வாழையடி வாழை!

எழுத்தாக்கம்: ரமேஷ். சென்னை.

வாழையடி வாழை
தென்னை -பனை – கற்ப்பிக்கும் ஒற்றுமை

தென்னை

ஓர் ஊரில் ஒரு குடியானவன் பயிர்கள் பல செய்து வாழ்ந்து வந்தான்.
நல்ல ஆரோக்கியமான வாழ்க்கை முறையை மிகவும் சிறப்பாக செழுமையாக குடும்பத்துடன் ‌வாழ்ந்து வந்தனர்.

பிள்ளைகள் 6
3 பெண் 3 ஆண்
புதியதாக ஒர் வீடு கட்டி…வீட்டை சுற்றி தோட்டமும் அமைத்தனர்..

வீட்டின் முன்புறம் வேப்பம் நெல்லி பாரிஜாதம் நித்ய மல்லி கொடியும்….

வீட்டின் வலதுபுறம் பூச்செடிகளும்… வீட்டின் இடது புறம் மா பலா கொய்யா மாதுளை பப்பாளி போன்ற மரங்களை நட்டனர்..

அதிகம் நீர்வளம் சூரிய ஒளி தேவையான வாழையை வீட்டின் கொல்லைப்புறம்….குளிக்கும் நீர் பாத்திரம் சுத்திகரிப்பு செய்து நீர் சேருமாறு வாழையை நட்டனர்..

மீதம் இருந்த தென்னை பனை எங்கே நடலாம் என்று யோசித்து விட்டு சுற்றி முற்றி பார்த்து வந்தனர்..

அப்போது அதிசயமாக வாழை பேசியது..

ஐயா எஜமானரே…
யார் யார் என்னை அழைத்தது..

வாழை நான் தான் பேசுகிறேன் ஐயா..

எஜ..என்ன அதிசயம் வாழை பேசுகிறதே..

வாழை…. நீங்கள் எங்களை பூஜைக்கு பயன்படுத்தி கடவுளுக்கு இணையாக எங்களை போற்றுவதால்…கடவுள் எங்களுக்கு பேசும் வரம் தந்தார்…

எஜமா…சரி என்ன விஷயம் எதற்கு என்னோடு பேச விழைந்தாய் வாழையே….

வாழை… நீங்கள் அனைத்து மரங்களையும் நட்ட விதம் அருமை.. வீட்டிற்கு பயன்படும் நாங்கள் எப்போதும் உங்களுக்கு உதவியாகவும்‌ ஆரோக்கியமாகவும் இருப்போம்…எங்களை போன்ற சிறிய பயிர்களை வீட்டில் வளர்க்கும் உங்களுக்கு மிக்க நன்றி‌ என கூறியது.

எஜமானுக்கு ஒரே சந்தோஷம்..

சரி சரி..நான் உங்கள் அனைவரையும் பிள்ளை போல் பாவித்து பத்திரமாக வளர்க்கிறேன்…கைமாறு எதுவும் எண்ணி அல்ல மன நிம்மதி மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பேணவும் வளர்க்கிறேன் என்றார்..

வாழை…அட அடா என்ன ஒரு நல்ல எஜமானர்….நமக்கு நல்ல நீரும் ஆகாரமும் வெயிலும் இங்கு உறுதியாக கிடைக்கும்…என் மனதில் நினைத்து கொண்டது..பின் எஜமானரிடம்…ஐயா எதற்கு பின்னர் யோசனையாக இருக்கிறீர் என்று கேட்டது.

எஜமானர்..அது வேற ஒன்னும் இல்லை..எல்லா மர செடி கொடி மூலிகை வேர் நட்டுவிட்டே‌….ஆனா இந்த பனை தென்னை வைக்க இடம் தேடுற அகபடலை என்றார்..

முதல் மகள் : அப்பா நா சொல்ற இடத்துலே வைங்க அங்க நல்லா வளரும்….வாசல்ல இரண்டு தென்னை கொல்லை ல இரண்டு பனை என்றாள்..

தந்தை… இல்லை மகளே..தென்னை வேர் அதிகம் அகலமாக வேர் செல்லும் நீரை தேடி அதனால் பின்புறம் கிணற்று பக்கமாக வைக்கலாம் என்றார்..

2வது மகன் : ஆம் தந்தை யே‌ நீங்கள் கூறுவது சரி .. ஆனால் நாம் அந்த பக்கம் வாழை நட்டுவிட்டோமே‌‌..இப்போது என்ன செய்வது என்றான்.

தந்தை..ஆம் நானும் அதை பற்றி தான் யோசிக்கிறேன்..

3வது மகன் : கவலை வேண்டாம் தந்தை யே‌ நாம் இந்த வாழையை‌ இன்னொரு காணி இடம் வாங்கி தனியாக தோப்பு வைத்து வளர்க்கலாமே… ஆனால் பனை தென்னை வீட்டில் வைக்கலாம் என்றான்.

தந்தை..நல்ல யோசனை தான்

1வது மகள்..இல்லை தந்தை யே‌ நாம் வேண்டுமானால் பனையை வீட்டின் வெளியேயும் ….தென்னைக்கு தனியாக கோப்புப் வைக்கலாம்..

வாழை இலங்கையே இருக்கட்டும் என்றாள்

தந்தை.. இதுவும் சரியாக தான் உள்ளது.

4/5 வது மகள் இருவரும்‌…ஆமா ஆமா தந்தை யே அக்கா கூறுவது சரியே…நாம் அப்படியே செய்யலாம் என்றனர்..

தந்தை இப்போது மூத்தமகனிடம் ஆலோசிக்க திரும்பினார்..

2வது மகன் உங்கள் இஷ்டம் தந்தை யே‌ ..நன்றாக யோசித்து நடுங்கள் நான் பள்ளிக்கு செல்கிறேன் என கிளம்பிவிட்டான்..

இதையெல்லாம் பார்த்து கொண்டிருந்த வாழை …மூத்த மகளை ரகசியமாக அழைத்து…நீ கூறுவது தான்‌ சரி..நான் எப்போதுமே நன்றியாக இருப்பேன்.. உங்களுக்கு சாப்பிட இலை கனி வாழைகாய் வாழைப்பூ வாழைதண்டு‌னெ பல விதங்களில் உதவுவேன்..என்ன உங்களிடம் நீரை அதிகம் உறிஞ்சி கொள்வேன்‌ மற்றபடி என்னால் உங்களுக்கு நிறைய லாபம் என்றது…

மூத்த மகளுக்கு ஒரே ஆனந்தம்..அடடா நம்மை பாராட்டி பேசுகிறதே..இந்த வாழையை எப்படாயாவது‌ வீட்டிலே வைத்துவிட்டு..எதுவும் பேசாமல் ‌இருக்கும் தென்னை பனை இரண்டையும் தனிமையில் வெளியே ஒதுக்கிவிட்டு விடுவோம் என யோசித்தால்

தந்தை..என்ன யோசிக்கிறாய் செல்லமகளே என்றார்..

மகள்..ஒன்றும் இல்லை தந்தை யே‌.. நீங்கள் நான் கூறுவதை கேட்கவா போகிறீர்கள் ன சலித்து கண்ணில் சிறிது நீர் வடித்தால்..

தந்தை..அட என் செல்லமே என்ன சொல்லனுமோ சொல்‌ நீ என் கண்ணுகுட்டி உன் பேச்சை தட்ட மாட்டேன் என்றாரா.

மகள்..அது வந்து அப்பா‌இந்த வாழை வைத்தால் நமக்கு இலை பூ காய் பழம் மற்றும் அதன் தண்டு என‌ பல பயன் உண்டு.. ஆனால் இந்து தென்னை பனை இரண்டும் சிறிதே பயன்தரும்.. அதனால் நாம் தென்னை பனை வீட்டின் வெளிப்புறம் தோப்பு அமைக்கலாம் என்றாள்..

தந்தை..அட ராசாத்தியே…நாம் செய்யும் காரியத்தில் பயன் எது அதிகம் பயன் எது சிறிது என காரியதனமாக இருக்கக்கூடாது.. அனைத்தும் ஒன்றோடு ஒன்று பிணைந்தது… தனி ஒரு வளர்ச்சி சரியாகாது… சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு முக்கியம்‌ என்றார்..

தென்னை மழைகாலத்தில் நில்லத்தடி நீர் சேமித்து பூமிக்கு அவசியம்..அதேபோல் பனை‌ வேர்‌ ஆழ்ந்து சென்று நிலத்தடி‌ நீரை மேலே கொண்டு வரும் அதனால் அதுவும்‌‌ பூமிக்கு முக்கியம்..வாழை நீரை நம்மிடம் இருந்து பெற்று இருக்கும் ஆனால் நீரை சேமிக்க‌ இயலாது..அதே சமயம் வாழையடி வாழையாக அதீத பயன்‌ தரும்…தென்னை பனை பயன்களும் நிறைய‌உண்டு‌ பல காலம் கடக்கும் என்றார்.

மூத்த மகள்…எனக்கு தெரியும் தந்தையே‌ நீங்கள் உங்கள் மகன் இருவரின் ஆலோசனை தான் கேட்பீர்கள் ‌என்று ஓ ராமா என கூப்பாடு போட்டு அழ ஆரம்பித்தாள்..

தந்தை.. கவலை வேண்டாம்.. சரி சரி..நீ கூறுவது போலவே தென்னை பனை வெளியே படுகிறேன்..வாழை இங்கே இருக்கட்டும் என்றார்.

மூத்த மகள்..ஆனந்த கூத்தாடினாள்..

வாழை.. அப்பாடா ஒரு வழியா தென்னை பனை வெளியே தனியா விட்டாச்சு..இனி‌ நமக்கு தான்‌ அனைத்து நீரும் ஆகாரமும்..என் சந்தோஷமாக வளர்ந்து குலை தள்ளி பல வாழைகண் முளைத்து 1 மர்ம 30 மரங்கள் ஆனது..எப்போதும் வீட்டில் வாழைபழம்‌ பஞ்சம் இல்லை..வாழை உணவுகள் என சென்றது.

மூத்த மகள்.. தந்தை யே‌ பார்த்தீங்களா நான் சொன்ன மாதிரி வைச்சதாலே இவ்வளவு லாபம் பாருங்கள் என்றாள்..
தம்பிகள் கூறிய தென்னை பனை ‌இன்னும் சிறிது கூட பயனளிக்கவில்லை என்று அங்கலாய்த்து கொண்டாள்..

வருடங்கள் சென்றது..

மூத்த மகள் திருமணம் சிறப்பாக நடந்தது..தடபுடலாக..
வாழை வகைகள் விருந்து பிரம்மாண்டம் என் ஊரே போற்றியது..

மங்களகரமாக இருபது வாழை மரங்கள் வெட்டி வாசலில் பந்தல் முன் கட்டினர்..
தென்னை மர ஓலையில் பந்தல் வேய்ந்து இளநீர் நுங்கு தோரணம் கட்டினர்..

பின் சில வருடம் சென்றது.. இரண்டு மகளுக்கும் திருமணம் அதேபோல் சிறப்பாக நடைபெற்றது..

மறுமாதம் இரண்டு மகன்களுக்கும் திருமணம் சிறப்பாக நடந்தது

மூத்த மகள் இப்போது நிறைமாத கர்ப்பிணி யாக தந்தை வீட்டிற்கு வந்தாள்..

அந்த சமயம் மழை பொய்த்து.. பயிர்கள் சுத்தமாக விளையாமல் வெயிலில் கருகியது..

நாட்கள் சென்றுது…
குழந்தை பிறந்தது..
வீட்டில் உற்சாகம் பொங்கியது..

ஒரு வருடம் சென்றது

ஆனால் இப்போது மழை இல்லாததால் வாழைகளும் திருமணங்களுக்கு வெட்டியதால் மீதம் 5 மட்டுமே உள்ளன..

விவசாயத்தில் போதிய வருமானமும்‌ இல்லை..

வீட்டில் அடுத்த வேளை உணவுக்கு பஞ்சம்..

பெண் பிள்ளைகள் கட்டி கொடுத்த‌ ஊரிலும் பஞ்சம்…செய்வதறியாமல் தந்தை வீட்டிற்கு அனைவரும் வந்து சேர்ந்தனர்

தந்தை வீட்டில் ஊரே ஆச்சிரியபடும் அளவில் வசதி..நல்ல வருமானம்..

மகள்கள் அனைவருக்கும் ஆச்சரியமாக இருந்தது..

தந்தையிடம் கேட்டனர் சுத்துபட்டி எல்லா கிராமமும் பஞ்சம் பட்டினி நீங்கள் மட்டும் எப்படி ‌இவ்வளவு ஆனந்தமாக வாழ்கிறீர்கள் என்று..

தந்தை..அதுவா மகளே…நான் முன்னே ஒருமுறை கூறினேன் அல்லவா.. பயன் கருதி யாரையும் தனியாக ஒதுக்கி விட முடியாது என்று…அன்று நீ பனை தென்னை வீட்டில் வேண்டாம் என வெளியே வைக்க சொன்னாய்..அந்த பனையும் தென்னையும் தான் இப்போது நம் குடும்பத்தை வாழவைக்கிறது.. வருடங்கள் செல்ல செல்ல பல தென்னை பனை கன்றுகள் நானும் மகனும் பயிர் செய்தோம்..

இன்று அதன்மூலம்..நமது நிலத்தில் நிலத்தடி நீர் குறையாமல் பார்த்து நன்றாக வளர்ந்து இளநீர் பனைகுறுத்து‌ கிழங்கு நுங்கு விசிறி துடைப்பம் பந்தல் போட ஓலை…என் பல வழிகளில் லாபம் தந்தது..

நம் கிராமத்தில் நம் வீட்டில் மட்டுமே வாழைகளும் கூட இவர்கள் மூலம் பெற்ற நிலத்தடி நீரால் 5ல் இருந்து 10 ஆக பெருகியுள்ளது..

இப்போது புரிந்ததா.. எதையும் லாப கணக்கிலும்‌ அனுககூடாது என்று..

மகள்களும் தவறை உணர்ந்து வருந்தினர்..

