என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே

என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே

ஜெயச்சந்துரு
நெய்வேலி

நம்பரை சரி பார்த்து டயல் செய்தாள் மதுமிதா..

“ஹலோ..வணக்கம் சார்.. நான் கலெக்டர் ஆபீஸ்ல இருந்து பேசுறேன்.. மிஸ்டர் கனகவேல் அய்யனார்தானே..”

“வணக்கம் மேடம்.. நாந்தான் கனகவேல்.. சொல்லுங்க…”

“சார் வீட்ல தான இருக்கீங்க? உங்களுக்கு ஃபீவர், காஃப், கோல்ட் அந்த மாதிரி சிம்ப்டஸ் ஏதாவது இருக்கா?”

“வீட்லதான் மேடம் இருக்கேன்.. எந்த பிரச்சினையும் இல்ல..நல்லா இருக்கேன்..”

“வீட்ல வேற யாருக்காவது சிம்ப்ட்டம்ஸ் ஏதாவது இருக்கா?”

“யாருக்கும் எந்த சிம்ப்ட்டமும் இல்ல மேடம்..”

“உங்க வீட்டு சுவத்துல ஸ்டிக்கர் ஒட்டி இருக்காங்களா?”

“ஒட்டி இருக்காங்க மேடம்”

“வீட்டுக்கு ஹெல்த் டிபார்ட்மெண்ட்ல இருந்து வந்து பார்க்கறாங்களா?”

“பாக்கறாங்க மேடம்..”

“ஓகே சார்.. உங்களுக்கு வேற ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தா ஹெல்ப்லைன் நம்பர் காண்டாக்ட் பண்ணுங்க… தேங்க்யூ..”

“தேங்க்யூ..”

மதுமிதா பார்க்கும் வேலைக்கும் இப்போது பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் வேலைக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை. அவசரகால நடவடிக்கையாக அரசு தற்காலிகமாக அவளுக்கு இந்த பணியை ஒதுக்கியிருக்கிறது. நோய்த்தொற்று பாதித்த நாடுகளில் இருந்து நம் நாட்டுக்கு வந்த பயணிகளை, அவர்கள் மூலமாக நம் நாட்டில் தொற்று ஏற்பட்டு விடாமல் தடுப்பதற்காக அவர்களை வீட்டிலேயே இருக்கும்படி பனித்திருக்கிறது.. அவர்களை போன் மூலமாக டிராக் செய்யும் வேலை.. வேண்டாவெறுப்பாக செய்துகொண்டிருந்தாள்..

‘எல்லாம் என் தலையெழுத்து..’ அலுத்தப்படி அடுத்து எண்ணை தொடர்பு கொண்டாள்.. அதே கேள்விகள் அதே பதில்கள்..

அடுத்த எண்

அடுத்த எண்

அடுத்த எண்

போரடித்தது.. டீ குடித்தால் தேவலாம் போல இருந்தது.. போய் வந்தாள்..

அடுத்த எண்

ரிங் முடியும் தருவாயில் எடுக்கப்பட்டது..

“ஹலோ..வணக்கம் சார்.. நான் கலெக்டர் ஆபீஸ்ல இருந்து பேசுறேன்.. மிஸ்டர் பாலகுரு கந்தசாமிதானே?”

“ஹலோ.. க்கும்.. க்கும்.. ஹலோ.. யாரு?”

வண்டியில் போகும் சத்தம் கேட்டது..

“கலெக்டர் ஆஃபீஸில இருந்து..”

லொக்.. சொல்லுங்க.. லொக் லொக் ..

“சார் நீங்க இப்ப வீட்டுல தான் இருக்கணும்.. ஆனா வெளில எங்கயோ போற மாதிரி தெரியுது??”

“க்கும்.. ம்க்கும்.. ஆமாங்க.. லொக் லொக்.. மாமா செத்துட்டார்.. அங்கதான் போய்கிட்டு இருக்கேன்..”

“சார் உங்களுக்கு காஃப் இருக்கு.. இந்த நேரத்துல எங்கேயும் வெளியே போக கூடாது.. தயவு செஞ்சு வீட்டுக்கு போங்க”

தொடர்ச்சியான இருமலுக்கு பிறகு, “இங்க சிக்னல் வீக்கா இருக்கு.. ஒண்ணுமே கேக்கல.. நீங்க அப்புறமா பேசுங்க..” வைத்துவிட்டான்.

உடனே டீம் லீடரிம் சென்று விபரம் தெரிவித்து தன் இடத்திற்குத் திரும்பினாள்.. பதட்டமாக இருந்தது.. அன்றைய வேலையை முடித்துவிட்டு வீடு திரும்பினாள்

அடுத்த நாள் ஆபிசுக்குள் நுழையும்போதே டீம்லீடர் ஓடிவந்து கைகுலுக்கினார்.. மற்றவர்களும் கை கொடுத்துப் பாராட்டினார்கள்..

“நேத்து நீங்க கொடுத்த இன்ஃபர்மேஷன வெச்சி அங்க இருக்குற நம்ம டீம்க்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணி அவன வழியிலேயே புடிச்சாச்சு.. ஹாஸ்பிடல் கொண்டு போயிட்டு டெஸ்ட் பண்ணதுல அவனுக்கு இன்ஃபெக்ஷன் பாசிட்டிவ்.. அவன் மட்டும் அங்க போயிருந்தா அவனால எத்தனை பேருக்கு பரவி இருக்கும்னே சொல்ல முடியாது.. உன்னால ஒரு மிகப்பெரிய கம்யூனிட்டி ஸ்ப்ரெட் தடுக்கப்பட்டுருக்கு.. வாழ்த்துக்கள்மா..”

பெருமையாக இருந்தது.. தான் செய்த வேலையின் பலன் அவளுக்கு இப்போதுதான் புரிந்தது.. புத்துணர்ச்சியோடு அடுத்த எண்ணை சரிபார்த்து டயல் செய்தாள்…

ஹலோ..வணக்கம் சார்.. நான் கலெக்டர் ஆபீஸ்ல இருந்து பேசுறேன்..




தீமையிலும் நன்மை

தீமையிலும் நன்மை தருமபுரி சி.சுரேஷ்


    மணிக்கு வீட்டுச் சிறையில் அடைந்து கிடப்பது சிரமமாகவே இருந்தது
   காரணம் வீட்டில் ஒரு நிமிடம் கூட அவன் இருந்ததில்லை
      இப்பொழுது அவனுடன் யமஹா இரு சக்கர வண்டியும் வீட்டில் தூசி படிந்து நின்றுகொண்டிருந்தது
   “பெட்ரோல் செலவு மிச்சம்” என பெற்றோர்கள் சிரித்த ார்கள்
     மணியோ அவனை வீட்டில் கயிற்றில் கட்டி வைத்ததைப் போலவே ஒவ்வொரு நாளும் உணர்ந்தான்
      கரோனா வைரஸ் மீது ஆத்திரம் கொண்டான் கண்ணுக்குத் தெரியாத கிருமியால் நான் சிறைப்பட்டு கிடக்கிறேனே என வருத்தப்பட்டான்
       பெற்றோர்களை மீறி வெளியே செல்ல துணிவு இருந்தாலும்  வெளியே இருக்கும் போலீஸ்காரர்களுக்கு பயப்பட வேண்டி இருக்கிறது
     என்ன செய்வது பம்பரமாய் சுழன்று கொண்டிருந்த நான் ஓரிடத்தில் அடைக்கப்பட்டு விட்டேனே
           மனம் ஒரு குரங்கு எண்ணங்களில் தாவும் மனப்பான்மை கொண்டது
    எத்தனை  நாட்கள்தான் பல்லாங்குழி விளையாடுவது, தாயம் விளையாடுவது, அவுட்டோர் கேம் கிரிக்கெட் விளையாடி எத்தனை நாட்கள் ஆயிற்று
       வெளியே மைதானத்தில் காக்காய் ,குருவிகளைத் தவிர ஒரு கிரிக்கெட் நண்பனையும் காணமுடியவில்லை
    தொடர்ந்து எத்தனை புத்தகங்கள்தான் படிக்க முடியும்
      கண்கொட்டாமல் டிவி நிகழ்வுகளை தொடர்ந்து பார்ப்பதும் சலிப்பாகவே இருந்தது
      இன்று புதுமையாக ஏதாவது ஒன்றை வீட்டில் செய்ய வேண்டும் யோசித்தான் என்ன செய்யலாம்
     அவனின் அம்மா அவனிடம் “மணி நம்ம வீட்டு வாழை மரத்தில ரெண்டு வாழைக்காய் பறிச்சிட்டு வாடா “
     “எதுக்கு அம்மா” என கேள்விக் குறியோடு அம்மாவை நோக்கி பார்த்தான்
      “உனக்கு பிடிச்ச வாழைக்காய் பஜ்ஜி செய்யதான்”
     சும்மாவே உண்டு, உறங்கி, சலிப்பாய் இருப்பதைவிட இன்றைக்கு நான் ஏன் பஜ்ஜி போடக்கூடாது என யோசித்தான்
     “அம்மா இன்னைக்கு நான் பஜ்ஜி செய்கிறேன்”
   “டேய் என்னடா சமையல்கட்டு பக்கமே வராத நீ சொல்றது புதுசா இருக்கு”
   “என்னமா பண்றது தொடர்ந்து செய்யறதே செஞ்சா வாழ்க்கை ரொம்ப போர் அடிக்குது”
  அவன் அம்மாவுக்கு ஒரே சந்தோஷம் காரணம் வீட்டில் இவன் ஒரே மகன் பெண்பிள்ளை கிடையாது கூடமாட வேலை செய்ய 
” மணி உனக்கு ஒன்னும் தெரியாதுடா எண்ணெயில் தெரியாம  கையை வச்சிராத நெருப்பு வேற”கரிசனை கொண்டாள்
  “அம்மா நீ பயப்படாதே அது எப்படி செய்யணும்னு நான் யூடியூபில் பார்த்து படிச்சுட்டேன்”
  “அப்போ இன்னைக்கு அசத்தப்போவது யாரு” அப்பாவின் சிரிப்பு வீட்டை அதிர வைத்தது
  மீண்டும் அப்பா தொடர்ந்தார் “சூடான காப்பி, சுவையான பஜ்ஜி சூப்பர் காம்பினேஷன் அம்மாவும் மகனும் சேர்ந்து அசத்த போறாங்க பேஷ் பேஷ்”
   கொஞ்சநேரத்தில் மணக்க மணக்க பில்டர் காபியும், நாக்கில் எச்சில் ஊற சூடான வாழைக்காய் பஜ்ஜியும் அப்பாவின் வாய்க்குள் இறங்கியது
  “மணி அசத்திட்டடா இந்த சுவையான பஜ்ஜி எங்கேயும் நான் சாப்பிட்டது இல்லடா ”  என்றார்
  அப்பாவின் வார்த்தையால் மணியின் உள்ளத்திற்குள் குதூகலம் பிறந்தது
    சமையல் மீது ஒரு நாட்டம் வந்தது தினம் இப்படி ஏதாவது ஒன்றை செய்து அசத்தி கொண்டே இருப்போம் என முடிவெடுத்தான்
    அம்மாவிற்கு மனதிற்குள் ஒரே பெருமையாக இருந்தது என் மணி என் கஷ்டத்தை புரிஞ்சுகிட்டான் எனக்கு உதவி செய்யறான் என்று அவளுக்குள் நினைத்துக்கொண்டாள்
    உண்மை அதுவல்ல அவனுடைய கஷ்டத்தை தீர்த்துக் கொள்வதற்காக சலிப்பை போக்கிக் கொள்வதற்காக இந்த காரியங்களில் இறங்கி இருக்கிறான்
    ஒவ்வொரு நாளும் புதிது புதிதாக மணி ஏதாவது ஒன்றை செய்து வீட்டில் அப்பாவையயும், அம்மாவை அசத்தி கொண்டு இருந்தான்
    இப்படியாய் சமையல் கலையில் தேர்ந்தவன் ஆனான்
     கரோனா வைரஸ் அவனை வெளியே செல்ல அனுமதிக்காததால் யூடிபில் மூலமும் அம்மாவின் ஆலோசனையின் பேரிலும் அவன் சமையல் கலையில் வல்லவன் ஆனான்
    அப்பா சிரித்துக் கொண்டே மணியைப் பார்த்து சொன்னார் “பரவாலடா உன்  ங்கால மனைவிவரு    கொடுத்து வச்சவ”
  சமையல் அறைப் பக்கமே போகாத மணிக்கு  இந்த அனுபவங்கள் புதுமையாகவும் இனிமையாகவும் இருந்தது
    தொடர்ந்து சமையல்கள் செய்து அலுத்துப்போன அம்மாவுக்கு ஓய்வு கொடுத்தான்
     சில தீமையான சூழல்களிலும்  நாம் நன்மையான காரியங்களை கற்றுக்கொள்ள முடிகிறது என்பதை உணர்ந்தான்
     யமஹாவில் ஊர் சுற்றிக் கொண்டு இருந்த மணி இப்பொழுது சமையலறையில் அசத்திக் கொண்டிருந்தான்
     அவுட்டோர் கேம் கிரிக்கெட் விளையாடிக் கொண்டு இருந்த மணி வீட்டில் பல்லாங்குழி, தாயம் என எல்லாவற்றையுமே கற்றுக்கொண்டான்
    சில நேரங்களில் இறுக்கமாய் இருக்கிற மனதை தளர்த்திக் கொள்ள இப்படிப்பட்ட காரியங்களை செய்ய வேண்டியது அவசியமாகிறது
      அதன் வழியே சின்ன சின்ன சந்தோசங்கள் நம்மை மட்டுமல்ல நம் குடும்பத்தில் இருக்கிற ஒவ்வொருவரையும் அது சென்றடைகிறது என்பதை உணர ஆரம்பித்தான்
      இப்பொழுதெல்லாம் வீட்டில் பலமணிநேரம் இருக்க கற்றுக் கொண்டான்
      தூசி படிந்து இருந்த யமஹா வண்டியின்  மீதிருந்த கவனம் குறைந்து போயிற்று
    தீமையிலும் நன்மை என்று சொல்வார்களே அது இது தானோ
     அம்மா மணியை பார்த்து சொன்னாள் “டேய் மணி இப்படியே போன நான் சமையல்கட்டில் செய்யவேண்டியது எல்லாத்தையுமே மறந்திடுவேன்”
    ” எங்களுக்காய் உழைக்கும் தெய்வமே கொஞ்சம் ஓய்வாய்  இரு” என அம்மாவின் கன்னத்தை செல்லமாய் அன்புடன் கிள்ளினாள்
    அம்மாவின் மனதிற்குள் தனக்கு ஓய்வு கொடுத்த மகன் மேல் தீராத பாசம் கொண்டாள்
   தனக்கு உதவ ஒரு பெண்பிள்ளை இல்லையே எனும் எண்ணத்திலிருந்து விடுதலை கொண்டாள் 

எடை!

