர் இளைஞர்களைப் போல் மேக்கப் செய்யப்பட்டு மேடைக்கு வந்தனர். சுற்றிலும் கோபர்கள், கோபப் பிள்ளைகள். அக்ரூரர் அட்டைத் தேரைச் செலுத்திக் கொண்டு அவர்களை நெருங்கினார்.

தொபேலென்று மேலிருந்து ஏதோ விழுந்தது. மேலே ஜாதிக்காய்ப் பலகைகளை வைத்து விதானம் அரைகுறையாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த சுத்தியல்தான் விழுந்திருக்கிறது.

“யாருடா இப்படிக் கவனக்குறைவாய்ச் சுத்தியலை மேல வெச்சது? யார்மேலயாவது பட்டிருந்தா என்ன ஆகிறது?” என்று மேலே பார்த்து உறுமினார் செண்பகராமன்.

“சார்…” என்ற ஸ்ரீஹரியின் தயக்கமான அழைப்பைக் கேட்டுத் தலையைத் தாழ்த்தினார். தரையில் ரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்தார் பலராமனாக நடித்தவர்…

செண்பகராமனுக்குத் தலைசுற்றியது. மயக்கம் வரும்போலிருந்தது.

அவரைக் கைத்தாங்கலாக அழைத்துக் கொண்டுபோய் அவருடைய அறையில் விட்டுவந்தான் ஸ்ரீஹரி. அதற்குள் சூரி ஆம்புலன்ஸை அழைத்திருந்தார். சிறிதுநேரத்திலேயே ஆம்புலன்ஸ் வந்து பலராமனை ஸ்ட்ரெச்சரில் வைத்து மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுபோனார்கள்.

செண்பகராமன் லேசாகக் கண் அயர, ஸாம்மி அறைவாசலுக்கு அருகில் அமர்ந்தாள். அப்பாவுக்கு ஒன்றும் ஆகக்கூடாதே, பலராமன் பிழைக்க வேண்டுமே என்றெல்லாம் கவலையில் ஆழ்ந்தாள்.

“அக்கா” என்று சப்தம் கேட்டது. பாலன். அவர்கள் ட்ரூப்பில் இருக்கும் சின்னக் குழந்தைகளில் ஒருவன். ஒரு கடிதத்தை நீட்டினான். “ஒரு அங்க்கிள் கொடுக்கச் சொன்னார், அக்கா” என்றான்.

ஸ்ரீஹரியாய் இருக்குமோ? ஏன் கடிதம் அனுப்புகிறான்? படபடப்புடன் கடிதத்தைப் பிரித்தாள்.

“இந்தமுறை தப்பிவிட்டான் சிசுபாலன்

எப்போதும் இப்படி நடக்காது

எச்சரிக்கை! எச்சரிக்கை!

விவேகானந்தர் பேரிலே ஒரு

வெட்டுங்கொலையாளி இருக்கிறான்

எச்சரிக்கை! எச்சரிக்கை!”

ஸாம்மியின் உடல் நடுங்கியது. ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள்.

2.4

சதுரா துப்பறியும் நிறுவனம்.

இரண்டு கடிதங்களையும் நன்றாக ஆராய்ந்து பார்த்தாள் தன்யா. “நார்மல் நோட் பேப்பர். கையெழுத்துத் தெரியாமல் இருக்கணும்னு மெனக்கிட்டிருக்காங்க. ப்ளாக் லெட்டரில் எழுதியிருக்காங்க” என்றாள்.

“வேடிக்கையாக எழுதியிருப்பாங்களோ? அல்லது இந்த மிரட்டல் இவ அப்பா மனதைக் கஷ்டப்படுத்தும் முயற்சியா?” என்று யோசித்தாள் தர்ஷினி.

“இங்கே வரதுக்கு முடிவெடுக்கச் சற்று முன்னால் வரைக்கும் நானும் இப்படித்தான் நினைச்சேன்” என்றாள் ஸாம்மி. “அந்தச் சுத்தியல் விழுந்த இன்சிடெண்ட்க்கு அப்புறம் என் மனசை மாத்திக்கிட்டேன்…”

“ஏன், அது ஒரு விபத்தா இருக்கக் கூடாதா?” என்றாள் தர்ஷினி.

ஸாம்மி தலையசைத்து மறுத்தாள். “இல்லை தர்ஷினி. அது தவறி விழவில்லை, தள்ளி விடப்பட்டது! அது விழுவதற்குக் கொஞ்சநேரம் முன்பிருந்தே மேலே யாரோ இருக்கறாப்பிலே நிழலாடிட்டே இருந்தது. மேடையிலிருந்து பார்த்தா தெரியாது, நான் உட்கார்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து பார்த்தா நல்லா தெரியும்!”

“இது பலராமனைத் தாக்குவதற்காக எறியப்பட்டதில்லை, சிசுபாலனைத் தாக்கன்னு சொல்றீங்க, ஆனா அந்த சீனில் சிசுபாலனே இல்லையே” என்றாள் தன்யா.

ஸாம்மி சோக்த்துடன் சிரித்தாள். “இருந்தார் தன்யா. சிசுபாலனா நடிக்கற வெற்றிவேலன்தான் நந்தகோபராவும் நடிக்கறவர்… மீசை, சில மேக்கப் உத்திகள், அவர் குரலைப் பொருத்தமா மாத்திக்கறது… இதனாலெல்லாம் இந்த ரெண்டு கேரக்டரும் செய்யறது ஒரே ஆள்தான்னு ஆடியன்ஸால கண்டுபிடிக்க முடியாது” என்றாள்.

“வாட் அபவுட் பழைய சிசுபாலனோட பையன்? ஒருவேளை லெட்டர் அவனைக் குறிப்பிட்டிருந்தா? அவன் வந்ததுக்கு அப்புறம்தானே இந்த லெட்டர்கள் வர ஆரம்பிச்சது?” என்று கேட்டாள் தன்யா.

“பாஸிபிள். அவனும் சீனில் இருந்தான், கோபர்களில் ஒருத்தனா!”

தர்ஷினி ஒரு ஸ்பைரல் நோட்டையும் பேனாவையும் நீட்டினாள். “இதில் குச்சி மனுஷங்க மாதிரி வரைஞ்சு யாரார் எப்படி நின்னுக்கிட்டிருந்தாங்கன்னு காட்ட முடியுமா? முடிஞ்சா அந்த விதானம், எந்த இடத்தில் சுத்தியல் இருந்தது எல்லாம்…”

ஸாம்மி தயக்கத்துடன் வாங்கிக்கொண்டாள். “எனக்கு வரையவே தெரியாது” என்றவாறே.

அது உண்மைதான் என்பது படத்தைப் பார்த்தபோது புலனானது. ஆயினும் யார் யார் எங்கு நிற்கிறார்கள் என்பதைத் தெளிவாகக் குறிப்புகள் மூலம் தெரிவித்திருந்தாள்.

கிருஷ்ணர், அவருக்கு வலப்புறம் பலராமர். பலராமருக்கு அருகில் நந்தகோபர். கிருஷ்ணரை நோக்கி இடப்புறமிருந்து வருகிறார் அக்ரூரர். கிருஷ்ணருக்கும் பலராமருக்கும் பின்னால் சில கோபப்பிள்ளைகள். பலராமருக்கு நேர் பின்னால் செந்தில்குமார்.

தன்யாவும் தர்ஷினியும் ஏககலத்தில் பெருமூச்சுவிட்டார்கள்.

“ஸோ, சுத்தி காயப்படுத்தும் இடத்தில் பலராமனாக நடித்தவர், புது சிசுபாலன், பழைய சிசுபாலனின் பிள்ளை என்று மூவர் இருந்திருக்கிறார்கள்! விக்டிம் யாராக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்! சரி, இந்த மூன்று பேரோட பேக்கிரவுண்ட் பற்றிச் சொல்லுங்க.”

“பலராமன் பற்றியும் சொல்லணுமா? அவர் இண்டெண்டட் விக்டிம் இல்லன்னு லெட்டர் சொல்லுதே?”

“சொல்றதை எல்லாம் நம்பக்கூடாது, ஸாம்மி. இப்போ நம்ம கண்ணெதிரில் இருக்கற உண்மை, பலராமனாக நடித்தவர் பலத்த காயமடியந்து உயிருக்குப் போராடிட்டு இருக்கார்! யாரையும் விட்டுட முடியாது.”

தர்ஷினியின் செல்ஃபோன் மென்மையாக ஒலித்தது. தர்ஷினி சற்றே விலகினாள்.

ஸாம்மி நடுங்கினாள். “நீங்க என்னோட வந்து தங்கி, இனியும் ஒத்திகையின்போதோ, நாடகத்தின்போதோ எந்த அசம்பாவிதமும் நடக்காம பார்த்துக்க முடியுமா?” என்று கேட்டாள்.

“இப்போ ஒரு கேஸ் நடந்துட்டு இருக்கு. நாளைக்குள்ள அது முடிஞ்சுடும். நாளைக்குச் சாயங்காலம் நாங்க அங்கே வரோம். இந்தத் தர்மாவை அனுப்பலாம்னு பார்த்தா அவன் வாக்ஸினேஷனுக்குப் போயிருக்கான்” என்றாள் தன்யா.

“சீக்கிரம் வந்துடுங்க” என்றாள் ஸாம்மி.

“ஓ! அந்த விஷயமாகத்தான் கால். நாங்க நினைச்சதைவிட இப்போ நடக்கிற கேஸ் சீக்கிரம் முடிஞ்சுடும் போலிருக்கு” என்றாள் தர்ஷினி, தான் அட்டெண்ட் செய்த காலைக் கட் செய்தவளாய். “சரி, அந்த மூன்று நடிகர்கள் பற்றியும் சொல்லுங்க. அப்படியே உங்க நாடக கம்பெனி பற்றியும், அதில் முக்கியமானவங்க பற்றியும் சுருக்கமா சொல்லிடுங்களேன்!”

“இதற்கிடையில், விவேகானந்தர் பேருள்ளவங்க யாராவது உங்க ட்ரூப்பில்…” என்று இழுத்தாள் தன்யா.

“நான் அதை யோசிக்காமல் இருப்பேன்னா நினைக்கறீங்க? விவேகானந்தன், விவேக்னெல்லாம் ஒருத்தரும் இல்லை. ஆனந்தன்னு ஒருத்தன் இருக்கான், ஆனா அவன் கொஞ்சம் மூளை வளர்ச்சி இல்லாதவன். சேவகன் மாதிரி ரோல்லதான் நடிப்பான். மிச்சபடி காப்பி டிபன் வாங்கிட்டு வரது, ஸ்க்ரீன் இழுக்கறது இதுமாதிரி வேலை எல்லாம் செய்வான். விவேகவாணின்னு பட்டம் வாங்கின ஒரு நடிகை இருக்காங்க. யசோதை ரோல்ல நடிப்பாங்க. வேறு யாரும் இல்லை.”

“ரைட். மற்றவங்க பற்றி…”

ஸாம்மி ஒரு பெருமூச்சுவிட்டு, பேச ஆரம்பித்தாள்

2.5

“சார், சார்” சோர்வாகப் படுத்திருந்த செண்பகராமனை எழுப்பினான் ஆனந்தன்.

“என்னடா?” என்று எழுந்துகொண்டார் செண்பகராமன்.

“கோயில்காரங்க வந்திருக்காங்க” என்று பதிலளித்தான்.

வேஷ்டியை இறுகக் கட்டிக் கொண்டு வேகமாய் வெளியே சென்றார் செண்பகராமன். ஹாலில் கோயில் கமிட்டியினர் காத்திருந்தார்கள்.

வணக்கங்கள் பரிமாறி முடிந்ததும் “என்ன, ஏதோ விபத்து நடந்துடுச்சாமே” என்றார் கமிட்டித் தலைவர்.

“ஆமா… வந்து…”

“இதோ பாருங்க செண்பகராமன், நம்ம கோயில்ல உங்க நாடகம் நடந்ததிலிருந்து செல்வச் செழிப்புக்குக் குறைச்சலே இல்லை. கொரோனா காலத்தில்கூட அம்பிகை ஆறுகால பூஜைகளை விடாது நடத்திக்கிட்டா! உங்க “தேவி லீலை” நாடகத்தைப் பார்த்து அம்பாள் மேல பக்திப் பித்து பிடிச்ச பக்தர்கள் இன்னும் கோயிலுக்குச் செஞ்சுக்கிட்டே இருக்காங்க. உங்க கிருஷ்ண லீலையும் இங்கே ரொம்பப் பிரசித்தம்.

“நீங்க ஆதாயத்துக்காக இல்லை, ஆத்மார்த்தமா நாடகம் நடத்தறவங்கன்னுதான் போனமுறை நடந்த அசம்பாவிதத்தை மறந்து உங்களை இங்கே அழைச்சிருக்கோம். அது தப்புன்னு எங்களை நினைக்க வெச்சுடாதீங்க. இனிமே இதுமாதிரி விபத்துகள் நடக்கக்கூடாது” என்று சற்றுக் காரமாகவே சொன்னார் கமிட்டித் தலைவர்.

செண்பகராமனுக்குச் சுர்ரென்று கோபம் வந்தது. அதை அடக்கிக் கொண்டு “ஐயா! இதுமாதிரி விபத்துகள் உங்களைவிட எங்களுக்குத்தான் அதிக நஷ்டத்தையும் மனக்கஷ்டத்தையும் ஏற்படுத்தும்ங்கறதை மறந்துடாதீங்க. நாங்க எதையும் வேணும்னு செய்யல. இனியும் அப்படி நடக்காதபடிக் கவனமா இருக்கோம்” என்றார்.

“நல்லது. கவனமா இருந்தா சரிதான். முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்லியாச்சு. இன்னொரு சின்ன விஷயத்தையும் சொல்லிடறேன்” என்ற தலைவர், “நம்ம கருப்பசாமிப் படையாச்சி இருக்காரே…” என்று கைகாட்டினார். செண்பகராமன் அவரைப் பார்த்துக் கைகூப்பினார். “அவரோட தங்கச்சி மகன் ஊரிலிருந்து வந்திருக்கான். அவனுக்கு நாடகத்தில் நடிக்கணும்னு ஆசையாம். இப்போ ஒரு நடிகர் குறைவா இருக்கறதால, தான் உங்க ட்ரூப்ல சேர்ந்துக்கலாமான்னு கேட்க விரும்பறான்” என்றவர் “இந்தாடா, உள்ளே வா” என்றார் குரலை உயர்த்தி.

செண்பகராமன் உள்ளே வந்த இளைஞனை உற்றுப் பார்த்தார். பல ஆண்டுகள் நாடக உலகிலே பழம் தின்று கொட்டை போட்டவர் ஆதலால், ஒரு பார்வையில் அவரால் மனிதர்களை அவர்கள் நல்ல நடிகர்களா, எந்த மாதிரியான ரோல்களில் பொருந்துவார்கள் என்றெல்லாம் கணிக்க முடியும்.

ஓகே. சராசரி உயரம், பருமன். எந்த மேக்கப்பும் பொருந்தும் சாதாரணமான முகம். தலையில் எந்த விக்கும் வைக்கலாம்.

“உனக்கு எந்த ரோல் வேணும்ப்பா?” என்றார்.

“ஐயா எனக்கு வில்லன் ரோல்களில் நடிச்சுப் பேர்வாங்க ஆசைங்க. ஆனா நீங்க எந்த ரோல் கொடுத்தாலும் செய்யறேன்” என்றான் பையன் பணிவாக.

குரலில் ஒரு மயக்கு இருந்தது. அமிதாப் பச்சன் போன்று வித்தியாசமான குரல்வளம். மோகன்லால் போன்று உணர்ச்சிகளைச் சட்சட்டென்று மாற்றும் குரல்.

முகபாவனைகள் அதிகம் காட்ட மாட்டான். காட்டினாலும் இயல்பாக இருக்காது. ஓவர் ஆக்ஷன் இருக்கலாம். நல்ல நடிகனாகப் புகழ்பெற மிகவும் பாடுபட வேண்டும். ஆனால் கொடுத்த வேடத்தைச் சரியாகச் செய்வான்.

“சரி, முதலில் சின்னச் சின்ன ரோல்கள் பண்ணு. அப்புறம் பார்க்கலாம்” என்றார் செண்பகராமன். “உள்ளே போய், சூரி என்பவரைப் பாரு, அவர் உனக்கு நம்ம ட்ரூப் பற்றி எல்லாம் சொல்லுவாரு” நகர முயன்றவனை நிறுத்தினார். “உன் பேரென்னப்பா?”

“நரேந்திரன்!”

(தொடரும்)

கண்ணாடி பிம்பங்கள்!

சாம்பவி சங்கர்

கண்ணாடி பிம்பங்கள்

**************************

May be an illustration of 1 person

மனிதர்கள் மட்டுமல்ல சூரியனும் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தான் எங்கே சிக்னலில் மாட்டிக்கொள்வோமோ என்று பயந்து ..

அந்த பரபரப்பான காலை ,, 8 :00 , மணி எனக் காட்டியது

கொரோனாவைவிட வேகமாக ஒவ்வொரு வீட்டிலும் டென்ஷன் தொற்றிக்கொண்டிருந்தது , பள்ளி , காலேஜ் , ஆபீஸ் இப்படி ஓட வேண்டிய இடங்கள் நிறைய இருக்கும் .

மென்பொருள் நிறுவனங்களின் கூடாரமாக இருக்கும் .நகரின் ஒரு பகுதியில் , இரண்டு படுக்கையறை கொண்ட ஒரு வில்லாவில் ஒரு அறையில் இருந்து ,

ச்..ச்..ச்..என்று ஒரு பெண் உச்சுக் கொட்டும் சத்தம் கேட்டது ..

பவி ரீ ரெக்கார்டிங் வாசிக்காம அந்த ஸ்டிக்கர் பொட்டை பிய்த்து எடுக்க முடியாதா ..என்ற ரமேஷ்

ஏன் தான் எல்லா லேடீசும் ஸ்டிக்கர் பொட்டு வைக்கும் போது இப்படி ஒரு சத்தம் தர்ராங்களோ என்று சலித்துக்கொண்டான் .

பவி திரும்பி முறைத்தாள் ,..அந்த பார்வையின் அர்த்தம் அதெப்படி எல்லா பெண்களையும் பற்றி தெரியும் என்பதாகும் .

முறைக்காத பவி , உன் நாத்தனார்களைச் சொன்னேன் என்று சமாளித்தான் .

பவி மட்டும் லேசானவளா ,

நான் எங்க முறைச்சேன் சும்மா பார்த்தேன் என்று புன்னகைத்தாள் .

சரிங்க நான் கிளம்பறேன் என்ற பவியை , ஏற இறங்க பார்த்தான் ரமேஷ் .

தழைய கட்டிய சில்க் காட்டன் புடவை , லூசாக பின்னப்பட்டிருந்த பின்னல் , அதில் மல்லிகைப் பூ , நெற்றியில் மெல்லிய சந்தனக்கீற்று அதன் மேல் அதனினும் மெல்லிய குங்குமம் , பேரழகி என்று சொல்ல முடியாது , அழகில்லை என்று சொல்ல முடியாத ஒரு அழகி ..

என்னங்க ஆச்சு அப்படி பார்க்கறீங்க , என்று ரமேஷை உசுப்பினாள் பவி .

நானும் 10 வருடமா ட்ரை பண்றேன் உன்னை மெட்ராஸ் பொண்ணா மாத்தனும்னு , நீ இன்னும் அதே நாட்டார்மங்கலமாகவே இருக்கியே அதான் பார்க்கிறேன் என கிண்டலடித்தான் ரமேஷ் .

அதற்குள் கேப்ஸ் சத்தம் கேட்டது . பவி எல்லாருக்கும் பை சொல்லிவிட்டு வேகமாக ஓடி ஏறினாள் .

ரமேஷ் பிங்க் கலர் ஷர்ட் , நீல கலர் ஜீன் அணிந்து கிளம்பினான் .

ரமேஷ் ஒல்லிக்கும் ,குண்டுக்கும் இடைப்பட்ட உருவம் , தாடியில் வரைந்த முகம் , கணகளை அழகாக்கும் கண்ணாடி , ரமேஷின் ஸ்பெஷலே அவன் குரல் தான் , மறுத்து பேச முடியாத தொணி .

.அவன் வேலை செய்வது , துரைப்பாக்கத்தில் ,கார் கம்பெனியில் ,

பவி வேலை செய்வது கந்தன் சாவடி மென் பொருள் நிறுவனத்தில்

, பவி ஆபீஸை தாண்டி தான் போகவேண்டும் என்றாலும் , இருவருக்குமான நேரம் செட் ஆகலைன்னு தனித்தனியாக செல்கிறார்கள் .

பவி வேகமா வந்து அவள் கேபினுக்குள் நுழைந்தாள் , கடிகாரம் சரியாக தன் கடமையைச் செய்தது , 9:30 மணி .

பககத்து கேபினில் இருந்து நிஷா , பதற்றமாக வந்தாள்

பவி ..பவி .என் கண்ணாடி மறந்து வந்துட்டேன் பா , என்ன பண்றதுன்னு தெரியலை என்றாள் நிஷா .

ரைட் காலையிலேயே நீ பிள்ளையார் சுழியா ..இன்றைய பொழுது அவ்வளவு தான் என்று இழுத்தாள் பவி .

சரி உங்க வீட்டுகாரருக்கு போன் பண்ணி எடுத்துவரச் சொல்றதானே ,..என்ற பவிக்கு ,

போனையும் சேர்த்து இல்ல வச்சிட்டு வந்துட்டேன் என அசடு வழிந்தாள் நிஷா .

மோகன் அண்ணா உனக்கு கோயில்கட்டி கும்பிடனும் , என் தோழியைக் கட்டிகிட்டு காலந்தள்றதுக்கு என கிண்டலடித்தாள் பவி .

சரி போன் பண்ணி , கண்ணாடியும் போனும் எடுத்து வரச்சொல்லுன்னு போனைக் கொடுத்தாள்

பவி .