தந்தை…இதைப்போல தான் வாழ்க்கையும் மகளே..நான் சொல்வதே சரி இவர்கள் மூலம் அதிக பயன் அவர்களால் பிரயோஜனம் இல்லை என‌ யாரையும் தனியாக ஒதுக்கி விட முடியாது…அனைவரரிடமும் ஒரே நிலையான அன்பு வைத்து ஒன்று கூடி வாழ்ந்தால்..இன்பமான வாழ்க்கை பல கோடி காலம் நிலைக்கும்..

என் உறவுகள் மேன்மையும் எடுத்து கூறினார்.

மனம் திருந்திய மகள்கள்..அனைவரும்.. பாசமிகு சகோதரர்களிடம் சமமாக அன்பு காட்டி சந்தோஷமாக வாழ்ந்து வந்தனர்.

கருத்து…

இக்கால கட்டத்தில் பிறரிடம் காரியமாக இருவேடமிட்டு ஆசையாக பேசியும்..அதிகம் அன்பு வார்த்தை பேச தெரியாமல் பிறரிடம் நற்பெயர் வாங்க தெரியாதவர்களை ஒதுக்கி…தானே அதிகாரம் அந்தஸ்து பெறலாம்…. ஆனால் வாழையைப்போல் ஒர் கதி ஏற்படும்..

பனை தென்னை காலம் உயரும் போது..வாழை அவற்றின் நிலத்தடி நீருக்கு நிற்பது போல சூழலை உருவாக்காமல்….எப்போதும் இணைந்து ஒரே இடத்தில் கூதுகலமாக சரிசமமாக இருந்தால்…பலன்களும் பல கோடி தானே..

😇😇😇🙂🙂😄😄

நாடகமே உலகம்!

நாடகமே உலகம்!

    நத்தம்.எஸ்.சுரேஷ்பாபு

 ஈ.சி.ஆர் ரோட்டில் அமைந்திருக்கும் அந்த விடுதியில் வண்ண வண்ண விளக்குகள் ஒளிர்ந்து அணைந்து கொண்டிருக்க இளம் நடிகை சஞ்சனா கண்களில் போதை மின்ன தன் காதலன் இயக்குனர் அம்ரேஷ் வர்த்தனுடன் ஆடிக்கொண்டிருந்தாள்.

உடன் ஆடிக்கொண்டும் இருக்கைகளில் அமர்ந்து உயர்ரக மது பானங்களை சுவைத்துக் கொண்டும் இருந்த முக்கால்வாசி நபர்களின் பார்வை அவர்களையே 24*7 ஆகச் சுற்றி வந்தது. எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல் வளைந்தும் நெளிந்தும் சுழன்று ஆடிய சஞ்சனா அப்படியே வந்து அம்ரேஷ் கழுத்தில் கை போட்டுஇழுத்து அவனது கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

அப்போது எங்கிருந்தோ ஒரு ப்ளாஷ் ஒளி மின்ன  அம்ரேஷ் கண்களில் ஆவேசம் பொங்கியது.

”ஹூ ஈஸ் திஸ் நான்சென்ஸ்! எவண்டா எங்களை படம் எடுத்தது?” மரியாதையா மெமரிகார்டை கொடுத்திடு.”.என்று கர்ஜித்தான்.

”அம்ரேஷ்! காம் டவுன்? ஏன் இப்படி நடந்துக்கிறே? எடுத்துட்டு போட்டமே?”

 ”நீ சும்மா இரு சஞ்சு! இந்த போட்டோவை பேஸ்புக் டிவிட்டர் இன்ஸ்டா கிராம்னு போட்டு அவன் லைக்ஸ் அள்ளுவான்! அவன் யானைப்பசிக்கு நாம சோளப்பொறியா?”

 ”அட உனக்கு தமிழ்ப் பழமொழி எல்லாம் கூட தெரியுது!” சிரித்தாள் சஞ்சனா.

”எல்லாம் கதை சொல்ற அஸிஸ்டெண்ட் டைரக்டர்ஸ்கிட்டே கத்துக்கிட்டதுதான்”!

 இதற்குள் படம் எடுத்தவன் நைஸாக நழுவ முயல அவனை அப்படியே தாவிப் பிடித்து ஓர் அறைவிட்டான் அம்ரேஷ்.

”சொல்லிக்கிட்டே இருக்கேன்! நீ பாட்டுக்கு போய்க்கிட்டிருக்கே ராஸ்கல் அந்த போட்டோவை டெலிட் பண்ணு! இல்லேன்னா மெமரி கார்டை கொடு!”

”நான் ஏன் சார் கொடுக்கணும்! இது ப்ப்ளிக் ப்ளேஸ்! இங்கே நீங்க கொட்டம் அடிக்கிறீங்க கொஞ்சம் கூட வெட்கம் இல்லாம? அதை நான் போட்டோ எடுத்தா என்ன தப்பு”?

 ” தப்புதாண்டா! ப்ப்ளிக் ப்ளேசா இருந்தாலும் எங்களோட ப்ரைவசியிலே நீ தலையிட என்னடா உரிமை இருக்கு?”

  ”எது? இதுவா உங்க ப்ரைவசி? ஹாஹாஹா!” அவன் சிரிக்க

அம்ரேஷுக்கு கோபம் அதிகமானது. ”டேய்! வேணாம்!  முதல்லே டெலிட் பண்ணு”! உரக்கக் கத்தினான்.

இப்போது எல்லோர் பார்வையும் அவர்கள் மேல் பதிய சஞ்சனா சங்கடமாய் உணர்ந்தாள்.

 ”அம்ரேஷ்! ப்ளீஸ் லீவ்! அவனை விட்டுரு! எல்லோரும் பார்க்கிறாங்க! எனக்கு வொர்ரியா இருக்கு”.. கிசுகிசுப்பாய் சொன்னாள்.

  ”பார்க்கட்டும்! நம்ம ப்ரைவசியை போட்டோ எடுக்க இவன் யார்? அட்லீஸ்ட் ஒரு சாரி கேட்கட்டும் விட்டுடறேன்”.

  ”ப்ளீஸ் ஒரு சாரி சொல்லிடுங்க! பிரச்சனையை இத்தோட முடிச்சுப்போம்!” சஞ்சனா அவனை கெஞ்சலாக பார்க்க.

 ” என்ன மேடம்? நீங்க டைரக்டருக்கு ஆதரவா பேசறீங்க? அவரு பெரிய டைரக்டரா இருக்கலாம்! ஆனா என்னை கைநீட்டி அடிச்சிருக்காரு! இதை விடமாட்டேன். ஆயிரம் கண்ணுங்க நீங்க டேன்ஸ் பண்ணதை பார்த்த்து. ஆயிரத்தோராவது கண்ணா என் கேமிரா பார்த்த்து அதிலே என்ன தப்பிருக்கு! வேணும்னா சார் மன்னிப்பு கேட்கட்டும் பதிலுக்கு நானும் மன்னிப்பு கேட்கறேன்.”

  ”டேய்! என் கோபத்தை கிளறாதே! மரியாதையா சாரி கேட்டு அந்த போட்டோவை டெலிட் பண்ணு! இல்லே நடக்கிறதே வேற..”

 ”சார்! மரியாதை…குறையுது! அப்புறம் நானும் இஷ்டத்துக்கு பேசுவேன்.”

”என்னடா இஷ்டத்துக்கு பேசுவே!  கொஞ்சம் கூட சென்ஸ் இருக்கா உனக்கு!  நடிகையை படம் பிடிச்சுப் போட்டு லைக்ஸ் வாங்கற பயல்..”

”டைரக்டர் சார் நீங்களும் வார்த்தையை அளந்து பேசுங்க! எனக்கும் பேசத்தெரியும்!”

 ” என்னடா பேசுவே?” எகிறி மீண்டும் ஒரு அறைவிட்டான் அம்ரேஷ்.

”பொறுக்கி ராஸ்கல்! பிழைக்க வந்த பய நீ என்னை அடிச்சிட்டியா? உன்னை விட மாட்டேன்.. இப்ப பாருடா”! என்று  ஒரே செகண்டில் பேஸ்புக்கில் தான் எடுத்த பட்த்தை அப்லோட் செய்தான் போட்டோ எடுத்தவன்.

 சஞ்சனா ”ஒ மை காட்! வேண்டாம்.. வேண்டாம்” எனக் கெஞ்சிக்கொண்டிருக்க

அதற்குள் அங்கே போலீஸ் வந்த்து

  ”சார் என்ன கலாட்டா இங்கே?”

அம்ரேஷ் நடந்த்தை சொல்லி முடிக்க போட்டோ எடுத்தவனை மிரட்டிய போலிஸ் அவனை ஸ்டேஷனுக்கு கூட்டிச் சென்றது.

மறுநாள் இணையதளங்கள் செய்தித்தாள்கள் செய்திச்சேனல்கள் எங்கும்  பஃப்பில் கலாட்டா! இயக்குனர் அம்ரேஷுக்கும் நடிகை சஞ்சனாவுக்கும் காதலா! என்று பரபரப்பாக செய்தி வெளியிட

பார்த்துக் கொண்டிருந்த சஞ்சனா அம்ரேஷுக்கு கால் செய்தாள்.

”டிவிசேனல், பேஸ்புக் டிவிட்டர் இன்ஸ்டா கிராம் எல்லாம் நம்ம மேட்டர்தான் இப்போ வைரலா போய்க் கிட்டிருக்கு பார்த்தியா அம்ரேஷ்.?”

”நம்ம ப்ளான் ஒர்க் அவுட் ஆயிருச்சு!”

”ஆமாம்! தொடர்ந்து மூணு படம் உன்னுது ப்ளாப்! என் மார்க்கெட்டும் டல் அடிக்குது! இப்ப எடுத்திட்டு இருக்கிற படம் எப்படிப் போகுமோன்னு பயந்துட்டிருந்தேன். நல்ல வேளை நீ ஒரு ப்ளான் பண்ணி நம்மளை பத்தி பேச வைச்சிட்டே.. இனிமே நம்ம படம் பிழைச்சிக்கும். நாமும் பிழைச்சிக்கலாம்!” என்றாள் சஞ்சனா.

”ரெண்டே நாள்ல நம்ம படம் ரிலிஸ் பண்ணிடலாம். நம்ம மேட்டர் வைரலா பரவிக்கிட்டிருக்கிறதாலே மக்கள் ஆர்வமா தியேட்டருக்கு வருவாங்க! வசூல் அள்ளும். எப்படியோ அந்த போட்டோகிராபர் நல்லா கோ ஆப்ரேட் பண்ணான்.”

  ”அவனை வெளியே எடுத்திட்டியா?”

”எடுத்தாச்சு! பேசினபடி பேமெண்டும் கொடுத்தாச்சு! இனிமே நம்ம காட்டுல மழைதான்!” என்றான் அம்ரேஷ் சிரித்தபடி!  ”ஆமா! பணமழைதான்!” என்று பதிலுக்கு சிரித்தபடி போனை கட் செய்தாள் சஞ்சனா

பேய் விளையாட்டு!

பேய்விளையாட்டு!

அந்த இடுகாட்டின் வாசலில் தன் காரை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே நுழைந்தான் பிரபல சீரியல் நிறுவனத்தின் தயாரிப்பு நிர்வாகி சாந்தகுமார்.   கார் ஓசை கேட்டதுமே வாசலுக்கு ஓடிவந்தான் வெட்டியான் ஏழுமலை.

”என்ன சார்? அடக்கம் பண்ணனுமா? பாடி எத்தனை மணிக்கு வரும்! டெத் சர்டிப்பிகேட் எல்லாம் இருக்கா? 3000 ரூபா ஆகும் கார்பரேஷன்  பீஸ் தனி அப்புறம் சரக்கு தனியா வாங்கி கொடுத்திடனும்” என்று அடுக்கிக் கொண்டே போக..

கை அமர்த்தி அவன் வாயை மூடும்படி சைகை செய்தார் சாந்தகுமார்.

அவன் கை கட்டி வாய் பொத்த, ”இங்கே வா! நீதான் இங்கே இன்சார்ஜா? உன் பேர் என்ன?”

  ”ஏழுமலைங்க ஐயா!”

”ஏழுமலை! நாங்க ஒரு திகில் சீரியல் எடுக்கிறோம்! நீ கூட மூன் டீவியிலே நைட் பத்துமணிக்கு அதை பார்த்திருக்கலாம்.”

”அதுக்கெல்லாம் எனக்கேதுங்க நேரம் பொணத்தை புதைச்சோமா! கட்டிங் போட்டோமா கவுந்தடிச்சு தூங்கினோமான்னு போய்க் கிட்டிருக்கு பொழுது!”

”சரி போகட்டும்!  அந்த சீரியல்ல ஒரு சுடுகாடு சீன் வருது! இங்கே ஷூட்டிங் வைக்கணும்!”

”சார்! அதெல்லாம் எப்படி சார் நான் பர்மிஷன் கொடுக்க முடியும்? இது தனியாருக்கு சொந்தமான இடுகாடு! அவங்க கிட்டே…”

”அது தெரியாமலேயா வந்திருப்பேன்! உன் கிட்டே நான் பர்மிஷன் கேட்க வரலை! இன்பர்மேஷன் தான் சொல்ல வந்தேன். நாளையிலிருந்து ஒரு வாரத்துக்கு இங்கே நைட் ஷூட்டிங் நடக்க போகுது…”

”சார் அதுக்கு நான் என்ன பண்ணணும்? ” எரிச்சலாய் கேட்டான் ஏழுமலை.

”பார்த்தியா? கோபப்படறே? என்ன இருந்தாலும் சுடுகாடு! நைட் ஷூட்டிங் எங்களுக்கு கொஞ்சம் பயமா இருக்கும்.  நாம ஷூட்டிங் எடுக்கிற ஏரியாவுலே புதுசா ஏதாவது பொணம் வந்து புதைச்சிடக்கூடாது இல்லையா?  நான் சொல்ற இடம் வரைக்கும் யாரையும் ஆக்குஃபை  பண்ன விடாதே…  உனக்கு தினமும் 500 ரூபா பேட்டாவும்  ஒரு குவாட்டரும் டிபனும் வாங்கி கொடுத்திடறேன். ஷூட்டிங் முடியறவரைக்கும்  நீ எங்க கூடவே இருக்கணும்”.