நத்தம்.எஸ்.சுரேஷ்பாபு

உச்சிவெயில் மண்டையை பிளந்து கொண்டிருந்த்து. வாசலில் அமர்ந்து நியுஸ் பேப்பர் வாசித்துக்கொண்டிருந்த மணிவாசகம் காம்பவுண்ட் கேட் திறக்கும் ஓசை கேட்டு நிமிர்ந்தார். கேட்டை திறந்தபடி ஒரு 50ஐ கடந்த நபர் நின்றிருந்தார்.

   அழுக்குச்சட்டை, எண்ணெய் காணாத தலை, கிழிசல் லுங்கி அணிந்திருந்த அவர் சிநேகமாய் சிரித்தவாறே ஐயா, பழைய நியுஸ் பேப்பர் எடுக்கறேங்க! அம்மா வரச்சொல்லியிருந்தாங்க என்றார்.

  ஊம்.. என்ற மணிவாசகம், ”என்ன விலைக்கு எடுத்துக்கறே?”

 ”இங்கிலீஷ் பேப்பர்னா 12 ரூபா கிலோ! தமிழ்னா பத்து ரூபாங்க!”

 “ரொம்ப கம்மியா யிருக்கே!”

”இல்லீங்க போனமாசம் 10 ரூபா  8 ரூபாதான் எடுத்தேங்க! இப்ப ரெண்டு ரூபா கூடியிருக்கு!”

 ” ஒரு மாசம் பேப்பர் பில் எவ்வளவு தெரியுமா?”

 “நமக்கெதுக்குங்க அதெல்லாம்?”

 “230 ரூபா சில சமயம் 250 கூட! ஆனா ஒரு மாசம் பழைய பேப்பரை வித்தா பத்து ரூபாதான் கிடைக்குது..!”

”வேஸ்ட் பேப்பர்தானுங்களே? இதை கொண்டு போய் கடையில போட்டா எங்களுக்கு கிலோவுக்கு ஒரு ரூபா கிடைக்கும் அவ்வளவுதான்!”

”சரி சரி உள்ளே வா! வீடே ஒரே நியுஸ் பேப்பர் அடைசலா இருக்குண்னு எம்பொண்டாட்டி கத்திக்கிட்டிருந்தா அதான் வரச்சொல்லியிருக்கா எடையெல்லாம்  ஒழுங்கா போடுவே இல்லே…!”

 ”கரெக்டா இருக்கும் சார்!”

அந்த மனிதர்  பழைய இரும்புத்தராசுடன் உள்ளே நுழைய ”லட்சுமி! பழைய பேப்பர் எடுக்க வந்திருக்காங்க சீக்கிரம் வா!”

   ”நான் கொஞ்சம் அடுப்படியிலே வேலையா இருக்கேன். நீங்களே எடுத்துப்போடக்கூடாதா?”

     ”அப்ப திருப்பி அனுப்பிச்சரவா?”

”அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேணாம் நானே வந்து எடுத்து போட்டுத் தொலைக்கிறேன்.”

லட்சுமி முணுமுணுத்தபடி கிச்சனில் இருந்து வந்து  ஹாலில் கப்போர்டில் கிடந்த பேப்பர்களை அள்ளி வராந்தாவில் போட்டாள்.

     சிதறிக்கிடந்த பேப்பர்களை அடுக்க ஆரம்பித்தார் அந்த பெரியவர்.

”அப்படியே ஒரு கயிரு போட்டு கட்டி வைச்சிருந்தா எடை போட சுலபமா இருந்திருக்கும்யா…!”

     ”ஏன் நீ கயிறு கொண்டு வர மாட்டியா? ”

 “இருக்குய்யா ! வண்டியிலே இருக்கு! போய் கொண்டு வரனும்!”

 ” போய் கொண்டு வா!”

”அந்த பெரியவர் எழுந்தார். ரொம்ப தாகமா இருக்குய்யா! குடிக்க கொஞ்சம் தண்ணீ கிடைக்குமா?”

”கேட்டு ஓரமா ஒரு பைப் இருக்கு பாரு…! அதுலே பிடிச்சு குடிச்சுட்டு போய் கயிறு கொண்டுவா!”

பெரியவர்  எழுந்து போய்  அந்த குழாயை திருகினார். வெயிலில் சுடுதண்ணீராய்  கையில் விழுந்த நீரை கொஞ்சம் கீழே விட்டு முகம் கழுவி பின்னர் இரண்டு கை பிடித்து அருந்தினார். முகத்தை தோளில் போட்டிருந்த அழுக்குத்துண்டால் துடைத்துக்கொன்டு வெளியே நிறுத்தியிருந்த அந்த மூன்று சக்கர ட்ரை சைக்கிளை  உள்ளே தள்ளிக் கொண்டு வந்தார்.

  ”கயிரை எடுத்து வான்னு சொன்னா வண்டியையே கொண்டு வந்திட்டியே?” மணிவாசகம் கேட்க

  ”பேப்பர் நிறைய இருக்குதுய்யா! அதான் எடை போட்டதும் வண்டியிலே எடுத்துபோக சவுகரியமா இருக்கும்னு கொண்டு வந்தேன்.”

    ”சரி பெரியவரே…! உங்க பேரு என்ன?”

   “முத்து”

 “எத்தனை வருஷமா இந்த தொழில் பண்றீங்க?”

 ”அது ஆகிப்போச்சுங்க முப்பது வருஷம்!”

  ”ஒருநாளைக்கு எவ்வளோ கிடைக்கும்.?”

”அது வியாபாரத்தை பொருத்துங்க! வீடுங்கள்லே வேண்டாம்னு எவ்வளோ தூக்கிப்போடறீங்களோ  அவ்வளவும் எங்களுக்கு சோறூ போடற தெய்வங்கள்!”

பேசிக்கொண்டே இருந்தாலும் பெரியவர் முத்து பேப்பர்களை இரண்டு மூன்று அடுக்குகளாக அடுக்கி கட்டினார்.

   அப்புறம் எடை போட ஆரம்பித்தார். இரண்டு கிலோ எடைக்கல் ஒன்றும் ஒருகிலோ எடைக்கல் ஒன்றையும் சேர்த்து  தராசில் வைத்து மறுபக்கம் பேப்பர்களை வைத்தார்.  தூக்க முடியாமல் தராசை தூக்கி நிறுத்த முள் பேப்பர் இருந்த பக்கம் தாழ்ந்தது. கொஞ்சம்  பேப்பர்களை எடுத்துவிட்டு மீண்டும் நிறுத்தார்.

 இதற்குள் வார இதழ்கள் சில நாவல் புத்தகங்கலையும்  என் மகன் படித்து முடித்த கல்லூரி பாடப்புத்தகங்களையும் கொண்டுவந்து போட்டாள் லட்சுமி.

     ” பேப்பர் வரைக்கு 5 எடை இருக்குய்யா!  அஞ்சு மூணு 15 கிலோ…”

  ” புக் எல்லாம் எட்டு கிலோ  இருக்கு.”

  ”மொத்தம் 23 கிலோ”

”பேப்பருக்கு 150 ரூபா… புக்கு கிலோ பன்னெண்டு ரூபா அப்போ  தொண்ணூத்தாறூ  ரூபா”

”மொத்தம்  எரநூத்து நாப்பத்தாறு ரூபா ” என்றவர்..

”ஐயா, எதாவது தக்காளி வெங்காயம் வேணுங்களா?”

  ”உன் அழுகின தக்காளி   யாருக்கு வேணூம்? பணத்தை கொடுத்திட்டு பேப்பரை எடுத்துட்டு கிளம்பு.”

”ஐயா,  அம்பது ரூபா கம்மியா இருக்கு! அதுக்கு எதாவது வெங்காயம் தக்காளி வாங்கிக்குங்க!”

  ”அதானே பாத்தேன்…! இப்படி எதையாவது சொல்லி அழுகுன தக்காளீயை தலையிலே கட்டப் பாக்கறீயா?”

    ”இல்லே சார்…! இன்னைக்கு காலையிலே மார்க்கெட்ல எடுத்த புதுத் தக்காளி நீங்களே பொறுக்கி எடுத்துக்கங்க! ரெண்டரை கிலோ ஐம்பது ரூபா..”

 ”மார்க்கெட்ல தக்காளி கிலோ பாஞ்சு ரூபாதான்..!”

 ”அது நேத்து ரேட்டுங்கய்யா!  இன்னிக்கு கிலோ இருபது ரூபாதான்!  உங்களுக்கா வேனூம்னா மூணு கிலோ போடறேன்..!”

    ”யாருக்கு வேணூம் உன் பிச்சை!  ரூபா இருந்தா கொடுத்துட்டு பேப்பரை எடுத்துக்கோ இல்லேன்னா கிளம்பு. நாங்க வேற ஆளூக்கு போட்டுக்கறோம்!”

 ” முத போணீ ஐயா!  காலையிலே இருந்து வெயில்ல சுத்திட்டு வரேன்!  கடைக்கு இன்னும்  அஞ்சு கிலோமீட்டர் போகணூம் ”

  ”அதுக்கு…!”

  ”இரு நூரு ரூபா இப்ப வாங்கிடுங்க! மிச்சம் ஐம்பது ரூபா நாளக்கி வரும்போது கொடுத்துடறேன்!”

   ”முழுசா அம்பது ரூபாயை ஆட்டையை போட பாக்கிறீயே?”

”அப்படியெல்லாம் பண்ண மாட்டேன்யா! இந்த ஏரியாவுலேதான் முப்பது வருஷமா வியாபாரம் பண்ணிகிட்டு இருக்கேன்.. உங்க துட்டு எனக்கு வேண்டாம்யா…! ஏமாத்தி துண்ணா உடம்புலே ஒட்டாதுய்யா! நாளைக்கு கண்டிப்பா கொண்டு வந்து கொடுத்துடறேன்யா!”

 ”அப்ப ஒண்ணூ பண்ணு இருநூரு ரூபாவுக்கு எவ்வளோ பேப்பரோ அதை மட்டும்  எடுத்துட்டு போ!  நாளக்கி வரும்போது மீதி பணம் கொடுத்திட்டு மிச்சத்தை எடுத்துப்போ… ”கறாராக சொன்னார் மணி வாசகம்.

  இனி பேசி பிரயோசனம் இல்லை..! என்று அவர் சொன்னபடி இருநூறு ரூபாயை கொடுத்துவிட்டு பேப்பர் பதினைந்து கிலோவையும்  நாலு கிலோ எடை புத்தகத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினார் முத்து.

  ”‘பாவங்க அந்தாளு! இப்படி பச்சாதாபமே இல்லாம விரட்டறீங்க!” அந்த அம்பது ரூபாவை அவன் ஏமாத்த மாட்டான். அப்படியே ஏமாத்தினாலும் நாம கொறைஞ்சா போயிருவோம்.”

     ”ஏன் பேச மாட்டே? ஒவ்வொரு ரூபாவும் நான் உழைச்சு சம்பாதிச்சு    இந்த அளவுக்கு வந்திருக்கேன். யாருகிட்டேயும் நான் ஏமாறத் தயாரா இல்லே!  அவன் நாளக்கி வர மாட்டான் பாரு… இந்த மாதிரி எத்தனை பேரை நான் எடை போட்டு வைச்சிருக்கேன் தெரியுமா?  அந்த ஓட்டை தராசுலே எடை போட்டா எப்படியும் கிலோவுக்கு நூறூ கிராம் லாபம் கிடைக்கும். நம்மகிட்டே பத்து ரூபாய்க்கு எடுத்து பன்னென்டு ரூபாவுக்கு விப்பான். ஏமாந்தா எடையிலே இன்னும் கொள்ளையடிப்பான்.”

      ”இப்படி ஒரு ரூபா ரெண்டு ரூபா லாபம் வரலைன்னா அவன் தொழில் செஞ்சு பிரயோசனம் இல்லாம போயிருங்க! அவன் வயித்து பொழைப்ப பாக்க வேணாம்”.

  ”சரிசரி! அவனாலே நமக்குள்ளே எதுக்கு பிரச்சனை? ஆக வேண்டிய வேலையைப்பாரு…!” என்று மனைவியை அடக்கினார் மணிவாசகம்.

  மறுநாள் மணி வாசகம் சொன்னபடி  முத்து வரவில்லை! பொழுது சாய்ந்துவிட்ட்து.  “பார்த்தியா! நான் சொல்லை! அவன் வர மாட்டான்னு!” என்று அமர்த்தலாக சொன்னார்.

  ”இன்னிக்கு வேற லைன்ல போயிருப்பார்… நாளைக்கு வருவார்னு நினைக்கிறேன்.”

”உன் நினைப்பை காயப்போடு…!  நமக்கு  நாலு கிலோ பேப்பர் மிச்சம் ஆச்சு! இல்லேன்னா அம்பது ரூபா நஷ்டம் ஆகியிருக்கும்”.

  லட்சுமி தலையில் அடித்துக்கொண்டு உள்ளே சென்றாள்.