ரிங் போனது ..மோகன் போனை எடுத்ததும் , எங்க இருக்க ,என்று கேட்டாள் நிஷா,..

வீட்ல தான் என்ன விசயம் ,என்ற மோகனிடம் ,

என் கண்ணாடியும் போனும் மறந்து வச்சிட்டேன் எடுத்துட்டு வா ,என்று நிஷா அதிகாரமாக சொன்னாள் ,

உனக்கு இதே வேலையாப் போச்சு , என்று கோபப்பட்டான் மோகன் .

ஆபீஸ் போற வழி தானே கொடுத்துட்டு போனா குறைஞ்சா போவீங்க என்று பதிலுக்கு பேசினாள் நிஷா .

உன்கிட்ட பேச முடியாது

போனை வை என்று சொல்லி விட்டு டொக் என்று போனை வைத்தான் மோகன் .

நிஷா முகத்தில் அமாவாசை தெரிந்தது .

என்னாச்சு டி ..சி.எஸ். கே .டீம் மாதிரி முகத்தை தொங்க போட்டுகிட்டு இருக்க என்று வெறுப்பேத்தினாள் பவி .

கடுப்பேத்தாதடி ..அந்த மனுஷன் போனை வச்சிட்டாரு .என்று சோகமாக சொன்னாள் நிஷா .

சரி சரி விடு அன்பே இன்று நான் உன் கண்ணாடியாய் இருக்கிறேன் , என்று கிண்டலடித்த பவி ,உன் வொர்க்கை குறைச்சிக்கோ அதை நான் பண்றேன் என்றாள் .

தேங்க்ஸ் என்று சொன்ன நிஷா , பவி இன்னிக்கு 11 :00 மணிக்கு மீட்டிங் ரெடியாயிட்டியே எனக் கேட்டாள் .

ஓ ..எஸ் ..நைட் 1:00 மணி வரைக்கும் கண்விழித்து புராஜக்டை சக்ஸஸ் புல்லா முடிச்சிட்டேன் என்ற பவி அவள் கைப்பையில் எதையோ

தேடிக்கொண்டிருந்தாள் .

என்ன தேடற பவி , என்ற நிஷாவிடம் , பென்டிரைவர் தேடறேன் பா என்று தேடிக்கொண்டே பதிலளித்தாள் பவி .

பென்டிரைவர் காணோம் என்றதும் பவியிடம் பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது .

இப்ப என்ன பண்ணுவேன் தெரியலைப் பா ..பென்டிரைவரை வீட்லயே வச்சிட்டு வந்துட்டேன் போல ..

சாதாரணமாகவே அந்த மேனேஜர் எண்ணெய்யில் போட்ட பணியாரம் மாதிரி குதிப்பாரு ..இது முக்கியமான மீட்டிங் செத்தேன்டி நானு என்று புலம்பினாள் பவி .

சரி சரி ரிலாக்ஸ் பவி ,என்ன பண்ணலாம்னு யோசி என்றாள் நிஷா .

பவி , ரமேஷ்கு போன் பண்ணினாள் ,

போனை ஆன் பண்ணதுமே , சொல்லுடி சண்டைக்காரி , என்று ஆரம்பித்தான் ரமேஷ்

ரமேஷின் டிக்னரியே பவி தான் , சரி ரமேஷ் இப்ப நல்ல மூடுல இருக்காரு , அவரிடம் சொல்லி பென்டிரைவ் எடுத்துட்டு வரச்சொல்லலாம்னு நினைத்து பேச்சை வளர்த்தினாள் பவி ,..

என்ன சைலன்ட் என்ற ரமேஷிடம் , காலைல சாப்டீங்களா ..என்று பதற்றமுடன் கேட்டாள் பவி .

ம் நானும் என் பொண்டாட்டியும் சேர்ந்து தான் டிபன் சாப்பிட்டோம் , ..பவி என்னாச்சு ஏன் டென்ஷனா இருக்க என்று அக்கறையுடன் கேட்டான் ரமேஷ் .

நாம டக்குன்னு கேட்டு முடியாதுன்னு சொல்லிட்டா என்ன பண்றதுன்னு யோசிச்ச பவி , இன்னிக்கு என்ன கலர் ஷர்ட்ங்க என்று அமைதியாக கேட்டாள் பவி .

உன்னை பிங்க் கலர் சாரியில பார்த்தேன் , சோ நானும் பிங்க் கலர் ஷர்ட் , இன்னிக்கு வெள்ளிக்கிழமை , ஆபீஸ் முடிச்சிட்டு அப்படியே டிரைவின் போய்ட்டு தானே போவோம் , அதான் மேட்ஜிங் , மேட்ஜிங் என்று ஜாலியாக பேசினான் ரமேஷ்..

ஆமா..இல்ல மறந்தே போயிட்டேங்க ..பிங்க் கலர் உங்களுக்கு சூப்பரா இருக்கும் , என்று ரசனையுடன் கூறினாள் பவி .

என்னடி நடக்குது , ஒரு பென்டிரைவ் எடுத்துட்டு வரச்சொல்றதுக்கு போன் பண்ணிட்டு , இப்படி அன்பாயிருக்கீங்க இப்ப தான் கல்யாணமான ஜோடி மாதிரி என்று பொறாமையில் பொசுங்கிக் கொண்டே சொன்னாள் நிஷா .

நிஷா பேசுவதைக் காதில் வாங்காமல் பவி பேசிக்கொண்டிருந்தாள் .

புளு கலர் ஜீன் தானே போட்டிருக்கீங்க என்ற பவிக்கு நீ தானே செட்டா எடுத்து அடுக்கி வச்சிருக்க ..

என்ன ஆச்சி பவி , ஏதோ சொல்ல நினைக்கற ஆனா தயங்கறயே என்னதான் ஆச்சி உனக்கு என்று அன்பாக கேட்டான் ரமேஷ் ..

ஒன்னும் இல்லீங்க என் பென் டிரைவ் வீட்டிலேயே வைத்து விட்டேன் , கொஞ்சம் எடுத்துட்டு வந்து தர முடியுமா ..என்று மிகவும் கெஞ்சலாக கேட்டாள் பவி .

சாரி டா,..செல்லம் .ஆல் மோஸ்ட் நான் என் ஆபீஸ் கேட் உள்ளே நுழைஞ்சிட்டிருக்கேன் ..

ஒகே ..டேக் ..கேர் .பை..பை..என்று இணைப்பைத் துண்டித்தான் ரமேஷ் ..

என்ன செய்றதுன்னு தெரியாம அமைதியாக கண்களை மூடி யோசித்தாள் பவி .

பவியை இப்படி பார்த்ததும் நிஷாவுக்கு கவலையானது

என்ன பண்ண போற பவி இன்னும் 1 மணி நேரம் தான் இருக்கு ..

என்று வருந்தினாள் நிஷா .

அந்த தெர்மாமீட்டர் ( மேனேஜர் ) வேற வந்திடுவார் , .டெம்பரேஜர் ஏத்தறதுக்கு , திட்டியே சுரம் வர வச்சிடுவார் ,..என பயந்த பவி , ஏதோ முடிவுக்கு வந்தவளாய் ,

நிஷா பக்கத்துல தான் என் நாத்தனார்வீடு அவங்களுக்கு போன் பண்ணி கால் டாக்ஸி பிடிச்சி எடுத்துட்டு வரச்சொல்லப் போறேன் என்று சொல்லி விட்டு போனை எடுப்பதற்குள் ,

இன்டர்காமில் ரிசப்ஷனிஸ்ட் சிணுங்கினாள் , ..

மேம் உங்களைப் பார்ப்பதற்கு ரிசப்ஷனில் ஒருத்தர் வெயிட் பண்றாரு வரமுடியுமா என்று கேட்டாள் ,..ரிசப்ஷனிஸ்டு.

என்னைப் பார்க்கவா , பேர் எதுவும் சொன்னாரு என்று கேட்ட பவிக்கு இல்லை என்பதே பதிலாக வந்தது .

நிஷா , நீயும் வாயேன் என்று அழைத்துக்கொண்டு ரிசப்ஷன் வந்தாள் பவி .

அங்கு ரமேஷ் ஸ்டைலாக அமர்ந்திருந்தான் , அவனைப் பார்த்ததும் ரிசஷனிஸ்டை முறைத்தாள் பவி , இவரை உனக்கு தெரியாதா என்ற அர்த்தத்தில் ,.

மேம் ,அவரு தான் அப்படி பேச சொன்னார் என்றாள் ரிசப்ஷனிஸ்ட்

ரமேஷிடம் திரும்பிய பவி என்னாச்சுங்க , .என்றாள் பதற்றத்துடன் ,

அதான் பென்டிரைவ் தான் எடுத்துவந்து தரமுடியாதுன்னு சொன்னீங்களே ஜி அப்புறம் ஏன் வந்தீங்க ..என்று கடுகடுத்தாள் நிஷா .

ஏய் ..சோடாபுட்டி என் பவியை நான் எப்ப வேணாலும் வந்து பார்ப்பேன் உனக்கென்ன வந்ததுன்னு சிரிச்சிகிட்டே கேட்டான் ரமேஷ் ;.

அத்துடன் நிஷாவின் வாய் பேஸ்ட் ஆனது ,..

பவி , டென்ஷன் ஆகாத இந்த மீட்டிங் சக்ஸஸா முடிப்ப என்று சொல்லிக்கொண்டே , பவியின் கைகளுடன் தன் கைகளைக் கோர்த்தான் ,

ம் சரிங்க என்று சுரத்தில்லாமல் சொன்னாள் பவி .

சண்டைக்காரி போய்வரேன் டி , ஈவினிங் வெளில போலாம்னு சொல்லிட்டு , ஸ்டைலா அந்த படிகளில் இறங்குவதையே ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள் பவி .

எத்தனை பாரதியார் வந்தாலும் உங்களை மாத்த முடியாதுடி என்று கோபப்பட்ட , நிஷாவின் முகத்தருகே பென்டிரைவ்வை நீட்டினாள் பவி .

இது எப்படி நானும் தானே பக்கத்திலேயே நிக்கறேன் …என்று வாய்க்குள் காற்றாடி விட்டாள் நிஷா .

கைகள் கோர்க்கும் போதே ..என வெட்கப்பட்டாள் பவி .

ஆணின் அன்பு கண்ணாடி மாதிரி , நிறைய பேருக்கு இது புரியறதில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டு கேபினுக்குள் நுழைந்தாள் பவி.

நீலம் பிரிந்த வானம்

சாய்ரேணுசங்கர்

நீலம் பிரிந்த வானம்===================”

ஏன் இப்பல்லாம் நீ ட்ராயிங் போடறதில்லை சந்தியா?” ஒரு மாலை வேளையில் கேட்டான் கார்த்திக்.”வீட்டு வேலையே சரியா இருக்குங்க” என்றாள் சந்தியா.”நல்லா இருக்கு, அதுக்காகக் கத்துண்ட கலையை நிறுத்திடறதா? எத்தனை பழமையான ஓவியக்கலைகள் கத்துண்ட நீ – மதுபனி, பட்டசித்ரா, கேரளா முரல்னு? மறுபடி போட ஆரம்பி” என்று கண்டிப்பாகச் சொன்னான் கார்த்திக்.பாவம், அவன் சொன்ன வார்த்தைக்காக வீட்டு வேலை முடிந்ததும் சற்றுநேரம் கூட ஓய்வெடுக்காமல் வரைய உட்காருவாள் சந்தியா.

அமெரிக்கா மகன் வீட்டுக்குக் காடாறு மாதம் வந்திருந்த அவள் மாமியார்கூட “அவன் சொல்றான்னு எல்லாம் கேட்காதேடி! பழங்கலை ஓவியங்களை வித்தா ஏகப்பட்ட டாலர் கிடைக்குமாம்! அதான் உன்னை வரையச் சொல்றான்! இந்த வீட்டுக்குச் சம்பாதிச்சுப் போடத்தான் அவன் இருக்கானே, நீ ஏன் கஷ்டப்படணும்? பேசாம குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கோ, போதும்” என்று சொல்லிவிட்டாள். என்றாலும் கார்த்திக்கின் அன்பான வார்த்தைகளின் காரணத்தால் அவளால் வரைவதை நிறுத்த முடியவில்லை.

அக்கம்பக்க அமெரிக்க, இந்திய நண்பர்களின் பாராட்டும் அவளுக்கு ஊக்கமாக அமைந்தது.குழந்தைகளையும் கார்த்திக் விடவில்லை. கர்நாடக சங்கீத க்ளாஸ், பரதம், சம்ஸ்கிருதம், திருப்பாவை திருவெம்பாவை என்று வகுப்புகளில் சேர்த்திருந்தான். இரண்டும் அவனிடம் எதிர்த்துப் பேசப் பயந்துகொண்டு இவளிடம் வந்து கத்தும் – “ஸ்கூல் வொர்க்கே ரொம்ப டயரிங்கா இருக்கு, இதில் இந்த க்ளாஸெல்லாம் என்னத்துக்கு? வேஸ்ட் ஆஃப் டைம்” என்று உறுமும்.பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்தாள் சந்தியா

. அந்த வீக்கெண்ட் அவர்களை அவுட்டிங் அழைத்துப் போவதாகச் சொல்லிவிட்டுச் சனிக்கிழமையன்று “சந்தியா டார்லிங்! நம்ம காலனி இண்டியன்ஸ் எல்லோரும் சேர்ந்து விஷ்ணு சஹஸ்ரநாம க்ரூப் ஃபார்ம் பண்ணியிருக்கோம். இன்னிக்குச் சாயந்திரம் முதல் மீட் – நம்ம வீட்டுல! ஏதாவது பிரசாதம் – கேசரி, சுண்டல்னு – ரெடி பண்ணிடுடா கண்ணா!” என்றபோது வெடித்துவிட்டாள்

.”ஆமா! இதான் வேலையா எனக்கு? நீங்கதான் அமெரிக்காவிலேயே இந்தியக் கலாச்சாரத்தைத் தூக்கிப் பிடிக்கறவர்னு பேர்வாங்கணும், அதுக்கு எங்களையெல்லாம் டார்ச்சர் பண்றீங்க, அப்படித்தானே கார்த்திக்? இந்தியக் கலாச்சாரத்தை வித்துப் பணமும் புகழும் வேலையில் சவுகரியங்களும் சம்பாதிக்க நினைக்கறீங்க! அதுக்கு நாங்க பலிகடா! இதோ பாருங்க, என்ன வேணுமோ அதை நீங்களே பண்ணிக்குங்க! இனிமே உங்க ட்யூனுக்கு நானோ குழந்தைகளோ டான்ஸ் ஆடறதா இல்லை!” – பொறுமித் தீர்த்தாள் சந்தியா

.கார்த்திக் அறை வாங்கியவன்போலத் திக்பிரமித்தான். பிறகு மெல்லிய குரலில் சொன்னான். “சந்தியா! வானத்தை வானமா ஆக்கறதே நீலநிறந்தான். அது இல்லேன்னா வானம் வெறும் வெளிதான். அதுக்குன்னு நிறமோ, வடிவமோ கிடையாது. நாம நம்முடைய பூமியை விட்டுட்டு இங்கே வந்திருக்கோம். நமக்கு வாழ்வும் வளமும் தந்த இந்தத் தேசத்திற்கு உண்மையா உழைக்க வேண்டியது நம் கடமை. அதற்காக நம் அடையாளங்களை இழக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லைம்மா.

நம் உயர்ந்த கலாச்சாரந்தான் நம் அடையாளம். நம் பழங்கலைகளும், புராண இதிஹாஸங்களும், பக்தியும், தர்மமும்தான் நம்ம அடையாளம். அதையெல்லாம் நாம ஏம்மா இழக்கணும்? அப்படி இழந்துட்டா நாம யாரு? சின்னப் பாத்திரத்தில் இருந்தாலும் பெரிய அண்டாவில் இருந்தாலும் வெளிக்கு மதிப்பு இல்லைம்மா! உயர்ந்த வானத்திற்குத்தான் மதிப்பு. எத்தனைப் பணம் சேகரிச்சாலும் நம் பண்பாட்டை விட்டுட்டா நாம் வானமல்ல, வெறும் வெளிதான். இன்னிக்கு மீட் நடக்கட்டும், நாளை கட்டாயம் அவுட்டிங் உண்டு.”மீட்டின்போது கார்த்திக், சந்தியா குழந்தைகள் எல்லோருமே பாராயணத்திற்கு அமர்ந்தார்கள். பிரசாதம் புளியோதரை, சுண்டல், கப்பில் பாயஸம். “விச்வம் விஷ்ணு” என்ற நாமங்களின் அர்த்தம் இப்போது புரிந்தது சந்தியாவிற்கு.

மன்மோகன விலாஸ்! பகுதி1

சாய்ரேணு சங்கர்

1

1.1 “சிசுபாலா, கண்ணன் பரப்பிரம்மம், பெருந்தெய்வம். அவனைக் குறித்து அவதூறாகப் பேசாதே!” என்றார் பீஷ்மர்.”பெருந்தெய்வமா? இந்த மாடு மேய்ப்பவனா? இவன் தந்தை வசுதேவன், மன்னன் உக்ரசேனனின் காரியஸ்தன். இவன் மன்னனே அல்ல. மன்னர்கள் கூடிய இந்தச் சபையில் இவனுக்கு எப்படி முதல் மரியாதை செய்யலாம்?”தர்மராஜன் துடித்தான். சகதேவன் கொதித்தான். அர்ஜுனன் கொந்தளித்தான். கண்ணன் மௌனமாகப் புன்முறுவல் பூத்தான்

.சிசுபாலன் பேசிக்கொண்டே போனான். கண்ணன் எண்ணிக் கொண்டே போனான்.திடீரென்று எழுந்தான் கண்ணன். அவன் கையில் சக்கராயுதம் மின்னியது. அது பேரொளியாய்ப் பாய்ந்து சிசுபாலனைத் தாக்கியது. உயிரிழந்து விழுந்தான் சிசுபாலன்.”இந்தச் சிசுபாலனுடைய தாய்க்கு இவன் கண்ணன்மீது சொரியும் நூறு அவமானங்களைப் பொறுப்பேன் என்று ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மா வாக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். அதனாலேயே இத்தனை நேரம் பொறுமையாக இருந்தார்” என்று பீஷ்மர் விளக்கினார்.

“ஹே! கிருஷ்ண! உன் பொறுமையே பொறுமை! உன்னைப் போன்று தாங்குவாரும் பொறுப்பாரும் மன்னிப்பாரும் யாரே உளார் இப்புவியில்?” என்றான் தர்மன் நெகிழ்ந்து.”இதை நீர் சொல்வது வினோதம்தான் அண்ணா! உமக்கு உலகம் சொல்வதை நீர் எமக்குச் சொல்கிறீரே!” என்றான் கண்ணன் சிரித்து.”அகிலலோகநாத! எளியோருக்கெளியோனே! வாரும், என்னுடன் அரியாசனத்தில் சரியாசனமாக அமரும். அரியான நீர் அமர்ந்தாலே அது அரியாசனமாகும். அடியேனும் பாக்யம் செய்தவனாவேன்” என்றான் தர்மன் கண்ணன் கைப்பிடித்து அழைத்து.தங்கமாய் ஜொலித்த சிம்மாசனத்தில் தர்மனும் திரௌபதியும் அமர, கிருஷ்ணன் அவர்களுக்கு அருகிலே கம்பீரமாக அமர்ந்தான். பாண்டவர்கள் குடைபிடித்தார்கள், சாமரம் வீசினார்கள்.மலர்மாரிப் பொழிந்தது. தேவர்களின் துந்துபி நாதம் போன்று இன்னிசை எழும்பியது. கரவொலி வானைப் பிளந்தது. திரை விழுந்தது.

இத்தனை நேரம் நாடகத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்த மக்கள் பலவிதமான ஒலிகள் எழுப்பித் தங்கள் ஆனந்தத்தைத் தெரிவித்துக் கொண்டார்கள்.திரைக்குப் பின்னால் நடிகர்கள் எல்லோரும் வரிசையாக நிற்கத் தங்களை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டார்கள். “ஆங், சீக்கிரம் ஆகட்டும், தேசிய கீதம் பாடத் தாவலை?” என்றவாறே சுற்றிப்போடக் கையில் தேங்காய்த் தீபத்துடன் வந்தார் செண்பகராமன்.சிசுபாலன் இன்னும் கீழே விழுந்து கிடப்பது கண்டு, “சிசுபாலா! டேய் தங்கமுத்து! எழுந்திரிடா! திரை போட்டாச்சு! கீழே விழுந்தா அப்படியே தூங்கிடறது!” என்று குரலை எழுப்பாமல் உறுமினார்.சிசுபாலன் எழுந்திருக்கவில்லை

.1.2

“அப்புறம் என்னப்பா ஆச்சு?” என்றாள் சாந்தமதி.”என்ன ஆச்சு? மேடையிலேயே அவன் உயிர் போயிடுச்சு. அவன் இருபத்தி ஐந்து வயதில் நாடக சபாவுக்கு வந்தவன். இன்னிக்கெல்லாம் ஐம்பது வயதுதான் இருக்கும். இது மாரடைப்பு வருகிற வயசா சொல்லு? அந்த ஷாக்கிலிருந்து வெளியே வருவதற்கு நாங்க எல்லோரும் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டோம். அப்புறம் சென்னைக்கு வருவதற்கே எங்களுக்கு விருப்பம் இல்ல. தெற்குப்பக்கம் கோயில் திருவிழாக்களில் நாடகம் நடத்திக்கலாம்னு முடிவுபண்ணிட்டோம்.