அப்படின்னா சரிங்க சார்!

”இந்தா அட்வான்ஸா ஒரு ஐநூறு வைச்சுக்கோ! நாளைக்கு நைட் எட்டு மணிக்கு கரெக்டா இங்கே இருப்போம்.”

”வாங்க சார்! நான் காத்துட்டு இருக்கேன்.”

மறுநாள்  சாந்த குமார் தான் சொன்னபடி ஷூட்டிங் நடத்த யூனிட் வேனோடு வந்து சேர்ந்து விட்டார்.

சீரியலின் கதாநாயகியும் வில்லியும் மற்ற ஆர்ட்டிஸ்ட்களும் கார்களில் வந்திறங்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். ஏழுமலை வாயெல்லாம் பல்லாக ”வாங்க சார் வாங்க!” என்று அவர்களை வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தான். காலையில் ஊற்றிக் கொண்ட விஸ்கி வாடை இன்னும் அவன் மீது வீசிக்கொண்டிருந்தது.

”ஏழுமலை! ஷூட்டிங்க கல்லறை தோட்டத்து நடுவிலே வைச்சுக்கலாம்னு பார்க்கறேன். அங்கே எதுவும் பிரச்சனை இல்லையே..!”

”எதுவும் கிடையாது சார்!”

பரபரவென ஆட்கள் இயங்கி லைட் செட்டிங் முடித்து ஷூட்டிங் துவங்கி விட்டது.

டைரக்டர் கதாநாயகியிடம் வந்து சீன் சொல்ல ஆரம்பித்தார். இந்த ”கல்லறை தோட்டத்துக்கு  வில்லி தனியா வர்றாங்க. அப்போ நீங்க வெள்ளை உடையிலே ஆவியா வர்றீங்க அப்படியே கண்களே தீப்பொறி பறக்க அவங்களை மிரட்டறீங்க! என்னை கொன்னு புதைச்சிட்டா நீ தப்பிச்சிட முடியாது. ஆவியா வந்து அழிப்பேன்னு சவால் விடறீங்க!”

”ஒகே.. ஸ்டார்ட் பண்ணலாமா?”

”லைட்டா டச்சப் பண்ணிட்டு…”

”இது பேய் சீன் தான்மா! டச்சப் ஏதும் வேணாம். அப்படியே வாங்க!”

”லைட்ஸ் ஆன்! கேமரா..ரோல்! ஆக்‌ஷன்” டைரக்டர் குரல் கொடுக்க

பளிரேன வெளிச்சம் பரவியது

வில்லி பயந்தவாறு நடந்து வர  ஹீரோயின் அந்த கல்லறை மீதிருந்து வெள்ளை உடையில்  திடிரென்று  தோன்றி..

”வந்துட்டியா….! வா… உன்னைத்தான் தேடிக்கிட்டிருக்கேன். என்னை கொன்னுட்டு நீ நிம்மதியா இருக்க முடியாது… உன்னை பழிவாங்கத்தான் காத்துட்டிருக்கேன். வா… கிட்டே வா… விடமாட்டேன்….!”

”கட் !”

”சூப்பர் மா! ஒரே டேக்ல முடிச்சிட்டீங்க..”

”தேங்க்ஸ் சார்.”

அடுத்த சீனுக்கு ரெடியானார் டைரக்டர்.

ஒரு வாரம் ஏழுமலைக்கு பெரிய வரமாக மாறியிருந்தது. குவார்ட்டரும் கொறிக்க திங்ஸோடு  கிடைக்க தினமும் கிடைத்த ஐநூறு பாக்கெட்டை நிரப்பியிருந்தது.

அன்று கடைசி நாள். சாந்தகுமார் கொடுத்த ஐநூறை வாங்கி பாக்கெட்டில் சொருகிக்கொண்டான். ”ரொம்ப தேங்க்ஸ் ஏழுமலை! ஷீட்டிங் எந்தவித இடைஞ்சலும் இல்லாம முடிஞ்சது. நாங்க கிளம்பறோம்.”

வேன்கள் கிளம்பிப் போக குடிசைக்குள் நுழைந்தான் ஏழுமலை!

ஒருவாரம் கடந்திருக்கும். அந்த சீரியல் டைரக்டர் குரல் கொடுத்தார். யோவ் சுடுகாட்லே எடுத்த சீனை ரஷ் போட்டு பார்த்துடலாம் போடுய்யா..!

சீன் ஓட  அதிர்ந்தார் டைரக்டர். என்னாய்யா? என்னென்னமோ வருது!

அந்த காட்சியில் ஒரு இளம்பெண்ணை வாலிபன் ஒருவன் பலவந்தப் படுத்துகிறான். எவ்வளவோ போராடியும் அந்த பெண் தோற்றுப் போக உயிரை விடுகின்றாள்.

அடுத்த சீன் அந்த வாலிபன் அந்த பெண்ணின் சடலத்தை எடுத்துவந்து இடுகாட்டில் புதைக்கும்படி வெட்டியானிடம் கூறுகின்றான்.  சில ரூபாய் தாள்களை கொடுத்துவிட்டுச் செல்கிறான்.

அந்த இளைஞன் சென்றதும் அவ்வெட்டியான் அந்த பெண்ணின் சடலத்தின் மீது விழுந்து புரண்டு அழுகிறான்.’ மவளே..! உன்னை நாசமாக்கிட்டு உன் பொணத்தையே என்கிட்டே புதைக்கச் சொல்லிட்டு போறானே அந்த பாதகன்..!  அவனை சும்மா விடலாமா? சும்மா விடலாமா? ஆனா என்னாலே என்ன செய்ய முடியும். அவன் பெரிய பணக்காரன் ஏழெட்டு கம்பெனிகளுக்கு முதலாளி. இதோ இந்த சுடுகாடு கூட அவன் கம்பெனியோடுதுதான். அதான் தைரியமா இங்கேயே கொண்டுவந்து உன்னை புதைக்கச் சொல்லிட்டு போறான்..’

அழுகை ஆத்திரமாகிறது! “ஓ” வென கத்துகின்றான். அப்புறம் ஆற்றாமையோடு பள்ளம் தோண்டி பெண்ணை புதைக்கின்றான் வெட்டியான். சில நொடிகளில் காட்சி மாறுகின்றது. அந்த பெண்ணை புதைத்த இடத்தில் இருந்த மரமொன்றில் தூக்கில் தொங்குகிறான் அவன்.

அதிர்ச்சியாகிறார்  டைரக்டர்.

”யோவ்… இது என்னய்யா புதுக்கதை! நம்ம சீரியலை விட செம இண்ட்ரஸ்டிங்கா இருக்குது..!”

”சார் அந்தப் பொண்ணை புதைச்ச வெட்டியான் யாருன்னு  உன்னிப்பா கவனிங்க!”

”ரீவைண்ட் பண்ணு! ஜூம் பண்ணு!”

ஜும் செய்கையில் அங்கே அழுது கொண்டிருந்தான் வெட்டியான் ஏழுமலை!

என்னது ஏழுமலை உயிரோட இல்லையா? நெஞ்சு தூக்கிவாரிப்போட்டது டைரக்டருக்கு

”இன்னாயா நடக்குது இங்கே? சாந்த குமாரை கூப்பிடுய்யா!”

 சாந்தகுமார் நடுநடுங்கியபடியே அந்த காட்சிகளை பார்த்தார்.” சார்.. சத்தியமா எனக்கு ஒண்ணும் புரியலை! நான் அந்த எழுமலையை பார்த்து பேசி பணம் கொடுத்துட்டு வந்தேன்.அந்த ஓனர்கிட்டே பேசும்போது கூட ஏழுமலைன்னு ஒருத்தன் வெட்டியானா இருப்பான். அவனை பார்த்து பேசிக்கோங்கன்னுதான் சொன்னாங்க.”

”யோவ்! நாம பேய் சீரியல் எடுத்தா! அதுலேயே பேய் வந்து விளையாடுதேய்யா!”

”இதற்குள் அந்த சீரியலின் புரட்யூசர் அரக்க பறக்க ஓடிவந்தார். டைரக்டர் சார் என்ன ஆச்சு?”

”நாம எடுத்த சீன் வராம புதுசா ஏதோ ப்ளே ஆகுது! ஆனா இண்ட்ரஸ்டிங்கா இருக்குது!”

”ப்ளே பண்ணுங்க…!”

காட்சி ஓடத் துவங்கியது. அந்த பெண்ணை பலவந்தப்படுத்தும் இளைஞனை பார்த்ததும் ப்ரட்யூசர் அலறினார்…  ”முகேஷ்… நீயா…?”

”ஏன் பதறுறீங்க? இது யாரு உங்களுக்குத் தெரியுமா?”

”இது என் அண்ணன் பையன் முகேஷ்”.

”இந்த சீரியலுக்கு நான் புரட்யூசரா இருந்தாலும் மொத்த பணமும் அவனோடுதுதான்! நான் வெறும் பினாமி மட்டும்தான்!”

”முகேஷ் கொஞ்சம் வழிசல் கேஸ்தான்! ஆனா இப்படி ஒரு பொண்ணை நாசம் பண்ற அளவுக்குப் போயிருப்பான்னு நான் எதிர்பாக்கவே இல்லை!”

”இந்த வீடியோவை உடனே போலிசுக்கு அனுப்பிடனும்.குற்றவாளியை தண்டிக்கணும்.”

”அதுக்கு அவசியமே இல்லை!”

”ஏன் சார்! போனவாரம் நீங்க ஷூட்டிங் ஆரம்பிக்கும் போது அவசரமா வெளியே போறேன்னு நீங்க  கண்டினியு பண்ணுங்கன்னு சொல்லிட்டு போனேன் இல்லையா?”

”ஆமாம் சார்! போய் போன் கூட பண்ணீங்களே..! யாரோ உங்க ரிலேஷன் டெத் ஆயிட்டார்னு…!”

”ஆமாம் டெத் ஆனது  முகேஷ்தான்!”

”எப்படி?”

”ஊட்டி மலைப்பாதையிலே ஆக்ஸிடெண்ட்  ஆகியிருக்கு! பாடி கூட கிடைக்கலை!”

”அடப் பாவமே..!”

அப்போது வீடியோ தானாக ஓட ஆரம்பிக்க..

ஊட்டி மலைப்பாதையில் அந்த காரை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறான் முகேஷ். அவன் எதிரே ஏழுமலையும் அவன் பெண்ணும் வர.. அதிர்ந்து போய் ப்ரேக் அழுத்துகிறான். ப்ரேக் பிடிக்க வில்லை. ஸ்டிரியங் தானாக திரும்ப  மலைப்பாதையின் தடுப்பை உடைத்துக் கொண்டு அந்த கார் அதள பாதாளத்தில் விழுகின்றது.. அப்படியே வீடியோ ப்ரீஸ் ஆகி நிற்க

புரொடியூசரும் டைரக்டரும் அதிர்ந்து போய் நின்றிருந்தனர்.