மறுநாள்  அதிகாலை வேலையிலேயே கேட் கதவு திறக்கவும்  செடிகளுக்கு நீர் விட்டுக்கொண்டிருந்த மணி வாசகம்  அப்படியே போட்டுவிட்டு கவனித்தார். முத்து உள்ளே நுழையவும் தன் கணிப்பு பொய்யாகிவிட்ட்தே என்று வருத்தமுடன்

  ”என்னய்யா! அம்பது ரூபா கொண்டு வந்துட்டியா?”

   ”இல்லீங்கய்யா.. நான் வந்தது”…

”தான் நினைத்தது சரிதான் என்று உள்ளூக்குள் பெருமிதப்பட்டுக்கொண்டு  அம்பது ரூபா இல்லாம பேப்பர் போட முடியாது,,,! ”என்றார்

   ”சரிங்கய்யா! நான் அம்பது ரூபா கொடுத்திட்டே பேப்பர் எடுத்துக்கறேன் . ஆனா.”

  ”என்னய்யா ஆனா?”

”முந்தா நாள் நீங்க போட்ட புக்ஸ்களை எடுத்துட்டு போனேன். அதுல சில பாட புஸ்தகமும் இருந்த்து. அதை கடையிலே போடறதை விட  பழைய புத்தக கடையில கொடுத்தா கொஞ்சம் ரூபா அதிகம் கிடைக்கும்னு தனியா எடுத்து வைச்சேன். பேப்பரை மட்டும் கடையிலே போட்டுட்டு வீட்டுக்கு போய் புக்ஸ்களை புரட்டினேன். அப்ப அதிலே இந்த  காசு இருந்துச்சுய்யா?”  என்று இரண்டு ஐநூறூ ரூபா நோட்டுக்களை நீட்டினார் முத்து.

மணிவாசகம் அதிர்ந்து போனார். ஐம்பது ரூபாயை நம்பாத நான் எங்கே ஆயிரம் ரூபாயை அதுவும் எப்போது வைத்து நான் மறந்து போன அந்த ரூபாயை திருப்பித்தரும் முத்து எங்கே? மிகவும்  எடையில் மிகவும் தாழ்ந்து போய்விட்டோமே என்று வருத்தம் அவர் முகத்தில் அப்பட்டமாய் தெரிந்த்து.

  மனம் தெளிவடைந்தவராய்  ”பெரியவரே! புத்தகத்தை எடைக்கு போட்டப்புறம் அது உங்களுக்குத்தான் சொந்தம்.  அதுலே பணம் இருந்தாலும் அது உங்களோட்துதான். நீங்களே வச்சுக்கங்க!”

    “நீங்க பெரிய மனசோட  இந்த பணத்தை கொடுத்தாலும் உழைக்காம  இவ்வளோ பணம் கிடைச்சா அப்புறம் அது  என் மனசை மாத்திடும். இதே மாதிரி தினமும் கிடைக்காதான்னு ஏங்க வைக்கும். அப்புறம் என் நேர்மையை கொன்னுடும். வேணாங்கய்யா! இதை நீங்களே வச்சிக்குங்க! ”என்று மணிவாசகம் கையில் ரூபாயை திணீத்துவிட்டு  கிள்ம்பினார் முத்து.

    ”பெரியவரே ஒரு நிமிஷம்!  நேத்து எடை போட்டு வைச்ச புத்தகத்தையாவது எடுத்துட்டு போங்க!”

  ”அம்பது ரூபா கிடைச்சதும் கண்டிப்பா வரேன்! ”சொல்லிவிட்டு அவர் நடக்க

அப்படியே உறைந்து போய் நின்றார் மணிவாசகம்.

கொரானா என்கிற சனியன்.

கொரானா என்கிற சனியன்.
                     கரடிக்குளம், ஜெயாபாரதி ப்ரியா

Description: Story Of Shani Dev And Mahadev Shiva - शनिदेव की ...

சனியன்அவன்பாட்டுக்குசிவனேன்னுபோயிக்கிட்டிருந்தான்.அன்னைக்கு, நிசமான சிவனுக்குநாக்குல சனி போலருக்கு.

எலேசனியாஎங்கடேபோய்ட்டிருக்கேஎன்றார் சிவன்.

கும்பிடுதேன்சாமி.பூராப்பெயபுள்ளைகளும் இந்த கொரானாப்பயலுக்குப்
பயந்துஓடிஒளிஞ்சுக்கிட்டாஹளாஒருத்தனையும் காங்கல. அதான் அசந்து
மறந்துஒருபயலாவதுசிக்கமாட்டானான்னு பொழப்பத்தேடி அலையுதேன்
சாமி …!

நீயேஒருஏழரைநாட்டான்.உலகத்துலஎல்லா நாட்டானும் உனக்கு பயந்து
எருவிக்கிட்டுஅலையுதானாமேநெசமாலே …?

என்னமோசாமி…மனுஷப்பயஹகளோட “பயத்துலதான” உங்க பொழப்பும்
நம்மபொழப்பும்எல்லாம்ஓடுது.அதுசரிஎசமான்அவுஹநீங்கஎன்னஇம்புட்டு சிலாத்தாகுத்தவச்சுக்கிட்டிருக்கீஹ ?

சிவனுக்குசுள்ளுண்ணுகோபம்வந்துருச்சு.அதென்ன நம்மளை இந்த பயலுக்கு
சமமா வச்சு பேசுறான் .

கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு சிவன் சொன்னார். நமக்கும் ஒன்னப்போல
தான்டேசித்திரைமாசத்துக்குமேலதான்சோலி கிட்டும் போல.

அதான்எசமான்இம்புட்டுநாளாநான்தான்பெரியகில்லாடின்னுநினைச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்…இப்பபாருங்கஇந்தகொரானாப்பயஎன்னயவே தூக்கி மிழுங்கிருவான்
போல இருக்கே …!?

அதென்னலேநீஎன்னபெரியஇவனாஉன்னக்கண்டு பயப்படறதுக்கு …?

ஒலகத்துலஅப்பிடித்தான்பேசிக்கிடுதாஹ முதலாளி …!சர்தாம்டே நீ என்ன விட பெரியஇவம்னே வச்சுக்கிடுவோம் …ஏன் சாமி இந்த ஏழைய வம்புக்கு
இழுக்கீஹ?உங்களோடேல்லாம்என்னைய இண சேர்க்க முடியுமா
நான் ஒரு ஈத்தர …!

அதுக்கில்லலேஉலகத்துலஎம்புட்டுபெரிய கொம்பனா இருந்தாலும் நீ
புடிச்சாஅவனஒருவழிபண்ணாமவிடமாட்டியாமே … எமனையே மிரட்டற
எமப்பயலாமே நீ … நெசமா ?

இப்பிடியேஉசுப்பேத்திஉசுப்பேத்திஉடம்பரணமாக்கிட்டீஹளே ..
அதென்னமோசாமிநமக்குகெடச்சவரம் அப்படி.உங்களுக்கு தெரியாததா ?

ஓ வரம் வேற வாங்கி இருக்கியா ?ஆமா முதலாளி.உங்களுக்கு
பயப்படாதவன்எல்லாம்எனக்குபயந்தாகணுமில்ல …?

சர்தாம்லே ரொம்ப பீத்திக்கிறாத.

பீத்தலசாமி.உலகத்துலஎவனாஇருந்தாலும் ஒரு தடவையாவது நம்ப
கையிலசிக்கிருவாம்ல…எல்லாம்உங்ககருணையினாலதான் இந்த ஏழையோட
பொழப்பு நடக்குது ..ஏலஇம்புட்டுபேசுதியேநீஇதுவரைக்கும் யாரையெல்லாம் புடிச்சிருக்கே
லிஸ்ட் வச்சிருக்கியாடே ?

இருக்குசாமி.பாண்டவர்கள்,ராமர்லட்சுமணர் சீதை அகலிகை,
அரிச்சந்திரன்,நல்லதங்காள்இப்படிபெரியபெரியமனுஷங்களிலேருந்து
விஜய்மல்லையாலலித்மோடின்னுகழுதப்பயக எம்புட்டுப்பேரு தெரியுமா ?
பிரம்மச்சுவடிமாதிரிநம்மகிட்டேயும்ஒரு பெரிய லிஸ்ட்டே இருக்கே ?

இம்புட்டுபெரியலிஸ்ட்டுலஎன்பேருஇருக்காடே ?

இதென்னசின்னப்புள்ளத்தனமாஇருக்கு?உங்களுக்குஏன்இப்பிடி
ஒரு ஆசை எசமான் …?

இடையில்கைலாயமலைக்குன்றிலிருந்து “சக்தி” கத்தினாள் –

ஏங்கஅந்தசனிப்பெயலோடஉங்களுக்குஎன்ன பேச்சு .. கொரானா மாதிரி புடிச்சா
விட மாட்டான் … உள்ள வாறீகளா ?

ஏட்டிஉமாசித்தபொறுத்தாஇந்தாவந்துருதேன்.ஏலெ சனியா நீ இம்புட்டு
பேசுதியேஉன்னாலஎன்னநெருங்கமுடியுமா நீ சரியான ஆம்பளையா
இருந்தாஉன்பவரஎம்மேலகாட்டுபாப்பம் ?

வேண்டாம்சாமிநீங்கஈஸ்வரன்.நான் சனீஸ்வரன் நமக்குள்ள எதுக்கு
வம்பு ?

ஓஇந்தஉலகத்தையேகட்டிக்காக்கிறநானும் ஈஸ்வரன் நீயும் ஈஸ்வரனா ?
அம்புட்டுகொழுப்புஏறிப்போச்சாஉனக்கு ? இப்ப நீ என்ன பண்ற இங்க
இப்பஎன்னைநீபுடிக்கிறே…உன்னாலமுடிஞ்சா எம்பொடதில ஏறி உக்காந்து
என்னை ஆட்டிப் படைக்கிறே …?!

கோபத்துலசிவன்ருத்ரதாண்டவம்ஆடசனி எவ்வளவோ சொல்லிப்பார்த்தும்
சிவனின் கோபம் தணியவில்லை.

சரிங்கசாமிஇன்னைக்கு,நாளைக்கு,நாளைக்கு மக்காநாள் ஒரு மூணுநாள்
உங்களுக்குநான்டைம்தாரேன்அதுக்குள்ளேநான்உங்களைபுடிச்சிடறேன் சரியா ?

நீஎனக்குடயம்தர்றியா…?சரிடேமூணுநாள் என்ன மூணு யுகம் வேணும்னாலும்
எடுத்துக்கடே …!

இல்லசாமி.சரியாமூணாம்நாள்நான்உங்களைபிடிக்கிறேன்.மூணுமாசத்துக்கு உங்களுக்குசனிதிசைஎன்றபடி சனியன் போய்விட்டான்.

சிவன்பார்த்தார்.கைலாயமலையில்இருந்தாதானேசனியன்பிடிப்பான்.
பேசாமஏழுகடல்ஏழுமலை,ஏழுலோகம்தாண்டி பாதாளத்துல போய் ஒரு மூணு
மாசத்துக்குஒளிஞ்சுக்கிடுவோம் ….
சனியன்என்னஒருசப்புராதியாலேயும்நம்மளை நெருங்க முடியாது என மூணு
நாள்பயணம்செய்துகுகைக்குள்போய்ஒளிந்து கொண்டார்.

என்ன…?ஒரேஇருட்டும்,வெக்கையும்புழுக்கமுமா இருந்தது.

பல்லைக்கடிச்சிக்கிட்டுமூணுமாசத்தைஓட்டிரணும் . இந்நேரம் அந்த சனியன்
நம்மளசல்லடபோட்டுசலிச்சுதேடிக்கிட்டிருப்பான்.

தலகீழநின்னாலும்அந்தசவத்துமூதியால நம்ம கிட்ட நெருங்க முடியாது .
நாம யாரு சிவனா கொக்கா ?

இப்படியானயோசனையிலேயேமூணுமாசம் மூணு யுகமா நகர்ந்து முடிஞ்சது.

சிவன்வெற்றிப்பெருமிதத்தோடுபாதாளலோகத்தில்இருந்துஏழுலோகம், ஏழு மலை ஏழுகடல்கடந்துவெளில வந்து பைய எட்டிப்பார்த்தார்.

எதிரில்அடக்கத்துடன்கைகட்டிநின்றுகொண்டிருந்தான் சனியன்.என்னடே தோத்துட்டமேன்னுவெட்கமா இருக்கா?

இல்லசாமி…இப்பிடிசிவன்தோத்துட்டாரேன்னு வருத்தமா இருக்கு …!

என்னலேஉளறுதே….நான்தான்மூணுமாசமா எவன் கண்ணுலேயும் படாம
பாதாளக்குகைக்குள்ளேபோய்ஒளிஞ்சுக்கிட்டேனே ?

அதேதான்எசமான்நீங்கஎம்புட்டுபெரியஆளு…குளுகுளுகைலாயமலையில ஆடலும்பாடலும்கேட்டுரசிச்சுஆடிக்கிட்டுபாடிக்கிட்டுஉலகத்தையே கட்டி ஆள வேண்டியகடவுள் .டென்ஷனான சிவன் கத்தினார்.

நீட்டி முழக்காம விஷயத்த சொல்லுடே …!நான் உங்க பெடதிலயே ஏறி உக்காந்து
உங்களைக்கொண்டுபோய்மூணுமாசம்பாதாளகுகையிலஅடைச்சுவச்சுட்டேன் பார்த்தீகளாஇதுக்குபேருதான் சனி பிடிக்கிறது சாமி.

அசந்துபோனசிவன்மனம்திறந்துபாராட்டினார்.உன்ன என்னமோ நினைச்சேன்
கழுதப்பய ஜெயிச்சுட்டியேலே …?!

ரூல்ஸ்!

காலையில் பள்ளிக்கு கிளம்பிக்கொண்டிருந்த தீபிகா “அப்பா 100 ரூபா வேணும்!” என்றாள்

   ”எதுக்கு இப்ப நூறு ரூபா?”

”நேத்து ஸ்கூலுக்கு ஐடி கார்ட் போட்டுகிட்டு போக மறந்துட்டேன்! அதுக்கு ஃபைன் நூறு ரூபா கட்டணும்!”