கொரோனா காலத்தில் நாங்க வெளியே போகவும் இல்ல. இப்போதான் கோயில்கள் திறந்தப்புறம் நாடகங்கள் நடத்த அழைப்பு வர ஆரம்பிச்சிருக்கு. முதல் அழைப்பு, சென்னையிலேர்ந்தே வந்திருக்கு. ஏத்துக்கறதா வேண்டாமான்னு தெரியல” என்றார் செண்பகராமன். நூறு ஆண்டுகள் பழமையானது மனமோகன விலாஸ் நாடக சபா. இப்போது அதனை நடத்தும் செண்பகராமன் மூன்றாவது தலைமுறை.

அன்றிலிருந்து இன்றுவரை மனமோகன விலாஸ் புராண நாடகங்கள் மட்டுமே போடுகிறார்கள். ஆர் எஸ் மனோகர் குழுவுக்கே போட்டியாக இருந்திருக்கிறார்களாம். அநேகமாகக் கோயில் திருவிழாக்களில்தான் இவர்கள் அழைக்கப்படுவார்கள் என்றாலும் சென்னையில் எல்லா சபாக்களிலும் நாடகம் நடத்தியிருக்கிறார்கள்.”சென்னையிலே எங்கே?” என்றாள் சாந்தமதி.சாந்தமதி செண்பகராமனின் ஒரே மகள். “பெண்ணைக் கல்யாணம் கட்டிக் கொடுத்திட்டா அப்புறம் இவளால் நாடகத்தையெல்லாம் எப்படி கவனிக்க முடியும்? இதெல்லாம் நம்ம காலத்தோடு சரி” என்றுதான் செண்பகராமன் நினைத்தார்.ஆனால் சென்ற ஆண்டு அவருக்கே மாரடைப்பு வந்துவிட்டது. அதிலிருந்து அவர் அதிகம் ஸ்ட்ரெயின் பண்ணிக் கொள்ளாமல் இருக்கிறாரா, மாடிப்படி ஏறாமல் இருக்கிறாரா என்றெல்லாம் பார்த்துக் கொள்வதற்காகச் சாந்தமதி அவர் கூடவேதான் இருக்கிறாள்

. எங்கு சென்றாலும் கூடவே செல்கிறாள்.அவளைச் சாந்தமதி என்று அழைப்பது அவள் அப்பா மட்டுமே. மற்றவர்கள் எல்லோருக்கும் அவள் ஸாம்மி.”மகாசக்தி மாரியம்மன் கோயில்ல. அங்கே கும்பாபிஷேகம் நடந்தபோது நம்ம நாடகம் நடந்தது. இந்த அசம்பாவிதமும் நடந்தது. அதான்…””அவங்களே அதைப் பற்றி யோசிக்காம நம்மைக் கூப்பிட்டிருக்கும்போது நாம யோசிக்கறது சரியாப்பா? இப்போதான் கொரோனா குறைஞ்சுட்டு வரது. வாய்ப்புகள் குறைவான காலம். பாவம், நம்ம கலைஞர்கள் எல்லோரும் இதுவரைக்கும் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டுட்டாங்க. இப்போ கிடைச்சிருக்கற வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கறதுதான் புத்திசாலித்தனம்” என்றாள் ஸாம்மி

.அவளை உற்றுப் பார்த்தார் செண்பகராமன். “சின்னஞ்சிறிசு” என்று எண்ணிக் கொண்டார். செண்டிமெண்ட் போன்றவற்றைப் புறந்தள்ளும் பருவம். பயமில்லாத, பிறரைப் பற்றி அதிகம் கவலைப்படாத வயது.ஆனால் சென்னைக்குப் போவதாகவே செண்பகராமன் முடிவெடுத்தார். அவர் குழு அங்கத்தினர்களும் அதனை முழுமனதாக ஏற்றுக் கொண்டார்கள். எல்லோருக்கும் வயிறு என்று ஒன்று இருக்கிறதே!

1.3

சென்னையில் அருமையான தங்குமிடம் தரப்பட்டிருந்தது.

மக்கள் கூட்டம் குவிந்துவிடாமல் கொரோனா பயமின்றி போதிய இடைவெளியோடு நாடகம் பார்க்கச் சிறந்த ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது கண்டு செண்பகராமன் திருப்தியடைந்தார்.கோயிலைச் சேர்ந்தவர்கள் அவருக்கு உற்சாகமாக வரவேற்புக் கொடுத்ததையும், ரசிகர்கள் பலர் முன்பு அவர்கள் நடத்திய நாடகங்களை நினைவுபடுத்திப் பாராட்டியதையும் கண்டபோது மகிழ்ச்சியில் அவர் முன்பு நடந்த அசம்பாவிதத்தை அநேகமாக மறந்துவிட்டிருந்தார்.நாடகம் தொடங்குவதற்கு முன்னால் ஒருநாள் காலை செண்பகராமன் நடைப்பயிற்சிக்காகக் கிளம்பினார்.

அமைதியான, வாகனச்சத்தம் அதிகம் இல்லாத, மெலிதான குளிருடன் கூடிய சென்னையின் இளங்காலையை ரசித்தவாறே நடக்க ஆரம்பித்தார்.இந்த முறை புதிதாக என்ன அறிமுகப்படுத்தலாம்? தங்கமுத்து இருந்தபோது நாடகத்தின் நடுவில் ஒரு சிறிய நடனம் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று அபிப்ராயப்பட்டான் இல்லை?சிந்தித்துக் கொண்டே நடந்தார். அவர் சிந்தனை நாடகத்தை விட்டு விலகி முழுமையாகத் தங்கமுத்துவால் ஆட்கொள்ளப்பட்டது.”தனுஷ்” தங்கமுத்து. ஒல்லியாக இருப்பான். வில்லைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றால் வெகு கம்பீரமாகத் தெரிவான். பிரமாதமாக நடிப்பான். செண்பகராமனின் தந்தையின் கண்டுபிடிப்பு.தங்கமுத்துக்குக் கல்யாணம் ஆகிவிட்டதாக ஒருமுறை சொல்லியிருக்கிறான். ஆனால் அவன் மனைவியையோ, குழந்தைகளையோ (பிறந்திருந்தால்) அவர் பார்த்ததேயில்லை.அவர் யோசனை தடைபட்டது

. அவருக்கு நேர் எதிரே ஒருத்தி வந்து நின்றாள். அவள் முகத்தில் கோபம் ஜொலித்தது.”யாரும்மா அது? பாதையில நிற்கறே? கொஞ்சம் விலகிப் போ. ஆள் வரது கண்ணுக்குத் தெரியல?” என்றார்.”ஏன் தெரியாம? உன்னைப் பார்க்கறதுக்குத்தானே வந்து நிக்கறேன்! என்னய்யா முளிக்கற? நான் யாரு தெரியல? நான் தான்யா இராமேஸ்வரி, தங்கமுத்து சம்சாரம்!”செண்பகராமனுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. “அப்படியாம்மா, இந்த ஊர்லதான் இருக்கியா? உனக்கு எத்தனைப் பசங்க? நல்லாருக்கியா?” என்று கேட்டார்.”என்னய்யா, ரொம்ப அக்கறையுள்ளவன் மாதிரி நடிக்கற? அதையெல்லாம் உன் நாடகத்தில வெச்சுக்க! இருபத்தி அஞ்சு வருஷம் உன் நாடகத்தில் குப்பை கொட்டினவரு உயிரை விட்டபோது, அவர் காரியத்துக்கு வரணும், அவன் குடும்பம்குட்டிக்கு ஏதாவது ஏற்பாடு பண்ணணும்னுகூடத் தோணல இல்லை உனக்கு?” அவள் படபடவென்று பொரிந்தாள்.செண்பகராமன் தடுமாறினார்

. “தாயி, அவன் போன அதிர்ச்சியினாலோ என்னவோ எனக்கே மாரடைப்பு வந்திருச்சும்மா. அதனால்தான் அவன் காரியத்துக்கு வரல. ஒரு நிலைமைக்கு வந்ததும் உங்களைப் பற்றி விசாரிச்சேன், நீங்க ஏதோ ஊருக்குப் போயிட்டதா சொன்னாங்க. எவ்வளவோ தேடிப் பார்த்தேன், யார்கிட்டல்லாமோ விசாரிச்சேன், என்னால உகளைக் கண்டுபிடிக்க முடியலைம்மா. தப்பா எடுத்துக்காதே. இப்போ உங்களுக்கு என்ன உதவி வேணும்னாலும் நான் செய்யிறேன். நான் தங்கியிருக்கற இடம் சொல்றேன், குழந்தைகளை அழைச்சுக்கிட்டு வரியா?””போதும்யா நடிச்சது. அவசியமான நேரத்தில் உதவாம, இப்போ உதவறாராம்! இதுவே என்ன உள்நோக்கத்தோட கூப்பிடறியோ? என் புருஷனைக் கொன்னதே நீதான்! அது எனக்குத் தெரியாதுன்னு நினைச்சுக்காதே!”செண்பகராமன் தவித்தார். வார்த்தை வராமல் தடுமாறினார்.”அம்மா, நீ சும்மா இருக்க மாட்டே” என்று குரல் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தார். அங்கே ஒரு இளைஞன் வந்துகொண்டிருந்தான்.

தங்கமுத்துவையே அவன் இளமைக்காலங்களில் பார்ப்பது போலிருந்தது.”தம்பி! நீ தங்கமுத்துவோட மகனா?” என்று தேவையில்லாமல் கேட்டார்.”ஆமா, வணக்கமுங்க. கொஞ்சம் கஷ்ட ஜீவனம், அதான் அம்மா அப்படிப் பேசிட்டாங்க. அப்பா போனதிலிருந்தே அம்மா ஒரு நிலையில் இல்லீங்க. இப்படித்தான் ஏதேதோ பேசறாங்க. நான் உங்க உடல்நிலை மோசமானது பற்றிக் கேள்விப்பட்டேன். இப்போ எப்படிங்க இருக்கு?”அமைதியான அவன் பேச்சில் குளிர்ந்தார் செண்பகராமன். “இப்போ பரவாயில்லைப்பா. தம்பி, உன்னைப் பார்த்தா தங்கமுத்துவைப் பார்க்கிற மாதிரியே இருக்கு. நீ நம்ம ட்ரூப்பில் நடிக்கறியா? வேறு வேலை பார்க்கறேன்னா உன்னை வற்புறுத்தலை” என்றார்.”என்ன வேலைங்க இந்தக் காலத்தில்? தாராளமா நடிக்கறேன். எனக்கு ரொம்ப ஆசைதான் நடிக்கறதுக்கு” என்றான் பையன்

.சரி, என்னை வந்து பாரு” என்று சொல்லி விலாசம் கொடுத்தார்

.1.4

அன்றே அவர் குழுவில் சேர்க்கப்பட்டான் செந்தில்குமார். அவனுக்கும் “தனுஷ்” செந்தில்குமார் என்ற அடைமொழி கொடுக்கப்பட்டது. தங்கமுத்து அளவிற்கு அவனுக்கு நடிக்கத் தெரியவில்லையாயினும் போகப் போக நன்றாக நடிப்பான் என்ற அறிகுறிகள் தெரிந்தன.”அப்பாடி! மனசாட்சி ஒரு வருஷமா உறுத்திக்கிட்டே இருந்தது! இப்போதான் நிம்மதியாச்சு” என்று ஸாம்மியிடம் தெரிவித்தார் செண்பகராமன்

.”சென்னைக்குப் போகலாம்னு நான் சொன்னது நல்லதா போச்சு பார்த்தீங்களா” என்றாள் ஸாம்மி.அரங்க அமைப்பு நடந்துகொண்டிருந்தது. அதே நேரத்தில் ஒத்திகையும் நடந்தது. ஒரு வருடத்திற்குமேல் அரிதாரம் பூசாது விட்டுவிட்டதால் கடும்பயிற்சி நிரல்களைச் செண்பகராமன் அமுலாக்கியிருந்தார்.எல்லாம் நல்லபடியாகவே நடக்கிறது என்று அவர் மகிழ்ந்துகொண்டிருந்த சமயம், அவருக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது.”புது சிசுபாலனுக்கு ஆபத்து! இவனும் மேடையிலேயே கொல்லப்படுவான்!எச்சரிக்கை! எச்சரிக்கை!

“(தொடரும்)

பாட்டி சுட்ட ரொட்டி! பாப்பாமலர்!

பாட்டி சுட்ட ரொட்டி! பாப்பாமலர்!

நத்தம்.எஸ்.சுரேஷ்பாபு.

கதைப் பாடல்: பாட்டி சொன்ன கதை!- Dinamani

ரொம்ப வருசத்துக்கு முன்னாடி வங்காள கிராமத்துல பாட்டி ஒருத்தங்க வசிச்சு வந்தாங்க. அவங்க ரொம்ப ஏழை! ஏதோ தன்னால முடிஞ்ச வேலைகளை செஞ்சு அதுல வருகிற வருமானத்துல பிழைச்சு வந்தாங்க. ஒரு நாளு அந்த பாட்டி வேலை செஞ்சதுக்கு கூலியா கொஞ்சம் கோதுமை மாவு கிடைச்சுது. பாட்டி அதை பிசைஞ்சு ஒரு ரொட்டி செஞ்சாங்க. அதை ஒரு தட்டில் வைச்சுட்டு ஏதோ வேலையா திரும்பினாங்க. அப்ப ஒரு காக்கா உள்ளே நுழைஞ்சு அந்த ரொட்டியை தூக்கிக்கிட்டு பறந்துருச்சு! பறந்து போய் பக்கத்தில இருந்த மரத்தில இருந்த கூட்டுல வைச்சுருச்சு.

ரொட்டியைக் காக்கா தூக்கிப் போனதை பாட்டி பார்த்துட்டாங்க! ”காக்கா! காக்கா! என்னோட ரொட்டியைத் திருப்பிக் கொடுத்திடு!” அப்படின்னு பாட்டி கேட்டாங்க. “ தரமுடியாது! நான் சாப்பிடப்போறேன்!” அப்படின்னு சொல்லிருச்சு காக்கா. பாட்டி பாவம், பசியோட இருந்தாங்க, திரும்பவும் வேற ரொட்டி செய்ய மாவும் இல்லை! நேரமும் இல்லை. அதனால் காக்கா உக்காந்திருந்த மரத்துக்கிட்டே “மரமே! மரமே! நான் ரொம்ப பசியாய் இருக்கேன்! காக்கா என்னோட ரொட்டியை தூக்கி வந்து கூட்டுல வைச்சிருக்கு! உன் கிளைகளை அசைச்சு ரொட்டியை கீழ விழ வைச்சு உதவுன்னு!” கேட்டாங்க. மரம் மிகவும் அதிகாரமா சொல்லுச்சு! “ நான் ஏன் கிளைகளை அசைக்கணும்! கூட்டை கலைக்கணும்! காக்கா என்னோட பிரெண்டு! நான் கிளைகளை அசைக்கமாட்டேன்!”

அப்ப அந்த பக்கமா ஒரு மரவெட்டி வந்தாரு. பாட்டி அவருகிட்ட போயி, விறகு வெட்டி! விறகுவெட்டி! என்னோட ரொட்டியை காக்கா தூக்கி வந்துருச்சு! இந்த மரம் கிளைகளை அசைச்சு உதவ மறுக்குது! நீ இந்த மரத்தை வெட்டி அந்த ரொட்டியை கீழே விழ செய்யேன்!” அப்படின்னு கேட்டாங்க. விறகு வெட்டி அமைதியா சொன்னாரு. “ நான் எதுக்கு மரத்தை வெட்டனும் இந்த மரம் எனக்கு தீங்கு எதுவும் செய்யலையே?” பாட்டிக்கு பசி அதிகமாயிருச்சு! யாரும் உதவலை!

அப்ப அந்த மரப்பொந்துதுல இருந்து ஒரு எலி வந்துச்சு! பாட்டி அதுக்கிட்ட போய் , காக்கா என்னோட ரொட்டியை தூக்கி வந்துருச்சு! மரம் கிளையை அசைக்க மறுக்குது! இந்த விறகு வெட்டியும் மரத்தை வெட்டி உதவ மறுக்கிறாரு! நீ அவரோட கோடரிக் காம்பை கடிச்சுப் போட்டுரு! அப்படின்னு கேட்டாங்க. எலி கொஞ்ச நேரம் யோசிச்சுது! அப்புறமா சொல்லுச்சு. இந்த விறகு வெட்டி எனக்கு எந்த தீங்கும் செய்யலை! நான் ஏன் அவர் கோடறியை கடிச்சி பாழாக்கணும்! முடியாது. அப்படின்னு தீர்மானமா சொல்லிருச்சு.

அந்த சமயம் பார்த்து பூனை ஒண்ணு அந்த பக்கமா வந்துச்சு! பாட்டி பூனைக்கிட்ட போய், பூனையாரே! பூனையாரே ஒரு உதவி செய்யுங்க! என்னோட ரொட்டியை காக்கா தூக்கிண்டு போயி மரத்துல வைச்சுருக்கு மரம் கிளையை அசைக்க மறுக்குது! விறகு வெட்டி மரத்தை வெட்ட மறுக்கிறாரு எலியும் கோடரியை கடிக்கமாட்டேன்னு சொல்லிருச்சு! எலியை நீங்க பிடிச்சிக்குங்க! அப்படின்னு சொன்னாங்க. “ நீ சொல்றதுல நியாயம் இருக்குது! ஆனா எலி என்கிட்ட எந்த விஷமும் செய்யலையே! அதை நான் எப்படி கொல்வேன்?” அப்படின்னு சொன்ன பூனை ஓடிருச்சு!

அந்த சமயம் பாட்டி வளர்த்த நாய் அங்க வந்துச்சு! பாட்டி அதோட முதுகுல தடவிக் கொடுத்து என்னருமை நாய்க் குட்டியே! நீ இந்த பூனையை கொன்னு போட்டுருன்னு சொன்னாங்க! உடனே நாய் விறைப்பா தன் வாலை நிமிர்த்துக் கிட்டு பூனையை துரத்தி போச்சு! நாய் பூனையை நெருங்கவும், பூனை என்னை விட்டுரு! நான் எலியை பிடிச்சிடறேன்ன்னு எலிமேல தாவுச்சு! பூனையாரே! என்னை விட்டுடு! நான் கோடரியை கடிச்சு போட்டுடறேன்னு எலி கோடரியை கடிக்க ஆரம்பிக்க, விறகு வெட்டி, வேணாம் வேணாம்! நான் மரத்தை வெட்டிடறேன்னு சொன்னாரு விறகுவெட்டி. ஐயையோ! என்னை வெட்டிறாதே! நான் கிளையை அசைச்சு கூண்டை கலைச்சுடறேன்னு சொல்லுச்சு மரம். மரமே மரமே! அப்படி செய்யாதே! என்னோட கூண்டுல என் குஞ்சுகள் இருக்கு! நானே ரொட்டியை கீழே போட்டுடறேன்னு சொல்லிட்டு ரொட்டியை கீழே போட்டது காகம்.

பாட்டி அப்பத்தான் கூட்டில சில குட்டி காகங்கள் இருப்பதை பார்த்தாங்க! அதுக்காகத்தான் காக்கா ரொட்டியை எடுத்துப் போயிருக்குன்னு தெரிஞ்சதும் மனசுக்கு கஷ்டமாயிருச்சு! காக்கா வருத்தபடாதே! இந்த ரொட்டியை நான் எடுத்துக்கறேன்! உனக்கு என்னோட வீட்டுல இருக்கிற சில தானியங்களை தரேன்னு சொல்லிட்டு வீட்டுக்குள்ளே இருந்து சில தானியங்களை வெளியே போட்டாங்க. காகமும் மகிழ்ச்சியா அந்த தானியங்களை பொறுக்கி குஞ்சுகளுக்கு கொடுத்து தானும் தின்னு மகிழ்ச்சியா இருந்தது. பாட்டிக்கும் பசி அடங்கி ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்துச்சு!

(நேஷனல் புக் டிரஸ்ட் வெளியிட்ட ஓர் ஆங்கில கதையை என் பாணியில் மாற்றி இறுதியில் சில மாற்றங்களுடன் தந்துள்ளேன். புத்தகத்தில் காப்பிரைட் குறித்து போட்டிருந்தாலும் இந்த கதை மிகவும் கவர்ந்ததால் என் குழந்தைக்கு ரொம்பவும் பிடிச்சதால் என் தளம் வாசிக்கும் குழந்தைகளுக்காக இந்த பதிவு) நன்றி: நேஷனல் புக் டிரஸ்ட்

உயிரா…! உயிலா…! எடுத்துச்செல்ல..! நிறைவுப்பகுதி

சாய்ரேணு சங்கர்

7.3

ஹாலின் ஜன்னல்கள் அனைத்தும் திறந்திருந்தன. காற்று ‘ஜிலுஜிலு’வென்று வீசியது.

“எங்க வேலையில் நாங்க எத்தனையோ மனிதர்களைச் சந்திக்கிறோம், அவர்களுடைய நல்ல குணங்கள் – தீய குணங்கள், கஷ்ட – நஷ்டங்கள் எல்லாம் நாங்கள் அறிகிறோம். ஆனா நாங்கள் அவற்றால் பாதிக்கப்படுவதில்லை, பாதிக்கப்படவும் கூடாது. ‘ஆல் இன் த டேஸ் வொர்க்’ என்று கடந்து போகும் பக்குவம் எங்களுக்கு வேண்டும்” தன்யா அவளுடைய இயல்புக்கு மாறாக மிக மெதுவான குரலில் ஆரம்பித்தாள்.

“ஆனால் மஞ்சு… அவர்கள் தயாள குணம், தன்னம்பிக்கை, தைரியம் எல்லாமே எங்களைக் கவர்ந்தது. அவர்கள் மரணம்… எல்லாவற்றையும் தத்வரீதியாய் எடுத்துக் கொள்ளும் எங்க தர்மாவின் கண்கள்கூடக் கலங்கிவிட்டது. என்னாலோ அவங்க மரணத்தை ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லை. இன்னும் மஞ்சு இங்கே… அவங்க பிறந்து வளர்ந்த வீட்டில்… அவங்கமீது மிகுந்த அன்புகொண்ட அவங்க அப்பாவுடன்… இருக்காங்க… என் பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்காங்க என்றே தோன்றுகிறது…”

அறைக்குள் வீசிய காற்றில் ஏதோ அமானுஷ்யம் கலப்பதை இப்போது எல்லோருமே உணர்ந்தார்கள்.