பிரகாசம்

பிரகாசம்

கவிமுகில் சி.சுரேஷ்

 சிறுகதை: கவிமுகில் சி.சுரேஷ்

     மனசு நேற்று போல் இன்று இல்லை ஏன் அடிக்கடி எண்ணம் பச்சோந்தியின் வண்ணமாய் மாற்றும் கொள்கிறது
    ஒவ்வொரு நாளும் உணர்ச்சி அலைகளில் மனம்உரு குழைந்து போகிறது ஒருநாள் கதாநாயகனாகவும் அடுத்தநாள் வில்லனாகவும் இருக்கிறேன் ஏன் என மனதுக்குள் குழம்பிப்போய் தனக்குத்தானே கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்
கணேஷ்
    அவன் எண்ணத்தை களைத்தவளாய் “அப்புறம் யோசிங்க இப்ப டீ சாப்பிடுங்க ஆறிடப் போகுது”  என அவனின் மனைவி
லொட் டென டீ நிரம்பியிருந்த கப்பை அவன் அருகே இருந்த மேசையின் மேல் வைத்தாள்
     அவனுக்கும் சூடாய் ஏதாவது தொண்டை யில் இறங்கினால் நலமாயிருக்கும் வறண்டு கிடக்கிறதே என டீ கோப்பையை கையில் எடுத்து அதை மெல்ல உறிஞ்ச ஆரம்பித்தான்
   அதன் சுவையில் மெய் மறந்தான் வறண்ட தொண்டையும் சூடாய் இதம் கொண்டது
    காலை ஆறு மணிக்கு சரியான நேரத்தில் டீ கொண்டுவந்து கொடுத்த மனைவிக்கு நன்றி சொல்ல அவனுக்கு தோனிற்று இருந்தாலும் வழக்கமாய் அவள் கொடுக்கும் டீ தானே அந்த நேரம்
   ஆகவே சொன்னால் அது சரியாக இருக்காது என தனக்குள்ளே வைத்துக்கொண்டான்
   அன்றைய நியூஸ் பேப்பரை புரட்டிப் புரட்டி பார்த்தான் மனம் அதில் லயிக்கவில்லை ஒவ்வொரு பக்கமும் கொலை, கொள்ளை, கற்பழிப்பு என துர் செய்திகளே காணப்பட்டது தொடர்ந்து அவைகளை வாசிக்க மனம் மறுத்தது
    கொரோனா தன்னை எங்கேயும் செல்லாமல் வீட்டிலேயே கட்டிப்போட்டு விட்டதே என ஒருபக்கம் மனதில் வருந்திக் கொண்டிருந்தான்
    வீட்டிலேயே சும்மா உட்கார்ந்து கொண்டிருக்க முடியாது என ஒவ்வொரு நாளும் திட்டமிட்ட சில காரியங்களை செய்து கொண்டு வந்தான்
    வீட்டுக்கு ஒட்டடை அடித்தான், சமையல் வேலையில் கூடமாட மனைவிக்கு ஒத்தாசை புரிந்தான்,  நான் பொறியல் செய்கிறேன் என அடம்பிடித்து உப்பை அதில் அதிகமாய் போட்டு திட்டு வாங்கிய அனுபவங்களை கொண்டான்
   வீட்டு அலமாரியில் இருந்த அனைத்து கதை புத்தகங்களையும், கவிதை புத்தகங்களை வாசித்து நேரத்தை கடத்திக் கொண்டிருந்தார்
   தூரத்து உறவினர்கள் நண்பர்களோடு போனில் மணிக்கணக்காக பேசிக்கொண்டிருந்தான்
   மனதில் ஊறிக் கொண்டிருக்கும் எண்ணங்களை எல்லாம் எழுத்தாய் வடிவம் கொடுத்தால் என்ன என யோசித்தான்
   சிறுவயதில் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கையில் கவிதை போட்டியில் கலந்து கொண்டு பரிசு வாங்கிய ஞாபகம் மனதில் வலம்வந்தது
  அப்ப எழுதினேன் இப்ப நான் ஏன் எழுதுவதில்லை அப்ப எழுதியதை வாசித்த நண்பர்கள் தமிழ் ஆசிரியரும்  உனக்கு கவிதை எழுத வருது என்று பாராட்டினார்கள்
    நான்தான் அதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொள்ளவில்லை அறுபட்ட செயினாய் அதற்குப் பிறகு ஏனோ நான் எழுதாமல் விட்டு விட்டேன் நாட்களை ஏனோ வீணாய் கழித்து விட்டேன் என தனக்குள்ளே வருந்திக் கொண்டிருந்தேன்
    இனியும் எனக்குள் இருக்கும் எழுத்தாளனை நான் முடக்கிவைக்க விருப்பம் இல்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தான்
    நேரத்தை வீணாக்காமல் தன் அனுபவங்களையும் படித்த காரியங்களையும் கற்பனை ஓட்டத்தோடு எழுத ஆரம்பித்தான் வெள்ளைத்தாளில் எழுத்துக்களை உணர்ச்சி மயமாய் நிரப்பிக் கொண்டிருந்தான்
  மனதிற்குள்ளேயே எத்தனையோ சம்பவங்களை எத்தனை நாட்கள்தான் புதைத்து வைத்துக் கொண்டிருக்க முடியும்
அவைகளுக்கு எழுத்துவடிவில் உயிர் கொடுத்தான்
  தன் அனுபவங்கள் மொத்தத்தையும் ஒரு புத்தகமாய் எழுதி முடித்தான்
  கொரோனா அக்காலத்தில் அவன் ஒரு புதிய எழுத்தாளனை பிறப்பு எடுத்திருந்தான்
  இந்த கரோனா காலம் மனதையும் உடல்நிலையையும் சிந்திக்க வைக்கின்ற ஒரு காலமாகவே அவன் எண்ணினான்
    மனிதநேயம் உள்ளவர்கள் ஒவ்வொருவரும் காணப்படவேண்டும் என்று போதிக்கின்ற ஒரு காலமாய் இதை உணர்ந்தான்
  அவனுக்குள் இருந்த ஒரு எழுத்தாளன் இப்பொழுது எழுத்தில் பிரகாசிக்க ஆரம்பித்தான்
   உங்க கதை நல்லா இருக்கு அதுல தேவையான நல்ல இன்பர்மேஷன் நிறைய கொடுத்து இருக்கீங்க என அநேகர் செல்போனில் சொல்லும்பொழுது அவன் மனம் இனித்தது இன்னும் எழுத வேண்டும் என ஊக்கம் கொண்டான்
  எழுத எழுத அவன் முகம் பிரகாசம் அடைந்தது

கனவு நாற்காலி

கனவு நாற்காலி

  சிறுகதை:  கி.இலட்சுமி

********************

ஓவியம்:  அ. செந்தில் குமார்

என்ன இருந்தாலும் கற்பகத்துக்கு நாற்பது வயதில் இப்படிபட்ட ஆசை வந்திருக்க கூடாதுதான் …அட நாற்பது வயதானால் என்ன ஆசை பட்டு போய்விடுமா என்ன …அவளும் உயிரும் உணர்வும் உள்ள ஒரு பெண்தானே …அப்படி என்ன பெரிதாக ஆசைப்பட்டு விட்டாள்…ஒரு சாய்வு நாற்காலி…அதில் சாய்ந்தபடி சுற்றுப்புறத்தை ரசிக்க வேண்டும் ..கூடவே கண்களை மூடி தனிமையில் சாய்ந்தாடியபடி பழைய இனிமையான நினைவுகளில் மூழ்க வேண்டும்…சிறுவயதில் தாத்தா சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்தாடியபடி அவளை தூக்கி அமரவைத்துக்கொண்டு எத்தனையோ கதைகளை சொல்லிக் கொடுப்பார்…அப்போதிலிருந்தே அவளுக்கும் அந்த நாற்காலியில் தானும் அமரவேண்டும் என்ற எண்ணம் துளிர்விட்டது… காலஓட்டத்தில் தாத்தாவும் இல்லை…சாய்வு நாற்காலியும் உடைந்து போய்விட்டது…திருமணம் ..புகுந்த வீடு..குழந்தை.. பிறப்பு வளர்ப்பு…என மற்றவர்களின் தேவைக்காக சுற்றிக்கொண்டே இருந்ததில் அவளுள் இருந்த ஆசைகள் அடிமனதில் புதைக்கப்பட்டு விட்டன…

இப்போது பிள்ளைகள் இருவரும் படிப்புக்காக வெளிநாடு சென்றுவிட்டனர். கணவரும் அலுவலக வேலைகளில் மூழ்கிவிட தனிமையில் இருந்த கற்பகத்திற்கு ஆறுதல் தேவைப்பட்டது…அப்போதுதான் ரங்கம்மாள் எதிர் வீட்டிற்கு குடிவந்தார். தள்ளாத வயதிலும் வைராக்யம் குன்றாமல் தனியாக வசித்து வந்தார்…வீட்டின்முன் சிறுதோட்டத்தில் சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்தபடி அவர் அமர்ந்திருப்பதைக் காண்கையில், கற்பகத்தின் உள்ளும் மீண்டும் ஆசை துளிர்விட்டது. தவறாமல் மாலை வேளையில் ரங்கம்மாவைச் சென்று சந்திப்பதை வழக்கமாக்கி கொண்டாள். பேச்சு பொதுவாக போனாலும் கண்கள் அந்த நாற்காலியின் மீதே படிந்திருக்கும்…

வழவழப்பான கைப்பிடியும் உருண்டு திரண்ட கால்களும் அற்புதமான மரவேலைப்பாடுடன் கூடிய அந்த நாற்காலியில் ஒருநாளேனும் தானும் அமரவேண்டும் என்ற வேட்கை அவளுள் வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.

தானாக அமைந்ததோ …கடவுளுக்கு அவளின் வேண்டுதல் காதிற்கு கேட்டதோ தெரியவில்லை…ஒருநாள் மாலை வழக்கம்போல் ரங்கம்மாளைச் சந்திக்க சென்றாள். 

“வாம்மா கற்பகம்…உன்கிட்ட ஒருசேதி சொல்லணும்…மருமக உண்டாகியிருக்கா…ரெண்டாவது குழந்தை…நீதான் வந்து எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கணும்னு மகன் சொல்றான்…என்னதான் மனஸ்தாபம் இருந்தாலும் இந்த நேரத்துல அவன் பேச்சை தட்டமுடியலை…அவன் அபார்ட்மெண்ட்ல தங்கியிருக்கான்…அதனால தேவையில்லாத பொருட்களை இங்கேயே தள்ளிட்டு போகலாம்னு பார்க்கறேன்… இங்க வந்ததுல இருந்து எனக்கு எவ்வளவோ உதவி செஞ்சிருக்க..இப்பவும் நீதான் எனக்கு உதவி செய்யணும்..இதோ இந்த நாற்காலி எங்க மாமனார் காலத்தது… ரொம்பகாலமா பராமரிச்சுட்டு வரேன்…இதை அங்கே எடுத்துட்டு போகமுடியாது…அதான் உனக்கு இதை என் நினைவா கொடுத்துட்டு போலாம்னு நினைக்கறேன்..”

ரங்கம்மாள் சொல்ல சொல்ல கற்பகத்துக்கு வானில் பறப்பதைப் போல இருந்தது…அப்போதிருந்தே கனவு நாற்காலியில் அமரும் அனுபவத்தை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தாள். ஒரு வாரத்தில் சாய்வு நாற்காலி இவள் வீட்டிற்குள்… மனதிற்குள் ரங்கம்மாளுக்கு நன்றி சொல்லி …சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்தாள். என்னமோ உலகமே அவளின் கைப்பிடிக்குள் வந்துவிட்டதைப் போன்ற பரவச உணர்வு… கண்களை மூடி அவளுக்குப் பிடித்த குறையொன்றுமில்லை பாடலை மெதுவாக பாடியபடி சுகானுபவத்தில் திளைத்துக் கொண்டிருந்தாள்…சற்று நேரம்தான் கடந்திருக்கும்…

“கற்பகம் எழுந்திரு..” 

கணவன் ரகுநாதனின் பதட்டக் குரலில் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்…

“அம்மா பாத்ரூம்ல வழுக்கி விழுந்துட்டாளாம்…கால் எலும்பு முறிஞ்சுருச்சுன்னு சொல்றாங்களாம்…

வா…நாம சீக்கிரம் கிளம்பணும்.. கிளம்பி விட்டாள்…” எழுபது வயது மாமியாரைக் கவனிக்க… மூன்று மாதங்கள் இடைவிடாது பணி செய்ததில் கற்பகம் சோர்ந்து போயிருந்தாள்…ஒருவழியாய் மாமியார் குணமடைந்தாள்.

“இனியும் நீங்க ஊர்ல தனியா இருக்க வேண்டாம்..என்னோட வந்துடுங்க… “

மகன் அழைக்க தட்டாமல் வந்துவிட்டனர் இருவரும்.. வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் மாமியாரின் பார்வை நாற்காலியின் மீது விழுந்தது…

ரகு…உனக்கு என்மேல இவ்வளவு பாசமா…அம்மா உட்கார வசதியா சாய்வு நாற்காலி வாங்கியிருக்கியே…இனிமே இதுலதான் என் வாசம்..கெட்டியாய் நாற்காலியைப் பிடித்துக்கொண்டு அமர்ந்தாள்.

ஆசை நிராசையாகிவிட ஆடும் நாற்காலியைப் பார்த்தபடியே நின்று கொண்டிருந்தாள் கற்பகம்….

ச ங் க ரி யி ன் க தை.

ச ங் க ரி யி ன் க தை.

—————————————————————–

      ஒருபக்க கதை:         நன்னிலம் இளங்கோவன்.

—————————————————————

                செல்வி…செல்வி…எங்க…

இருக்கே…..!

               இதோ வந்துட்டேன்… என்று

சொல்லிக்கொண்டே தன்னை

அழைத்த மரகதத்தை, வீட்டுக்கு

வெளியே வந்து, வா…மரகதம்…..

எங்க இரண்டு நாளா  உன்ன இந்த பக்கத்துலேயே காணும்…அப்படி

எங்க போன….

            கிராமத்துல என்னோட அண்

ணன் பொன்னுக்கு கல்யாணம்…

அதுக்கு போயிருந்தேன்….செல்வி..

             சரி…என்ன விஷயம், என்று

மரகதத்தை பார்த்து கேட்டாள்

செல்வி…‌

             ஒன்னுமில்ல… இரண்டு நாளா நான் ஊருல இல்லில்ல….!

சங்கரி சம்மந்தமா தெரிஞ்சுகிட்டு

போகலாம்னு வந்தன்……

              ஒ…அதுவா…அத ஏன் கேட்குற…… அந்தக் கொடுமைய

போய் ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌எங்குட்டு சொல்ல……

              ஏன் என்னா ஆச்சு..சங்கரி

க்கு…!   .என்று  பதற்றத்தோடு

கேட்டாள் மரகதம்….!

               சங்கரி தன் வூட்டுக்காரன்ட

கோவிச்சுகிட்டு, ஒரு மாசமா தன்

னோட அம்மா வூட்டுல வந்து இருந்

தாள்ல…..

                ஆமாம்…அது தெரியும்….!

அதுக்கப்புறம் என்னா ஆச்சு!

               சங்கரி தன் அம்மா வூட்டுல

இருக்கறத எப்படியோ அவ  வூட்டுக்

காரன் தெரிஞ்சுகிட்டு, அங்கேயே

வந்துட்டான்…..

                அப்புறம் என்ன நடந்துச்சு!

                 பாவம்..சங்கரிய…வீட்டுக்கு

வெளியே இழுத்துட்டு வந்து, கண்

ணா பின்னான்னு   போட்டு அடிச்சான் பாரு…..   தெருவே வேடிக்கை பார்த்துச்சு….யாரும்

எதுவும் கேட்கல….அந்த நேரம் பார்த்து அங்க வந்த போலீஸ்காரு

ஒருத்தரு, புருஷன் பொண்டாட்டி

ரெண்டு பேரையும் ஸ்டேஷனுக்கு

கூட்டிட்டு போயிட்டாரு…..

                 அதுக்கப்புறம்….,  என்று

மரகதம்,.  செல்வியிடம் ஆர்வத்

தோடு கேட்டாள்…..

                இது நேத்து வரையிலும்

நடந்த கதை…. ஏன் கிராமத்துல

உன் அண்ணன் வூட்டுல டிவியே

இல்லியா…..!

                இருக்கு….இருக்கு….கல்

யாண நேரத்துல அங்க  எங்கடிவி பார்க்க முடியும்? 

                நீதான் ஊருக்கு வந்துட்டில.

இன்னைக்கு டிவி பார்த்தின்னா

உனக்கு கதை புரிஞ்சிடும் என்று,

சங்கரி சீரியல் பற்றி செல்வி மரகத

த்திடம் தெரிவித்தாள்.

                 ++++++++++++++++

அழுக்குமூட்டைக்காரி!

சிறுகதை:                 இளவல் ஹரிஹரன், மதுரை
 

               அடித்துப் போட்ட மாதிரி இரவு வீதியில் கிடந்து

இருந்தது.  தெரு விளக்குகள் கோபித்துக் கொண்டு எரி

யாமல் இருந்தன மின்வெட்டைக் காரணம் காட்டி.

              தூரத்தில் யாரோ உரக்கப் பாடிக்கொண்டே

நடப்பது காலடிச் சத்தத்தில் இருந்து கேட்டிருக்குமா…..