“ஐடி கார்ட் போட்டுகிட்டு போகணும்னு தெரியும் இல்லே! போட்டுகிட்டு போகலைன்னா ஃபைன் கட்டணும்னு தெரியும். அப்படியும் அலட்சியமா இருந்திருக்கே! ரூல்ஸை ஃபாலோ பண்ண கத்துக்க!”

 “ஸாரிப்பா!”

என்ன ஸாரி? உன்னோட அலட்சியத்தனத்தாலே இப்ப எனக்கு நூறு ரூபா நஷ்டம்? இந்தா பிடி!” நூறு ரூபாயை கொடுத்து விட்டு வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தேன்.

   ”அப்பா! ஒரு நிமிஷம்பா!”

”என்ன?” என்றேன் எரிச்சலோடு!

”என்னை ரூல்ஸ் பாலோ பண்ண கத்துக்கணும்னு சொன்ன நீங்களே ரூல்ஸை ஃபாலோ பண்ண மாட்டேங்கிறீங்களே! வண்டியிலே போற எல்லோரும் கட்டாயம் ஹெல்மெட் போடனும்னு ரூல்ஸ் சொல்லியிருக்கு! மீறினா 1000 ரூபா அபராதம். போகட்டும் பணம் போனா கூட திரும்ப சம்பாரிச்சிக்கலாம். ஆனா உயிர் போனா வருமா? கொஞ்சம் யோசிங்கப்பா!”   செவிட்டில் அறைந்தார்போல தீபிகா கேட்கவும். ”தப்புதாம்மா! இப்பவே ஹெல்மெட் வாங்கிடறேன்!” என்று சொல்லிவிட்டு கடைக்கு கிளம்பினேன்

எஸ்.எஸ். பாபு. பஞ்செட்டி.

பாசம் நிறைந்தவீடு!

பாசம் நிறைந்த வீடு!  செந்தில்குமார் அமிர்தலிங்கம்.

எப்போதும் பரபரப்பாய் இயங்கிக்கொண்டிருப்பவன்
எனவே மன உளைச்சலில் கடுகடுப்பாய் இருப்பான்.
மேலிடத்துப் பிரஷர் அதை வீட்டிலும் வெளிப்படுத்திவிடுவான்.அதனால் இவனது அம்மா, அப்பா, மனைவி, குழந்தைகள் என யாரும் இவனிடத்தில் நெருங்குவதில்லை. இவனும் அவர்களிடம் நெருங்குவதில்லை.

ஞாயிற்றுக்கிழமை விடுமுறை என்றாலும் நண்பர்களுடன் ரிலாக்ஸ் செய்ய விரும்பி பீச், சினிமா என்று சென்றுவிடுவான்.இல்லையென்றால் லேப்டாப்பை நோண்டிக்கொண்டிருப்பான்.

எனவே இவனிடம் பேசவே வீட்டிலுள்ளவர்கள் பயப்படுவார்கள்.இவனும் குழந்தைகள் ஏதேனும் சிறு தவறு செய்தாலும் அடித்துவிடுவான்.அவர்கள் என்ன படிக்கிறார்கள் என்றுகூட இவன் நினைவில் இருப்பதில்லை.எல்லாமே மனைவி சுகந்திதான் கவனித்துக் கொள்கிறாள்.

வயதான பெற்றோரிடம்கூட நின்று ஒருவார்த்தைப் பேசுவதில்லை அவன்.
அவனது அன்பிற்காய் ஏங்கியே அவர்கள் நொந்துகொண்டிருந்தார்கள்.ஏதாவது கேட்டால் இந்த சம்பளம் வேணும்னா இப்படிதான் வேலை பார்த்தாகனும் என்று எகிறுவான்.

ஆனால்…

தற்போது கொரோனா பாதிப்பால் இருபத்தொரு நாள் ஊரடங்கு உத்தரவு ஆதலால் வீட்டில் இருக்கிறான்.

காலை ஒன்பது மணி.
அப்போதும் லேப்டாப்பில் எதையோ நோண்டிக்கொண்டிருந்தான்.அருகில் அவனது மனைவி வந்து நின்றாள்.

” என்னங்க”

” என்ன?”

“சாப்பிட வாங்க”

“வரேன் நீ போ”

சிறிது நேரம் கழித்து மீண்டும் வந்து நின்றாள். “என்னங்க”

“அதான் வரேன்னு சொல்றேன்ல…” என்று எரிந்துவிழுந்தான்.
அவள் போய்விட்டாள்.

இவன் எழுந்து டைனிங் டேபிளுக்குச் சென்றான். அங்கே இவனுக்காய் யாரும் சாப்பிடாமல் காத்திருந்தனர்.இவன் வந்தபின்தான் அவர்களும் சாப்பிட அர்ந்தனர்.

அவனது அம்மா “நேரத்துக்குச் சாப்பிடுப்பா” என்றார்.

“வீட்டிலிருக்கும் போதாவது உடம்ப பாத்துக்கப்பா.” என்றார் அப்பா.

அவனுக்கு இட்லியை வைத்துக்கொண்டே சுகந்தி கேட்டாள்.

“என்னங்க உங்களுக்கு நம்ம பசங்க என்ன படிக்குறாங்கன்னு தெரியுமா?” என்றாள்.

ம்…என்று யோசித்தவன்

“பையன் சிக்ஸ்த், பொண்ணு ஃபோர்த்” என்றான்.

அதற்கு” அது போன வருஷம்ப்பா..” என்றனர் குழந்தைகள்.

இவனுக்கு ஒரு மாதிரியாகிவிட்டது.

“இந்த அளவுக்கு குடும்பத்து மேல நினைப்பில்லாம வேலை வேலைனு சுத்துறீங்களே…இனிமேலயாவது எங்களையும் நினைச்சுப்பாருங்க” என்றாள் சுகந்தி.

“அவனுக்கு இன்னொரு இட்லி வைமா புதினா சட்னி அவனுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்” என்றாள் அம்மா.”போதும்மா” என்றான்.

“சூடா வச்சிக்கப்பா” என்று அவனது அப்பாவே ஒரு இட்லியை எடுத்து அவன் தட்டில் வைத்தார்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு நிமிர்ந்து அவனது அப்பாவைப் பார்த்தான்.
அவர் முகத்தில் முதுமையும் பாசமும் நிறையவே தெரிந்தது.

அவனது அம்மா “இவனை இப்பவிட்டா இனி எப்போ பாக்குறது” என்பது போல அவனை முழுவதுமாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் விழிகள் கசிய.

சிறுவயதில் எப்படியிருந்தார்களோ அப்படியே இருக்கிறார்களே அதே பாசத்தோடு.. நான்தான் மாறிவிட்டேன் என்று மனதினுள் நினைத்துக்கொண்டான்.

சாப்பிட்டு முடித்ததும்மகன் கேட்டான்.”அப்பா போனவருடம் உங்க பிறந்தநாளுக்கு நாங்க ஒரு கிப்ட் வாங்கியிருந்தோம்.ஆனா நீங்க வீட்டுக்கே வரல.வெளியூர் போய்டிங்க.அதுக்கப்புறமும் நீங்க பிசியாவே இருந்திங்க கொடுக்க முடியல. இப்ப பாக்குறிங்களாப்பா?” என்றான்.

இவன் பாக்குறேன் என்று தலையாட்டினான்.இருவரும் ஓடிச்சென்று ரூமிலிருந்து ஒரு சிறிய பாக்ஸ் ஒன்றை எடுத்துவந்து கொடுத்தனர்.

அதில் இவனுக்காக அவர்கள் வாங்கிய அழகிய வாட்ச் ஒன்று இருந்தது.

“லேசா ஒடஞ்சிட்டதுபா ஸாரிப்பா” என்றான் மகன்.

இவன் “பரவால்லடா” என்றபடி வாங்கிக்கொண்டு இருவரையும் கட்டிக்கொண்டான்.

அவனது அம்மாவும் அப்பாவும் ஒரு பையை எடுத்துவந்து அவனிடம் நீட்டினர்.

அதில் அவனுக்காய் கலர் கலராய் சட்டைத்துணிகள் இருந்தன. கூடவே இவனது சிறுவயது புகைப்படமும் இருந்தது.

அவர்கள் கண்ணீரோடு இவனைப்பார்க்க இவனும் அழுதேவிட்டான்.

இனி இந்த இருபத்தியொரு நாளும் லேப்டாப்பை மறந்து இவர்களோடே கழிக்க வேண்டுமென மனதில் எண்ணிக்கொண்டான்.

இவன் எண்ணியது போலவே இருபத்தியொருநாளும் குடும்பத்தோடே மகிழ்ச்சியாக இருந்தான்.இவனுக்குப் பிடித்ததையெல்லாம் சமைத்துக்கொடுத்து சந்தோஷப்பட்டாள் மனைவி.

கொரோனா அச்சத்தையே மறக்கும் அளவுக்கு அவர்களது அன்பிலே திளைத்தான் சந்தோஷ்.

இத்தனை நாள் இதையெல்லாம் இழந்ததை எண்ணி வருந்தினான்.

இருபத்தியோராவது நாள்.
தொலைக்காட்சியில் பாரத பிரதமர் தோன்றி “கொரோனா வைரஸ் முழுவதுமாக அழிந்தது.இனி அச்சப்படத்தேவையில்லை.இனி சகஜமான வாழ்க்கைக்கு அனைவரும் திரும்பலாம்” என மகிழ்ச்சிப்பொங்க கூறிக்கொண்டிருந்தார்.

அனைவருக்கும் பெரும் மகிழ்ச்சியே என்றாலும் சந்தோஷ் மறுபடியும் பிசியாகிவிடுவானே என்ற கவலை தொற்றிக்கொண்டது.

ஆனால் சந்தோஷ் சந்தோஷமான ஒரு செய்தியைக் கூறினான்.

“நான் அந்த வேலையை ராஜினாமா செய்துவிட்டு அப்பா முன்னாடி பார்த்த கார்மெண்ட்ஸ் வேலையவே தொழிலாக எடுத்து செய்யலாம்னு இருக்கேன்.நம்ம வீட்லயே உங்க கூடவே” என்றான்.

கொரோனா ஒழிந்து வாழ்வில் ஔி கொடுத்ததாய் உணர்ந்தனர் அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக.முற்றும்.

ரிலீஸ்!

ரிலீஸ்!

மலர்மதி

முன்னுக்கு வந்துக்கொண்டிருக்கும் இளம் கதாநாயகன் இளமதியன் தன் அடுத்த படத்தை எப்படியாவது தமிழ் புத்தாண்டுக்கு ரிலீஸ் செய்துவிட வேண்டுமென இரவு பகல் பாராமல் உழைத்தான்.

“படம் குறிப்பிட்ட தேதிக்கு வெளிவராது, சென்சாரில் சிக்கல்!” என்றார் உதவி இயக்குநர். 

இடிந்துபோனான் இளமதியன்.

படம் வெளியிடுவதற்க்கான அனைத்து முயற்சிகளும் தோல்வி அடைந்தன.

நொந்து, நூலாகி வீடு திரும்பினான்.

வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும், நுழையாததுமாக “வாங்க, மாப்பிள்ளை… கரெக்ட்டா தமிழ் புத்தாண்டுக்கு ரிலீஸ் பண்ணிட்டீங்களே!” என வரவேற்றார் அவன் மாமனார்.

‘சை..! இவர் வேறு நேரம் காலம் தெரியாமல்…’ – மாமனாரை எரிச்சலுடன் பார்த்தான்.

“அழகான ஆண் குழந்தைக்கு நீங்க அப்பா ஆகிட்டீங்க!” என்று அவர் சொல்ல, மகிழ்ச்சியில் வானத்துக்கு எகிறினான் இளமதியன்.

எத்தனையோ படங்களை ரிலீஸ் பண்ணியிருக்கிறான் இளமதியன். ஆனால், வாழ்க்கையிலேயே உண்மையான ரிலீஸ் இதுதான் என்று எண்ணும்போது அவனுடைய மகிழ்ச்சி பன்மடங்கு பெருகியது.

@@@@@@

ஜில்லு! சுஜாதா

ஜில்லு : சுஜாதா – சிறுகதை

Photo by Poodles 2Doodles on Pexels.com

ஜன்னலுக்கு வெளியே தொடுவானத்தில் ஒரே ஒரு மேகம் கருப்புத் தீற்றலாகத் தெரிந்தது.ஆத்மா கதவைச் சார்த்தினான்

.வரப்போகிறது. தெரிந்துவிட்டது.அவர்கள் கணக்குப்படி சாயங்காலம் மழை வந்து விடும். அதற்குள் புறப்பட்டுவிட வேண்டும்.

திரும்பினான். நித்யா பெட்டியில் துணிகளை அடைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.”சீக்கிரம் நித்யா!”

“எதை எடுத்துக்கறது எதைவிடறது?”

“மொத்தமே மூணு பேருக்கும் எட்டு கிலோதான். ரொம்ப அவசியமானதை மட்டும் எடுத்துக்க”

“அவசியமானதுங்கறது எது?”

அந்த கேள்விக்கு இந்த சந்தர்ப்பத்தில் ‘மூச்சு’ என்பதைத் தவிர ஆத்மாவிடம் வேறு பதில் இல்லை

தோருவின் வால்ட்டன் ஞாபகம்வந்தது.ஒன்றுமே தேவையில்லைதான் ,எல்லாமே புதுசாக அமைத்துக் கொள்ளலாம்.