“மஞ்சுவைக் கொல்லத் துடிக்கிறவருடைய அவசரத்திற்கு என்ன காரணம் என்பதற்கு நாங்க எப்படித் தவறான ஒரு முடிவை எடுத்தோம் என்பதைத் தர்ஷினி உங்களுக்கு எடுத்துச் சொன்னாள். அதாவது, இந்த முயற்சிகளில் தெரிந்த டெஸ்பெரேஷனுக்குக் காரணம் அதீதமான கோபம் அல்லது பழி உணர்வு என்று நாங்கள் நினைத்தது தவறு என்பது ஆனந்தைப் பற்றி அறிந்தவுடன் தெரிந்தது. ஆனந்தை விட்டாலோ மஞ்சுமீது கோபம் கொள்ளக் கூடியவர்கள் யாருமே இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

“அப்போது டெஸ்பரேஷனுக்குக் காரணம் ஆத்திரமல்ல என்றால் அவசரமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. அப்படி அவசரப்படுவதற்கு என்ன காரணமாக இருக்கலாம்? என்ன முக்கியமான சம்பவம் சமீபகாலத்தில் நடக்கவிருக்கிறது?

“இதைத்தான் நான் சிந்தித்துக் கொண்டே இருந்தேன். அப்போது தர்மா இந்த வழக்கோடு சம்பந்தப்பட்ட மூவர் ஒரே விஷயத்தைப் பற்றி முரண்பாடான ஸ்டேட்மெண்ட்களைச் சொன்னதாகச் சொன்னான். அது அவனை உறுத்தியது, ஆனால் அதன் முக்கியத்துவம் என்ன என்பதை அவனால் உணர முடியவில்லை. அப்படி ஒன்று இருப்பதாகவே எங்கள் யாருக்கும் தோன்றவில்லை.

“ஏனெனில் அந்த விஷயம் மிகச் சாதாரணமானது. அதாவது, மஞ்சுவின் அப்பா காலமானது எப்போது என்ற விஷயம். ஏறத்தாழ ஏழு வருஷம் என்றான் அவினாஷ், ஏழு வருஷம் முடிந்துவிட்டது என்றான் சுதாகர், ஆறு வருஷம் என்றான் ரமேஷ். இதில் அவினாஷ் சொன்னதே உண்மை என்று தெரிந்துகொண்டோம். மற்றவர்களில் ஒருவர் தவறாகச் சொல்லாமல் வேண்டுமென்றே பொய் சொல்கிறார் என்றால், எதற்காக இந்த விஷயத்தில்? அவர் காலமானது ஆகிவிட்டார். எப்போது மடிந்திருந்தால் என்ன?

“இது என்னை உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. ஏழு, ஏழு என்று என் மனம் ஜபித்துக் கொண்டே இருந்தது. இதற்கிடையில் நானும் தர்ஷினியும் இந்தக் கேஸ் பற்றி டிஸ்கஸ் செய்தபோது, சற்றுமுன் தர்ஷினி கூறியதை அவள் என்னிடம் கூறினாள் – “மஞ்சுவின் அருகிலோ அதே வீட்டிலோ இல்லாத, மிகுந்த ஆத்திரமோ, அவசரமோ உள்ள ஒருவர்தான் இதைச் செய்திருக்க வேண்டும்” என்பது அவளுடைய தீர்மானம். அதாவது டெஸ்பரேஷனோடு கூட அருகில் இல்லாமை என்பதையும் அவள் சேர்த்துக் கொண்டாள். மோட்டிவ், ஆப்பர்ச்சூனிட்டி எல்லாம் பார்க்காமல் வெறுமே இந்தக் கண்டிஷனுக்குப் பொருந்தி வருபவர் யார் என்று பார்த்தேன்.

“அதாவது, மஞ்சுவுடைய ப்ளான்ஸ் உடனுக்குடன் தெரியாமல், அந்தந்த நேரத்தில் அவளைப் பின்தொடர்வதன் மூலம், அல்லது அவளைச் சந்திப்பது, தொலைபேசியில் பேசுவது மூலம் அறிந்து அவ்வப்போது திட்டம் தீட்டுபவர்! இந்த வழக்கில் சம்பந்தப்பட்டவர்களில் ரமேஷும் மனோஜும் உடனே விலகுகிறார்கள். மீதமிருப்பவர்கள் ஆனந்தும் சுதாகரும். ஆனந்த் ஒரு தனி என்ட்டிட்டி அல்ல, ரமேஷோடு சேர்ந்தவர் என்ற வகையில் அவரும் விலகுகிறார்…”

சுதாகர் பதறி எழுந்து நின்றான்.

“உட்காருங்க சுதாகர்” என்றாள் தன்யா நட்புடன். தொடர்ந்து “சுதாகரைச் சந்தேகப்படவே முடியவில்லை. ஏனெனில் அவருக்கு மஞ்சுவின் மறைவால் லாபம் ஏதுமில்லை, நஷ்டம் இருக்கிறது, அவள்மேல் கோபம் ஏதுமில்லை, சொல்லப் போனால் அவர் அவளிடம் மிகுந்த நன்றியோடு இருக்க வேண்டும்!” என்றாள்.

சுதாகர் மெதுவாக அமர்ந்தான்.

“இதற்கிடையில் சமீபத்தில் நடக்கவிருக்கிற சம்பவம் என்னவாக இருக்கும் என்று யோசித்தபோது, மஞ்சுவின் அப்பா இறந்த ஏழாவது வருஷம் முடிவடைகிறது என்பதைக் கொள்ளலாமா என்று நான் யோசித்தேன், அதற்கு முக்கியத்துவம் இல்லை என்று விட்டுவிட்டேன் என்று சொன்னேன். இல்லை, அது முக்கியம்தான் என்பதை ரமேஷ் தற்செயலாக என்னிடம் சொன்னார்.”

“நானா?” என்றான் ரமேஷ் வியப்புடன்.

“ஆமா, மஞ்சுவோட அப்பா காசியில் கங்கை நதியில் ஜல சமாதி ஆனார்னு எங்ககிட்ட சொன்னீங்க.”

“ஸோ?” என்றான் ரமேஷ் குழப்பத்துடன்.

“கங்கை நதியில் ஜல சமாதி ஆனவர்களுடைய உடல் அத்தனைச் சுலபத்தில் கிடைக்காது. சில நேரங்களில் கிடைக்காமலே போய்விடுவதும் உண்டு. உடல் கிடைக்காவிட்டால், மறைந்தவருடைய உயில் ஏழு வருஷங்களுக்கு அமுலுக்கு வராமல் நிறுத்தி வைக்கப்படும். அவர் ஏழு ஆண்டுகள் வரையில் ‘காணாமல் போனவராகக்’ கருதப்படுவார். ஏழு ஆண்டுகள் முடிந்தும் அவர் திரும்பி வரவில்லையென்றால், அவர் இறந்தவராகக் கருதப்பட்டு உயில் நிலுவைக்கு வரும்.

“நான் சொல்வது எல்லோருக்கும் புரிந்திருக்கும். இந்த நிமிஷம் வரை, மஞ்சு அவள் அப்பாவின் சொத்துகளுக்கு ஏகபோக உரிமைக்காரி அல்ல! ஆனால் இந்த விஷயம் யாருக்கும் நினைவில் இல்லை. வெகுகாலமாக மஞ்சு தன் அப்பாவின் சொத்துகளையும் வியாபாரத்தையும் நிர்வகித்து வருகிறாள். காசிக்குப் போவதற்கு முன் அவளுக்குப் பவர் ஆஃப் அட்டர்னியும் அவளோட அப்பா கொடுத்திருக்கார். எனவே லீகலா சொத்து அவள் பேரில் இன்னும் மாறவில்லை என்பது ஒரு பொருட்டாகவே இல்லை.

“ஆனால், உயில் நிலுவைக்கு வருவதற்கு முன்பே மஞ்சு இறந்துவிட்டால், அவளுடைய அப்பாவின் அடுத்த வாரிசான சுதாகருக்குச் சொத்துக் கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது!

“ஆனால் இதில் சட்டச் சிக்கல்கள் வரலாம். உயில் எழுதியவரின் எண்ணம் மஞ்சுவிற்குச் சொத்தைத் தருவதுதான் என்பதால், மஞ்சுதான் வாரிசு, அவளுக்கு நான் வாரிசு அல்லது குழந்தைகள் வாரிசு என்று ரமேஷ் கேஸ் போடலாம். அதோடு ஏழு வருஷங்களும் கிட்டத்தட்ட முடிந்துவிட்டது, இந்த ஏழாண்டுக் காத்திருத்தல் என்பது ஒரு சம்பிரதாயம்தான் என்று வாதாடலாம். இந்நிலையில் ரமேஷ் போன்ற படித்த, சாமர்த்தியசாலியான, பெரிய இடத்துத் தொடர்புகள் உடையவருக்கு எதிராய்த் தன்னால் நிற்க முடியுமா என்று சுதாகர் பயப்பட வாய்ப்புள்ளது.

“முதலில் இந்த ஏழாண்டுகளாகத் தோன்றாத ஒரு விஷயம் இப்போது சுதாகருக்கு எப்படித் தோன்றியது? எப்படி அவருக்குத் தைரியம் வந்தது? என்று யோசித்தேன். அந்த நேரத்தில் தற்செயலாக எனக்கு ஒரு க்ளூ கிடைத்தது, அது ஒரு விபரீதமான எண்ணமாக மாறியது!

“க்ளூவை முதலில் சொல்லிவிடுகிறேன். இங்கே கோவிட்டினால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு உறவினரை மஞ்சு தங்க வைத்திருக்கிறாள் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். அவரைக் கவனிக்க ஆண் நர்ஸ் ஒருவர் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவர் ஜீவி ஹாஸ்பிடல்ஸ் என்ற ஐடி கார்ட் அணிந்திருப்பதை நான் கவனித்திருந்தேன்.

“தற்செயலாக மஞ்சுவை அட்மிட் செய்ததும் ஜீவி ஹாஸ்பிடலாகவே இருந்தது. மஞ்சுவின் நிலை குறித்து டாக்டரிடம் பேசிய நான், பொதுவாகத் தமிழ்நாட்டில் கோவிட் பாதிப்பு நிலை, தடுப்பூசிகள் என்று பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் ஹாஸ்பிடலில் பெட் கிடைக்காத நிலையையும், அதனால் பலரை வீட்டிலேயே தனிமைப்படுத்த வேண்டியிருப்பதையும் கூறினார்.

“அப்போது நான் அவ்வாறு வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கு நீங்கள் அட்டெண்டர் அனுப்புவதால் பிரச்சனை இல்லை என்றேன். ஜீவி ஹாஸ்பிடலிலிருந்து அப்படி அட்டெண்டர்கள் யாரும் அனுப்பப்படுவதில்லை என்ற அதிர்ச்சிகரமான உண்மையை டாக்டர் அப்போது என்னிடம் சொன்னார்!

“நான் குழம்பினேன். யாரோ ஒருவன் அட்டெண்டர் என்ற பெயரில் மஞ்சுவையும் சுதாகரையும் ஏமாற்றுகிறான் என்ற அளவிற்குத்தான் அப்போது என் எண்ணம் இருந்தது. இப்போது மஞ்சு இருக்கும் நிலையில் இதைக் கிளப்ப வேண்டாம் என்று விட்டுவிட்டேன்.

“என்றாலும் இந்தப் பேஷண்ட் யார் என்று விசாரித்தேன். அவர் ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்து மயங்கி விழுந்துவிட்டார், அவருடைய பைகளை ஆராய்ந்தபோது கிடைத்த போன் நம்பரை அழைத்திருக்கிறார்கள் என்றவரை உண்மை. ஆனால் அவருக்குக் கோவிட் இல்லை. அவர்கள் அழைத்த நம்பர் மஞ்சுவுடையதல்ல, இந்த வீட்டு லேண்ட்லைன். கால் அட்டெண்ட் செய்தது சுதாகர்.

“என்னடா இது தலைவலி என்ற எண்ணத்திலேதான் சுதாகர் அந்த மனிதரைப் பார்க்க ஆஸ்பத்திரிக்குச் சென்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் யாரோ தூரத்து உறவினர் என்று அவன் எண்ணியிருந்தவர் அவனுடைய அப்பாதான் என்று அறிந்தபோது அவன் எவ்வளவு அதிர்ச்சியடைந்திருப்பான்!”

இந்த இடத்தில் எல்லோருமே “ஹா” என்று அதிர்ந்தார்கள்.

“ஆம், மிஸ்டர் சபாபதி, மஞ்சு மற்றும் சுதாகரின் அப்பா, கங்கையில் மூழ்கி இறக்கவில்லை. தலையில் அடிபட்டுக் கடைசி நிமிடத்தில் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கிறார். ஆனால் அவர் யாரென்று அவருக்கே தெரியவில்லை. அம்னீஷியாவால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார். எனவே காசியிலேயே ஒரு ஆசிரமத்தில் இருந்திருக்கிறார்.

“சமீபத்தில் அவருக்கு சிறிதுசிறிதாக நினைவுகள் திரும்பியிருக்கிறது. தன் குடும்பத்தினரைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மேலோங்க, எப்படியோ அவர் சென்னை வந்துவிட்டார். இங்கே அவர்மீது ஏதோ வண்டி மோதிவிடவே, அவரை அருகிலிருந்த ஆஸ்பத்திரியான ஜீவிக்கு அழைத்து வந்திருக்கிறார்கள்.

“சுதாகர் ஆபத்தாக ஒன்றும் அடிபடாத நிலையில் அவரை வீட்டுக்கு அழைத்து வந்துவிட்டான். அப்போதுதான் அவனுக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.

“அப்பா உயிருடன் இல்லையென்றால், சொத்து மஞ்சுவுக்கு. அப்பா இப்போது வந்துவிட்டாரே, அவரை உயிலை மாற்றி எழுத வைத்தால்? இந்த எண்ணம் வந்ததும் அவன் அதை மாற்றிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அவன் அப்பா உயிலை அவனுக்குச் சாதகமாக எழுதவே மாட்டார்.

“ஆனால் வேறொரு வழி இருக்கிறது! அதாவது சபாபதியின் உயில்படி அவருக்கு முன்னால் மஞ்சு இறந்துவிட்டால், அடுத்த வாரிசு சுதாகர் என்று எழுதியிருக்கிறார். (சொத்து அவளுக்கு வந்தபின் மஞ்சு மடிந்தால் அது ரமேஷுக்குத்தான் போகும்.)

“ஆக, சபாபதி இறப்பதற்கு முன் எப்படியாவது மஞ்சுவைக் கொன்றுவிட வேண்டும். அவள் இறந்து சில காலத்திற்குப் பிறகு, சபாபதி உயிரோடு இருப்பது இப்போதுதான் அவனுக்குத் தெரிந்ததுபோல் காட்டிக்கொண்டு அவரைக் குடும்ப வக்கீல் போன்றவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி அவர் சபாபதிதான் என்று நிரூபிக்க வேண்டும். அப்புறம்… அவர் உயிலை மாற்றிவிடாதபடி பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்…”

இதன் அர்த்தம் என்ன என்று அனைவரும் புரிந்துகொள்ளச் சில விநாடிகள் ஆனது.

“மஞ்சுவைக் கொல்ல வேண்டும். மஞ்சு மரணமடைந்து ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு சபாபதி வெளியே வர வேண்டும். அதிலிருந்து ஒரு வாரம் அவர் உயிருடனிருந்தால் போதும். இது சரியாக நடந்தால், பதினைந்து நாளிலிருந்து ஒரு மாதத்திற்குள், பதினைந்தாயிரம் ரூபாய் மாதச் சம்பளக்காரன் சுதாகர், 200 கோடிக்கு அதிபதி!

“சாமர்த்தியமாக மஞ்சுவைக் கேட்டுச் செய்வதுபோல் ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்கி, அப்பாவை வீட்டிலேயே மறைத்துவைத்தான். அவரை மயக்கத்திலேயே வைத்து, கோவிட் நோயாளி என்று பொய்சொல்லி அவர் அருகில் யாரும் போகவிடாமல் செய்து, தன் கூட்டாளி ஒருவனைக் காவலுக்கும் வைத்தான்.

“அதன்பின் மஞ்சுவைக் கொல்ல அவனுடைய முயற்சிகள் ஆரம்பமாயின. விபத்துபோல் காட்ட அவன் செய்த முயற்சிகள் தோல்வியடையவே, முடிவில் அவளைக் கத்தியால் தாக்கிவிட்டு ஓடிவிட்டான்.”

“அடப்பாவி!” என்றான் ரமேஷ் தன்னையறியாமல்.

“அவசரப்படாதீங்க அத்தான். இதெல்லாம் வெறும் கற்பனை. இவங்களால் எதையும் நிரூபிக்க முடியாது” என்றான் சுதாகர் தைரியமாக.

“உன் அக்கா செத்த அன்னிக்கே வெற்றி மயக்கத்தில் லிக்கர் வாங்க நீ உன் அட்டெண்டர் தோஸ்தை அனுப்பினியே, அதுகூடக் கற்பனையா?” என்றாள் தன்யா முறுவலித்து.

“மஞ்சுவின் மரணத்திற்குப் பிறகு நீ என்ன பண்றேன்னு பார்க்க நான் நைட் பூரா தோட்டத்தில் மறைஞ்சிருந்தேன். உன் தோஸ்த் வெளியே போயிட்டு லிக்கரும் கையுமா என்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டான். அன்பா விசாரிச்சதில் பெரும்பாலும் உண்மையைச் சொல்லிட்டான். வெளியே அச்யுத் கஸ்டடியில் இருக்கான்” என்றான் தர்மா.

“பாவம்! உங்கிட்ட மாட்டினானே! விசாரிக்கறேன்னு தோலை உரிச்சிருப்பியே” என்றான் போஸ்.

“சே! அதெல்லாம் ஏன் பண்ணப் போறேன்? ஆஃப் த ரெகார்ட், ஆமாம்” என்றான் தர்மா.

போஸ் சிரித்தான். “இந்தத் தர்மா அப்பாவின்னு நினைக்கிறவங்க எல்லோருக்கும் சொல்லிக்கறேன் – ஏமாறாதீங்க! இவன் ராமன் பரசுராமன் பரம்பரை! க்ஷத்ரியன்!” என்றான்.

“இராஜராஜ சோஜன்! மதுரையை மீட்ட சுந்தரபாண்டியன்! சொல்லிண்டே போவியா?” என்றான் தர்மா.

இந்த உரையாடலை நல்லவேளையாக யாரும் கவனிக்கவில்லை.

“ம்ஹும், ஒரு திருடனுடைய வார்த்தையை நம்பி என்னைக் குற்றவாளின்னு சொல்லிட்டீங்க! இதையெல்லாம் நீங்க நிரூபிக்க வேண்டிவரும். என் அக்காவை நானே…” என்ற சுதாகரை இடைமறித்தாள் தன்யா.

“உண்மைதான் சுதாகர். நீதான் குற்றவாளின்னு எங்களால் நிரூபிக்க முடியாதுதான். சட்டத்தால் உன்னைத் தண்டிக்க முடியாது, உனக்கு உன் அக்காவே தண்டனை கொடுப்பா” என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் அறைக்கதவு “ழே…” என்ற சப்தத்துடன் மெதுவாகத் திறந்துகொண்டது.

வாயிலில்… ரத்தக்கறைகள் நிரம்பிய தோற்றமாய்… மஞ்சு! அவள் கையில் நீண்ட கத்தி.

எல்லோரும் அதிர்ந்து எழுந்தார்கள்.

“அக்கா!” என்று அலறினான் சுதாகர். “நான் உன்னைக் கொன்னது தப்புதான். என்னைக் கொன்னுடாதே அக்கா! கொன்னுடாதே அக்கா!” மயங்கி விழுந்தான்.

“மஞ்சு!…” என்று திகைத்தான் ரமேஷ்.

“சாரி, இது ஆவி இல்லை, மஞ்சுதான். அவங்க நேற்றிரவே ஆபத்துக் கட்டத்திலிருந்து வெளியே வந்துட்டாங்க. சுதாகர்மீது எனக்கு அப்போதுதான் சந்தேகம் விழுந்திருந்தது. ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தாலும் அச்யுத் நான் கேட்டவைகளை விசாரிச்சுத் தகவல் அனுப்பிட்டே இருந்தான். என் சந்தேகத்தில் அர்த்தம் இருக்குன்னு தெளிவாச்சு. ஆனா அரெஸ்ட் பண்ண ஆதாரங்கள் இல்லை. அவனோ ஆஸ்பத்திரிலயே இருந்தான். மஞ்சுவை முடிக்கச் சந்தர்ப்பம் பார்த்துட்டிருந்தான். ஆனா எப்படி நடிச்சான் தெரியுமா? நான் நினைக்கறது தப்போன்னு எனக்கே பலதடவை தோன்றியது.

“அவனைப் பிடிக்கும்வரை மஞ்சுவுக்கு ஆபத்து ஏற்படாம இருக்கவும், அவனைக் கன்ஃபெஸ் பண்ண வைக்கவும் டாக்டர் மற்றும் போலீஸின் சம்மதத்தோடும் ஒத்துழைப்போடும் நான் நடத்திய நாடகம் இது. உங்கள் எல்லோருக்கும் அதனால் ஏற்பட்ட மனவருத்தத்திற்கு மன்னிப்புக் கேட்கிறேன்” என்றாள் தன்யா.

7.4

ஒரு மாதம் கழிந்திருந்தது.

“சீக்கிரம் வாங்க மம்மி” என்று மஞ்சுவை இழுத்துக் கொண்டு ஓடினார்கள் அவினாஷும் அனன்யாவும். சற்றுத் தொலைவில் ராட்சத பலூன் அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தது. அதன் அருகிலேயே தர்மா, தன்யா, தர்ஷினி.