பாட்டுச் சத்தம் தான் தெரிவித்தது.  அது இருளைத்

தவிர்ப்பதற்கான பயம் என்பது குரலின் நடுக்கத்தில்

இருந்து புலப்பட்டது.

                இருளாயி ( என்ன பொருத்தமான பெயர்……

இருளைப் பற்றி எழுதிக் கொண்டிருக்கும் போது, கதா

பாத்திரத்தின் பெயர் கூட இருளாயி என்று வந்து விடுகி

றதே…..) தன் அழுக்கு மூட்டையுடன் பெட்டிக் கடை ஓரம்

மூட்டையோடு மூட்டையாக ஒதுங்கி உட்கார்ந்திருந்தாள்.

              இருளைக் கண்டு அவளுக்குப் பயம் ஏதுமில்லை.

அதனால் அவள் பாட்டை ஏதும் முணுமுணுக்காமல் இருந்

தாள்.  ஆனால் உள்ளூர வேறு பயம்……

              பிறந்து வளர்ந்ததில் இருந்து பாவப்பட்ட ஜென்மமா

அலைஞ்சி திரிஞ்சவள்.  ஒரு கட்டத்தில் தன்னைத் தானே

காப்பாற்றிக் கொள்ள பைத்தியமாய் அலைபவள்.  கிடைத்த

இடத்தில் கிடைத்ததை உண்டு திரிபவள்.

                சிக்குப் பிடித்த தலையும், அழுக்குத் துணியுமாய்

யாரும் நெருங்க முடியா ஒரு நாற்றத்துடன் வலம் வருபவள்.

                இருளின் ரகசியங்களைத் தேடுவது போல அவள்

கண்கள் அலைந்து கொண்டே இருக்கும்.  விடியும் வரை இந்த

வெளிச்சத்தை எங்கே மறைத்து வைத்திருக்கும் இந்த இருள்

என்ற ஆராய்ச்சியில் ஈடுபடுவது போல அவள் மனம் நிலை

யிலாது தவிக்கும்.  அதனால் பெரும்பாலும் தூக்கமின்றி ஒரு

ஞானியைப் போலக் கிடப்பாள்.

                  எல்லோருக்கும் இரவு என்றால் தூக்கமும், அதில்

வரும் கனவும் வாய்ப்பது போல இவளுக்கு வாய்ப்பதில்லை.

வெளிச்சம் இருந்தால் போவோர் வருவோர் ஏதோ ஓர் அருவ

ருப்பான ஜென்மத்தைப் பார்ப்பது போல கடந்து போவர்.  சிலரது

காமக் கண்கள் அந்த இரவிலும் இவளிடம் ஏதோ ஒரு கவர்ச்சி

யக் கண்டது போல நோட்டமிட்டுக் கொண்டே செல்வர்.  இன்

னும் சிலரோ அவளையும் ஒன்றிரண்டு முறை சுற்றிப் பார்ப்பர்.

                    ஏதோ வெறி நாயப் பார்த்ததாய்…..ச்சீ…..ச்சேய்…….

ப்போ…..ப்போ……என்று நாயைத் துரத்துவதாய் சைகை காட்டித்

துரத்துவாள்.

                     எல்லோருக்கும் படியளக்கற ஆண்டவன் அவளுக்கு

மட்டும் படியளக்காமலா இருந்து விடுவான்.  அவளது பசியும்

அவ்வாறு தான் அடங்குகிறது தினமும்.

                    கையில் எப்போதும் ஒரு பிஸ்கட் பொட்டலம்

இருக்கும்.  அவளைத் தேடியும் சில நன்றியுள்ள நாய்கள்

வரும்.  அவற்றுக்கு பிஸ்கட்டை ஒடித்து ஒடித்துப் போட்டுத்

தன் ஜீவகாருண்யத்தால் வள்ளலாராக மாறுவாள்.

                    இன்று இரவு இருள் முகத்தில் அறைவது போலக்

கடுமையாக இருந்தது.  ஏதோ ஊரடங்குச் சட்டம் போட்டாற்

போல அமைதியாக இருந்தது.  வாகனங்கள் கூட ஏதும்

செல்வது போலத் தெரியவில்லை.  என்ன காரணமென

விளங்கவில்லை.

                      இருளாயிக்கு எல்லாம் ஒன்று தான்……பசி

எடுத்தால், யாரிடமாவது கை நீட்டுவாள்.  முகஞ்சுழித்துக்

கொடுத்தால் வாங்க மாட்டாள்.  காசைக் கீழே போட்டு

விடுவாள்.

                 “பார்றா……..இந்த அழுக்கு மூட்டைக்காரிக்குத்

திமிர…….காசை வாங்காமக் கீழே போட்டுட்டுப் போறா…..”

                காதில் வாங்காமல் செல்வாள்.  இவள் மீது இரக்கப்

பட்டுச் சிலர் சாப்பிட ஏதும் வாங்கிக் கொடுத்தால், உடனே

வாங்கிக் கொள்வாள்.  அதிலிருந்து சிறு பங்கை காக்கை

குருவி, நாய்களுக்குப் போட்டுவிட்டுக் கொஞ்சம் மீதம்

வைத்துக் கொண்டு சாப்பிடுவாள்.  அந்த மீதத்தை இவளைப்

போல ஏதாவது ஒரு ஜீவன் தென்பட்டால் அதற்குக் கொடுத்

திடுவாள்.

                இப்படித் தான் அவள் காலம் போய்க் கொண்டிருந்

தது.  தூரத்தில் குடுகுடுப்பைக்காரனின் குடுகுடுப்பைச் சத்தம்

கேட்டது.  நடுச்சாமம் தாண்டியிருந்தது.  காற்று கூட வீச

மறந்தது போல ஒரு சலனமின்றி இருந்தது.

                 இருளாயிக்கு கண் அயர்வது போலத் தெரிந்தது.

தன் அழுக்கு மூட்டையைத் துழாவி அதிலுள்ள பிளாஸ்டிக்

பாட்டிலைத் திறந்து சிறிதளவு தண்ணீர் குடித்தாள்.  இருக்கும்

இடத்திலேயே கால் நீட்டிச் சற்று உறங்கலாமா என யோசிக்

கும் போது,  சிறிது தொலைவில் ஏதோ அசைவது போலச்

சத்தம் கேட்டது.

                  “ஐயோ…..விடு….விடு….விடுடா……. ” என ஏதோ

ஒரு பெண் குழந்தையின் குரல் போலக் கேட்டது.

                  இருளாயி தன்னை உணர்ந்தாள்.

                 “டேய் எடுபட்ட பய….. எந்த நாய்டா அது……விடுடா

அந்தப் பிள்ளைய விடுடா………” எனக் குரல் கொடுத்துக்

கொண்டே இருட்டில் துழாவியவாறு அந்த இடத்தை

அடைந்தாள்.

                    ஓர் ஆண் மிருகம் ஒரு சிறுமியைப் பலாத்காரம்

செய்வதாய் உணர்ந்தவள் சத்தம் வந்த இடத்தில் பாய்ந்தாள்.

கையில் தலை முடி கிடைத்ததும் அதைப் பலங் கொண்டமட்

டும் இழுத்தாள். முகந் தெரியா ஆண் இவளது முகத்தில் ஓங்கி

அறைந்தான்.

                   ” அய்யோ………..” என்று விழுந்தாள் இருளாயி.

அவள் கைக்கு அருகில் ஒரு பெரிய கல் கிடந்தது.  கண்கள்

மங்குவது போலத் தெரிந்தது.

                   விடிகாலை ஒன்றும் தெரியாதது போல விடிந்தது.

சிறிது நேரத்தில் அந்த இடத்தில் சிறு கூட்டம் கூடியிருந்தது.

                   நடுவில் ஓர் முரட்டு உடல் கிடந்தது.  தொடைகளுக்கு

நடுவில் ஒரு பெருங்கல் பலமாக விழுந்திருந்ததில் உயிர்க்குறி

நசுங்கி ரத்த வெள்ளமாய் இருந்தது. கண்கள் மேலே செருகி

இருக்க வாய் அண்ணாந்திருந்ததில் ஈக்கள் மொய்த்துக

கொண்டு இருந்தன.

                     ஊரை விட்டுத் தொலைவில் அழுக்கு மூட்டைக்

காரியின் கையைப் பிடித்தவாறே ஒரு சிறுமி நடந்து

கொண்டிருந்தாள்.
——————-

கனவுச்சாமியார்

கனவுச் சாமியார்

சிறுகதை :  முகில் தினகரன்.

“ம்மா…நானும் வர்றேன்மா…எப்பப் பார்த்தாலும் நீ அவனை மட்டுமே கூட்டிட்டுப் போறே…என்னைய எங்கியும் கூட்டிட்டுப் போறதேயில்லை…ப்ளீஸ்!…இன்னிக்காவது என்னையக் கூட்டிட்டுப் போம்மா” கெஞ்சினான் பாபு.

“தொந்தரவு பண்ணாதே பாபு…உன்னைய நாளைக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன்…சரியா,” அவனை சமாதானப் படுத்த முயன்றாள் நிர்மலா.

“போம்மா…நீ இப்படித்தான் சொல்லுவே அப்புறம் கூட்டிட்டே போக மாட்டே” அழ ஆரம்பித்தவனை சிறிதும் சட்டையே செய்யாமல் உள் அறைக்குள் சென்ற நிர்மலா சின்னவன் மோகனுக்கு உடை மாற்ற ஆரம்பித்தாள்.

பெரியவன் பாபுவின் அழுகையைச் சகிக்க மாட்டாத நிர்மலாவின் மாமியார் அறைக்குள் வந்து, “ஏம்மா..அவன் கேக்கறதும் நியாயம்தானே,..ஏன் இன்னிக்கு ஒரு நாள் அவனைக் கூட்டிட்டுப் போனா என்ன கொறைஞ்சு போய்டும்,” சற்று கோபமாகவே கேட்டாள்.

“ம்….கௌரவம் கொறைஞ்சுதான் போகும்” ‘வெடுக்”கென்று நிர்மலா சொல்ல,

“என்னது கௌரவம் கொறைஞ்சு போய்டுமா?…எப்படி?”

“பின்னே,..இதா..இந்த சின்னவனைப் பாருங்க…எத்தனை அழகா..குண்டா ‘புசு..புசு’ன்னு பார்த்தாலே எடுத்துக் கொஞ்சலாம் போல இருக்கான்…இதே…அவனைப் பாருங்க..நமீபியா பஞ்சத்துல அடிபட்டவனாட்டம் கையும் காலும் குச்சி குச்சியா..ச்சை!..பாக்கறவங்க கேக்கறாங்க.. “குழந்தைக்கு சோறு கீறு போடறியா,..இல்ல நீயே சாப்பிட்டுக்கறியா,”ன்னு…எங்களுக்கு நாக்கைப் புடுங்கிக்கலாம் போல இருக்கு…அதான் போற எடத்துக்கெல்லாம் இவனைக் கூட்டிட்டுப் போயிடறோம்”

“என்னம்மா இப்படிப் பேசுறே,…அதுவும் நீ பெத்த பிள்ளைதானேம்மா,”

“யார் இல்லைன்னு சொன்னாங்க?…நீங்களே பாருங்க..நானும் சரி..அவரும் சரி..எவ்வளவு புஷ்டியா இருக்கோம்…எங்களோட இவனைக் கூட்டிட்டுப் போயி இவன்தான் எங்க மூத்த பையன்னு சொல்றதுக்கே கேவலமாயிருக்கு”

தாய் சொல்வதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த பாபுவின் மனம் நொந்து போனது. தன் உடம்பையும்..கை கால்களையும் ஒரு முறை குனிந்து பார்த்துக் கொண்டான். அம்மா சொல்வது உண்மைதான்…எட்டு வயசுக்கு இந்த உடம்பு குறைச்சல்தான் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு சோகமானான். “அம்மா…நான் என்னம்மா செய்வேன்,…நானும் மத்தவங்க மாதிரிதான் சாப்புடறேன்…தூங்கறேன்..அந்த சாமிதான் என்னைய ஒல்லியாப் பொறக்க வெச்சிடுச்சு…அது என்னோட தப்பாம்மா,”

அம்மாவும், அப்பாவும் தம்பி மோகனை அழைத்துக் கொண்டு சென்றதும் பாட்டியின் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு கார்டுன் பார்த்த பாபு அவனையுமறியாமல் உறங்கிப் போனான்.

கனவுலகம் அவனைக் கை நீட்டி வரவேற்றது. சற்று குண்டாயிருந்த சாமியார் ஒருவர் “தம்பி..நீ நல்லா சாப்பிடு…எதையும் வேணடாம்னு தள்ளாமல் முடிந்த வரை விழுங்கு…அப்போதுதான் நீ நல்லா புஷ்டியாய்…பலமுள்ளவனாய்..ஆவாய்” எனச் சொல்ல வெறி கொண்டவன் போல் சாப்பாடு…இட்லி…பூரி..தோசை…என வகைவகையான உணவுகளை விழுங்கித் தள்ளுகிறான் பாபு. அடுத்த நிமிடமே மட..மட..வென குண்டாகி… “ஹூர்ரே…”எனக் கத்துகிறான்.

அவன் கத்தலில் திடுக்கிட்ட பாட்டி அவனைத் தட்டியெழுப்ப கனவு கலைந்து எழுந்தவன் ‘மலங்க..மலங்க’ விழித்தான். “என்னப்பா கனாக் கண்டியா?” 

மேலும் கீழுமாய்த் தலையாட்டியவன் யோசனையில் ஆழ்ந்தான். “ஒரு வேளை..அந்த சாமியார் சொன்ன மாதிரி நெறைய சாப்பிட்டா நானும் குண்டாயிடுவேனா,..அப்பாவும் அம்மாவும் என்னையும் வெளியில் கூட்டிக்கிட்டுப் போவாங்களோ,” தீர்மானம் செய்தான் “இனிமேல் நெறைய சாப்பிட வேண்டியதுதான்”

“ஹூம்..கொழந்தை எதைக்கண்டு பயந்ததோ பாவம்..தூக்கத்துல கனாக் கண்டு அலறுது..அதைக்கூட கவனிக்க முடியாமப் போச்சு இதைப் பெத்தவளுக்கு..எல்லாம் காலக் கொடுமைடா சாமி” தனக்குத் தானே புலம்பிக் கொண்டாள் பாட்டி.