ஆத்மா ஹாலைச் சுற்றிலும் நிதானமாகப் பார்த்தான்.பதினைந்து வருஷ மண வாழ்க்கையின் சேகரிப்புகள்.அவ்வப்போது

சந்தோஷம்,செய்தி,அறிவு,இதம் தந்த எத்தனை சாமான்கள்!ஸ்டீரியோவின் ஸ்பீக்கர்கள் இடம் வலமாக மௌனமாக நின்று கொண்டிருந்தன . உடன் இணைத்த காஸட் டெக் ப்ளேயர் ஒலி பெருக்கி.வண்ண ஜாக்கெட்டுகளில் உறைந்திருக்கும் மணிக் கணக்கான சங்கீதம். பீத்தோவன், பாஹ், ஹரிபிரசாத் சௌரஸ்யா எல்லாமே இப்போது தேவையில்லைதான்.அருகே
டைப்ரைட்டர் இருந்தது, ம்ஹூம் வேண்டாம். கவிதை அடிப்பதற்கு இதுவா சமயம்? அலமாரி நிறையப் புத்தகங்கள் இருந்தன

எதையாவது எடுத்துச் செல்லலாம். எதை? தொல்காப்பிய ஆராய்சசி, முக்கூடற்பள்ளு? பாண்டி நாட்டுத் திருப்பதிகள்? புதுக்கவிதை-நாலு கட்டுரைகள்?தமிழர் நாட்டுப்புற இயல் ஆய்வு? பாலையும் வாழையும்? பைபிள் ? திருக்குறள்?
எதை?

எல்லாமே இப்போது சப்தங்கள்,வெறும் சப்தங்கள்.

“குண்டுகள் எறிந்து
கூரைகள் எரித்து
பெண்டுபிள்ளை வயோதிகரைக்
கொன்று குவிப்பது
அன்றாடப் பொழுதுபோக்கு!”

“பாஸ்டர்ட்ஸ்!”என்று யாரையோ திட்டினான்.

“என்ன புஸ்தகம் எடுத்துக்கணும்”

“ஏதாவது எடுத்துக்கலாம் பிரயாணத்தில படிக்கறதுக்கு”

“என்ன, சீக்கிரம் சொல்லுங்க”

ஆத்மா மறுபடி அந்த அலமாரியை வருடினான்.”இது போதும்!”என்று ‘ராணி’ இதழைப் பெடடியின் மேல் போட்டான்.

“நகைப் பெட்டிகளை என்ன பண்றது?”

“எல்லாத்தையும் போட்டுண்டுவா.அங்க போனா வித்து மரவள்ளிக் கிழங்கு வாங்கலாம்”

நித்யா அவனைக் கலவரத்துடன் பார்த்தாள்.

“ஆளுக்கு மூணு செட்டு துணி வெச்சிருக்கேன்.குமாருக்கு ஸ்வெட்டர் எடுத்துக்கிட்டிருக்கேன்”

“இது என்ன பெரிசா?”

“நம்ம கல்யாண போட்டோ ஆல்பம் இதை விட்டுப் போக மனசு வரலை”

ஆத்மா அதைப் பிரித்தான்.ஒல்லி ஆத்மா.பொம்மை போல் நித்யா. மனசுக்குள் புன்னகை விரிந்தது.

“உன்னை நான் முதல்ல தொட்ட போது நடுங்கியது”.

நித்யா கவனிக்காமல் “பூட்டு போறலை.மொத்தமே நாலு பூட்டுத்தான் இருக்கு”

“பூட்டா? எதுக்கு?”

“வீட்டைப் பூட்டிட்டுப் போகவேண்டாம்?”

ஆத்மா கை தட்டிச் சிரிதது “பைத்தியமே பூட்ட வேண்டாம். திருடறதுககு ஒரு ஆள் கிடையாது

இந்த வீட்டில இருக்ற அத்தனையும் ஃபரிஜ்,ரேடியோ, டிவி, புஸ்தகங்கள், கித்தார் நாற்காலி, யானை பொம்மை எல்லாமே இங்கதான் இங்கயேதான் இருக்கப் போறது. நு‘று வருஷம் ஆனாலும் இங்கேதான் இருக்கப்போறது.ஆல்ஃபா கதிர்களிலும் பீட்டா துகள்களிலும் ஜொலிச்சுண்டு”

நித்யா சற்று நேரம் மௌனமாக இருந்தாள்.

“ஆத்மா நாம் எங்க போறம்?”

“யாருக்குத் தெரியும்? அரபிக் கடல்ங்கறாங்க,மினிக்காய்ங்கறாங்க லட்சத் தீவுங்கறாங்க. காத்துக்கு எதிர்ப்பக்கம் எங்கயாவது கூட்டிட்டுப் போவாங்க”

“முதலில் பம்பாய் போகணுமா?”

“பம்பாயா?அசடே! பம்பாய் காணாமப் போய்டுத்து.ஃபணால்!ப்ஷ்ஷ் ராட்சச நாய்க்குடை. இப்ப அங்க ஒருத்தரும் இல்லை.மெட்றாஸ் போச்சு.
டெல்லி போச்சு கல்கத்தா போச்சு நாம ஏதோ இந்த ஊர்ல மாற்றலாகி வந்து சேர்ந்தோம்! தப்பிச்சோம்! மழை துரத்தத் துரத்த ஓடிக்கிட்டே இருக்கலாம்! அதிர்ஷ்டம்!”

“அது அதிர்ஷ்டமா?” என்றாள் நித்யா.

“சரியான கேள்வி. பதில் தெரியலை. குமார் எங்கே-“.
“வெளியில விளையாடிட்டு இருக்கான். குமார்?”

குமார் உற்சாகத்துடன உள்ளே வந்து “அப்பா அப்பா ஏழு எலிகாப்டர். வந்து பாரேன்”என்றான் ஆத்மா மகனுடன் பால்கனிக்கு வந்தான். படப்படப்பட என்று சிறகு சுற்றி ஸ்டெபிலைசரின் க்றீ…ச்சுடன் அந்த இயந்திரப் பூச்சிகள் மைதானத்தில் இறங்குவதைப் பார்த்தான்.

“நித்யா, வந்துட்டாங்க சீக்கிரம் பாக் பண்ணு”

“அப்பா நாம எலிகாப்டரில் போகப்போறமா?”

“ஆமாடா கண்ணு”

“எங்க போறோம்?”

“து‘..ரத்துககு”

“ஸ்கூல் லீவா?”

“இனிமே லீவுதான்”

“எப்ப வருவோம்?”

“திரும்பி வரமாட்டோம்”

“ஏன்?”

“ஏன்னா பாக்கிஸ்தான் இல்லை பாக்கிஸ்தான்? அவாளும் சைனாவும் சேர்ந்துண்டு நம்மோடு சண்டை போட்டுட்டு டபால்னு நிறயப்பேர் செத்துப் போய்ட்டா! நாம இன்னும் செத்துப் போகலை-“

நித்யா உள்ளே இருநது “ரொம்ப காரியமா குழந்தைக்கு இதெல்லாம் சொல்லியே ஆகணுமா?”

“ஹ’ மஸ்ட் நோ நித்யா”

குமார் யோசித்து” அதுக்கு ஏன் ஊருக்குப் போறோம்” என்றான்.

“அவாள்ளாம் வெடிச்ச பட்டாசினால புகை நிறைய ஆய்டுத்து. அதில விஷம் நிறைய இருக்கு அது நம்மகிடட வந்துண்டிருக்கு”

“நாம அவாளை ஷ•ட் பண்ணலியா?”

“ம்! நாமும் ஷ•ட் பண்þ‘ம்.ஒரே தமாஷ். தீபாவளி மாதிரி வெடிச்சோம்.கராச்சி, ராவல்பிண்டி லாஹூர்,பீக்கிங்”

“ஏன் நிறுதிதிட்டோம்?”

“பட்டாசெல்லாம் தீர்ந்து போச்சு நிறுத்திட்டோம்”

“ஊருக்குப் போனதும் எனக்கும் வாங்கித்தாப்பா”

“என்னது?”

“ஆட்டம் பாம்”

ஆத்மா சிரித்தான்.”நீதாண்டா தலைவன்”

“குமார் குமார் உன் சமானெல்லாம் எடுத்துண்டியா?”

” ஆச்சு அம்மா” என்று சிறிதாகத் தன் பள்ளிப் பையைக் காட்டினான். அதனுள் ஸ்லேட்டுக்குச்சி, ரப்பர், பம்பரக் கயிறு,தீப்பெட்டி லேபல்கள்,ஸ்டாம்புகள் கண்ணாடிக் கோலி….

“இவ்வளவு தானா?”

“இவ்வளபுதாம்பா,ஜில்லுவுக்கு இடம் வேணும் இல்லையா?”

“என்னது? ஜில்லுவா?”

தன் பெய்ர உச்சரிக்கப் படடதை உணரந்து கடடில் அடியில் படுத்திருந்த ஜில்லு திடீர் என்று காதுகளை உயர்த்திக்கொண்டு வெளியே வந்து குமாரிடம் வந்த வாலை ஆட்டியது.

“ஜில்லு ஷேக்காண்ட்” ஒரு காலைத் து‘க்கியது.

இரண்டு கால்களில் நின்று நாலு தப்படி நடந்து காட்டியது. சின்ன நாய். பொம்மைபோல் கன்னங்கரேல் என்று கண்களுடன் சடைசடையாக வாசனையாக ஒரு சந்தோஷப் பந்தாக.
குமார் அதை தொம்சம் பண்ணினான். காதைப் பிடித்து இழுத்துக் கட்டிக் கொண்டு புரண்டு காலை வாரிவிட்டு குழந்தை செய்த அத்தனை ஹ’ம்சைகளை சட்டை செய்யாமல் அவனுடனேயே ஒட்டிக்கொண்டது. இரண்டு குழந்தைகள்.

“ஜில்லுஜில்லுஜில்லு.. அப்பா நாம ஜில்லுவையும் கூட்டிப்போறமில்லை”

“இல்லை கண்ணா விடடுட்டுப் போறம்”

“பொய் ! அம்மா கூட்டிடடுப் போலாம்னு சொன்னாளே”

“அம்மாதான் பொய் சொன்னா.இதபார் குமார், அந்த எலிகாப்டர்ல மனுஷாளுக்கே இடம் இல்லை ஜில்லுவை உள்ள விடமாட்டா”

குமார் உடனே அழ ஆரம்பித்தான் நாயைக் கட்டிக் கொண்டான் “நான் வரலை.”

“நீ வந்துதான் ஆகணும் இங்கே ஒருத்தரும் இருக்க மாட்டா”

“நானும் ஜில்லுவும் வீட்டில இருக்கோம் நீ போய்ட்டுவா”

நித்யா வந்து”என்ன சண்டை” என்றாள் குமார் ஏன் அழறே”

“அப்பா ஜில்லு வேணடாங்கறார்”

“யார் சொன்னா? ஜில்லுவை கூட்டிண்டுதான் போகப்போறோம் நீ உள்ளபோடா கண்ணா”

குமார் தீர்மானமின்றி கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டு நாயைக் கவலையுடன் அள்ளிக் கொண்டு உள்ளே சென்றான்.

ஆத்மா மைதானத்தில் இப்போதே க்யு அமைவதைப் பார்த்தான். ஹெலிகாப்டர்களும் இளைப்பாறிக்
கொண்டிருந்தன.

“எதுக்காகப் பொய் சொல்ற? குழந்தை கிட்ட நாயை அனுதிக்கமாட்டான்னு தெரியும். இல்லையா”

“அதை அவன் கிட்ட எதுக்கு சொல்லணும்? கடைசீ ல சமாதானப் படுத்தி அழைச்சுட்டு போகலாம்னு பார்த்தேன் நீங்க போட்டு உடைச்சுட்டிங்க”

” இல்லை நித்யா இந்த ஏமாற்றத்துக் கெல்லாம் அவனைத் தயார்ப்படுத்தணும்.சும்மா கனவுகளை சப்ளை செய்துக்கிட்டே இருக்கக் கூடாது.இன்றைய உலகம் என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்.நெஞ்சில் உறுதி வரணும்”

“ஆ..மாம் ஏழுவயசில இதெல்லாம் தேவையாக்கும்? இத பாருங்க,அவன் இன்னும் குழந்தை. நாயை வுட்டுட்டுப் போறம்னு தெரிஞ்சா தாங்க மாட்டான்.அது மேல அவனுக்கு உசிரு ஜுரம் வந்துரும்.கடைசில சொல்லி எப்படியாவது சரிக்கட்டிடலாம்.. நாயைக் கூட்டிட்டுப் போறம்னே சொல்லுங்க”

இன்னும் இரண்டு மணி நேரம்.

அறைக்குள்ளிருந்து “ஜில்லு பயப்படாதே.. நான் அழைச்சுட்டுப் போறேன் உன்னை விடமாட்டேன். விடாட்டா அவாளை ஷ•ட்
பண்ணிடலாம்”

நித்யா திடீர் என்று “இப்படி செஞ்சா என்ன?”எனறாள்.

“என்ன?”

“பொட்டில இடம் இருக்கு பேசாம ஒரு துண்டில சுத்தி..”

“ம்ஹும் கத்திக் கத்தி செத்துப் போய்டும்.”

“கைல ஒரு கூடை வெச்சக்கலாமில்லையா?”
“இதபார் நித்யா அனாவசியமா காம்ப்ளிக்கேட் பண்ணாதே.விட்டுட்டுப் போயிரலாம்.
சாப்பாட்டுக்குத் தவிக்கும். வெள்ளைக்காரனா இருந்தா சுடடுட்டுப் போய்டுவான்”

“எனக்குக் கூட இந்த சனியனை விட்டுட்டுப் போறதில இஷ்டமே இல்லை”

“என்ன செய்யறது? தேவடியா பசங்க அவசரப் பட்டு விபரீதம் பண்ணிட்டாங்களே?”

“ஆத்மா ப்ளீஸ்”

அவர்கள் கிளம்பும்போது மணி ஐந்து. அந்தக் கருமேகம் கொஞ்சம் பெரிசாகி இருந்தது.
ஆத்மாவும் நித்யாவும் குமாரும் வெளியே வந்து நின்றார்கள்.தனியான திறந்த வீட்டை, மல்லிகைப் பந்தலை, மாமரத்தை, மகிழ மரத்தை, கதவருகில் நீலத்தில் ஆர் எஸ் ஆத்மா என்ற சிறிய பெயர்ப் பலகையை ஒரு முறை கடைசியாகப் பார்த்தான்.

“காஸை மூடினேனோ ஞாபகமில்லை!” என்றாள்.