“நீங்க போங்களேன்” என்றாள் மஞ்சு அருகே வந்ததும்.

“சரியாப் போச்சு, நீங்கதான் வரணும். பழைய மஞ்சுவா, கடந்தகாலத்தைத் தூக்கிப் போட்டுட்டு, தன்னம்பிக்கையோடு, உற்சாகமா” என்றாள் தன்யா.

மஞ்சு பெருமூச்சோடு பலூனை நெருங்கினாள்.கூடையின் உள்ளிருந்து இரு கைகள் நீண்டன. அலறப்போனவள், அவை தர்மாவுடையது என்று கண்டதும் தெளிந்தாள்.

“கமான் மஞ்சு, ஏறுங்க. யூ கான் ஹோல்ட் மீ” அவள் தயங்குவதைக் கண்டதும் “என்னைத் தம்பி மாதிரி நினைச்சுக்குங்க” என்றான் தர்மா.

மஞ்சு சுருங்கிப் போனாள். தர்மா புன்னகைத்தான். “நான் உங்களைக் கீழே தள்ளுகிற தம்பி இல்லைம்மா, ஏற்றிவிடக் காத்திருக்கிற தம்பி. வாங்க மஞ்சு” என்றான்.

மஞ்சுவின் முகம் மெல்ல மலர, அவன் கையைப் பிடித்துத் துள்ளி மேலே ஏறினாள்.

“நீ எங்க அண்ணான்னு நினைச்சா எங்களுக்கு எவ்வளவு பெருமை தெரியுமா?” என்றாள் தர்ஷினி, தர்மாவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு.

“உனக்கு இப்போ பெருமை. எனக்கு உங்க ரெண்டு பேரை நினைச்சு எப்போதும் அதே பெருமை” என்றான் தர்மா.

“இன்னாது, நாங்க உனக்கு அண்ணான்னு உனக்குப் பெருமையா?” என்றாள் தன்யா.

“மொக்கை ஜோக்” என்று வலிக்காமல் அவள் தலையில் குட்டினான் தர்மா.

ஆறு புன்னகை முகங்களைச் சுமந்துகொண்டு பலூன் உயரே, உயரே போய்க் கொண்டிருந்தது.

(சுபம்)

உயிரா…! உயிலா…! எடுத்துச்செல்ல!

சாய்ரேணு சங்கர்

7 க்ளைமேக்ஸ் – முதல் பகுதி

7.1

மறுநாள் காலை. மஞ்சுவின் சித்தி வீடு.

அழுதழுது களைத்து அப்போதுதான் சற்றுத் தூங்கியிருந்தார்கள் அவினாஷும் அனன்யாவும். அவர்களோடே அமர்ந்திருந்தாள் சித்தி.

சுதாகர் ஹாலில் அக்கடாவென்று அமர்ந்தபோது, வாயில் மணி அடித்தது.

“யார் வந்திருப்பாங்க! சே! நிலைமை புரியாம தொந்தரவு!” என்று வெறுத்துக் கொண்டே போய்க் கதவைத் திறந்தான்.

தன்யாவும் தர்ஷினியும் உள்ளே நுழைந்தார்கள்.

“என்ன சுதாகர், குழந்தைகள் எங்கே?” என்று கேட்டாள் தன்யா.

“இப்பதான் தூங்கறாங்க” என்றான் சுதாகர்.

“பாவம், தூங்கட்டும். நாங்க எதுக்கு வந்தோம்னா, தன் மனைவியோட உடலைப் பார்க்கணும்னு ரமேஷ் அடம்பிடிக்கறார்…”

“முடியவே முடியாது!” எண்று கூவினான் சுதாகர். “அவளைக் கொன்ன படுபாவி அவன்! அவளைப் பார்க்க விடவே மாட்டேன்! விடவே மாட்டேன்!” என்று அலறினான்.

“சுதாகர்! கம்ப்போஸ் யுவர்செல்ஃப்” என்று அவனைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றாள் தன்யா.

சுதாகர் மெதுவாக அடங்கினான்.

“ஆயிரந்தான் இருந்தாலும் மஞ்சு ரமேஷோட மனைவி. அவர் அவங்க உடலைப் பார்க்கறதை நாம தடுக்க முடியாதுன்னு நினைக்கறேன். அவரை அழைச்சுக்கிட்டு போலீஸை முதலில் இங்கே வரச் சொல்லியிருக்கேன்” என்றாள் தன்யா.

“இங்கே ஏன் வரணும்? அக்காவோட… ரிமெய்ன்ஸ்… ஹாஸ்பிடல்ல இல்ல இருக்கு?” என்றான் சுதாகர் சந்தேகமாக.

“இங்கே ஒரு இன்ஃபார்மல் செஷன். ரமேஷோட வக்கீலும் வரார். ரமேஷுக்கு எதிரா வலுவான சாட்சியங்கள் எதுவுமில்லைன்னு சொல்லி அவர் மனைவியையும் குழந்தைகளையும் பார்க்க அனுமதி கேட்டிருக்கார். ஆனா நாம உங்க மனோநிலையை எடுத்துச் சொல்லி, அதோட மஞ்சுவோட கொலையும் அதற்கு முந்தைய கொலை முயற்சிகளும் எப்படி நடந்ததுன்னு சந்தேகத்திற்கிடமின்றி விளக்கிட்டா நாம சொல்றதைப் போலீஸ் கேட்பாங்கன்னு தோணிச்சு. அப்படியே அக்யூஸ்ட் கிட்டருந்து ஒரு கன்ஃபெஷன் வாங்க முடிஞ்சுட்டா நல்லது. கொடூரமான கொலைகாரன் இனி அந்தக் குழந்தைகளையாவது பார்க்காமல் நாம தடுக்க முடியுமே!”

“சரியா சொன்னீங்க! பாவம், மஞ்சுதான் எங்க எல்லாரையும் விட்டுப் போயிட்டா. அங்கே ஆஸ்பத்திரியில் போஸ்ட்மார்ட்டத்துக்குக் காத்திருக்கறது வெறுங்கூடு! அதை வேணும்னா அவன் பார்த்துட்டுப் போகட்டும். குழந்தைகளை அவன் பார்க்க நான் அனுமதிக்கவே மாட்டேன்” என்றான் சுதாகர் ஆவேசமாக.

“ஓகே. உள்ளே வாங்க போஸ்” என்றாள் தன்யா.

போலீஸ் கான்ஸ்டபிள்கள் புடைசூழ உள்ளே நுழைந்தான் போஸ். அவர்களுக்கு இடையில் கைவிலங்கோடு தெரிந்தான் ரமேஷ். ஒரே நாளில் உடைந்து நொறுங்கிப் போயிருந்தான். கூடவே ஆனந்த்.

அவனைக் கண்டதுமே பாய்ந்தான் சுதாகர். “டேய்!” எண்று கத்தி அவன் சட்டையை உலுக்கினான். “என்னடா தப்புப் பண்ணினா என் அக்கா உனக்கு? எல்லோருக்குமே நல்லது நினைக்கறதையும் நல்லது செய்யறதையும் தவிர அவளுக்கு வேறொன்றும் தெரியாதேடா!” என்று கோபத்துடன் கத்தினான்.

“வாயை மூடு! இன்னும் என் அண்ணன்தான் கொலை பண்ணினான்னு ப்ரூவ் ஆகல. வேற யாரோ பண்ணிட்டு அவன் மேல பழியைப் போட்டிருக்காங்க” என்றான் உள்ளே வந்துகொண்டிருந்த மனோஜ்.

“அடடே! வேற யாருப்பா கொலை பண்ணினாங்க? பாலஸ்தீனத் தீவிரவாதிகளா? உன் அண்ணன் இல்லைன்னா இதைப் பண்ணியிருக்கக் கூடிய ஆள் நீ ஒருத்தன்தான்…”

“உளறாதே! எனக்கு எதுவும் தெரியாது” என்றான் மனோஜ்.

“அப்படிச் சொல்லிட்டா எப்படி மனோஜ் சார்? உங்களுக்கும் இந்தக் கேஸில் பல விஷயங்கள் தெரியுமே? அதையெல்லாம் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரத்தானே நாமெல்லாம் இங்கே கூடினது” என்றா தன்யா குறுஞ்சிரிப்புடன்.

மனோஜ் அவளைப் பயமாய்ப் பார்த்தான். “மிஸ் தன்யா, நீங்க தப்பாய்ப் புரிஞ்சுக்கிட்டு…”

“எக்ஸா…க்ட்லி! தவறான புரிதல். அதுதான் இந்தக் கேஸில் நாங்க பண்ணிட்ட தப்பு. இல்லேன்னா… பாவம், மஞ்சு இப்போ நம்மிடையே இருந்திருப்பாங்க” என்றாள் தன்யா.

“இப்போ சரியா புரிஞ்சுக்கிட்டதை எங்களுக்குச் சொல்லலாமே. நேரம் ஆகிட்டே இருக்கு” என்று நினைவுபடுத்தினான் போஸ்.

“டெஃபெனட்லி. எல்லோரும் உட்காருங்க” என்றா தன்யா.

“எங்க உங்க ப்ரதர்? அவர் வரலியா?” என்று கேட்டான் சற்றுத் தெளிவடைந்திருந்த சுதாகர்.

“இதோ நானும் வந்துட்டேன்” என்று சொல்லியவாறே உள்ளே நுழைந்தான் தர்மா.

“என்ன தோஸ்த், தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து அப்படியே வரியா? தலையெல்லாம் கலைஞ்சிருக்கு, சட்டை கசங்கிருக்கு?” என்று ரகசியமாகத் தன் நண்பன் தர்மாவிடம் கேட்டான் போஸ்.

“யார் தூங்கினா எழுந்து வரதுக்கு? ரெண்டு அல்லிராணிகளுக்கு அண்ணனா பொறந்தா இப்படித்தான்” என்று எரிச்சலுடன் கிசுகிசுத்தான் தர்மா.

“என்ன சொல்ற?” என்று போஸ் குழப்பத்துடன் கேட்பதற்குள் அந்த ஹாலில் எல்லோரும் அமர்ந்து தர்ஷினி நடுவில் வந்து நின்றாகிவிட்டது.

7.2

ஹாலில் எதிர்பார்ப்பு நிறைந்த மௌனம் நிலவியது. முக்கியமாகப் போஸ் அடுத்து வருவதை மிக ஆவலாக எதிர்பார்த்தான். இது போன்ற செஷன்களில் அவன் முன்பும் பங்குபெற்றிருக்கிறான். உண்மையைச் சொல்லப் போனால் இந்த செஷன்கள் நடப்பதே அவனுக்காகத்தான்! ஒரு குற்றம் நிகழ்ந்தது யாரால், எப்படி, ஏன் என்பது குறித்து தன்யாவும் தர்ஷினியும் துப்பறிந்து அறிந்தவற்றை அவன் ஒரு வழக்காகச் சமைக்க உதவியாக விளக்கிச் சொல்வார்கள்.

கான்ஃபரன்ஸ் ஹாலில் சேர்மனைப் போன்று போஸ் கம்பீரமாக அமர்ந்திருக்க, தர்ஷினி தன் மெல்லிய குரலில் பேச ஆரம்பித்தாள்.

“மஞ்சு… மரணம். இந்த இரண்டு வார்த்தைகளும் வாக்கியமாக ஆகிடக் கூடாதுன்னு எங்களிடம் ஒருவர் சொன்னார். ஆனா துரதிர்ஷ்டவசமா அது நடந்துடுச்சு. அதற்காக அநேகமாக இங்கிருப்பவர்கள் எல்லோருமே, மஞ்சுவைப் பல வருடங்களாக அறிந்தவர்கள் முதல் அவளைப் பற்றிக் கேள்வி மட்டுமே பட்டவர்கள் வரை, வருத்தப்படுகிறோம். அந்த வாக்கியத்தை உண்டாக்கத் துடித்தவர் யார் என்பதுதான் நம் முன்னிருக்கும் கேள்வி.

“இது போன்ற… சந்திப்புகள்… நாங்க முன்பும் நடத்தியிருக்கோம். எப்போதுமே யார் என்ற கேள்விக்குப் பதிலளிப்பதாக மட்டும் இவை அமையாது. ஏன், எப்படி என்ற கேள்விகள், வாடகைக் கொலையாளி உள்ள வழக்குகளில் – கொலையாளி அல்லது கொலைக்குத் தூண்டியவர் இவர்கள் இருவரும் யார் யார், முக்கியமாகக் கொலையாளி இவர்தான் என்று சந்தேகத்திற்கிடமின்றி நிரூபிக்கும் ஆதாரங்கள் – இவைகளையும் இங்கே பேசுவோம். சில நேரங்களில் யார் என்பது தெரிந்துவிடும். மற்ற டீட்டெயில்ஸ்தான் தெரிய வேண்டியிருக்கும். ஒவ்வொரு தடவையும் சஸ்பென்ஸ் வைக்க இது அகதா க்ரிஸ்டி கதையில்லை, நிஜம்.

“முதலில் இந்தக் கேஸில் எல்லோர் மனதிலும் இருக்கிற மிக அடிப்படையான கேள்விக்குப் பதில் சொல்லிடறேன். யார் சொல்லி நாங்க இந்தக் கேஸில் சம்பந்தப்பட்டோம் என்பது! மஞ்சுவுடைய குழந்தைகள் அவினாஷும் அனன்யாவும் சொல்லித்தான் நாங்க இதில் ஈடுபட்டோம். தங்களோட தாயார் உயிருக்குத் தொடர்ந்து யாரோ ஆபத்து ஏற்படுத்தறதாகவும், அது அவங்க அப்பாதான்னு அவங்க சந்தேகப்படறதாகவும் சொன்னாங்க…”

ரமேஷ் அதிர்ச்சியாக அவளைப் பார்த்தான்.

“நாங்க கிளற ஆரம்பிச்சோம். மஞ்சுவின் உயிருக்கு ஒருவர் குறிவைக்க முக்கியக் காரணம் என்று எங்களுக்குப் பட்டது – மஞ்சுவின் அளப்பரிய சொத்து. எனவே நாம் முதலில் சந்தேகப்பட வேண்டியது, மஞ்சுவின் மரணத்திற்குப் பிறகு அதனை அடையப் பாத்தியதைப்பட்டவர்களையே. மஞ்சுவிற்கு ஒரு தம்பி இருந்தாலும், சொத்து ஏகபோகமாக மஞ்சுவிற்கே அவள் தந்தையால் தரப்பட்டது. எனவே, மஞ்சு உயில் எதுவும் எழுதாத காரணத்தால், அவளுக்குப் பிறகு அது next of kin முறைப்படி அவள் கணவனைச் சேரும்.

“ஒரு முக்கியமான, அதாவது, எங்களுக்கு முக்கியமான ஒரு விஷயத்தை இங்கே ஒத்துக்கறேன். இந்தக் கேஸை உண்மையில் ஸால்வ் பண்ணியது, எங்கள் நிறுவனத்தின் தலைவன் தர்மாதான்! அவன் தன் இண்டியூஷன் மூலமாக இந்தக் கேஸின் முக்கியமான இரண்டு விஷயங்களை அடையாளம் காட்டிவிட்டான். எங்களுக்கு அவற்றின் அர்த்தம் புரிந்து, வழக்கை விளக்கத்தான் நேரமாகிவிட்டது – அதற்குள் நாம் மஞ்சுவையும் இழந்துவிட்டோம்…”

தர்ஷினி நிறுத்தினாள். எல்லோரும் தர்மாவை “இவனா?” என்ற வியப்புப் பார்வை பார்த்தார்கள். தர்மாவின் முகம் “சித்திரத்தின் அலர்ந்த செந்தாமரை” போல் இருந்தது.

“மஞ்சுவைக் கொல்ல நடந்த முயற்சிகளைப் பற்றிக் கேட்ட உடனேயே தர்மா இந்த வழக்கை ஒரே வார்த்தையில் வகைப்படுத்தினான் – டெஸ்பரேஷன்! இந்தக் கொலை முயற்சிகள் விபத்தைப் போல காட்டப்பட்டாலும், வெற்றியடையும் என்று நிச்சயமாகச் சொல்லமுடியாது, மஞ்சுவைத்தவிர மற்றவர்களும் பாதிக்கப்படலாம். அதாவது, ஆத்திரமாக, அவசரகோலமாகத் திட்டமிடப்பட்டவை என்று சொல்லலாம். இல்லையென்றால் மஞ்சுவைத் தொடர்ந்து கவனித்து, சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போது வேகமாகத் திட்டமிட்டுச் செய்யப்பட்டவையாக இருக்கலாம்.

“சீனில் இருப்பவர்களில் யாருக்கு இந்த டெஸ்பரேஷன் பொருந்திவரும் என்று தேடினோம். அதிலும் ரமேஷ் மாட்டினார். அவருக்கு அவசரப் பணத்தேவை இருக்கிறது. இல்லையெனில் ஜெயிலுக்குப் போகும் அபாயம்!

“இதனை வொர்க்கிங் ஹைப்பாதஸிஸ் ஆக எடுத்துக்கொண்டு எங்கள் வேலையை ஆரம்பித்தோம். ஆனால் மற்றவர்களைக் கன்சிடர் பண்ணுவதையும் நாங்கள் விடவில்லை. முதல் காரணம், துப்பறிதல் என்பது கெமிஸ்ட்ரி லாபில் காம்பவுண்ட்களை இனம் காணுவது போலே. பார்த்தால் என்ன என்று தெரிகிறதே என்று முடிவெடுத்துவிடக் கூடாது. சோதித்துப் பார்த்தே முடிவெடுக்க வேண்டும். ஒருவேளை முடிவு மாறலாமில்லையா? இரண்டாவது, அந்த டெஸ்பரேஷன் என்ற வார்த்தையோடு ரமேஷின் அவசரம் அத்தனைப் பொருந்தவில்லை.

“அவரை விட்டால் சீனில் இருப்பவர்கள் மனோஜ், சுதாகர். மனோஜுக்கு அண்ணி மறைந்தால் அண்ணன் மூலமாகப் பணம் கிடைக்கலாம் என்பதைத் தவிர நேரடி லாபம் எதுவுமில்லை, எந்த அவசரமோ, அல்லது அண்ணிமீது ஆத்திரமோ இல்லை. சுதாகருக்கோ மோட்டிவ்வே இல்லை – அவன் அக்காவைச் சார்ந்துதான் அவன் வாழ்க்கை இருக்கிறது. அவளுடைய மரணத்தால் அவனுக்குப் பல நஷ்டங்கள் உண்டாகும்.

“ஆனால் முதலிலேயே மனோஜ் மீது எங்களுக்குச் சந்தேகம் உண்டானது. காரணம், மஞ்சுவின்மீது சரிவில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த ஒரு லாரி மோதவந்த சம்பவம் நடந்த அன்று, தன் அண்ணியைக் கண்ட மனோஜ் பெருத்த அதிர்ச்சியடைந்தார். அவர் எத்தனை முயன்றாலும் அந்த அதிர்ச்சியை அவரால் மறைக்க முடியவில்லை…”

இந்த இடத்தில் நிறுத்திய தர்ஷினி மனோஜை ஏறிட்டாள். “மனோஜ், உங்களுக்கு என்ன தெரியும் இந்தக் கொலை பற்றி? தயவுசெய்து சொல்லிடுங்க. இல்லேன்னா சந்தேகம் உங்கமேல திரும்ப வாய்ப்பிருக்கு” என்றாள்.

மனோஜ் வியர்த்தான். சற்றுத் தயங்கினான். பிறகு சொல்ல ஆரம்பித்தான். “அன்னிக்குக் கொஞ்சம் பணம் வேணும்னு என் அண்ணாவிடம் கேட்க அவன் கம்பெனி ஆஃபீஸ்க்கு வந்திருந்தேன். அப்போ அண்ணன் கேபினுக்கு வெளியே யாரும் இல்லை. கதவைத் தட்டப்போன நான், உள்ளே பேச்சுக்குரல் கேட்டு நின்னேன்… அண்ணனும் ஆனந்தும்தான் பேசிட்டிருந்தாங்க.”

“பேசிட்டிருக்கல, திட்டம் போட்டுட்டிருந்தாங்க, சரியா?” என்றாள் தர்ஷினி.

“ஆமா…” என்று ஒப்புக்கொண்டான் மனோஜ். “அண்ணி இரண்டு நாளில் வொர்க்கர்ஸ்க்கும் ஸ்டாஃப்க்கும் சம்பளம் கொடுக்கப் பண்ணைக்குப் போவான்னும், அவளை அடிச்சுப்போட்டுட்டுப் பணத்தைத் திருடிட்டு வந்துடணும்னும் அண்ணன் ஆனந்த்கிட்டச் சொல்லிட்டிருந்தார்…”

“மனோஜ், உண்மையைச் சொல்லுங்க.”

“உண்மையைத்தான் சொல்றேன். வந்து, ஆனந்த் சொன்னார், அவரை அண்ணிக்கு நல்லா தெரியும்ங்கறதால, முடிஞ்சவரை அவங்களுக்குத் தெரியாம அவங்களைத் தாக்கறதாகவும், ஒருவேளை அண்ணி அவரைப் பார்த்துட்டா, அவங்களைத் தீர்த்துக் கட்டறதைத் தவிர வேறு வழியில்லைன்னு…”

ஆனந்த் பொறியில் மாட்டிக் கொண்ட மிருகம் போலத் தீனமாக அலறினான். “நான் சொன்னது உண்மை, ஆனா அவளைக் கொல்லணும்னு நான் நினைக்கவேயில்லை. சும்மா தெனாவெட்டா சொன்னேன், அவ்வளவுதான். அவ முகத்தைப் பார்த்தா என்னால் அவளை அடிக்கக்கூட முடியாது, கொல்றதாவது?”

“அதான் அவங்க முகத்தைப் பார்க்காமலே லாரியை ந்யூட்ரல்ல போட்டு அவங்க மேல மோதும்படி பண்ணியிருக்கீங்க” என்றாள் தர்ஷினி.