“பாட்டி…பாட்டி…” மெதுவாக அழைத்தான் பாபு.

“என்னப்பா,” தலையை வருடியவாறே கேட்டாள் பாட்டி.

“சாப்பிடறேன் பாட்டி”

“என்னது,..சாப்பிடறியா?…இப்பத்தானே அம்மா போகும் போது சாப்பிட வெச்சிட்டுப் போனா?” 

“மறுபடியும் சாப்பிடறேன் பாட்டி”

உண்மையில் பசியே சிறிதும் இல்லை. ஆனாலும் கனவுச் சாமியார் சொன்னதற்காக சாப்பிட்டான். கண்ணை மூடித் திறப்பதற்குள் அவன் அத்தனையையும் சாப்பிட்டு முடித்ததைப் பார்த்து அசந்து போனாள் பாட்டி. அது ஒரு புறம் சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தாலும்…மறுபுறம் லேசாய் ஒரு பயம் மனசை இடறியது.

மறுநாள் காலை. டைனிங் டேபிளில் பாபு சாப்பிட்ட வேகத்தையும்…அளவையும் கண்டு அவன் தாய் நிர்மலா மிரண்டு போனாள். அதே போல் மாலையில் வழக்கமாக அவன் டிபன் பாக்ஸில் திரும்பி வரும் சாப்பாடும் காணாதிருக்க “என்னாச்சு இவனுக்கு,..” குழப்பத்தில் ஆழ்நதாள்.

நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு நாள் நள்ளிரவு யாரோ முனகும் சத்தம கேட்க நிர்மலா எழுந்து வந்து குழந்தைகள் உறங்கும் அறையை எட்டிப் பார்த்தாள். பாபுதான் வயிற்றைப் பிடித்தபடி துடித்துக் கொண்டிருந்தான். 

“டேய் பாபு…என்னடா…என்னாச்சு?” தொட்டுத் தூக்கினாள். அவனோ வயிற்றைக் காட்டி ஏதோ சொல்ல முயன்று முடியாமல் துவண்டு விழுந்தான்.

அவசரமாக கணவனை எழுப்பி, அவசரமாக ஒரு டாக்ஸி பிடித்து, அவசரமாக ஆஸ்பத்திரிக்குப் பறந்து….

நீணட பரிசோதனைக்குப் பிறகு “டோண்ட் வொர்ரி…ஹீ ஈஸ் ஆல் ரைட்” என்று டாக்டர் சொன்ன பிறகுதான் அவர்களுக்கு உயிரே வந்தது.

“டாக்டர்..எதனால் அவனுக்கு இப்படி?,….” நிர்மலா நிதானமாய்க் கேட்க,

“நத்திங்…அளவுக்கு அதிகமா சாப்பிட்டிருக்கான்…அஜீரணமாயிடுச்சு…தட்ஸ் ஆல்”

“ஆமாம் டாக்டர்.நான் கூட கவனிச்சேன்…ரெண்டு மூணு நாளாவே ரொம்ப அதிகமா வெறி பிடிச்ச மாதிரிதான் சாப்பிட்டான்”

“அது ஏன்னு யோசிச்சீங்களா?,”

“இல்லையே டாக்டர்;.ஏன்?,”

“காரணத்தை நான் சொல்றதை விட அவனையே கேட்டுடலாமே” என்றவர் அவர்களிருவரையும் பாபு படுத்திருக்கும் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்று அவனிடம் கேட்டார்.

அப்பாவும் அம்மாவும் ஒதுக்கியதை…கனவுச்சாமியார் சொன்னதை…குண்டாக வேணடும் என்கிற வெறியை…எல்லாவற்றையும் தன் மழலைக் குரலில் அவன் சொல்லச் சொல்ல….

அதிர்ந்து போய் நின்றனர் நிர்மலாவும் அவள் கணவனும்.

மெலிதாய்ச் சிரித்த டாக்டர் “இப்பப் புரியதா..அவன் ஏன் அப்படிச் சாப்பிட்டான்னு?..,..உங்களாலதான்.. நீங்கதான் அவன் ஒல்லியா இருக்கறான்கற காரணத்தினால் அவனை எங்கேயம் கூட்டிட்டுப் போகாம ஒதுக்கி வெச்சுட்டீங்களே…அதான் சீக்கிரமே குண்டாகனும்னு முயற்சி பண்ணியிருக்கான்” என்றார்.

தங்கள் தவறை உணர்ந்த அவர்களிருவரும் “சாரி டாக்டர்…சாரி டாக்டர்” என்றபடி நெற்றியில் அடித்துக் கொண்டனர்.

“பொதுவாவே..குழந்தைக கிட்ட சில விஷயங்கள் நம்மை உறுத்தத்தான் செய்யும்..அதுக்காக அவற்றையெல்லாம் அதுக முன்னாடி வெளிப்படையா சொல்லி அதுகளோட மனசை நாம காயப் படுத்தக் கூடாது..பாத்தீங்கல்ல..அவன் ஒல்லியா இருக்கற விஷயம் உங்களுக்கு உறுத்தலா இருந்திருக்கு..அதை அவன் முன்னாடி போட்டு உடைச்சிருக்கீங்க…விளைவு?…அவனா எதையோ செய்ய முயற்சி செய்து கடைசில அது விபாPதமாப் போயிருக்கு” டாக்டர் திடீரென்று சீரியஸாகிப் பேச,

அந்த சின்ன மனதில் தாங்கள் ஏற்படுத்தி விட்ட காயத்திற்கு என்ன மருந்திடுவது என்று தெரியாத நிர்மலா முத்த மூலிகையை அதன் நெற்றியில் ஒற்றியெடுத்தாள். தாயின் திடீர் அன்பில் திணறிப் போன பாபு பளீரென்று சிரித்தான்.

(முற்றும்)

பீட்சா எனும் தூண்டில்

 பீட்சா எனும் தூண்டில்  
                                                       இளவல் ஹரிஹரன்

     ஒவியம்: அ.செந்தில்குமார்

   நந்தகுமாருக்கு காலாற சற்று நடந்தால் நன்றாக இருக்குமே என நினைத்தார். எவ்வளவு நேரம் தான்அந்தச் சிமிண்டுப் பலகையில் உட்கார்ந்திருப்பது.உட்காரவும் சலிப்பாக இருந்தது.

  சுந்தரேசன் வந்து விடுவார் என்று எதிர்பார்த்துக்காத்திருந்தார். இன்னும் வரவில்லை. இந்த வயதில்காத்திருத்தல் என்பது எவ்வளவு கொடுமையானது
என்பதை அறிவார் நந்தகுமார்.     பாவம்…சுந்தரேசனுக்கு என்ன கஷ்டமோ.இல்லை வரும் வழியில் வேறு யாராவது பார்த்துப்பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்களோ……இல்லை தடுக்கிவிழுந்து காயம்பட்டு நடக்க முடியாமல் அவதிப்படுகிறாரோ என்னவோ….

         ‘ நாமே ஏதேதோ கற்பனை ஏன் செய்து கொள்ளவேண்டும்…..வரும் போது வரட்டும். ரொம்ப நல்லமனுசன்……..அட…. இந்த செல்போனிலேயாவது ஒருவார்த்தை பேசி இருக்கலாமே…..’ என்று நினைத்த நந்த
குமார் தம் செல்போனை எடுக்கப் பையில் கை விட்டார்.      செல்போன் இல்லை. வீட்டிலேயே வைத்து விட்டேன் போலும் எனத் தம்மை நொந்து கொண்டார்.

            அந்தப் பூங்காவைச் சுற்றி நடக்கலாம் என்றுஎழுந்தார். சுற்றுமுற்றும் பார்த்தார். மரங்களும் பூச்செடிகளுமாய் ஒரு அழகை அந்தச் சூழலுக்குக் கொடுத்திருந்தது.

            ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாய் நடைபயின்று கொண்டிருந்தார்கள்.செய்ய வேண்டியதை செய்யவேண்டிய காலத்தில் செய்யாததால் வந்த செய்வினை இது என ஒரு வாக்கியம் மனதில் ஓடியது.
 
            பரவாயில்லையே…..ஓர் அழகான வாக்கியம் எதுகைமோனையுடன் அழகாய்த் தோன்றுகிறதே…..கவிதைஎழுதலாம் போலிருக்கிறதே என்று தம்மைத் தாமே மெச்சிக்கொண்டார்.

              இதற்குள் ஒரு சுற்று பூங்காவைச் சுற்றி முடித்திருந்தார். இன்னும் சுந்தரேசன் தான் வரவில்லை. சரி….இரண்டாவது சுற்றும் போகலாம் என அடி எடுத்துவைத்தார்.

               அப்போது அடர்ந்த கொஞ்சம் இருளான பகுதியில்இருந்து ஏதோ முனகும் பெண் குரல் கேட்டது. அதோடுகடுமையான கரகரத்த ஆண் குரலும் கேட்டது.   அந்தப் பகுதியில் மட்டும் சிறிது நடமாட்டம்குறைவாக இருந்தது. பொது இடம் தானே….இந்த மாதிரிஇடங்களுக்கு உல்லாசம் தேடி வருபவர்களும் உண்டு.
இங்கிதம் தெரியாமல் நடந்து கொள்வதும் உண்டு. இந்தக்கருமங்களையெல்லாம் கண்டும் காணாமல் போவதுமக்களின் பழக்கமாகி விட்டது. அதனால் தான் இந்தமாதிரியான ஆட்களுக்குத் தோதாக இப்படி இடங்கள்
அமைந்து விடுகின்றன.

                 சரி……இதெல்லாம் நமக்குத் தேவை இல்லை,கடந்து போவோம் என்று நடை போட்டார். ஆனால் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தியது அந்தக்குரல். அது பெண அல்ல, ஒரு சிறுமியின் குரலாகக்கேட்டது.

     ஏதோ தப்பு நடக்கிறதோ…….எதற்கு நமக்கு
வம்பு என எண்ணினாலும் நந்தகுமாருக்கு அங்கு நடப்பது என்ன என்று தெரிந்துகொள்ள ஒரு ஆவல்ஏற்பட்டுவிட்டது. இருந்தும் இந்த வயதில் எதற்குரிஸ்க். அக்கம் பக்கம் பார்த்தார்,ஒரு நடுவயது இளைஞன்
வந்து கொண்டிருந்தான்.

   அவனைப் பார்த்ததும் ஒரு நம்பிக்கை….
‘ தம்பி…..கொஞ்சம் என்னோட வர்றீகளா… அந்த இடத்திலே ஏதோ தப்பு நடக்கற மாதிரி தெரியுது….நீங்க வந்தீங்கன்னா என்ன ஏதுன்னு பார்த்திடலாம்…..வாங்க தம்பி…..’

   அந்த இளைஞன் நந்தகுமாரை மேலும் கீழுமாகப்பார்த்தான்.ஏதோ ஒரு அருவருக்கத்தக்க பூச்சியைப்
பார்ப்பது போல ,    “சார்……உங்களுக்கு எதுக்கு சார் வீண்வேலை..எங்கேயோ ஏதோ ஒன்னு நடக்குதுன்னா நாம ஏன் சார் நம்ம மூக்கை நுழைக்கணும்……இவ்வளவு வயசாகுது……நீங்க
எதுக்கு அவங்க அந்தரங்கத்திலே தலையிடனும்….உங்க வேலையைப் பார்த்துட்டுப் போய்க்கிட்டே இருங்க சார்….”
என்று முறைத்தவாறு சொல்லி நகன்றான்.

   நந்தகுமாருக்கு ஏன்டா அந்த இளைஞனை
அழைத்தோம் என்றாகி விட்டது. ச்சேய் என்று தம்மையேநொந்து கொண்டார். வேறு யாரையாவது அழைக்கலாமோ என்ற எண்ணம் வந்தது. ஆனால் சுற்றிலும் இங்குமங்கும்
செல்பவர்கள் அவரவர் வேலையில கவனம் கொண்டுஇருந்தனர். யாரையாவது அழைககப் போய் அந்த இளைஞனைப் போல பேசிவிட்டால என்ன செய்வது!

  இப்போது அந்தச் சிறுமியின் முனகும் குரல்
சற்று உரக்கக் கேட்டது. நந்தகுமார் சற்று துணிந்து அந்தச் செடியருகே சென்று,                 ‘ டேய் யார்றா அங்கே….என்ன நடக்குது!’ என்ற
வாறே எட்டிப் பார்த்தார்.  அங்கே நடப்பது கண்டு அதிர்ச்சியானார்.

     ஐம்பது வயதுக்கு மேலே மதிப்பிடத்தக்க ஒருமனிதன் தன் மடியில் ஒரு சிறுமியை அமர்த்திவைத்துஇறுக அணைத்துக் கொண்டிருந்தான். படக்கூடாத இடங்களில் எல்லாம் அந்தச் சிறுமியின் மேனியில்
அவனது கரங்கள் தடவிக் கொண்டிருந்தன.

      வயதுக்கு மீறிய வளர்ச்சி அந்தச் சிறுமியின்
மேனியில் தெரிந்தது.  எல்லாம் ஜங்க் புட்டின் கைங்கர்யம்.அவனது அருவருப்பான செய்கை கண்டு நந்தகுமாருக்குஅதிர்ச்சியாக இருந்தது.
.
    ‘ அடப்பாவி…….பச்ச மண்ணைப் போயி இப்படி
நாசம் பண்றியே……உன் வீட்டிலே பொம்பளப் பிள்ளைகளேஇல்லியாடா……உன் பேத்தி வயசிருக்கும் அதப் போயி….ச்சே…….” என்று கத்திக் கொண்டே,  கையில் கிடைத்த
கல்லை அவன் மீது எறிந்தார்.   இதற்குள் சுதாரித்துக் கொண்ட அந்தக் கயவன்
மண்ணை அள்ளி நந்தகுமார் மீது வீசி எறிந்தான். சிறுமியைவிடுவித்தபடி, நந்தகுமாரை நோக்கி ஓடிவந்தான்.