“சட்! வா. காஸ் மூடினா என்ன திறந்தா என்ன”
ஒரு பெட்டி, ஒரு சிறிய கூடை கூடை!

“ஏய் கூடைக்குள்ள என்ன?”
Jillu “நீங்க பேசாம வாங்க ஜில்லு தூங்கறது சமாளிச்சுரலாம்”

“இதபாரு, வம்பு வீண் வம்பு கூடையைத் திறந்து பார்ததா அசிங்கமாப் போய்டும்!வேண்டாம் வுட்டுரு” என்று கூடையைப் பிடுஙகினான்.குமார் வீறிட ஆரம்பித்தான்.

“விடுஙகோ நான் சமாளிக்கிறேன்.அவா ஒண்ணும் செக் பண்றதில்லையாம்”

ராணுவத்தின் மூன்று டன் வண்டி ஒன்று வந்து நின்றது.

“கமான் க்விக் க்விக்” என்று ஒரு சீருடைக் குரல் கேட்டது.

ஆத்மாவும் நித்யாவும் குமாரும பெட்டியும் கூடையுமாக ஏறிக்கொள்ள வண்டி புறப்பட ஆத்மா அந்த முகங்களைப் பார்த்தான்.கவலை முகங்கள். எதிர்காலம் அறியாத முகங்கள். எங்கே போகிறோம் எங்கே நிற்போம் ,எந்த திசை, எந்த மண் எதுவும் தெரியாமல்.. வண்டி ஆடி ஆடி மைதானத்தை நெருங்கியது. ஆத்மா கூடையை அடிக்கடி கவலையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருநதான்.
மைதானத்தில் இறங்கி மெல்ல நகரும் வரிசையில் ஒட்டிக் கொண்டார்கள்.ராணுவ உடையில் அதிகாரிகள் மேலும் கீழும் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள்.ஏழு ஹெலிகாட்ர்களிடமும் ஏழு வரிசைகள் இருந்தன. நகரத்தின அத்தனை பேரும் வித்தியாசங்கள் இன்றி சற்றே தவிப்புடன் சற்றே அவசரத்துடன் அந்தப் புரியாத வாசலில் தடுமாறி ஏறிக் கொண்டிருந்தார்கள் இளம் ராணுவ அதிகாரிகள் வயதானவர்களைத் து‘க்கி ஏற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். நிற்பவர்கள், டப்பவர்கள்,சக்கர நாற்காலிகள்,கைத்தடிகள்,ஏழைகள் குழந்தைகள் .. நகரம் முழுவதும் இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில்
காலியாகிவிடும்.

ஆத்மாவும் நித்யாவும் குமாரும் மெல்ல மெல்ல அந்த இயந்திரப் பறவையை அணுக அணுக அவன் இதயம் தவித்தது.எப்படியாவது உள்ளே சென்று ஏறிக்கொண்டு விட்டால்,கிளம்பி விட்டால் அப்புறம் அசட்டு சிரிப்பு சிரித்து சமாளித்து விடலாம்.

அருகே அருகே

“ஒரு பெட்டிதானே” என்றார் அதிகாரி.

“ஒரு பொட்டி இந்தக் கூடை” அதன் மேல் துண்டு போட்டு மூடியிருந்தது.

ராணுவ அதிகாரி பெட்டியை குத்து மதிப்பாகத் து‘க்கிப்பார்த்து “போங்க உள்ளே சீக்கிரம்”

“அப்பாடா”

நித்யா கூடையைத் து‘க்கிக் கொண்டாள்.அந்த சமயம் அதனுள் உறங்கிக் கொண்டிருந்த ஜில்லு கீச்சுக்குரலில் முனக ஆரமபித்தது.

“சீக்கிரம் ஏறு நித்யா”

இப்போது ஜில்லு ஸ்பஷ்டமாக ஊளையிட ஆரம்பித்தது.

“ஜஸ்ட் எ மினிட் மேடம்”

அதிகாரியின் உப அதிகாரி அவளிடமிருநது கூடையைப் பிடுஙகிக்கொண்டார்.சடுதியில் அதன் மேலிருந்த துணியை விலக்கினார்.

“நாய்!” ஜில்லுவைப் பொறுக்கி மேஜைமேல் வைத்தார்.

“மைகாட் யார் நாய்யா இது”
ஆத்மா “ஆபிஸர் இட்ஸ் லைக் திஸ் என் பையன்..”

“ஏன்யா உங்களுக்குப் படிச்சு படிச்சு சொல்லலை? லவுட் ஸபீக்க்ரல சொல்லலை?வீடு வீடா வந்து சொல்லலை? மிக அவசியமான பொருள்களை மட்டும் எடுத்துட்டு வரணும்னுட்டு.

நாய்! காட்! வாட் ஸ்டுபிடிட்டி ஐ ஸே”

“ஆபிசர் நான் சொல்றதைக் கேளுங்க்ஷக என் பையன்”

“லுக் மிஸ்டர உன்னோட வாதாடிக்கிட்டிருக்க நேரமில்லை.ஹெலிகாப்டர் புறப்பட்டாகணும்.
அத பாருங்க மேகம்..கதிரியக்க மழை வந்துகிட்டு இருக்கு. நாம எல்லோரும் சாவில இருந்து சிலமைல் து‘ரமே இருக்கோம மனுஷஙகளுக்கே இடமில்லை. நாயைக் கூட்டி வரேங்கறியே! உனக்கு இப்ப சலுகை தந்தா அந்தளு பியானோ எடுத்துக்கிட்டு வரேம்பான் இன்னொருத்தன் என் பசு மாட்டை ஏன் விடணும்பான் நாம எல்லாம் உயிர் வாழறதுக்கு ஓடிக்கிட்டு இருக்கோம்.

உங்களுக்கு எட்டு கிலோ சலுகை கொடுத்ததுக்கே ஸ’ ஓ என்னைக் காச்சறார். முடியாது நாயை அனுமதிக்க முடியாது”

“இது எங்க குழந்தை மாதிரி ஸார் ” என்றாள் நித்யா.

“உள்ளபோங்க உள்ளபோங்க .நாய் கிடையாது. அடுததது அடுத்தது”

“படு பாவிப் பசங்களா” என்றான் ஆத்மா

“என்னது?” Description: சுஜாதாவின் அறிவியல் சிறுகதைகள் | Read ...

“உங்களாலதானடா சண்டை வந்தது”

“பொறுப்பில்லாம அவசரப் பட்டு அவன் மேல அணுகுண்டைப் போட்டுட்டு அவன் திரும்பிப் போட்டு உங்க மாதிரி ராட்சசப் பிரஜைகளோட அவசரப் போக்கினாலதானே,கொலை வெறியினாலதானே சண்டை வந்து நாங்க,ஒண்ணுமே தெரியாதவங்க மாட்டிக்கிட்டு இறந்து போயி பிரிஞ்சு போயி இப்ப ஊர் ஊரா எல்லாத்தையும் துறந்து ஓட வேண்டியிருக்கு ப்ளடி மிலிட்டரி ராஸ்கல்ஸ் !பாஸ்டர்ட்ஸ்”

ஆத்மாவின் கன்னத்தில் பளேர் என்று அறை விழுந்தது

“லுக் மிஸடர் ! நாங்க இல்லை காரணம். தலைவர்கள்தான்! ஹால் ஹ’ம் அப் ஐஸே”

ஆத்மா குண்டுக் கட்டாக து‘க்கப்ட்டு உள்ளே திணிக்கப் பட்டான் .நித்யாவும் ஏற்றப்பட்டு அவசர அவசரமாக மற்றவர்கள் ஏற்றப்பட்டு இறதியில் ராணுவ அதிகாரிகள் ஏறிக் கொள்ள கதவு மூடப்பட்டு மண்டைச் சிறகுகள் சுற்ற ஆரம்பித்து சுழற்சி அதிகமாகி ஹெலிகாப்டர்கள் ஒவ்வொன்றாக சாய்வுப் பாதையில் உயர்ந்தன.

“ஆத்மா வலிக்கிறதா?” என்றாள் நித்யா.

ஏகப்பட்ட ஜனங்கள் அடைந்திருந்தார்கள். நித்யாவும் ஆத்மாவும் ஒரு ஓரத்தில் பதிய
நின்று கொணடு மேலே கிடைத்ததைப் பற்றிக் கொள்ள ஹெலிகாப்டர் மேலே மேலே செல்ல,வயிற்றுக்குள் பயப் பந்து சுருட்டிக் கொள்ள

“குமார் நாம் ஊருக்குப் போனதும் வேற நாய் வாங்கிக்கலாம் ” என்றான் ஆத்மா.

“குமார்?”

“ஏய் குமார்! நித்யா குமார் எங்கே?”

“உங்க கூடத்தானே இருந்தான்”

“இல்லையே உன் கையைன்னா பிடிச்சிட்டிருந்தான்”

“குமார் ? குமார்! குமா ஆஆஆஆ ர்!”

நித்யாவின் அலறல் அந்த மெஷ’ன் படபடப்பில் கரைந்தது.

“அய்யா அய்யா என் மகன். என் மகனை விட்டுட்டோம். திறங்க. கதவை திறங்க” என்று ஆத்மா மோதினான். ஒரு வலுவான கரம் அவனை அடித்து வீழ்த்திப் பிடித்தது.

ஹெலிகாப்டர்கள் வானத்தில் புள்ளிகளாக மறைய குமார் பெஞ்சின் அடியில் பதுங்கியிருந்தவன் ஜில்லுவைத் தடவிக் கொடுத்துக்கொண்டே வெளியே வந்தான்.

“கவலைப்படாதே ஜில்லு.அப்பா அம்மா ஊருக்குப் போய்ட்டு வந்துருவா.நாம வீட்டுக்குப் போகலாம் வா”

சிறுவனும் நாயும் மெல்ல உற்சாகமாக நடந்து செல்ல யாருமில்லாத பிஸ்கட் கடையில் அடுக்கி வைத்திருந்த பிஸ்கட்களில் நிறைய எடுத்துக்கொண்டு ஜில்லுவுக்கும் கொடுத்து தானும் சாப்பிட்டுவிட்டு வீட்டை நோக்கி நடக்கையில்……

வந்த மழையில் சிறுவனும் நாயும் ஆனந்தமாக நனைந்தார்கள். …..

*********************************************

(ஜில்லு சிறுகதை பற்றி சுஜாதா:

ஜில்லுவில் இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையே அணு ஆயுதப் போர் நிகழ்ந்து, அதன் பின் விளைவாக கதிரியக்கத்தைத் தவிர்க்க ஒரு நகரத்திலிருந்து அவசரமாக ஒரு குடும்பம் தப்ப முயலும்போது, ஒரு சிறுவனும் அவன் நாயும் மாட்டிக்கொள்வதைப் பற்றி எழுதியிருந்தேன். இது உண்மையாக வேண்டாம் என்று ஸ்ரீ ரங்கநாதனைப் பிரார்த்திக்கிறேன். உண்மைக்கு மிக அருகில் எழுதப்படும் “சாஃப்ட்” வகை சயின்ஸ் ஃபிக் ஷன் கதைகள் எதிர்காலத்தில் சாத்தியமாக்கக்கூடிய வாய்ப்பு அதிகமாக உள்ளது என்கிறார் ஆர்தர் கிளார்க்) (நன்றி திரு.ராம் ஸ்ரீதர் )

============================ 

கடைசி சிகரெட்!

தமிழ்ச்செல்வன்

இன்று தான் என் வாழ்நாளின் முதல் சிகரெட் புகைக்கிறேன். சுபத்ராவிற்கு அது பிடிக்கும் என்பதற்காக. அவளுக்கு பிடிக்கும் என்பதற்காக 3 வாரமாக தாடி வளர்க்கிறேன். என் அம்மாவும் அப்பாவும் நான் தாடி வளர்ப்பதை விரும்பவில்லை. ஃபேஷன் என்று சொல்லி வைத்திருக்கிறேன். சிகரெட் பிடிப்பதையும் ரகசியமாக செய்யவேண்டும்.

” நான் துபாய் போகாம இங்கியே இருந்திடப் போறேன்மா ”என்றேன்.

” ரொம்ப சந்தோஷம்டா ராஜு ” என்றார் அம்மா.

” ஏன் இந்த திடீர் முடிவு ” என்றார் அப்பா.

சுபத்ராவை பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை. ” சும்மா தான் ” என்று நழுவி விட்டேன்.

நான் ராஜ்குமார். சென்னையில் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை. என்னுடன் வேலை செய்த முருகன் துபாய் சென்றுவிட்டான். அந்த கம்பெனியில் ஒரு வேலை காலி இருப்பதை சொன்னான். பாஸ்போர்ட், விசா , டிக்கெட்டிற்காக ஏற்பாடு செய்து கொண்டிருந்தேன். இந்த நிறுவனத்தில் ஒரு மாதம் புதிதாக சேரும் நபருக்கு பயிற்சி கொடுத்துவிட்டு நான் கிளம்ப வேண்டியதுதான்.

புதிதாக ஒரு அழகான இளம்பெண் வந்து சேர்ந்தாள். அவள் தான் சுபத்ரா.அவள் அழகை வர்ணித்து வார்த்தைகளை விரயம் செய்வது வீண். அவள் பேரழகி. அவள் வந்த பின் ஒரு நாள் என்பது ஒரு நிமிடம் போல் சென்று விடுகிறது. அத்தனை ஆண்களும் அவளைப் பார்த்து பெருமூச்சு விட்டார்கள்.அவள் என் பக்கத்தில் உட்காருவதை நினைத்து பொறாமை கொண்டார்கள். பலர் propose செய்தார்கள். எல்லாருக்கும் நோ சொல்லிவிட்டாள்.

சில நாட்கள் போனது. பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

” வேளச்சேரில இருந்து தான் வரீங்களா ,சுபத்ரா ”

”ஆமாம் ராஜ், லேடிஸ் ஹாஸ்டல் இங்க இருந்து ரொம்ப பக்கம் ”

”அம்மா அப்பா ?”