“இல்லைங்க, சத்தியமா இல்லைங்க. நான் ஒளிஞ்சு பார்த்துக்கிட்டிருந்தேன், அவ்வளவுதான். லாரி வரதைக் கடைசி நிமிஷத்தில் கவனிச்சு மஞ்சு மயிரிழையில் நகர்ந்து தப்பிச்சா. ஆனா தவறிக் கீழே விழுந்ததில் சிராய்ப்புகள், அதோடு அதிர்ச்சி. அப்போ பண்ணையில் இருந்த சுதாகர் சட்டுன்னு அவங்களைத் தாங்கிப் பிடிச்சு ஆறுதல் சொல்லி வீட்டுக்குக் கூட்டிப் போயிட்டார். அன்று சம்பளம் பட்டுவாடா நடக்கல.

“மறுபடியும் சம்பளம் கொடுக்க அவ வரப் போறான்னு ரமேஷ் தெரிவிச்சார். அப்பவும் அவளைத் தாக்கணும்னுதான் போனேன். அங்கே அவ ரத்த வெள்ளத்தில் கிடக்கறதைப் பார்த்துப் பதறி ஓடி வந்துட்டேன். சத்தியமா இதுதான் நடந்தது.”

ஆனந்த் நிறுத்தியதுமே தர்ஷினி கேட்டாள் – “ஆனந்த், ரெண்டு விஷயங்களைச் சொல்லாம விட்டுட்டீங்க போலிருக்கே?”

“என்னது, பணத்தை எடுத்துட்டு வந்ததா?”

“அது ஒண்ணு. மஞ்சுவைப் பண்ணைக்கு வரச் சொல்லி லெட்டர் எழுதினது நீங்கதானே?”

“என்ன லெட்டர்?” என்றான் ஆனந்த். “எனக்கு எதுவும் தெரியாது. ஒருவேளை ரமேஷ் எழுதியிருக்கலாம்” என்றான்.

“மற்ற அட்டெம்ப்ட்ஸ்?”

“எனக்கு அதெல்லாம் எதுவும் தெரியாது.”

“ரமேஷ், இனி நீங்க பேசணும். உண்மையை ஒத்துக்கிட்டா உங்களுக்கு நல்லது” என்றாள் தர்ஷினி.

“என்ன உண்மை? உங்களுக்கு என்ன தேவையோ, அதை எழுதிக் கொடுத்திடுங்க, அதை அப்படியே நான் கோர்ட்ல படிச்சுடறேன். ரெண்டுநாளா போலீஸ் டார்ச்சர் தாங்க முடியல. இதைவிடச் செத்துடலாம்” என்றான் ரமேஷ்.

“மஞ்சுவுக்குச் சாப்பாட்டில் விஷம் வெச்சது நீங்கதானே? அவளைப் பால்கனியிலிருந்து தள்ளியது நீங்கதானே? பலூன்ல…”

“ஷட் அப். மஞ்சு என் மனைவி. அவளைக் கொல்லணும்னு நான் முடிவெடுத்திருந்தா ஸ்லீப்பிங் பில்ஸைப் பாலில் கலந்து கொடுத்துக் கஷ்டமே இல்லாம முடிச்சிருப்பேன். எல்லோரும் அவ தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டதா முடிவு பண்ணியிருப்பாங்க” என்றான் ரமேஷ் கோபமாக.

“கரெக்ட்” என்றாள் தர்ஷினி, ஆச்சரியமாய். “அதாவது மஞ்சுக்கருகில் அதிகம் செல்ல முடியாத ஒருவருடைய க்லம்ஸி அட்டெம்ப்ட்ஸ் போலத் தெரிந்தது இவை. அதனால்தான் நாங்கள் ரமேஷைவிட்டு விலகிச் சென்றோம். அந்த வீட்டில் இல்லாத, மிகக் கோபமான ஒருவருடைய வேலை இது என்று தோன்றியது. அப்படித்தான் ஆனந்த் எங்கள் ஸ்கேன்னரின்கீழ் வந்தார்.

“அப்போதுதான் ஒரு பெரிய ஷாக், எங்களுக்கு! அதாவது ஆனந்த் ரமேஷுக்காக வேலை செய்கிறான் என்பது. அப்போது ஆனந்தின் ப்ரையாரிட்டி பணமே தவிர, பழிவாங்கற வெறி இல்லைன்னு புரிஞ்சது. டெஸ்பரேஷன் என்ற வார்த்தை மறுபடி பொருந்தாமல் நின்றது.

“ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக, தன்யாவுக்கு வந்த ப்ரெய்ன்-வேவ் காரணமாக, நாங்கள் அடிப்படையாகச் செய்திருந்த தவறு புரிந்தது. இந்தக் கொலை முயற்சிகளைச் செய்த கொடூரமான கொலையாளி யார், அதற்கு என்ன காரணம் என்பது அதன்பின் எங்களுக்குப் புலப்பட்டது.

“அதை விளக்கத் தன்யாவையே அழைக்கிறேன். ஓவர் டு தன்யா” என்று முடித்து அமர்ந்தாள் தர்ஷினி.

(தன்யா பேசும் அடுத்த பகுதி தொடரும்.)

உயிரா உயிலா எடுத்துச்செல்ல! பகுதி 6

சாய்ரேணு சங்கர்

6

6.1

தன்யா “மை காட்” என்றாள். தர்ஷினி “ஃபைனலி!” என்று முணுமுணுத்தாள்.

தர்மா திகைத்து நின்றான். “ஆனந்த்… ரமேஷோட கம்பெனியில்… ஒருவேளை அவனுக்குத் தெரியாமல் இருக்குமோ ஆனந்த் யாருன்னு?” என்றான்.

“என்ன இடியாட்டிக்கா பேசற? ரமேஷுக்கு முன்னாடியே ஆனந்த் மஞ்சுகிட்டத் தப்பா பேசினான்னு நமக்குத் தகவல் வரலை?” என்றாள் தன்யா.

“ஓ, ஆமாம்” என்று தலைகவிழ்ந்தான் தர்மா.

“இட்ஸ் ஓகே” என்றாள் தர்ஷினி. “இப்போ விஷயங்கள் ஒரு பாட்டர்ன்ல சரியா பொருந்தற மாதிரி இருக்கு.”

“என்ன பாட்டர்ன்? ஒரு பெண்ணுக்கு எதிரா அவ கணவனும் முன்னாள் காதலனுமே சேர்ந்து செயல்படறதா? அப்படித்தானே தெரியறது நீங்க சொல்றதைப் பார்த்தா?” என்றான் தர்மா ஆவேசமாக.

“தர்மா, நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் எல்லோரும் கவனமா கேளுங்க. ஆனந்த் மஞ்சுவைக் காதலிச்சிருக்கலாம். ஆனா மஞ்சு அவனை விரும்பவேயில்லை. அவளுடைய நல்ல குணத்தின் காரணமா அவனுக்கு ஏதேனும் உதவி வேண்டுமானா செய்திருப்பாளே தவிர, அவனை ஒரு பொருட்டாகூட அவ மதிக்கலை. எனவே ஆனந்தை மஞ்சுவின் காதலன்னு சொல்றதே தப்பு!” என்றாள் தர்ஷினி.

“ஓகே, ஒத்துக்கறேன். ஆனா அப்படி அவன் நினைச்சது உண்மைதானே? அவளைப் பழிவாங்க நினைச்சதும் உண்மைதானே?”

“உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனா எப்போ அவன் அவளைப் பணத்துக்காகப் பிளாக்மெயில் செய்ய ஆரம்பித்தானோ, அப்பவே அவனைவிட்டும் காதல் போயிட்டது. தான் எப்படியாவது வாழ்வில் சௌகரியமாக ஸெட்டில் ஆகணும்ங்கற எண்ணம்தான் மேலோங்கி இருந்ததுன்னு ஊகிக்கலாமா?”

தர்ஷினியுடைய வார்த்தைகள் தர்மாவின் மனதில் அறைந்தன. “ஓஹோ…” என்றான் சிந்தனையாக. “சரி… பணத்திற்காக அவன் இப்படியெல்லாம் செய்யறான்னு வெச்சுப்போம். முதல்முறை பண்ணையில் மஞ்சுவைக் கொல்லப் பார்த்தபோது அவளிடம் பணம் இருந்தது, ஆனா அதை எடுப்பதற்குள் அங்கே சுதாகர் வந்துட்டான், இல்லையா? இப்போதும் பணம் எடுத்துப் போயிருக்கா. மற்ற முயற்சிகளின்போது அவளிடம் பணம் கொள்ளையடிக்க எதுவும் பண்ணினதா தெரியலியே?”

தன்யா சிரித்தாள். “அங்கேதான் இந்த ஆச்சரியமான கூட்டணியோட ப்ளே வருது. நல்லா யோசிச்சுப் பாரு. ஆனந்தை முதன்முதலில் பார்க்கும்போது ரமேஷ் அவன் ஒரு ரௌடின்னும் தன் மனைவிமீது கோபம் உள்ளவன்னும் தெரிஞ்சுக்கறான். ரமேஷுக்கு அவசரமாகப் பணம் தேவை. இல்லேன்னா அவர் கம்பெனி திவாலாயிடும். அவர் ஜெயிலுக்கும் போக வேண்டி வரும். மஞ்சுவிடம் உண்மையான காரணத்தைச் சொல்ல வெட்கப்படுகிறார். மஞ்சுவும் காரணம் தெரியாமல் பணத்தைக் கொடுக்க மறுக்கிறாள்.

“இந்தக் காட்ச்-22 நிலையில்தான் மஞ்சுவிற்கு ஆனந்த் தொடர்ந்து தொல்லை கொடுக்கிறான் என்றும் அவளிடம் பணம் கேட்கிறான் என்றும் ரமேஷ் தெரிந்து கொள்கிறார். அவளைக் கொன்றுவிட்டால் ரமேஷ் பலகோடிக்கு அதிபதி! அந்தக் காரியத்தைச் செய்வதற்கு ஒரு வாடகைக் கொலையாளி ரெடிமேடாக மாட்டியிருக்கிறான்! எனவேதான் ரமேஷ் ஆனந்துக்கு வேலை போட்டுக் கொடுத்து, இந்த வேலையையும் சேர்த்துக் கொடுத்திருக்கிறார் என்று ஊகிக்கிறேன்.”

தர்மா அதிர்ச்சி நீங்காதவனாகத் தன்யாவை உற்றுப் பார்த்தான். “ஆனந்த் ரமேஷ் கம்பெனில வேலை பார்க்கிறான் என்ற ஒரே பாயிண்ட்டை வைத்துக் கொண்டு நாம இவ்வளவு பெரிய முடிவுக்கு வர முடியுமா? ரமேஷுக்கு ஆனந்தின்மேல் கோபமும் வெறுப்பும் இருக்காதா?” என்று கேட்டான்.

தன்யா பெருமூச்சு விட்டாள். “தர்மா, மஞ்சுவோட வீட்டுக்கு நாம இரண்டாம் முறை போனபோது நடந்தவைகளை யோசிச்சுப் பாரு. மஞ்சுவின் கேரக்டர் பற்றி அவங்க மாமியார்தான் குற்றம் சொல்லிக்கிட்டே இருந்தாங்க, ரமேஷ் அதைப்பற்றி ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லல. அவங்க அம்மா பேசியபோது நான் ரமேஷ் முகத்தையேதான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் அந்தப் பேச்சை ஏற்றுக் கொண்டதுபோல் தெரியவில்லை. அப்போதே ரமேஷைப் பொறுத்தவரைப் பிரச்சனை அவர் மனைவியின் ஒழுக்கம் இல்லை, பணம்தான்னு நான் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்” என்றாள்.

“ஆனால் ஆக்சுவல் வேலையில் இறங்கறதுக்கு அவருக்கு ஒரு அடியாள் தேவைப்பட்டது. அந்த வேலையை ஆனந்த் ஏத்துக்கறான், இல்லையா? அதன்மூலம் அவன் பழியும் தீரும், பணத்தேவையும் மறையும். ப்ளாக் கார்ட்!” என்றான் தர்மா கோபமாக.

“இந்தப் பேச்செல்லாம் அப்புறம். முதலில் ஆனந்தைச் சந்தேகத்தின்பேரில் அரெஸ்ட் பண்ண ஏற்பாடு பண்ணணும்” என்றாள் தன்யா.

“அச்யுத் சொன்னவுடனேயே இன்ஸ்பெக்டர் போஸ்க்கு எஸ் எம் எஸ்ல ஆனந்த் பற்றி இன்ஃபர்மேஷன் கொடுத்துட்டேன்” என்றாள் தர்ஷினி.

“தட் இஸ் தர்ஷினி!’ என்றாள் தன்யா பெருமையாக.

6.2

“ஆனந்தைப் பிடிச்சுட்டாங்க. சிங்கப்பூருக்கு ஃப்ளைட் ஏற இருந்தான்” என்றாள் தன்யா, போஸுடன் பேசிவிட்டு.

“வெரிகுட். அவனை விசாரிக்கும்போது நாமும் கூட இருக்கலாமா?” என்றான் தர்மா.

“போகலாம். வழியில் ஹாஸ்பிடலுக்குப் போய் மஞ்சு மேடம் எப்படி இருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டுப் போயிடுவோம்” என்றாள் தன்யா.

“அம்மா நிலையில் ஒண்ணும் சேஞ்ச் இல்லை” என்று அழமாட்டாக் குறையாகச் சொன்ன அனன்யாவைத் தேற்றிவிட்டு, அவினாஷுக்கும் ஆறுதல் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்புகையில் ஒரு டாக்டர் ஐ சியூவிலிருந்து வெளிவந்தார்.

“அவர்தான் அம்மாவை அட்டெண்ட் பண்றார்” என்றான் அவினாஷ்.

தன்யா அவரிடம் சென்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு சிறிதுநேரம் பேசினாள். திரும்பிவருகையில் அவள் முகம் மெலிதாகச் சுருங்கியிருந்ததைக் கண்ட தர்மா “என்ன சொல்றார் டாக்டர்?” என்று கேட்டான்.

“அதேதான் சொல்றார். ஒண்ணும் சேஞ்ச் இல்ல, இருபத்திநாலு மணிநேரம் ஆகணும்னு” என்று பதிலளித்தாள் தன்யா.

“அவர் சொன்னதில் ஏதோ சரியில்லை. நீ வொரி பண்ற மாதிரி இருக்கு. ஓபனா சொல்லேன்” என்றான் தர்மா.

“சேச்சே, அதெல்லாம் இல்லை. பொதுவா கொரோனா சிச்சுவேஷன் பற்றிப் பேசிட்டிருந்தோம். அது கொஞ்சம் வொரீடா இருக்கு, அவ்வளவுதான். இந்தக் கேஸ்க்கும் இதுக்கும் சம்பந்தமில்லை” என்றாள் தன்யா.

6.3

ஆனந்த் திரும்பத் திரும்ப அறைபட்டான். திரும்பத் திரும்ப குற்றத்தை மறுத்தான். “எனக்கும் இந்தக் கொலை முயற்சிக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. நான் வேலை செய்யற கம்பெனி மஞ்சுவின் கணவனோடதுன்னு தெரியவே தெரியாது” என்று சாதித்தான்.

“இப்போ என்ன பண்றது? சரியான எவிடென்ஸ் இல்லாம அவனை லாக்கப்பில் வெச்சிருக்க முடியாது, இல்லை அவன் குற்றத்தை ஒப்புக்கணும்” என்றான் போஸ், லாக்கப்பை விட்டு வெளியே வந்ததும். வியர்த்துப் போயிருந்தான்.

“போஸ், உங்களுக்கு எவிடென்ஸ் நான் தரேன். கம்பெனி மானேஜர் ஸ்டேட்மெண்ட் – அஸிஸ்டெண்ட் மானேஜர்க்கான இண்டர்வ்யூவில் ஆனந்தை ரிஜக்ட் பண்ணிட்டாங்க. அப்புறம் ரமேஷ் அவனைப் பர்சனலா சந்திச்சுப் பேசி அப்பாயிண்ட் பண்ணியிருக்கான்” என்றாள் தன்யா.

“வாவ், இது போதுமே” என்றான் போஸ்.

“இருங்க, அப்புறம் அவனோட பைக்…”

“அது கம்பெனில சேல் போட்டப்போ வாங்கினதுன்னு சாதிக்கறான்.”

“அப்போ கம்பெனி பேரில்தானே அது ரெஜிஸ்டர் ஆகியிருக்கணும்? இந்தக் கம்பெனி ஆரம்பிக்கறதுக்கு முன்னாடி ரமேஷ் யூஸ் பண்ணின பழைய பைக் அது. அவர் பர்சனல் பேர்ல இருக்கு.”

“உங்களை ஃபாலோ பண்ணினது அவனில்லை, அந்தப் பைக் இல்லைன்னு சொல்றான்…”

“சிறுபிள்ளைத்தனமா இருக்கு. ரெண்டு நம்பரை மாற்றிப் போட்டுட்டா போலீசை ஏமாற்ற முடியுமா? அதோட, எங்களை ஃபாலோ பண்ண ஆள் அனுப்பியது தான்தான்ங்கறதை ரமேஷே மறுக்கல.”

“அதோட, பண்ணைக்குள்ளே ரமேஷ் நுழைந்ததைப் பார்த்த சாட்சி இருக்கு – எதிர்த்த காம்பவுண்ட் வாட்ச்மேன்!” என்றாள் தர்ஷினி.

“இதையெல்லாம் வெச்சுக் கொஞ்சம் மடக்கி மடக்கிக் கேட்டுப் பாருங்களேன். அவன் குற்றத்தை ஒத்துப்பான்னு தோணறது” என்றாள் தன்யா.

“கட்டாயம் மடக்கி மடக்கிக் கேட்கறேன். பதில் சொல்லல, அவனையே நாலைந்து இடத்தில் மடக்கி மடக்கிப் பொட்டலம் போட்டுடறேன். அவனைப் பாடவைக்க நானாச்சு” என்றான் போஸ் உறுதியாக.

6.4

“சரி, ரமேஷ் அரெஸ்ட் ஆகிறவரை நாம ஃப்ரீ தானே? ஒரு சின்ன வேலையைப் பார்த்துட்டு வந்துடறேன்” என்றான் தர்மா.

“என்ன வேலை?” என்று தன்யா சந்தேகமாகக் கேட்டாள்.

“இந்த மாத பாரத புத்ரா இஷ்யூக்கு ஒரு கட்டுரை எழுதணும். எண் ஏழின் மகத்துவத்தைப் பற்றி எழுதலாம்னு இருக்கேன்” என்றான் தர்மா.

“ஓ! ஏழு ஜன்மங்கள், ஏழு வயதுவரை ஒருவர் அறியாக் குழந்தை என்று நம்ம சாஸ்திரம் சொல்கிறது, இந்த லைன்ல எழுதுவியா?” என்று கேட்டாள் தன்யா.

“இன்னும் ஸப்தபதி, வாரக் கணக்கு எவ்வளவோ இருக்கே” என்றாள் தர்ஷினி.

“ஹாட்ஸ் ஆஃப். தெரியாத விஷயமே கிடையாதா உங்களுக்கு?” என்றான் தர்மா.

“அதிருக்கட்டும், என்ன திடீர்னு ஏழு பற்றி எழுதறே?”

“அதுவும் உங்களால்தான் பெண்களே! நீங்க இந்தக் கேஸில் என்னையும் மாட்டிவிடப் போக, எனக்கு இந்த ஐடியா கிடைச்சது!’

“என்ன பேத்தறே?”

“இல்லை, மூணு கான்ஃப்ளிக்டிங் ஸ்டேட்மெண்ட்ஸ் – முரண்பாடான வாக்கியங்களைக் கேட்டேன்.”

“என்னடா இவ்வளவு முக்கியமான விஷயத்தை எங்ககிட்டச் சொல்லாம இருந்திருக்க நீ?” என்றாள் தன்யா. (தண்யாவுக்குக் கோபத்தில் ‘டா’ சரளமாக வரும்!)

“முக்கியமும் இல்லை மண்ணாங்கட்டியும் இல்லை. இந்தக் குழந்தைகள் நம்மகிட்ட முதல்தடவை பேசினபோது அவங்க தாத்தா இறந்து ஏறத்தாழ ஏழு வருடங்கள் ஆச்சுன்னாங்க. சுதாகர் அவர் இறந்து ஏழு வருஷம் முடிஞ்சுடுச்சுன்னார். ரமேஷ் ‘ஆறு வருஷத்துக்கு முன்னாடி இவ அப்பன் சாகும்போது’ன்னார். நாம இந்த மாதிரி விஷயங்களில் அக்யுரேட்டா இருக்க முடியாதில்லையான்னு நினைச்சுண்டேன். ஆக மொத்தம் அப்ராக்ஸிமேட்டா ஏழு வருஷம்! இந்த எண்ணம் வந்தபோது ஏழு என்பது ரொம்ப முக்கியமான எண்ணில்லையான்னு தோணித்து. அந்தச் சிந்தனை வளர்ந்துதான் இந்தக் கட்டுரைக்கு மேட்டராகியிருக்கு” என்று விளக்கினான் தர்மா.

“ஓ! இவ்வளவுதானா! ஆனா டீப்பா கவனிச்சிருக்கடா” என்றாள் தன்யா சிரித்தவாறே.

சிறிதுநேரத்திலேயே போஸிடமிருந்து கால் வந்துவிட்டது. “தன்யா! ஆனந்த் பாட ஆரம்பிச்சுட்டான். ரமேஷையும் அரெஸ்ட் பண்ண ஆள் போயிருக்கு. வரீங்களா?” என்றான் போஸ் உற்சாகம் ததும்ப.

உடனே தன்யாவும் தர்ஷினியும் கிளம்பிவிட்டார்கள் – “நான் இன்னும் எழுதி முடிக்கலியே” என்று தயங்கிய தர்மாவையும் பிடிவாதமாக இழுத்துக் கொண்டு.