 “ஏய்….கிழவா…உனக்கென்னடா ஆச்சு……நான்
ஏதாச்சும் பண்றேன்…….உனக்கென்ன உன் வேலையைப்பார்த்துட்டுப் வியா……ஏதாச்சும் சவுண்டு விட்டேஅவ்வளவு தான் …..கழுத்தை அறுத்துருவேன்……”

  கத்தியைக் காட்டி மிரட்டினான்….இதற்குள் அந்தசசிறுமி ஓடி வந்து நந்தகுமாரின் பின்னே ஒட்டிக்கொண்டது. “ஏய்……இங்கே வா……அந்த ஆளுகிட்டே ஏன் போறே…….என்கிட்டே வந்துரு…….”   ” போ……வரமாட்டேன் போ…..பீட்சா வாங்கித்தர்றேன்னு கூட்டிட்டு வந்து இங்கே மடியிலே உட்கார வசசி தப்புத்தப்பா கைய வக்கிறே…..முத்தங் கொடுக்கறே..ச்சே…..த்தூய்….” என்று துப்பினாள் அந்தச் சிறுமி.

  இதற்குள் அந்தத் தடியன் சிறுமியைப் பிடிப்பதற்காகநந்தகுமார்மீதுபாய்ந்தான்.   நந்தகுமார் பலங்கொண்ட மட்டும், ‘ போலீஸ்…..போலீஸ்…….’ என்று கத்தியவாறு தம்மைத் தாக்கவந்ததடியனைத் தடுத்து தம் இரு கைகளாலும் கெட்டியாகப்பிடித்துக் கொண்டார்.  ” ஹெல்ப்…..ஹெல்ப்…..போலீஸ்….போலீஸ்…..”
என்று கத்த, அந்தச் சத்தம் கேட்டுச் சிலர் ஓடி வந்தனர்.  ஆட்கள் வருவது கண்டு நந்தகுமாரின் பிடியில்இருந்தவன் திமிறிக் கொண்டு அவரைக் கீழே தள்ளி விட்டு
ஓடி விட்டான்.   கீழே விழுந்ததில் நந்தகுமாருக்குத் தலையில் அடிபட்டு நினைவிழந்தபடி மயங்கிப்போனார்..

 “ஹேய்….நந்தகுமார்……ஒன்னுமில்லே……சின்னக்
காயம் தான்……துணிச்சலான ஆளுவே நீரு……ஒரு சின்னப்பொண்ணு சீரழியுறதிலே இருந்து காப்பாத்திட்டீரு ஓய்…..”

 .ஏதோ ஒரு குரல்……அது யாரது….ஓ….’   சுந்தரேசன் குரல் போலக் கேட்டது. நந்தகுமார் மெள்ளக் கண்விழித்தார்.. ..மருந்து நெடி வீசுகிறதுஇதென்ன தலையிலே கட்டு…..ஓ….பாண்டேஜ் போட்ருக்காங்க போல…… எனக்கு என்ன நடந்தது…..

  அந்தச் சிறுமி எங்கே..அந்தத் தடியனக்
காணோமே..அவன் எங்கே…..நந்தகுமார் படுக்கையைவிட்டு எழுந்தார். எதிரில் சுந்தரேசன் நின்றிருந்தார்.

   “ரிலாக்ஸ்……நந்தகுமார்….ரிலாக்ஸ்…..டாக்டர்
மருந்து போட்டு கட்டியிருக்காங்க…… அந்தத் தடியனபோலீசிலேபிடிச்சுக்கொடுத்தாச்சு…..போக்சோ சட்டத்திலே கேஸ் பைல்பண்ணியிருக்காங்க…..நல்லவேளை, சம்பவம்நடந்துகிட்ருக்கும் போது நான் வந்தேன்…..நடக்கறத அனுமானிச்சு உடனே போலீசுக்குப் போன் போட்டேன்….பொது
மக்கள் அந்தத் தடியன தப்பவிடாம போலீசு கிட்டே ஒப்படைச்சிட்டாங்க…….

..அப்ப…அந்தக் குழந்த….சிறுமி எங்கே……..?”         ” அவளுக்கும் இப்பசிகிச்சைபண்ணிகிட்ருக்காங்க..
பாத்தா……அந்தக் குழந்தை எங்க வேலைக்காரியோட குழந்தையா இருக்கு…..உடனே அவளையும வரவழைச்சி சிறுமிய அவ கிட்டெஒப்படைச்சிட்டேன்……..இப்ப உங்கள டிஸ்சார்ஜ்பண்ணி கூட்டிக்கிட்டுப் போகலாம்னுட்டாங்க….. உங்க
வீட்டுக்கும் போன் பண்ணி உங்க பையன்கிட்டெ தகவல்சொல்லிட்டேன்…….”

 சுந்தரேசன் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது ஒரு
காவலர் வந்து, “சார்……ஸ்டேசன் வரைக்கும் வந்து ஒருகம்ப்ளைண்ட் எழுதிக் கொடுத்திடுங்க சார்…..மத்ததநாங்க பாத்துக்கறோம்…….” என்றார்.

  இதற்குள் நந்தகுமாரின் பையன் ஓடி வந்தான்”அப்பா…என்னாச்சிப்பா…..உங்களுக்கு…எதுக்குப்பா இந்தவீண் வேலை…இப்பப் பாருங்க மண்டையிலேயும்அடிபட்டு,போலீசுக்கும்  அலைய வேண்டிரயிருக்குமே….எவன்எக்கேடு கெட்டா….நமக்கென்னப்பா……” என்று கேட்க,
சுந்தரேசன தான் அவனை ஆசுவாசப்படுத்தினார்.     தம்பி…..பதறாதிங்க…நாட்டிலெ நாம இந்த
மனநிலையிலே இருக்கறதாலே தான் இங்கே எல்லாஅநியாயமும் தடையில்லாம நடக்குது. உங்கப்பா…இந்தவயசிலேயும் இங்கே நடக்கற அநீதிய, கொடுமையக்கண்ண மூடிப் பாக்காம போயிருந்தா….ஒரு பெண்பிள்ளையோட எதிர்காலமே பாழாப் போயிருக்குமில்லியா..
உங்கப்பா …அப்படியில்லே….தைரியமா தட்டிக் கேட்கப்போயி தான் இந்த அநியாயத்தத் தடுத்திருக்காரு….அந்தப்புள்ளையத் தன் பேத்தியா நினச்சிக் காப்பாத்தி இருக்காரு.
உன்ன மாதிரி இளைஞர்கள் இப்படிப் பாராமுகமாப்போறதாலத் தான் நாடு சீர்குலையுது…..நடக்கற அநீதிய
நம்மால முடிஞ்சமட்டும் எதுத்துட்டாப் போதும்…அப்றம்அந்த நீதியே தன்னையும் தன்னைச் சார்ந்தவங்களையும்
காப்பாத்திரும்….”

 “தாத்தா…..தாத்தா……”என்றவாறே நந்தகுமாரை
நோக்கி அந்தச் சிறுமி ஓடி வந்தது. கூடவே அவளதுதாயும்.   “வாம்மா….அஞ்சல….குழந்தைக்கு இப்பப் பரவாயில்லையா……..”

  சுந்தரேசன் கேட்க, அஞ்சலையோ நந்தகுமாரின்காலைப் பிடித்தபடி கண்ணீர் சிந்தினாள்.     அய்யா…..உங்களாலே தான் எம் பொண்ணு உசிரு பொழச்சது….இல்லே அந்தப்பாவி இவளைச் சீரழிச்சிருப்பான்…..எல்லாம் இவளாலே தான்…..அந்தப் பீட்சா ஆசையிலே தான் இவள ஏமாத்திக் கூட்டிட்டுப் போயி
ருக்கான்……தடிப்பய…. எங்க தெருவிலே சுத்திக்கிட்ருப்பான் அப்பப்ப இவளுக்கு மிட்டாயி, பழம்னு ஏதாவது வாங்கிக்
கொடுப்பான்……அப்பவும் நான் சொல்லியிருக்கேன் ,,,,இந்தமாதிரி கண்டவங்க கொடுக்கறத வாங்கக் கூடாதுன்னு….
ஆனாலும் நான் ஏமாந்துட்டேன் அய்யா…நீங்க தான்தெய்வம் மாதிரி வந்து காப்பாத்திட்டீங்க உங்க பேத்தியககாப்பாத்துற மாதிரி……..இந்த சென்மத்துக்கும் மறக்கமாட்டேன் அய்யா………”

   “அப்ப….. அடுத்த சென்மத்துக்கு மறந்துரு
வியாக்கும்…….” என நந்தகுமார் சிரித்தார்.   நந்தகுமாரின் பையனும் அது கேட்டுச் சிரிக்க,
சுந்தரேசன் அவனோடு சேர்ந்து சிரித்தார்.   அஞ்சலையும் அவள் மகளும் வெட்கப்பட்டு
ஒன்றும் புரியாது நின்றபடி சிரித்தனர்.

ஒருமஞ்சமாக்கானின் பெண்பார்த்த அனுபவங்கள்!

சி.பி. செந்தில் குமார்.

நான் 1992 ல் எழுத  ஆரம்பித்தேன், என் முதல்  ஜோக் சூப்பர்  நியூஸ்  எனும்  இதழில்  வந்தது. பல  இதழ்களில்  எழுத  ஆரம்பித்தேன்,ஆனால் ஆனந்த  விகடனில்  மட்டும்  வரவே  இல்லை , குறிப்பிட்ட  சில  எழுத்தாளர்கள்  படைப்பே  மீண்டும்  மீண்டும்  வந்த  கால  கட்டத்தில்   மனம் தளராமல்   வாராவாரம்  20  ஜோக்ஸ்  என ஒன்றரை  வருடங்கள்தொடர்ந்து  அனுப்பிய  பிறகு  கிட்டத்தட்ட  72  வாரங்கள் 1450  ஜோக்குகள்  அனுப்பிய  பின் முதன்  முதலாக  என்  ஜோக்  விகடனில்  வந்தது , பிறகு வாரா வாரம் தொடர்ந்து  வந்தது, சிறுகதை , கவிதை ம் கட்டுரை சினிமா விமர்சனம்  என தொடர்ந்து  பல  பத்திரிக்கைகளில்  எழுதினேன், அமரர்  சாவி  எனது  ஜோக்ஸ்களை  பாராட்டி சென்னை வரும்போது  நேரில்  வந்து  சந்திக்குமாறு கடிதம்  அனுப்பினார், சென்றேன், சினிமா  விமர்சனம் உங்களுக்கு  நல்லா  வருது, ஆனா எஒம்ப நீட்டி முழக்கறீங்க , ஒரு பக்க அளவில்  சுருக்கமா அனுப்புங்கஎன   அறிவுறூத்தினார், தொடர்ந்து  தமிழ்  சினிமா  விமர்சனங்கள்  ஒரு வருடம்  வந்தது . பிரபல  வார  இதழில்  ஆசிரியர்  குழுவில் இல்லாத  ஒரு நபர் விமர்சனம் வந்தது  மிக்க மகிழ்ச்சி, கே  பாக்யராஜ் சார் தான்  எனக்கு குரு , அவரது  பாக்யா  இதழில்  18 வருடங்கள்  தொடர்ந்து  நான் ஸ்டாப்பாக  ஜோக்ஸ்  வந்தன . டபுள்  மீனிங்  ஜோக்ஸ். கணையாழி  இதழில்  2  கவிதைகள்  வந்தன , தமிழன்  எக்ஸ்பிரஸ்  இதழில்  சுதாங்கன்  கேள்வி பதில்  தங்களுக்குப்பிடித்த  கவிதை  எது  என்று  கேட்ட போது  என்  கவிதை , எனது பெயர் குறிப்பிட்டது  மகிழ்ச்சி 

ஒருமஞ்சமாக்கானின் பெண்பார்த்த அனுபவங்கள்!

சி.பி. செந்தில் குமார்.

ஒவியம்: அ.செந்தில்குமார்

பொதுவா ஒரு மனுஷன் கேவலப்படுற மேட்டரை வெளில சொல்ல மாட்டான்.(அப்போ  நீ மனுஷன் இல்லையா?) அதுவும் பொண்ணால கேவலப்பட்டா அது ஆளுங்கட்சிகள் செய்யும் ஊழல் மாதிரி வெளிலயே வராது…இதையும் தாண்டி நான் ஏன் அதை வெளில சொல்றேன்னா மனிதனின் மனோவியல் சாஸ்திரம் தான்.அடுத்தவனுக்கு  ஒரு கேவலம்னா அதை ஆர்வமா படிப்போம்.சரி… அந்த கேவலத்தை ஏன் கல்கியின் பொன்னியின் செல்வன் மாதிரி பாகம் 1, பாகம் 2 -னு போடறேன்னா  நிறைய பேர்கிட்டே கேவலப்பட்டு இருக்கேன்.. ஹி ஹி .

நான் ரொம்ப சின்னப்பையனா இருந்தப்ப (இப்போ சின்னப்பையன்னா அப்போ ரொம்ப சின்னப்பையன்தானே? – நான் கரெக்டா பேசறேனா?)எனக்கு கல்யாணத்துக்கு பொண்ணு பார்க்க போன அனுபவம் தான் இது

மணல் கயிறு படம் பார்த்த எஃபக்டோ என்னவோ நான் சில கண்டிஷன்ஸ் போட்டேன்.

1. பொண்ணு சிவப்பா கலரா இருக்கனும். ( பிளாக்& ஒயிட்னா ஒத்துக்க மாட்டியா?) ஆனா நான் கறுப்புத்தான். கறுப்பும் ,சிவப்பும்  சேர்ந்தா நாடாளுமாமே..?


2.பிளஸ் டூ வரை படிச்சிருந்தா போதும். ( சின்ன வயசு ஃபிகரா சிக்கும்னு ஒரு நப்பாசை)

3. சைவமா இருக்கனும்.(பின்னால சண்டை வந்தாக்கூட கடிக்கக்கூடாது.).அதுவும் சுத்த சைவமா முட்டை,கேக் கூட சாப்பிடாததா இருக்கனும் ( செலவு கம்மி)

4.வேலைக்குப்போற பொண்ணா இருக்கக்கூடாது…(ஏன்னா எனக்கு மட்டும் வேலை இல்லாதப்ப மனைவி மட்டும் வேலைக்குப்போனா நமக்குக்கேவலம் தானே..?)