”இல்ல” என்றாள் .

நான் அப்போது விளக்கம் எதுவும் கேட்கவில்லை.

பின்னர் ஒருநாள்,

” ராஜ் , ஒரு ரிக்வஸ்ட் என்னை ‘சுமி ‘ னு கூப்பிட முடியுமா ?” என்றாள்,

” ஏன் . சுபத்ராவை எப்படி சுருக்கினாலும் சுமி வராதே ”

” என்னோட அப்பா அப்படி தான் கூப்பிடுவார். உங்க குரல் அவரை ஞாபகப்படுத்துது ”

” அவரு எங்க இருக்காரு ”

” நான் பத்து வயசா இருக்கும்போது பிரிஞ்சுபோயிட்டார் எங்க போனார்னு தெரியாது ”

”அம்மா ?”

” அம்மா இறந்து 2 வருஷம் ஆகுது ”

” சாரி , சுமி ” என்றேன்.

கண் கலங்கினாள்.

” எனக்கு அப்பாவை ரொம்ப புடிக்கும். அவர் பேர் செண்பகராமன்.தேனில டெக்ஸ்டைல் பிஸ்னஸ். கொஞ்சம் நஷ்டம் ,கடன் ஆச்சு .அம்மா ,அவுங்க அண்ணன் ,தம்பி எல்லார் கூடவும் சண்டை ஆச்சு. போலீஸ் கேஸ்னு போச்சு. அப்பா ஒரு வருஷம் ஜெயில்ல இருந்தார். அதுக்கு அப்புறம் எங்களை வந்து பாக்கவே இல்ல” என்று சொல்லி முடித்தாள் .

இன்னொரு நாள். ” நீங்க துபாய் போயிடுவீங்களா ?” என்றாள்.

” ஆமா, ஏன் ?”

” உங்க கூடவே இருந்தா நல்ல இருக்கும்னு தோணுது ”

”ஏன் ?” என்றேன் .

” பிகாஸ் ” நீண்ட இடைவெளி ” ஐ ” நீண்ட இடைவெளி ” லவ் யூ ” என்றாள்.

” நானும் லவ் யூ சுமி. நீ ரொம்ப அழகா இருக்கே. நான் உனக்கு பொருத்தமா இல்லைனு தோணுச்சு அதான் நான் முன்னாடியே சொல்லல ” என்றேன்.

நாங்கள் நெருங்கினோம். எனக்குள் பல மாற்றங்கள் உணர்ந்தேன். கண் திறந்தாலும் கண்மூடினாலும் அவள் முகம் தெரிந்தது.Black & white காலத்து சினிமா நாயகி போல் எனக்கு பாசம் காட்டினாள்; பணிவிடை செய்தாள் ; பக்தி செலுத்தினாள்.

என் உலகம் மேலும் அழகானது.

பெரும்பாலும் அவள் அப்பாவைப் பற்றி அதிகம் பேசுவாள்.

” அப்பாவோட தாடி எனக்கு பிடிக்கும் , நீங்க தாடி வச்சா அழகா இருப்பீங்க ” என்றாள். நான் தாடி வளர்க்கத் தொடங்கினேன்.

ஒரு நாள் ஒரு காலி சிகரெட் அட்டையை எடுத்து வந்தாள். முகர்ந்து காட்டினாள்.

” அப்பா யூஸ் பண்ணதுல. இது ஒன்னு தான் என்கிட்ட இருக்கு. இதுல அப்பாவோட வாசம் இருக்கு.”

” நானும் இதே பிராண்ட் ஸ்டார்ட் பண்ணவா”

” ஸ்மோக் பண்ணுவீங்களா ”

” இது வரைக்கும் பண்ணது இல்ல ”

” ஒரு நாளைக்கு ஒன்னு மட்டும் பண்ணுங்க . என்கூட இருக்கும் போது மட்டும். ஸ்மோக் பண்ணிட்டு அதே வாசனையோட பக்கத்துல வந்து ரகசியம் மாதிரி பேசுங்க.”

” ஓகே சுமி , நாளைக்கு புதன்கிழமை. நல்ல நாள். நாளைக்கே ஸ்மோக்கிங் ஸ்டார்ட் பண்ணிடறேன் ”

”பல வருசமா எனக்கு சந்தோஷம் னு ஒரு வார்த்தை இருக்கிறதே மறந்து போச்சு . எங்க அம்மா ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட். சிரிப்பு, புன்னகை இதெல்லாம் past tense வார்த்தைகள் . இப்போ அதுக்கு எல்லாம் சேர்த்து வைச்சு உங்க கூட இருக்கறது எனக்கு அவளோ சந்தோஷம் ”

”எனக்கும் அதே பீலிங் ,சுமி ”

மறுநாள் மாலை என் முதல் சிகரெட் புகைத்தேன். போதை ஏற்படுத்தாத , சுவை, வாசனை, தெரியாத சுவாரசியம் இல்லாத செயலாக சிகரெட் புகைப்பதை உணர்ந்தேன். சிகரெட் பிடித்து விட்டு அவளுடன் பேசிக்கொண்டு இருந்தேன். என் வாசனையை மிக நெருங்கி வந்து ரசித்தாள். என் தாடி மீது அவள் கன்னம், உதடுகள் உரசி எனக்குள் static electricity உற்பத்தி செய்தாள்.

மறுநாள் அந்த முக்கியமான – என் வாழ்வை மாற்றப்போகும் -அந்த விஷயத்தை சொன்னாள்.

” அப்பாவோட ஞாபகமா என்கிட்ட இன்னும் ஒன்னு இருக்கு . ஆனா அது பொருள் இல்லை ”

” என்ன அது ”

” எங்க அப்பா ஒரு பாட்டை அடிக்கடி பாடுவாரு , அதை பாடித்தான் என்னை தூங்க வைப்பாரு, வார்த்தைகள் மறந்துடுச்சு , டியூன் மட்டும் ஞாபகம் இருக்கு ”

” டியூன் பாடு , நான் பாட்டு தெரிஞ்சா சொல்றேன் ”

” லாலா லால் லல லாலா ,லாலே லல் லாலால. லல்லே லல லல்லாலே ”

” தமிழ் பாட்டா ? நான் கேட்ட மாதிரி இல்லியே , பழைய பாட்டா ”

” தமிழ் பாட்டு இல்ல , ஹிந்தினு நினைக்கிறன், வேற எதுவும் அப்பாகிட்ட இது பத்தி கேட்டது இல்லியே ”

” ஒரு வார்த்தை கூட ஞாபகம் இல்லியா ”

” நடுவுல ‘தில் ‘ ‘தீவானா ” இது மாதிரி வரும்னு நினைக்கிறேன் ”

”அப்போ 99% ஹிந்தி பாட்டுதான். 2 டேஸ் டைம் கொடு , எனக்கு ஹிந்தி தெரிஞ்ச பிரென்ட்ஸ் இருக்காங்க. கேட்டு பாக்கறேன் ”

” கண்டுபிடிச்சுட்டா , நான் ரொம்ப ஹேப்பி ஆயிடுவேன் ராஜ் , உங்க குரல்ல ரெக்கார்ட் பண்ணி கொடுங்க. அதை டெய்லி கேட்டுட்டே இருப்பேன். அதை மட்டும் பண்ணி தந்துடுங்க ராஜ் ”’

” அதான் உங்க family song ஆ , இரு என்னோட போன்ல அந்த டியூன் ரெக்கார்ட் பண்ணிக்கறேன், ம்ம் பாடு ”

பாடினாள். பதிந்து கொண்டேன், ஹிந்தி பேசும் நண்பர்களுக்கு அனுப்பி கண்டுபிடிக்க சொன்னேன்.

ஒரு வாரம் கடந்த பின்னும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

என் பள்ளி நண்பன் ரமேஷ், ஒரு நாள் போன் செய்தான்.

” எங்க அப்பாவுக்கு தெரியாத ஹிந்தி பாட்டே கிடையாது, அவர்கிட்ட கேட்டேன். டியூன்ல தப்பு இருக்கும்னு சொல்றாருடா, முடிஞ்சா உன்னை வீட்டுக்கு வர சொன்னாரு, வந்து பேசிப்பாக்கிரியா”

சென்ட்ரல் அருகில் இருந்த அவன் வீட்டிற்கு ஒரு ஞாயிறு மாலை சென்றேன், உதாரண குஜராத்தி குடும்பம்.

ரமேஷ் , அவன் அப்பா. அவன் தாத்தா மூவரும் அமர்ந்து தின்பண்டங்களை தின்று கொண்டிருந்தார்கள்.

தாத்தா விடம் முதுமை தெரியவில்லை. அவன் அம்மாவும் பாட்டியும் சமையல் அறையில் இருந்து வித விதமாக பண்டங்களை செய்து எடுத்து வந்தார்கள். அவர்களுக்கு ‘நமஸ்தே’ சொல்லிவிட்டு நானும் அந்த நொறுக்குகளை சுவைத்தேன்.

ரமேஷின் அப்பா ஒரு அறையை காட்டினார், அது முழுவதும் கிராமபோன் , ரிக்கார்ட் ப்லயேர் , கேசட் ப்லயேர், டேப் ரிக்கார்டர் , சீடி , டிவிடி ப்லயேர்கள் . விதவிதமான ரேடியோக்கள்.கேசட்கள். பாட்டு புத்தகங்கள் எல்லாம் வைத்திருந்தார், தீவிர இசை ரசிகர்.

” தமிழ் பாட்டு எல்லாம் கேக்க மாட்டிங்களா ” என்றேன்.

” இல்லப்பா, ஹிந்தி பாட்டுக்கேட்டே பழகிட்டேன். வேற பாஷை கேக்க நேரம் கிடைக்கல.ஒரு முறை அந்த டியூன் போட்டு காட்டு” என்றார். play செய்தேன்.

” இந்த மாதிரி ஒரு ஹிந்தி பாட்டே கிடையதுப்பா. ஏதோ தப்பான டியூன்னு நினைக்கிறன்”.

” சரி விடுங்க அங்கிள் ரொம்ப தேங்க்ஸ் நான் போய்ட்டு வரேன் ”

” தம்பி , அந்த பாட்டு மறுபடியும் போடு ” என்றார் தாத்தா .

போட்டேன் .

தாரே ரார் ராரே , என்று ஹம் செய்து விட்டு யோசித்தார் தாத்தா ,

” நைனே நேன் மலே ஜியான் சானா தே பண்ணே தில் தீவானா , தம்நெ பர்க்க மானுக்கே மானு பொத்தானா”

என்று பாடினார் ,

” தம்பி ,இது ஹிந்தி இல்ல , குஜராத்தி பாட்டு , உன்னிஸ் சோ திரசாத்ல அதாவது 19 63ல அகந்து சவுபாக்யவதினு ஒரு படம் வந்துச்சு அதுல வர பாட்டு , முகேஷ் பாடின பாட்டுப்பா. பிரமாதமான சிங்கர்ப்பா அவுரு ”

” வாவ் , சூப்பர் தாத்தா , ரொம்ப தேங்க்ஸ் ”

” அதானே பாத்தேன் , ஹிந்தினா நிச்சயம் எனக்கு தெரிஞ்சு இருக்கும்” என்றார் ரமேஷ் அப்பா.

” இந்த பாட்டுக்கு பின்னாடி ஒரு கதை இருக்குப்பா. என்னோட தோஸ்த் கூட நான் சூரத் போனோம் , அவன் கூட அவர் மகன் வந்திருந்தான். 10 வயசு பையன் . பர்ச்சேஸ் முடிச்சுட்டு லாரில புக் பண்ணிட்டோம் , 2 நாள் ட்ரெயின் இல்ல . அப்போ தியேட்டர் போயி இந்த படம் பாத்தோம். அந்த குட்டி பையனுக்கு இந்த பாட்டு ரொம்ப புடிச்சு போச்சு , இதையே பாடிட்டு இருப்பான். நல்லா பாடுவான் ”

” தாத்தா , அந்த குட்டி பையன் பேரு செண்பகராமனா ”என்றேன் .

அவர் அதிர்ச்சியில் உறைந்தார். நீண்ட மௌனம் .

” உனக்கு அவனை தெரியுமா ?”

” அவர் பொண்ணு என்னோட ஒர்க் பண்றா . அவங்க அப்பாவை தேடிட்டு இருக்கா. நீங்க கடைசியா அவரை எப்போ பார்த்தீங்க ”

” 15 வருஷம் முன்னாடி. நான் தான் சூரத்ல இன்னொரு தோஸ்த் கிட்ட வேலைக்கு சேர சொல்லி அனுப்பி வச்சேன் ”

அவரிடம் விபரங்கள் வாங்கிக்கொண்டேன். சுபத்ராவுக்கு

”ஒரு வாரம் காத்திரு , surprise gift உடன் வருகிறேன் ” மெசேஜ் செய்தேன். சூரத் கிளம்பினேன்.

ரயிலில் சூரத் வந்தடைந்தேன், தாத்தா தந்த முகவரி வைத்துக்கொண்டு பலரிடம் விசாரித்தேன்.

ஒருவர் ” நீங்க தமிழா ” என்றார்.

” ஆமாங்க , செண்பகராமான்னு ஒருத்தரை தேடிட்டு இருக்கேன் ”

” நீங்க அவருக்கு என்ன உறவு ”

” அவர் பொண்ணோட friend .”

” பொண்ணா ? ”

” ஆமாங்க , அவர் பொண்ணு பேரு சுபத்ரா ”

” சுமி எப்படி இருக்காப்பா , எங்க இருக்கா ”

” சார் , நீங்களா ”

” நான் தான் செண்பகராமன். வீட்டுக்கு போயி பேசலாம் ”

வீடு சென்றோம்.

” இவங்க என்னோட மனைவி ”

வேறு ஒரு பெண்மணி இருந்தார்.