அவர்கள் போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய்ச் சேர்ந்தபோது அங்கே ரமேஷ் உட்கார்ந்திருந்தான். ஏற்கெனவே ஒரு ரவுண்ட் போலீஸ் ட்ரீட்மெண்ட் முடிந்துவிட்டது போலும். அதிகம் தளர்ந்திருந்தான்.

ஆச்சரியமாக இவர்களைப் பார்த்ததும் ஆர்வத்தோடு எழுந்தான். “ஹலோ டிடெக்டிவ்ஸ்! நீங்க சொல்லுங்க, எனக்கும் இதுக்கும் சம்பந்தம் இல்லேன்னு. என்னை ரொம்ப மிரட்டறாங்க. வக்கீலைக் கூப்பிடக்கூட விட மாட்டேங்கறாங்க” என்றான். விட்டால் அழுதுவிடுவான் போலிருந்தான்.

“மிஸ்டர் ரமேஷ், தயவுசெய்து நடிக்காதீங்க. உங்க மனைவியைக் கொல்ல நீங்க ஆனந்தை ஏற்பாடு செய்தது எங்களுக்குத் தெரியும்” என்றாள் தன்யா.

“ப்ளீஸ்! என்னை நம்புங்க. நான் ஆனந்தோட டீல் போட்டது மஞ்சுவை அடிச்சு அவகிட்டேருந்து பணத்தைப் பறிச்சுட்டு வரத்தான். அவளைக் கொல்ல நான் ப்ளான் பண்ணவேயில்லை. முதல்தரம் பண்ணைக்கு அவ சம்பளப்பணத்தோட போனபோது ஆனந்தும் போயிருந்தான். ஆனா அங்க எதிர்பாராதவிதமா நடந்த ஆக்ஸிடெண்ட்னால அவனால் பணத்தை எடுக்க முடியாம போச்சு. நேற்று மஞ்சு மறுபடியும் பணத்தோட பண்ணைக்குப் போறான்னு தெரிஞ்சதும் நான் ஆனந்தை அனுப்பினேன். அவன் போய்ப் பார்த்தபோது அவ ரத்தவெள்ளத்தில் கிடந்திருக்கா. பதறிப் போய்ப் பணப்பையை எடுத்துக்கிட்டு ஓடி வந்துட்டான். அவன் விஷயத்தைச் சொன்னதும் நான் பயந்துபோய் அவனைச் சிங்கப்பூருக்கு அனுப்பிட ட்ரை பண்ணினேன். இதுதான் நிஜம்” என்றான்.

கைத்தடியைச் சுழற்றிக் கொண்டு உள்ளே வந்த போஸ் “ரெண்டுபேரும் பேசி வெச்சிருக்காங்க. ஆனந்தும் இதேதான் சொல்றான்” என்றான் மெல்லிய குரலில்.

“ப்ளீஸ், நான் உண்மையைத்தான் சொல்றேன். எனக்குப் பிஸினஸில் எல்லாம் அவ்வளவு திறமை கிடையாதுன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டே அதை நடத்தினேன். மஞ்சுவை ஜெயிக்கணும்ங்கற வெறியில தப்பான வழியில் சம்பாதிக்கப் பார்த்தேன். ஆனா சத்தியமா நான் கொலைகாரன் கிடையாது. சே! இந்தத் திமிரெல்லாம் இல்லாம நானும் என் மாமா மாதிரி ஆன்மீகத்தில் இறங்கியிருக்கலாம். அவரோட காசிக்குப் போய் கங்கையில் ஜலசமாதி ஆகியிருக்கலாம். போற வழிக்குப் புண்ணியம் கிடைச்சிருக்கும். மஞ்சுவோட மனதைக் கஷ்டப்படுத்தின பாவத்திற்கு, செய்யாத தப்புக்காக நான் தூக்கில் தொங்கப்போறேன்.”

புலம்பிக் கொண்டிருந்த ரமேஷ் இடைமறிக்கப்பட்டான். இவ்வளவு நேரமும் அவன் பேசுவதையும் கேட்டுக் கொண்டு மொபைலையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தன்யா “வாட்!” என்று அதிர்ந்த குரலில் சொல்லியவாறே எழுந்து நின்றாள்.

“என்ன தன்யா? என்னாச்சு?” என்று பதறினான் தர்மா.

தன்யா சுதாரித்துக் கொண்டாள். “ஒண்ணுமில்லை, தர்மா. அவினாஷ் மெசேஜ் கொடுத்திருக்கான். வா, வெளியில் போய்ப் பேசுவோம்” என்றாள்.

“அவினாஷா மெசேஜ் கொடுத்திருக்கான்? என்ன விஷயம்? மஞ்சுவுக்கு என்ன?” என்று பதட்டத்துடன் கேட்டான் ரமேஷ்.

“அதைப் பற்றி அப்புறம் பேசலாமே. இப்போ நீங்க பேச வேண்டிய விஷயம் நிறைய இருக்கு, மிஸ்டர் ரமேஷ்” என்றான் போஸ் கேலியான குரலில். அவன் கையில் கம்பு மிரட்டலாகச் சுழன்றது.

6.5

“மஞ்சுவுக்குக் கொஞ்சம் சீரியஸா இருக்காம். அதான் அவினாஷ் மெசேஜ் கொடுத்திருக்கான்” என்றாள் தன்யா வேகமாக நடந்துகொண்டே.

தர்மா கார் ட்ரைவிங் சீட்டில் ஆரோகணித்து அதைப் பறக்கடித்தான். தர்ஷினியும் தன்யாவும் ஏதோ யோசனைகளில் ஆழ்ந்திருந்தனர். வழியில் யாரும் பேசவில்லை.

ஆஸ்பத்திரி ஐசீயூ வார்டை அவர்கள் அடைந்தபோது அங்கே அவினாஷும் அனன்யாவும் டாக்டரோடு பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். “பல்ஸ் இறங்கிட்டே வருது. கொஞ்சம் டவுட் தான்” என்று டாக்டர் சொல்வதைக் கேட்டதும் கதறி அழுதார்கள் அவினாஷும் அனன்யாவும். ஒருபுறமாக ஒதுங்கி நின்றிருந்த சுதாகரும் அழுதான்.

தர்மா, தன்யா, தர்ஷினி பேச்சிழந்து நின்றார்கள். டாக்டர் போனதும் அவினாஷையும் அனன்யாவையும் உட்கார வைத்து “அழாதீங்க, பிரார்த்தனை பண்ணுங்க. கட்டாயம் பலன் கிடைக்கும். மனசை விட்டுடாதீங்க” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தான் தர்மா. தன்யாவும் தர்ஷினியும் அவர்களை ஆதரவாக அணைத்துக் கொண்டார்கள்.

இரவுவரை அங்கேயே காத்திருந்தார்கள் எல்லோரும். சாப்பிடப் போகக்கூட ஒருவருக்கும் தோன்றவில்லை.

இரவு ஒன்பதரை மணிக்கு டாக்டர் ஐசீயூக்குள் போவதைக் கண்டதும் ஏதோ முடிவுக்கு வந்தவளாகத் தன்யாவும் பின்னாலேயே போய்விட்டாள். “இவளுக்கு என்ன பைத்தியமா? எதுக்கு ஐசீயூக்குள்ளே போறா!” என்று கோபத்துடன் தர்ஷினியிடம் சொன்னான் தர்மா.

வெகுநேரம் கழித்துத் தன்யா வெளியே வந்தாள். சூம்பிப் போன முகமும் தளர்ந்த நடையுமாக வந்தவளைப் பார்த்தவுடனேயே மற்றவர்களுக்கு விஷயம் புரிந்துவிட்டது.

அவினாஷையும் அனன்யாவையும் பார்க்க முடியாதவளாகக் கீழே பார்த்துக் கொண்டு “மஞ்சு… நம்மையெல்லாம் விட்டுப் போயிட்டாங்க” என்றாள்.

அவினாஷும் அனன்யாவும் உடைந்து போனவர்களாகத் தரையில் அமர்ந்தார்கள்.

“ஐயோ அக்கா! எங்களையெல்லாம் விட்டுப் போயிட்டியே! எங்களை ஏமாத்திட்டியே அக்கா” என்று கதறினான் சுதாகர்.

தர்ஷினியின் முகத்தில் அதிர்ச்சியும் வருத்தமும் போட்டிபோட்டன.

இரண்டு நாட்கள் மட்டுமே தான் அறிந்த, பழகிய அந்தப் பெண்மணிக்காகத் தர்மாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

(நாளை, க்ளைமேக்ஸ். இரு பகுதிகளாக.)

உயிரா உயிலா எடுத்துச்செல்ல!

சாய்ரேணு சங்கர்

5

5.1

“சார், வரச் சொன்னீங்களே!” என்றவாறே உள்ளே நுழைந்தான் சுதாகர்.

“ஆமா, ஒரு வேலை காலியிருக்கு. உங்களுக்குக் கம்ப்யூட்டர் டெஸ்க்டாப் பப்ளிஷிங்கில் என்ன ஸாஃப்ட்வேர் தெரியும்?” என்று கேட்டான் தர்மா.

“சாரி சார், நான் அக்கவுண்ட்டிங்கில் இருந்தவன். எனக்கு எம் எஸ் வேர்ட், எக்ஸல் இது ரெண்டும்தான் தெரியும்” என்றான் சுதாகர் தயக்கத்துடன்.

“அப்போ மானேஜ்மெண்ட்டில்தான் பார்க்கணும். சரி, நான் கவனம் வெச்சுக்கறேன்” என்று தர்மா கூறியதும் சுதாகர் “அப்போ நான் வரட்டுமா சார்?” என்று எழுந்தான்.

“உட்காருங்க சுதாகர், டீ சாப்டுட்டுப் போகலாம்” என்றதும் அமர்ந்தான்.

“அப்புறம் உங்க அத்தான் எதுவும் பிரச்சனை பண்ணலியே” என்றான் தர்மா.

“அவருக்கு என்ன சார் வேலை? என் அக்காவை ஏதாவது சொல்றதேதான் வேலை” என்றான் சுதாகர்.

“நான் ஒண்ணு கேட்கலாமா? உங்க அக்காவும் அத்தானும் லவ் மாரியேஜ் தானே? அவங்களுக்குள் இவ்வளவு பிரச்சனைக்குக் காரணம் உங்க அக்காவுக்குத் திடீர்னு கிடைத்த சொத்தா இருக்குமோ?”

சுதாகர் யோசித்தான். “அப்படிச் சொல்ல முடியலை சார். என் அப்பா போய் ஏழு வருடங்கள் முடிஞ்சிடுச்சு. அதுக்கும் சில வருடங்கள் முன்னாலிருந்தே சொத்தெல்லாம் அப்பா அக்காவுக்குப் பவர் ஆஃப் அட்டர்னி பண்ணிக் கொடுத்துட்டார். அவ கல்யாணம் ஆகும்போதே எல்லாம் அவ மானேஜ்மெண்ட்டில்தான் இருந்தது. நான் நினைக்கறேன், அந்த ஆனந்த் விவகாரம்தான் அவங்களுக்குள் ஒரு பிளவை ஏற்படுத்திருச்சுன்னு…”

“ஆனந்த்…”

“அக்கா காலேஜில் படிச்சிட்டிருந்த காலத்தில் அக்கா பின்னாடியே திரிஞ்சவன். அக்காகிட்டச் செருப்பால அடிவாங்கினவன். அப்புறம் சில வருஷங்கள் அவன் ஊரிலேயே இல்லை. திரும்பி வந்தபோது என் அக்காவுக்கும் ரமேஷுக்கும் கல்யாணம் ஆகியிருந்தது. என் அக்கா அவனுக்குத் துரோகம் செஞ்சுட்டதா சொல்லி அவளைப் பழிவாங்கத் துடிச்சான். என் அத்தானைக் கொல்லவும் பார்த்தான். நல்லவேளையா அரிவாள் வெட்டுக் கழுத்தில் விழாம, தோளில் விழுந்தது. அத்தான் ஒரு மாசம் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தாரு. இவன் கொலை முயற்சின்னு ஜெயிலுக்குப் போனான். இப்போ சமீபத்தில்தான் ரிலீஸ் ஆனான்.

“அவன் என் அக்காவை வந்து பார்த்து, ஜெயிலுக்குப் போயிட்டு வந்தவன்ங்கறதால அவனுக்கு எங்கேயும் வேலை கிடைக்கலைன்னும், தனக்குப் பெரிய அமவுண்ட்டா அக்கா கொடுத்துட்டா எங்கேயாவது வெளிநாட்டிலோ, வடக்கேயோ போய்ப் பொழச்சுக்கறதா சொன்னான்…”

“ரொம்ப நல்லாயிருக்கே! உன் அக்கா எதுக்கு அவனுக்குப் பணம் கொடுக்கணும்?”

“அக்கா மாட்டேன்னுதான் சொன்னா. அந்தப் பாவி ரமேஷ்கிட்டயும் அவர் அம்மாகிட்டயும் என்னவோ போட்டுக் கொடுத்துட்டுப் போயிட்டான். அதிலிருந்து அவங்க ரெண்டுபேரும் என் அக்கா ஆனந்தோட ஓடிப் போகப் பார்க்கறான்னு சொல்லி அவளை டார்ச்சர் பண்றாங்க சார். பாவம் அக்கா! தன் கஷ்டம் எதையும் வெளியே காட்டிக்காமச் சிரிக்கறா. இப்படி ஒரு வாழ்க்கை வாழறதுக்குச் செத்துப் போயிடலாம் சார்!” கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது சுதாகருக்கு.

“ஐ ஆம் சாரி. உங்க துக்கத்தைக் கிளறிவிட்டுட்டேன். டீயைக் குடிங்க” என்றான் தர்மா, உண்மையிலேயே மனம் வருந்தியவனாக.

“பரவாயில்லை சார்” என்று சொல்லிவிட்டு டீயை அருந்தினான் சுதாகர்.

“கடைசியில் அந்த ஆனந்த் என்னதான் ஆனான்?”

“தெரியலை சார். இனிமே என்ன, அவன் நினைச்சபடி என் அக்காவைப் பழிவாங்கிட்டான். எங்கேயாவது கல்ஃப் கன்ட்ரீஸ் பக்கம் போய்த் தொலைஞ்சிருப்பான்னு நினைக்கறேன்” என்றான் சுதாகர்.

இருக்கலாம் என்று எண்ணிக் கொண்டான் தர்மா. அல்லது அமெரிக்கா போயிருக்கலாம். வடநாட்டில் எங்காவது செட்டில் ஆகியிருக்கலாம். சொந்த ஊர்ப்பக்கம் சென்றிருக்கலாம்.

அல்லது, இங்கே – சென்னையிலேயே – இருக்கலாம்.

5.2

“ஐ ஸீ” என்றாள் தன்யா, தர்மா கூறியதைக் கூர்மையாகச் செவிமடுத்துவிட்டு.

“அவன் பழிவாங்கிட்டதா சுதாகர் சொல்றான். ஆனா ஒருவேளை அவன் திருப்தி அடைஞ்சிருக்கலேன்னா? இந்தக் கொலை முயற்சிகளில் தெரியும் ஆத்திரம், ஒரு கோபமான அவசரம்… ஆனந்தோட ஒத்துப்போகுதில்லையா?”

“தன்யா, ஆனந்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டியது முதல் ப்ரையாரிட்டி” என்றாள் தர்ஷினி.

தன்யா பதில் சொல்வதற்குள் ஒரு இளைஞன் அறைக்குள் நுழைந்தான்.

“வா, அச்யுத்” என்றாள் தன்யா.

“மஞ்சு மேடம் வீட்டில்தான் இருக்காங்க. அவங்களை க்ளோஸா வாட்ச் பண்ணிட்டிருக்கேன். நீங்க வரச் சொன்னதால்தான் வந்தேன்” என்றான் அச்யுத்.

அச்யுத்?

சதுராவில் புது வரவு. துடிப்பான இளைஞன். தகவல் சேகரிப்பதில் மன்னன். பாதுகாப்புக்கோ, தகவலுக்கோ, யாருமறியாமல் பின்தொடர்வதில் ஸ்பெஷலிஸ்ட்.

“நீ ரமேஷ் பற்றிக் கொடுத்த தகவல்கள் ரொம்பப் பயனுள்ளதா இருந்தது அச்யுத். இன்னொருவர் பற்றின தகவல்கள் வேணும். குறிப்பா, அவர் இப்போ எங்கே இருக்கிறார் என்பது” என்ற தன்யா, ஆனந்த் பற்றிய விவரங்களைச் சொன்னாள்.

“எஸ், மிஸ் தன்யா” என்று சொல்லி வெளியேறினான் அச்யுத்.

5.3

ஆனந்த் பற்றிய தகவல்கள் சுவாரசியமாக இருந்தன. ஆரம்பத்திலிருந்தே காலேஜில் கோபக்காரன், ரௌடி என்று பெயர் வாங்கியவன். சஸ்பென்ஷன் பலமுறை பார்த்தவன். ஒரு முறை காலேஜை விட்டே வெளியில் அனுப்பப்பட்டு, அரசியலில் சாய்கால் இருந்த அவனுடைய மாமாவால் காப்பாற்றப்பட்டவன்.

காலேஜ் முடியும் தருவாயில் கஞ்சாவோடு போலீஸில் பிடிபட, மாமா கேஸை உடைத்து அவனை மும்பைக்கு அனுப்பினார். அப்போது மஞ்சுவிடம் “என்றைக்கானாலும் நீ எனக்குத்தான் சொந்தம். உன்னைச் சீக்கிரமே வந்து பார்க்கிறேன், அதுவரை எனக்காகக் காத்திரு” என்று உருகி உருகிச் சொல்லிவிட்டுப் போனதைக் காலேஜே பார்த்தது.

மஞ்சு அவனைச் சட்டை செய்யவே இல்லை. அவன் ஐந்து ஆண்டுகளில் திரும்பச் சென்னை வந்தபோது அவள் மிஸஸ் ரமேஷ் ஆகியிருந்தாள்.

அதன்பிறகு நடந்ததுதான் அந்த அரிவாள் வெட்டுச் சம்பவம். சாட்சிகளுக்கு முன்னால் நடந்ததால் ஆனந்தின் மாமாவால் அவனைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை.

சிறையிலிருந்து விடுதலையாகி வந்து ஆனந்த் ஏதேதோ வேலைகளுக்கு முயன்றான். இரண்டு ஆண்டுகள் நாய்படாத பாடுபட்டான்.

அதன்பின் மஞ்சுவை அவளுடைய சூப்பர்மார்க்கெட் புதிய கிளை திறப்பு விழாவின்போது அகஸ்மாஸ்த்தாய்ப் பார்த்துவிட்டான். அவள் அவனை அடித்துத் துரத்தவுமில்லை, பெரிதாகக் கண்டுகொள்ளவுமில்லை.

அடித்துப் பிடித்து உள்ளே சென்று ரமேஷுக்கு முன்னாலேயே “நான் உன்னை மறக்கவேயில்லை மஞ்சு, என்னோடு வந்துடறியா?” என்று கேட்டிருக்கிறான். மஞ்சு அவனை செக்யூரிட்டியைக் கொண்டு வெளியே தள்ளியிருக்கிறாள்.

பிறகும் அவளைப் பலமுறை தொந்தரவு செய்திருக்கிறான். அவளுக்கும் தனக்கும் தொடர்பு உள்ளதாகப் பலரிடம் சொல்லிப் பார்த்திருக்கிறான். பாவம், மஞ்சுவின் மாமியாரைத் தவிர யாரும் இந்தக் கதையை நம்பவில்லை.

முடிவாகப் பிளாக்மெயிலில் இறங்கியிருக்கிறான். அவளை விட்டு அவன் விலக வேண்டுமெனில், அவள் ஒரு கோடி ரூபாய் தரவேண்டும் என்று மிரட்டியிருக்கிறான். மஞ்சு இதெற்கெல்லாம் மசிபவளே அல்ல. ஏதேனும் வேலை வேண்டுமானால் வாங்கித் தருவதாகவும், வேறு ஏதாவது சொல்லிக் கொண்டு இங்கே வந்தால் அவன் மீண்டும் சிறைக்குப் போக வேண்டியதுதான் என்று எச்சரித்திருத்திருக்கிறாள்.

அதன்பின் ஓராண்டாக அவன் யார் கண்ணிலும் படவில்லை.

அச்யுத் சேகரித்த விவரங்கள்தாம் மேலே காணப்படுபவை. அவற்றை அவன் ரிப்போர்ட் செய்து முடித்ததும் “எல்லாம் சரிதான், இதில் பெரும்பாலானவை எங்களுக்குத் தெரிஞ்சதுதான். முக்கியமா தெரிய வேண்டியது, ஆனந்த் இப்போ எங்கே?” என்று கேட்டாள் தர்ஷினி.

அச்யுத் பதிலளிப்பதற்குள் தன்யாவின் செல்ஃபோன் சிணுங்கியது. எடுத்துப் பார்த்து “அவினாஷ்” என்றவள் வேகமாகக் காலைக் கனெக்ட் செய்தாள். “என்ன அவினாஷ்?” என்றாள்.

“தன்யா, கொஞ்சம் உடனே வரீங்களா? ஜீ வி ஹாஸ்பிடல்ஸ்” என்று அவினாஷின் பதற்றக் குரல் கேட்டது.

“என்ன ஹாஸ்பிடலுக்கா? என்னாச்சு?” என்று பதறினாள் தன்யா.

“அம்மா… இன்றைக்கு மறுபடியும் பண்ணைக்குப் போயிருந்தாங்க, சம்பளம் கொடுக்கறதுக்காக பாங்க்லேர்ந்து ட்ரா பண்ணிய பணத்தோட! யாரோ கத்தியால கண்மண் தெரியாமத் தாக்கியிருக்காங்க, கொண்டுவந்த பணமும் காணாமப் போயிருக்கு” என்றான் அவினாஷ் தழுதழுத்த குரலில்.