”ரத்தன் லால் கிட்ட வேலைக்கு சேர்ந்தேன், அவர் பொண்ணையே எனக்கு கட்டி கொடுத்துட்டாருப்பா. குழந்தை இல்லை. இவ பேர் ஊர்மிளா . என்னோட முதல் மனைவி நிர்மலாவை

விட பெரிய கொடுமைக்காரிப்பா , நம்ம தலைல இதுதான்னு எழுதிட்டான் போல இருக்கு, வேற வழி இல்லாம காலத்தை ஓட்டிட்டு இருக்கேன் ”

” சார் , என்கூட சென்னை வர முடியுமா , சுமி உங்களை ரொம்ப தேடிட்டு இருக்கா ”

” இல்லப்பா . தமிழ் நாட்டுக்கு நான் வரது இல்லேனு ஒரு வைராக்யத்தோட இருக்கேன். எனக்கும் அவளை பாக்கணும் ரொம்ப ஆசை. அவ கிட்ட மன்னிப்பு கேக்கணும். பாவம் அந்த பொண்ணு ”

” ஓகே சார் , நான் உங்களை மறுபடியும் வந்து பாக்கறேன் ” என்று சொல்லிவிட்டு கிளம்பி சென்னை வந்தேன் .

சுபத்ராவிடம் எல்லா விவரங்களையும் சொன்னேன் .

” ராஜ் , இப்போ வரைக்கும் எனக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை. இனிமேல் நீங்க தான் என்னோட கடவுள் ” என்று சொல்லிவிட்டு சந்தோசத்தில் அழுதாள்.

எனக்கு லீவ் கிடைக்கவில்லை . சுபத்ரா மட்டும் இம்முறை சூரத் கிளம்பினாள். அவளுக்கு விவரமாக மேப் போட்டு கொடுத்தேன், தினமும் போனில் பேசினோம். அவள் அப்பாவை சந்தித்து பேசுவது , உடன் இருப்பது எல்லாவற்றையும் சொன்னாள் .

ஒருவாரம் சென்ற பிறகு,

” அப்பாவோட நிலைமையை நினைச்சா ,ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு ராஜ். சித்தி அவரை ரொம்ப டார்ச்சர் பன்றாங்க . என்னை தனியா விட்டுட்டு போயிடாத சுமினு ஒருநாள் என்னோட கைய புடிச்சுட்டு அழுதார் தெரியுமா . எனக்கே ரொம்ப கஷ்டமா போச்சு , சென்னைக்கு அவரை சித்தி அனுப்ப முடியாதுனு சொல்லிட்டாங்க. அவங்களுக்கும் டிப்ரெஷன் , அப்பா தான் ஒரே துணை. அப்பாவுக்கும் ஒரே ஆறுதல் நான் தான். ”

”அவங்க நிலைமையும் பாவம் தான் ”

”நான் இங்க இருக்கறதும் சித்திக்கு பிடிக்கல. எப்போ ஊருக்கு போக போறேன்னு நேரடியாவே கேட்டாங்க ”

”ம்ம் ”

” அப்பா என்கிட்ட ஒரு ஐடியா சொன்னாரு ”

”என்ன சொன்னாரு ”

” அதை எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியல. ராஜ் ”

”பரவாயில்ல, தயங்காம சொல்லு ”

”ஊர்மிளாசித்தியோட அண்ணன் மகன், இப்போ அப்பாவோட பிஸ்னஸ் பார்ட்னர். அவனை நான் கல்யாணம் பண்ணிட்டா அவங்க கூடவே இருந்துடலாம்னு சொன்னாரு ”

”நீ என்ன முடிவு சொன்ன , சுமி ”

” நான் இன்னும் எந்த முடிவும் சொல்லல ராஜ் ”

அவள் குரலில் அழுகை தெரிந்தது. எனக்கும் கண்ணீர் வந்தது.ஒருமாத எதிர்பார்ப்பை ஒருநொடியில் சிதைக்கும் ஏமாற்றம்.

சுமி தொடர்ந்தாள். ” நான் உங்களை நேசிச்சது 100% உண்மை. நீங்க என்னோட கடவுள் மாதிரி. ஆண்டாள், மீரா இவங்களுக்கு கண்ணன் எப்படி இருந்தானோ அதே மாதிரி ஒரு டிவைன் லவ் ”

” கஷ்டப்பட்டு வார்த்தைகள தேடித்தேடி பேசாத சுபத்ரா, அது நமக்கு செட் ஆகாது. எனக்கு உன்னோட நிலைமை புரியுது. நீ கிடைக்காதான்னு ஏங்கிட்டு இருந்த வாழ்க்கை கிடைக்கும் போது தவற விடாத. என்கிட்ட கேட்டு இருந்தாலும் இந்த முடிவை தான் சஜஸ்ட் பண்ணி இருப்பேன். லவ் ப்ரபோஸ் பண்றதும் , லவ் பிரேக் அப் ஆகறதும் இயல்பான விஷயம் தான். எனக்கு வருத்தம் எதுவும் இல்ல. practical ஆ முடிவு எடு. அதுல தப்பே இல்ல. ” என்றேன்.

சுபத்ராவை மறக்க , மனதை திசை திருப்ப முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தேன். அவள் அவ்வப்போது போன் செய்து சம்பிரதாயமாக பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் என்னை ஏமாற்றிய குற்றஉணர்ச்சியில் இருப்பது புரிந்தது .

பின்னொரு நாள் அலைபேசினாள்.

”ராஜ் , நீங்க என்னோட வாழ்க்கைல சும்மா கடந்து போறவரா இருக்க கூடாது. முக்கியமான உறவா இருக்கணும்னு ஆசை படறேன் ”

” எப்படி நடக்கும் ”

” எனக்காக ஒரு ஸ்பெஷல் டைம். ஒரு தனிமையான இரவை எனக்கு பரிசா கொடுங்க. என்னோட வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் கிடைக்கும் ”

” அப்படினா ”

” நீங்களும் நானும் மட்டும் ஒரே அறையில ஒரே இரவுல வாழனும் ”

”இது சாத்தியம் இல்ல ,சுபத்ரா .வீண் பிரச்சனை ”

”உங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தா , இந்த பரிசை எனக்கு கொடுங்க ”

”சரி சுபத்ரா. லெட்’ஸ் டூ இட் ”

ஒரு ஓட்டல் அறையில் ஒரு இரவு ஒன்றாக கழிக்க முடிவு செய்தோம்.சரியா தவறா என்ற குழப்பம் என்னை விடாமல் கேள்வி கேட்டபடி இருந்தது. முடிவு செய்துவிட்டேன் . அந்த அந்த நிமிடத்து நியாயங்கள் தானே வாழ்க்கையை தீர்மானிக்கிறது .

இரண்டு வாரங்களுக்கு பிறகு சூரத் கிளம்பினேன். பயணித்தேன். வந்தடைந்தேன்.லக்கேஜை பாதுகாப்பு அறையில் கொடுத்துவிட்டு வெளியே வந்தேன். நான் சொன்னபடி டேக்சி அருகில் சுபத்ரா காத்திருந்தாள்,

அதே புன்னகை மாறாத முகம். இன்னும் அழகாக இருந்தாள். அதிக மகிழ்ச்சியுடன் காணப்பட்டாள்.

டேக்சி ஏறி உணவகம் சென்றோம், இரவு உணவை உண்டோம்.

ஏற்கனவே புக் செய்த ஓட்டல் அறை சென்றோம். சிறிது நேரம் டீவி பார்த்தோம்.

” எனக்கு சில பொருட்கள் வாங்கணும், வாங்கிட்டு வரேன். தூங்கிடாதே ”

”சரி , தூங்கமாட்டேன் ,வெயிட் பண்றேன் ” என்றாள் .

” உங்க வீடு இங்க இருந்து பக்கமா ?”

”கொஞ்சம் தூரம் ”

” உனக்கு இங்க இருந்து வீட்டுக்கு போக வழி தெரியுமா ?”

” தெரியும் ” என்றாள் .

” சரி ,தூங்காம வெயிட் பண்ணு , கடைக்கு போய்ட்டு வரேன் ”

” நோ ப்ரப்ளம் . மெதுவா வாங்க அவசரம் இல்ல ”

வெளியில் வந்தேன். டேக்சி ஏறினேன். ரயில் நிலையம் வந்தேன். லக்கேஜை பெற்றுக்கொண்டேன்.

மும்பை செல்லும் ரயில் ஏறினேன். போனை Off செய்தேன்.5 மணி நேரம் கடந்து அதிகாலையில் மும்பை வந்தடைந்தேன்.

ரயில் நிலையத்தின் தங்கும் அறையில் என் ஒரு மாத தாடியில் இருந்து விடுதலை பெற்றேன். போனை on செய்தேன் .அம்மா .அப்பாவிடம் போனில் பேசினேன்.அதன் பின் சுபத்ராவிற்கு மெசேஜ் டைப் செய்தேன்

” ஹாய் சுபத்ரா , குட் மார்னிங், நான் உன்கிட்ட சொல்லாம ஓடி வந்ததுக்கு காரணம் இருக்கு. நான் அதுக்கு உடன்பட்டிருந்தா சில நாட்களுக்கு அப்புறம் உனக்கு குற்றம் செஞ்ச உணர்வு ஏற்பட வாய்ப்பிருக்கு .

நீ கடவுளா நினைச்ச ஒருத்தன் – உன்னோட அப்பாவை ஞாபகப் படுத்தின ஒருத்தன் உன்னோட பலவீனத்தை

பயன்படுத்திட்டானு நினைக்க வாய்ப்பிருக்கு. நீ மறக்க விரும்பற ஒரு நிகழ்வா அது அமைஞ்சிருக்கும் .

நீ முதல் தடவை சொன்னப்பவே நான் ஏன் மறுக்காம, ஒத்துக்கிட்டேன் தெரியுமா ? அப்பவே நான் மறுத்திருந்தா இப்படிப்பட்ட உத்தமனுக்கு துரோகம் பண்ணிட்டோமேனு நீ வருத்தப்பட்டிருப்ப .

நீ உன்னோட அப்பாவிற்காக வேற ஒரு கல்யாணம் பண்ணிக்கறதுல எனக்கு வருத்தம் இல்லை.

நீ என்னை விட்டுப் போகல. நான் தான் உன்னை இரவு முழுக்க காத்திருக்கவச்சு ,ஏமாத்திட்டு ,சொல்லாம நான் ஆசைப் பட்ட வெளிநாட்டுக்கு ஓடிட்டேன் .

நீ மறக்க நினைக்கற இன்பமா இருக்கறத விட மறக்கமுடியாத ஏமாற்றமா இருந்துட்டு போறேன். ஏமாத்தறது என்னோட நோக்கம் இல்லை. நீ மறக்ககூடாதுனு விருப்பம்.

நான் செஞ்சது தப்பு தான். ஆனா தயவு செஞ்சு என்னை மன்னிச்சிடாத .

Bye ,take care ”

டைப் செய்து முடித்து send செய்தேன். அவள் அதை உடனே பார்த்திருக்க வேண்டும்.

சுபத்ரா Typing…. என்று காட்டியது.

அவள் பதிலை பார்க்காமல் போனை திறந்து சிம் கார்டை எடுத்து உடைத்து குப்பைத் தொட்டியில் போட்டுவிட்டு என்னிடம் இருந்த கடைசி சிகரேட்டையும் அதில் போட்டுவிட்டு துபாய் செல்லும் விமானத்தைப் பிடிக்க ஆயத்தம் ஆனேன்.

[ முற்றும் ]

#எழுதியவர்: தமிழ்ச்செல்வன்

கல்யாணப் பரிசு

சி.சுரேஷ். தர்மபுரி

என் பெயர் ரமேஷ் படித்த பட்டதாரி வேலையில்லாமல் ஓசி டீக்காக அலைந்து கொண்டிருப்பவன்
என்ன பண்ணுவது என் நிலைமை தெரியாம என் கூட படிச்ச மாலா பத்திரிக்கை வேற வந்து எனக்கு வெச்சுட்டா
“கல்யாணத்துக்கு வந்தே ஆகணும்” ஒரே பிடிவாதமாக பத்திரிக்கை வைத்து விட்டு போய்ட்டா
கல்யாணத்துக்குப் போனால் நல்ல சாப்பாடு சாப்பிடலாம் ஆனா அதே நேரத்துல ஏதாவது அவளுக்கு கிப்ட் வச்சே ஆகணும் இல்லாட்டி மானம் மரியாதை போய்விடும்
என்ன செய்யலாம் யோசித்தேன் பேண்ட் பாக்கெட்டில் கையை விட்டேன் ஒரு பைசா கூட இல்லை இரண்டு நாளுக்கு முன்புதான் உண்டியலை உடைத்து இருந்த இருபது ரூபாய் சில்லறைக்கு டிபன் வாங்கி சாப்பிட்டேன்
என்னடா பொழப்பு சலித்துக் கொண்டான் என்னைவிட ரோட்டில் பிச்சை எடுக்கிற பிச்சைக்காரன் ஒசத்தி
அலுத்துக் கொண்டான்
வீடு நிறைய வாங்கிப் படித்த புத்தகங்கள்
ஒரு சில புத்தகங்களைத் தவிர மற்ற புத்தகங்கள் மீண்டும் படிக்கத் தோனாதவைகள் என்ன செய்யலாம் யோசித்தான்
பிறகு வீட்டிலே ஏற்கனவே பாதி கிப்ட் பேப்பர் வைத்திருந்தான் அந்த பேப்பரை எடுத்து “திருமண வாழ்க்கை சந்தோஷமாக நடத்துவது எப்படி” எனும் ஒரு புத்தகம் கண்ணுக்குப்பட அதை எடுத்து அப்படியே பேக் பண்ணினான்
துவைக்காத ஜீன்ஸ் பேண்ட்டுக்கு மேட்ச்சாக ஒயிட் சர்ட் அணிந்துகொண்டான், பாலிஷ் போடாத ஷீவை எடுத்து துடைத்து போட்டுக்கொண்டேன்.
இனி மாலாவை தைரியமாய் பார்க்கலாம் கிப்ட் கொடுக்கலாம் மதியம் சாப்பாடு சாப்பிடலாம் சந்தோஷத்தோடு கிளம்பினான்.