“சரி. நாங்க உடனே வரோம்” என்றாள் தன்யா.

காலைக் கட் பண்ணுவதற்குள் தர்ஷினி வாயிற்கதவைத் திறந்துகொண்டிருந்தாள், தர்மா கார்ச் சாவியை எடுத்தான், அச்யுத் ஹெல்மெட்டை அணிந்து கொண்டான்.

தன்யா புன்னகைத்து, வேகமாகக் கிளம்பினாள்.

5.4

“எப்படியிருக்கு மேடம்க்கு?” என்றவாறே ஆஸ்பத்திரி வாயிலிலேயே காத்திருந்த அவினாஷிடம் கேட்டவாறே கார் நிற்பதற்குள் குதித்து இறங்கினாள் தன்யா.

“கொஞ்சம் சீரியஸ்தான்னு சொல்றாங்க…” என்றான் அவினாஷ். தொண்டை கட்டிக் கொண்டிருந்தது அவனுக்கு.

“வா…” என்று சொல்லி உள்ளே ஓடினாள் தன்யா. கூடவே அவினாஷ் வழிகாட்டிக் கொண்டு ஓடினான். மற்றவர்கள் பின்தொடர்ந்தார்கள்.

ஐ சி யூவில் ஆக்ஸிஜன் மாஸ்குக்குக் கீழே தெரிந்த முகத்தை அவர்களுக்கு அடையாளம்கூடத் தெரியவில்லை. கோடிகளில் வியாபாரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தன் தந்தையின் நிறுவனத்தை ஆறே ஆண்டுகளில் நூறு கோடிகளுக்குக் கொண்டுவந்த பெண்ணா இது? “சரி விடுங்க” என்ற இரண்டே வார்த்தைகளில் பெரிய கஷ்டங்களைத் தூக்கியெறிந்த மஞ்சுவா இது?

வெளியே அழுதழுது சிவந்த விழிகளுடன் நின்றுகொண்டிருந்தாள் அனன்யா. “தன்யா, அம்மாவைப் பார்த்தீங்களா? இப்படி ஆக விட்டுட்டீங்களே!” என்று குரல் எழும்பாமல் கதறினாள்.

“அனன்யா, கன்ட்ரோல் யுவர்செல்ஃப் டியர். எத்தனையோ ஆபத்துகளிலிருந்து தப்பிச்ச உன் அம்மா இதிலிருந்தும் எழுந்து வருவாங்க பாரு” என்றான் தர்மா, மயிலிறகு போல் வருடும் குரலில்.

“அனன்யா, அம்மா வீட்டுக்குள் இருக்கும்போது நீங்க ரெண்டுபேரும் மாறி மாறிப் பார்த்துக்கணும், வெளியே போனா உடனே எனக்குத் தெரிவிக்கணும்னு சொல்லியிருந்தேனே, ஏன் என்னிடம் சொல்லல?” என்று கேட்டாள் தன்யா.

“நாங்க எதிர்பாராத ஒரு நேரத்தில் கிளம்பிப் போயிட்டாங்க, எங்களிடம் சொல்லக்கூட இல்லை” என்றாள் அனன்யா.

“டாமிட், உன் அம்மாகிட்டயும் சொல்லியிருந்தேன் என்னிடம் கட்டாயம் சொல்லிட்டுத்தான் வெளியே போகணும்னு. எதில்தான் அலட்சியம் காட்டறதுன்னு கிடையாதா? நான் ஒரு டாம் இடியட், ஆபத்து இருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டே அச்யுத்தை இவங்க வீட்டைவிட்டு நகர்த்தியது தப்பு!” என்று பொரிந்து கொட்டினாள் தன்யா.

“மிஸ் தன்யா, நீங்க சொன்னபடியே என் ஃப்ரெண்ட் கமல்நாத்தை வீட்டைக் கவனிக்கச் சொல்லி நிறுத்திட்டுத்தான் வந்தேன். அவன் எப்படியோ மிஸ் பண்ணியிருக்கான்” என்றான் அச்யுத்.

அவினாஷ் குறுக்கிட்டு “தன்யா, நீங்க வருத்தப்படாதீங்க. அனன்யா ஏதோ வருத்தத்தில் சொல்லிட்டாளே தவிர, உங்க மேல எங்களுக்கு எந்தக் கோபமும் இல்லை. இந்த லெட்டரைப் பாருங்க, அம்மா ரூம்ல இருந்தது” என்று ஒரு தாளை நீட்டினான்.

தன்யா அதை வாங்கிப் படித்தாள். கிறுக்கல் கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது அது.

உன்னைக் கொல்ல நினைப்பது யாரென்று எனக்குத் தெரியும். எதற்காக என்றும் தெரியும். உன் உயிரையும் உன் குழந்தைகளின் உயிரையும் காப்பாற்ற எண்ணினால் என்னை அவசியம் இன்று மாலை நான்கு மணிக்கு உன் பண்ணையில் வந்து சந்திக்கவும். எனக்குப் பணம் தேவை. ஐம்பதினாயிரம் கொடுத்தால் ஆளை ஆதாரத்துடன் பிடித்துக் கொடுக்கிறேன். உன் வீட்டை டிடெக்டிவ்கள் கண்காணிக்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தெரியாமல் வரவும்.

“ஐ ஸீ” என்றாள் தன்யா பெருமூச்சுடன்.

“ரொம்ப சாமர்த்தியமாக உன் அம்மாவை ஏமாத்தியிருக்காங்க” என்றான் தர்மா.

“அப்போ அவங்க கொண்டுபோன பணம் ப்ளாக்மெயிலருக்குக் கொடுப்பதற்காகவா?” என்று கேட்டாள் தர்ஷினி.

“அதைத் தனியா வெச்சிருந்திருக்காங்க. அதுதவிர, பண்ணையிலயும் அதைச் சேர்ந்த ஹெர்பல் ஃபாக்டரி, ஆஃபீஸ் இங்கெல்லாமும் கொடுக்கப் பத்து லட்சம் ரூபா எடுத்து வெச்சிருந்தாங்க…”

“உங்க கம்பெனியில் பாங்க் ட்ரான்ஸ்ஃபர் பண்றதில்லையா?”

“பண்ணையைச் சேர்ந்த எல்லோருமே இந்தமுறை கேஷா கேட்டாங்க… லாக்டவுன் வந்துட்டா அவங்க பேங்க் போய் ட்ரா பண்றது கஷ்டமாச்சே! பாதிச் சம்பளமாவது கையில் இருந்தா நல்லதுன்னாங்க, அதான்” என்றாள் அனன்யா.

“சரி, அந்தப் பணமும் போச்சா?”

“ஆமா.”

அவினாஷுக்கும் அனன்யாவுக்கும் ஆறுதல் கூறிவிட்டு நால்வரும் வெளியே வந்து சதுரா அலுவலகத்தை அடைந்தார்கள். அச்யுத் அவர்கள் என்ன சொல்லப் போகிறார்கள் என்று எதிர்பார்த்து நிற்க, தர்மா, தன்யா, தர்ஷினி சிந்தனையில் விழுந்தார்கள்.

இந்தக் கொலை முயற்சி பணத்திற்கா, பழிக்கா?

ஆனந்த் மஞ்சுவைப் பழிவாங்க நினைக்கிறவன். கத்திக்குத்துக் காயங்கள் அந்த எண்ணத்தோடு ஒத்துப் போகிறது. ஆனால் பணத் திருட்டு? ம், அதுவும் சரியாகவே வருகிறது. ஆனந்திற்குப் பணத்தேவை இருந்திருக்கிறது.

“அச்யுத், ஆனந்த் இப்போ எங்கேன்னு உடனே ட்ரேஸ் அவுட் பண்ணணும்” என்றாள் தன்யா, அவர்கள் மூவரின் குரலாக.

அச்யுத் சற்றுத் தயங்கினான். பிறகு “அதைத்தான் மேடம் நான் சொல்ல வந்தேன். அதற்குள்ளே இந்தக் கால் வந்து நாம ஆஸ்பத்திரி போயிட்டதால அதைச் சொல்ல முடியல…”

“வாட் டூ யூ மீன்? ஆனந்தை ட்ரேஸ் பண்ணிட்டியா?”

“ஓ எஸ்…” அச்யுத் மீண்டும் தயங்கினான். “வந்து… ஆனந்த் இப்போ மஞ்சுவோட கணவர் ரமேஷோட கம்பெனியில அஸிஸ்டெண்ட் மானேஜரா வேலை பார்க்கறான்” என்றான். (தொடரும்

மீட்பன்!

நத்தம்.எஸ்.சுரேஷ்பாபு

மீட்பன்!

அந்த மலைப்பாதையில் தன்னந்தனியாக மலையேறிக்கொண்டிருந்தாள்.வாசவி. கொனே பால்ஸ் என்று அழைக்கப்படும் அருவி அது அங்கே ஓர் சிவாலயம். சிவாலயத்தின் எதிரே உச்சியில் இருந்து ஜில்லென்று சலசலவென்று இரைச்சலுடன் நீர் வீழ்ந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

 பலமுறை இந்த அருவிக்கு வந்து நீராடி சென்றிருக்கிறாள் வாசவி. அவளுக்கு இன்னுமொரு ஆசை. அந்த அருவி கொட்டும் மலையின் உச்சிவரை சென்று திரும்பவேண்டும் என்று நெடுநாள் ஆசை.

 அவள் சின்ன வயதில் தந்தையோடு வரும்போதெல்லாம் இந்த அருவியில் கூட்டமிருக்காது. சுற்றிலும் முட்புதர் காடு.  மலை அடிவாரத்தில் ஒரு சிவலிங்கம் மட்டும்  கவனிப்பாரற்று இருக்கும். இன்று இந்த அருவி ஒரு சுற்றுலாத் தலமாகிவிட்டது. நுழைவுக்கட்டணம் வசூலிக்கிறார்கள். நுழைவாயிலில் இருந்து அருவிக்கு செல்லும் வரை நிறைய நடைபாதைக் கடைகள். சாக்ஸ், ஜட்டி, அசைவ உணவுகள், பொம்மைக் கடைகள் என்று இருபுறமும் வியாபாரிகள் தொல்லை.

 முன்பெல்லாம் இந்த அருவிக்கு வந்து குளித்துச் செல்கையில் ஒரு நிறைவு கிடைக்கும். உடல் அலுப்பு தீர்ந்து ஓர் புத்துணர்ச்சிக் கிடைக்கும். ஏகாந்தமான சூழல். மாசில்லாத காற்று. மூலிகை நீர் கொட்டும் அருவி என ஓர் சிலிர்ப்பான அனுபவம் கிடைக்கும். அந்த சூழல் மாறி இந்த அருவியும் ஓர் வியாபார ஸ்தலமாகிப் போனது வாசவிக்கு வருத்தமாகத்தான் இருந்தது.

சிறு வயது முதல் அங்கே சென்று வருவதால் அருவி வரும் மலைக்கு ஏற ஓர் குறுக்குப்பாதை இருப்பதை அவள் அறிவாள். அந்தவழியாக மலை உச்சிக்கு செல்ல யாருக்கும் அனுமதி கிடையாது. காட்டில் விறகு பொறுக்கும் பழங்குடி இனமக்கள் சிலர் அந்த வழியாக விறகு பொறுக்கச் செல்வது உண்டு. அங்கே ஒரு வாட்ச்மேன் உண்டு. அந்த வயதான நபர் யாரையும் அந்தவழியாக செல்ல அனுமதிப்பது இல்லை. வாசவிக்கு அந்த நபர் நல்ல பழக்கம் ஆதலால். அவரை தாஜா செய்து அந்த வழியே சென்று பார்க்க அனுமதி வாங்கி விட்டாள்.

 இதோ தன்னந்தனியாக எந்த ஒரு துணையுமின்றி தட்டுத் தடுமாறி மலையின் உச்சிக்கு வந்து விட்டாள். இங்கிருந்து பார்க்கையில் கீழே மனிதர்கள் சிறு உருவங்களாக தெரிய தூரத்தே இருந்த நகரின் கட்டிடங்கள் பெட்டிபெட்டியாக காட்சியளிக்க இதமான காற்று வீச கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறிக் கொண்டிருந்தாள். இன்னும் சில அடிகள் எடுத்து வைத்தால் அதல பாதாளம்தான் என்ற நிலையில் அங்கே நின்று ஒரு செல்பி எடுத்துக் கொள்வோமா என்று அவள் யோசித்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே ஒரு சூறாவளிக் காற்று சுழற்றி அடித்து அவளை நிலைத் தடுமாறச்செய்தது.

 “ஹா ஐயோ..! “ என்று அலறிக் கீழே விழப் போனவளை ஒரு கரம் பற்றி இழுத்தது.

  அதிர்ச்சியில் அவளுக்குப் பேச்சே வரவில்லை!.. அப்படியே மயங்கியவளை அந்த இளைஞன் தாங்கிப் பிடித்தான்.  “ஹலோ! மேடம்! பயப்படாதீங்க! கண்ணை முழிச்சு பாருங்க! உங்களுக்கு ஒண்ணும் ஆகலை! நீங்க விழறதுக்கு முன்னே நான் தாங்கிப் பிடிச்சுட்டேன்! ஒண்ணும் ஆகலை! ஜஸ்ட் ரிலாக்ஸ்!” என்று அவன் கையில் கொண்டு வந்திருந்த வாட்டர் பாட்டிலில் இருந்து கொஞ்சம் தண்ணீர் எடுத்து தெளிக்க மயக்கம் தெளிந்தாள்  வாசவி.

  ”நீ.. நீங்க எப்படி இங்கே வந்தீங்க! நான் வரும்போது இங்கே  யாரும் இல்லையே!”

 ” நான் அந்த பாறைக்கு பின்னாடி இருந்தேன். எனக்கும் இப்படி ஏகாந்தமா இயற்கையை  ரசிப்பது பிடிக்கும். பத்து பதினைந்து நாளுக்கு ஒருமுறை இப்படி இங்கே வந்து சுத்திட்டு போவேன். அந்த வாட்ச்மேன் தாத்தா ரொம்ப நல்லவர். அவர் உதவியில்லாம இங்கே தனியா வரமுடியாது! உங்களுக்கும் அவர் பழக்கமா?” என்றான்.

 ”ஆமாம்! சின்னவயசிலே இருந்து அவரை எனக்குத் தெரியும் என்னோட 5 வயசுலேர்ந்து இந்த அருவிக்கு நான் வந்துட்டு போயிட்டிருக்கேன். ரொம்பத் தேங்க்ஸ்! ஒரு நிமிஷம் அவ்வளவுதான் நான்..னு நினைச்சுப் பயந்துட்டேன்.”

  ”இந்த மாதிரி இட்த்துக்கு தனியா வரக்கூடாது!  இங்கே திடீர்னு பேய்க்காத்து அடிக்கும். ஆளையே அப்படியே புரட்டிப் போட்டுடும். அதனாலே மலை உச்சிக்கு வந்தாலும் நுனி வரைக்கும் போகக் கூடாது.”

 ”உங்களுக்கு நல்ல அனுபவம் போலிருக்கு! நான் இப்போதான் முதல் முறையா இந்த மலை உச்சிக்கு வரேன். ரொம்பநாள் ஆசை! வீட்டுலே சொன்னா விடமாட்டாங்க! சொல்லாம கொள்ளாம கிளம்பி வந்துட்டேன். அருவிக்கே இப்பல்லாம் அனுப்பறது இல்லே! இங்கே முன்னே மாதிரி பாதுகாப்பு இல்லே! நிறைய பேர் குடிச்சுட்டு கும்மாளம் போட்டு லேடிஸ்களை கிண்டல் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காங்க! அதனாலே வீட்டுலே அனுப்ப மாட்டேங்கறாங்க!”

”அனுபவப் பட்டதாலேத்தான் சொல்றேன்! இதுவரைக்கும் உங்களைத்தவிர இன்னும் சிலரையும் நான் இங்கே மீட்டுக்கிட்டு இருக்கேன். எவ்ளோ சொன்னாலும் கேட்க மாட்டேங்கிறாங்க! ஒரு மீட்பனா என்னோட வேலையை செஞ்சுகிட்டு இருக்கேன். நீங்க சொல்றதும் உண்மைதான்! இந்த அருவி அவ்வளோ பாதுகாப்பு இல்லே! லேடீஸ் குளிச்சா துணி மாத்திக்க இடம் எதுவும் இல்லே! சுத்தி இருக்கிற கிராமத்து இளைஞர்களோட  சென்னையில் இருந்தும் நிறைய பேர் வராங்க! இப்பத்தான் நுழைவுக்கட்டணம் வாங்க ஆரம்பிச்சிருக்காங்க!  இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல எல்லாம் சரியாயிரும்னு நினைக்கிறேன்! பொழுது சாயப்போவுது இனியும் இங்கே இருக்கிறது நல்லது இல்லே! வாங்க இறங்கிடலாம்.!’

   ”ஆமாம்! இறங்கிடலாம்! தனியா கீழே இறங்கனுமேன்னு நினைச்சேன்! துணைக்கு நீங்க கிடைச்சீங்க! தேங்க்ஸ்! மிஸ்டர்…”

  ”ஐயம்! சிவா, சிவராமன் முழுப்பேரு..!”

 ”தேங்க்யு சிவா! ஐயம் வாசவி! ஆமாம் நீங்க பக்கத்துலேதான் இருக்கீங்களா?”

 ”ஆமாம்! நாராயண வனத்திலே இருக்கேன்! பெருமாள் கோயில் தெருவிலே மூணாவது வீடுதான். தினமும் பெருமாள் பார்வை எங்க வீட்டுமேலே பட்டுகிட்டிருக்கும். நீங்க எங்கிருந்து வர்றீங்க!”

  ”நானும் பக்கம்தான்! நாகலா புரம்.”

”அழகான ஊராச்சே அது! அங்கே இருக்கிற  பெருமாள் மச்சாவதார மூர்த்தியாச்சே!”

”ஆமாம்! எங்க ஊரைப் பத்தியும் நல்லாத் தெரிஞ்சு வச்சிருக்கீங்க! எங்க ஊருக்கு வந்தா கண்டிப்பா என் வீட்டுக்கு நீங்க வரணும். அங்கே வந்து ஹைஸ்கூல் ஹெட்மாஸ்டர் வீடுன்னு கேட்டா சொல்லுவாங்க!”

 ”கண்டிப்பா வரேன். நீங்களும் ஒரு முறை எங்க வீட்டுக்கு வாங்க! எங்க அப்பா ரிடையர்ட் முன்சீப். இப்போ நிறைய சோஷியல் சர்வீஸ்ஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரு நீங்க வந்தா ரொம்ப சந்தோஷப் படுவாரு.”

 அவனுடன் பேசிக்கொண்டு வருகையில் ஓர் அன்னியோன்யம் ஏற்பட்ட்து போல தோன்றியது வாசவிக்கு. இதற்குள் அடிவாரம் வந்தது. ”ஓக்கே வாசவி! நீங்க கிளம்புங்க! ஜஸ்ட் ஒரு பைவ் மினிட்ஸ் ஒரு வேலை இருக்கு! முடிச்சுட்டு வந்துடறேன்.!” அவன் நுழைவாயிலுக்கு முன்பே ஒரு மரத்தின் பின் செல்ல..

   சிரித்துக்கொண்டே  அந்த வாட்ச்மேன் தாத்தாவிடம் வந்தாள் வாசவி. ”என்னம்மா சிரிச்சுக்கிட்டே வரே! நீ பாட்டுக்கு தனியா பேசிட்டு வந்தா மாதிரி இருந்துச்சு! ”வாட்ச்மேன் கேட்க

 ”ஐயோ! தாத்தா! உங்களுக்கு வயசாயிருச்சு! கண்பார்வை மங்கலா போயிருச்சு! நான் ஒருத்தர் கூட பேசிட்டு வந்தேன். அவர்கூட உங்களுக்குத் தெரிஞ்சவர்தான்.”

    ”எனக்குத்தெரிஞ்சவரா? யார் அது?”

  ”அவர் பேரு சிவா, சிவராமன்ன்னு சொன்னார்! உங்களை நல்லாத் தெரியும்னு சொன்னார்.”

  ” என்னம்மா சொல்றே? சிவாத் தம்பியா உன்னோட வந்துது? என்னாலே நம்ப முடியலையே!”

 “ஏன் தாத்தா?”

”சிவாத் தம்பியை எனக்கு நல்லாத் தெரியும்? எல்லோருக்கும் உதவி பண்ற நல்ல குணம் அதுங்கிட்டே இருக்கு! உன்னை மாதிரிதான் அடிக்கடி இப்படி மலை உச்சிக்கு ஏறிப் போய் தனியா கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு வரும். ஆனா.. இப்ப..”

  ”இப்பவும் அவர் இன்னிக்கு மலை உச்சிக்கு வந்திருக்கார். நான் மலை உச்சியிலே தடுமாறி கீழே விழப்போனப்ப என்னை காப்பாத்தினார். அவர் கூட பேசிட்டுத்தான் நான் கீழே இறங்கி வந்தேன்.”

 அந்த தாத்தா மேலும் கீழும் பார்த்தார்.. “அம்மா! உனக்கும் ஒண்ணும் ஆகலையே..! என்றார்.

  ”ஒண்ணும் ஆகாம அந்த சிவாதான் காப்பாத்தினார்!”

 “அதைத்தான் என்னால நம்ப முடியலை!”

 ”அதுதான் ஏன்னு கேட்கறேன் தாத்தா?”

”சிவா இந்த மலை உச்சிலே இருந்து ஒரு மாசம் முன்னே தவறி விழுந்து இறந்துட்டாம்மா!”

   அதிர்ச்சியில் உறைந்து மலைப்பாதையை நோக்கினாள் வாசவி. அங்கே மரங்களின் மேலே புன்னகையுடன் கை அசைத்து காற்றோடு காற்றாய் கரைந்து கொண்டிருந்தான் சிவா.