நகைச்சுவை சிறுகதைப் போட்டியில் ஆறுதல் பரிசுபெறும் கதை- 2

மேலே சொன்ன கண்டிஷன்லாம் எதுவுமே செட் ஆகலை.(ஃபிகரும் செட் ஆகலை) அதுக்கு முக்கியக்காரணம் எனக்கு செவ்வாய் தோஷம் இருந்ததுதான்.(இப்போ வெள்ளி தோஷம் மட்டும் #சினிமா, அதாவது வாரா வாரம் வெள்ளிக்கிழமை தானே சினிமாப்படங்க்ள் எல்லாம் ரிலீஸ் ஆகுது, அதை நான் FDFS பார்க்கப்போய்டுவேனே அது வெள்ளி தோஷம் தானே? ). சரின்னு என் கண்டிஷன்சை கொஞ்சம் கொஞ்சமா தளர்த்திட்டே வந்தேன்.

ஈரோட்ல ஜெகநாத புரம் காலனில ஒரு பொண்ணு இருக்கறதா சொன்னாங்க.. ( அவ்வளவு பெரிய காலனில ஒரே ஒரு பொண்ணா?)சரின்னு பொண்ணு  பார்க்கப்போனோம்.பொண்ணோட வீட்ல பொண்ணு பார்க்க விட மாட்டாங்க.அதனால பக்கத்து வீட்டுல ஏற்பாடு.அந்த வீட்ல 3 ஃபிகருங்க..28 ,22, 18 (வயசு).மூணு ஃபிகருமே எனக்கு பிடிச்சுப்போச்சு.( நாம எந்த ஃபிகரை வாழ்க்கைல பிடிக்கலைன்னு சொல்லி இருக்கோம்?)

அம்மா.. எனக்கு 3மே ஓக்கே.. அப்படின்னேன். எங்கம்மா முறைச்சாங்க..டேய்.. அவங்க பக்கத்து வீட்டுப்பொண்ணுங்க..அதும் ஒரு பொண்ணு கல்யாணம் ஆனது..நாம பார்க்க வேண்டிய பொண்ணு  இனி தான் வரும்.. வெயிட்.

தென்றலே என்னைத்தொடு ஜெயஸ்ரீ கணக்கா ( ஏன் பிசிக்ஸா,கெமிஸ்ட்ரியா இல்லை?) ஒரு ஃபிகர் வந்தது.. சினிமால பார்க்கற மாதிரி அலங்காரம் எல்லாம் பண்ணலை. பவுடர் கூட அடிக்கலை.ஆனா செம கலர். ( அதென்ன செம கலர் ? செம்மையான கலர்  தான் மருவி செம கலர் ஆகி இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்)

5 நிமிஷம் எங்க முன்னால உக்காந்திருந்தது. என்னை தைரியமா பார்த்துது.(பொண்ணுங்க எல்லாம் தைரியமா பார்த்துடறாங்கப்பா) அப்புறம் உள்ளே போயிடுச்சு.போய் பக்கத்து வீட்டு ஃபிகர் 28 வயசுன்னு சொன்னேனே அந்த அக்கா கிட்டே (இப்ப திடீர்னு ஏன் அக்கா?#கல்யாணம் ஆனாலே அந்த லிஸ்ட்டுக்கு கொண்டு வந்துடுவோம் இல்ல?) மாப்பிள்ளை என்னை விட கலர் கம்மி.. எனக்கு பிடிக்கலை. இதை அவங்க மனம் கோணாம சொல்லிடுங்கக்கா.. அப்படின்னு சொல்லுச்சாம்…

நகைச்சுவை சிறுகதைப் போட்டியில் ஆறுதல் பரிசுபெறும் கதை- 2

இதை அப்படியே ஒப்பனா, பப்ளிக்கா சொன்னாங்க..எனக்கு ரொம்ப மனசு கஷ்டமா போச்சு..அப்பத்தான் நான் டார்லிங்க் டார்லிங்க் டார்லிங்க் படத்துல வர்ற பாட்டு ஓ நெஞ்சே.. நீ தான் பாடும் கீதங்கள் பாட்டோட பல்லவி எல்லாம் முடிச்ட்டு ( அறுவடை நாள் பல்லவி இல்ல, அது பற்றி விரிவா விஸ்தாரமா பின்னர் பார்ப்போம் ) சரணத்துல வர்ற வரிகளான உள்ளக்கதவை நீ மெல்லத்திறந்தாய்..பாடிட்டு இருந்தேன். பணால் ஆச்சு.. எல்லாரும் கிளம்பிட்டோம்.பொண்ணு பேரு அபிராமி.நான் முதன் முதலா பார்த்த பொண்ணோட ஞாபகமாத்தான் இப்போ என் குழந்தைக்கு அபிராமின்னு பெயர் வெச்சதா நினைக்காதீங்க.. அது எதேச்சையா நடந்தது.

அடுத்து ஈரோடு லோட்டஸ் அப்போலோ ஹாஸ்பிடல்ல ரிசப்ஷனிஷ்ட்டா ஒர்க் பண்ற மோஹனா அப்படின்னு ஒரு பொண்ணு. அதைப்பார்க்க போனோம்.வீட்ல பார்த்தா செண்ட்டிமெண்ட்டா ராசி இல்லைன்னு அவங்க ஒர்க் பண்ற ஹாஸ்பிடலுக்கே போனோம். பொண்ணோட அப்பா பேரு சிவக்குமார்  ( பேரு சிவக்குமார்னு சொன்னதுமே என் செல் ஃபோனை பாதுகாப்பா உள் பாக்கெட்ல வெச்சுக்கிட்டேன், தட்டி விட்டா 25,000  ரூபா போச்சே?_.அவர் ஹாஸ்பிடலை சுத்தி காண்பிச்சார். (அந்த பொண்ணு  அந்த ஹாஸ்பிடல்ல வேலை செய்யுதா? இல்லை ஹாஸ்பிடலுக்கே ஓனரா?)

மொத்தம் 36 நர்சுங்க..எல்லாம் கேரளா ஃபிகருங்க.. நீங்க 1000 தான் சொல்லுங்க.. அல்லது 1001 கூட சொல்லுங்க கேரளா ஃபிகர்னா கேரளா ஃபிகர் தான் பேஷ் பேஷ் ரொம்ப நன்னா இருக்கும்.(இது பற்றி தனி  கதை மறுக்கா  எழுதறேன் ,டைட்டில்-கேரளப்பொண்ணுங்க – தேங்காய் பன்னுங்க )

சினிமால டூயட் சீன் காட்டறப்ப தோழிகளைக்காட்டி பிறகு கடைசியா ஹீரோயினை காட்டுன மாதிரி மோஹனாவை  கடைசியா காட்னாங்க.. அடாடா.. லைலா மாதிரி ஷோக்கா தான் இருந்துது, தில் படத்துல வருமே உன் சமையல்  அறையில் நான் உப்பா? சர்க்கரையா? பாட்டுக்கு . அதே மாதிரி சாயல்…வயசு 19 3/4 தான் இருக்கும்.( பர்த் சர்ட்டிஃபிகேட் பார்த்த மாதிரியே சொல்றானே)

நல்லா பேசுச்சு… நானும் பேசுனேன். செம கடலை…அப்புறம் ஒரு ஆச்சரியம் நடந்தது.. பொண்ணுக்கு என்னை பிடிச்சிடுச்சு… ஒரே கொண்டாட்டம் தான்.

கிட்டத்தட்ட நிச்சயம் வரை போயிட்டோம். அப்புறம் தான் விதி விளையாடுச்சு.( விதி என்ன ஸ்போர்ட்ஸ்மேனா? எப்பப்பாரு விதி விளையாடிடுச்சுனு ரைட்டர்ஸ் எழுதறாங்க )) எனக்கு கொஞ்சம் வாய் ஜாஸ்தி  (வாய் மட்டுமா?)பொண்ணோட அப்பா கிட்டே பேச்சு வாக்குல சார்… நீங்க புக்ஸ் எல்லாம் படிச்சிருக்கீங்களா? ஆனந்த விகடன்,குமுதம் இதுல எல்லாம் என் ஜோக்ஸ் வரும்…

அவர் உடனே..ஆமா.. பார்த்திருக்கேன்.. பாக்யால கூட ஏ ஜோக்ஸ் எழுதுவீங்களே.. அது நீங்க தானா?

ஹி ஹி ஆமா சார்…

அவர் டக்குன்னு ஆள் சைலண்ட் ஆகிட்டார். எதுவும் பேசல. அடுத்த நாள் மோஹனா ஃபோன் போட்டுச்சு (கீழே போடலை, கீழே போட்டா உடைஞ்சிடுமே?)

”நீங்க புக்குக்கு எழுதறது அப்பாவுக்கு பிடிக்கலை’

ஏன்?

ஏ ஜோக்ஸ் நிறைய வருதாம்… அப்போ உங்க கேரக்டரும் அதே மாதிரி தானே இருக்கும், இந்த இடம் வேணாம்னு சொல்றார்”

அட.. ராஜேஷ் குமார் கூட க்ரைம் கதை எழுதறார்,, அப்போ அவர் கொலை பண்ற ஆளா?

அப்படி இல்லைங்க… எனக்கு ஒண்ணும் பிரச்சனை இல்ல.. எங்கப்பா அப்படி ஃபீல் பண்றாரு…

சரி இப்போ என்ன பண்ணனும்னு சொல்றே,..?

நகைச்சுவை சிறுகதைப் போட்டியில் ஆறுதல் பரிசுபெறும் கதை- 2

நீங்க பாக்யா புக்குக்கு ஜோக் எழுதறதை  நிறுத்தனும்.. அதை எங்கப்பா கிட்டே சொல்லனும்.இனிமே அந்த புக்குக்கு ஏ ஜோக் எழுத மாட்டேன்ன்னு….

அது நடக்காது.. கே பாக்யராஜ் சார் புக்கிற்கு தொடர்ந்து எழுத காரணமே அவர் எப்பவாவது என் எழுத்துல இன்ஸ்பிரேஷன் ஆகி ஏதாவது வசன சான்ஸோ, காமெடி ஸ்கிரிப்டோ தருவார்னு தான்.சாரி….

அவ்வளவுதான்….அந்த மோஹனா சேப்டர் க்ளோஸ்……

இந்த 2 பெண் பார்க்கும் படலங்கள்ல இருந்து நமக்கு தெரியற நீதி என்னன்னா..

1. பொண்ணு பார்க்கப்போறப்ப இயற்கையா என்ன அழகு இருக்கோ அது போதும்னு அசால்ட்டா இருக்கக்கூடாது.. பியூட்டி பார்லர் போய் நம்மை அழகு படுத்திட்டு டீசண்ட்டா போகனும்…(அப்போ நான் இண்டீசண்ட்டா..?)

2. ஓப்பனா எதையும் நாம பேசிடக்கூடாது.. மனசுக்குள்ளே என்ன எண்ணம் இருந்தாலும் வெளில நல்லவன் மாதிரியே காட்டிக்கனும். உண்மையான மனிதனுக்கு மதிப்பில்லை.. பொய்யா நல்லவனா வேஷம் போடனும்.

நல்ல வேளை அந்த மோஹனாவோட அப்பா பாக்யா மட்டும் படிச்சாரு.. விருந்து,திரைச்சித்ரா,ஹெர்குலிஸ் எல்லாம் படிக்கலை… ஒரு வேளை அதையும் படிச்சிருப்பாரோ? டவுட்டு.

==========================

 பாகம் 2 –

சென்னிமலை டூ ஈரோடு போக பஸ் ரூட் 2 இருக்கு. ஒண்ணு வெள்ளோடு வழி..டவுன் பஸ் சார்ஜ் 6 ரூபா…இன்னொண்ணு பெருந்துறை ரூட்..சர்வீஸ் பஸ் சார்ஜ் ரூ 10.டவுன் பஸ்ல போனா ஃபிகர்ங்க மதிக்கறதில்லை..(இல்லைன்னா மட்டும் வணக்கம் போட்டுட்டுத்தான் மறு வேலை..)

பெருந்துறை வழியா போற பஸ்ல போக 2 காரணங்கள் இருக்கு. 1. அந்த ரூட்ல தான் மகாராஜா மகளிர் காலேஜ் இருக்கு. 2. திண்டல் வெள்ளாளர் மகளிர் காலேஜ் அந்த ரூட்லதான் இருக்கு, ( VMC)

காலைல 8.40 க்கு சக்தி முருகன் பஸ் வரும் . இதுல மகாராஜா மகளிர் காலேஜ் ஃபிகருங்க 18 பேரும்,வி எம் சி கேர்ள்ஸ் 12 பேரும் வருவாங்க.. (கவுண்ட்டவுன் கண்ணாயிரம்) இந்த பஸ்ல ஹை குவாலிட்டி பொண்ணுங்க வருவாங்க..அதாவது ஹை சொசயிட்டி பணக்காரப்பொண்ணுங்க..இந்தப்பொண்ணுங்க எல்லாம் சுத்த மோசம். யாரும் மோசமான கேரக்டர்னு நினைச்சுடாதீங்க.. பசங்களோட அகராதில நம்மைப்பார்த்து சைட் அடிச்சா அது நல்ல பொண்ணு.. கண்டுக்காம விட்டா ராங்கி.. அப்படிம்போம்.

நானும் 2 மாசம் அதே பஸ்ல ரெகுலரா போய் பார்த்தேன்.. யாரும் கண்டுக்கலை.. மனுஷனாக்கூட மதிக்கலை…. சரி.. பஸ்ஸை மாத்திப்பாக்கலாம்னு அடுத்த பஸ் கே எம் எல் காலை 8. 50 க்கு வர்ற பஸ்க்கு மாறுனேன்.

இதுல மொத்தமா 30 ஃபிகருங்க வந்தாங்க.. எல்லாரும் அவ்வளவு மொத்தமான்னு கேட்கக்கூடாது..டோட்டலான்னு அர்த்தம்.KML பஸ்ல ஒரு மூணு எழுத்துப்பெயர் கொண்ட ஃபிகர் ரெகுலரா வந்தது..அந்த பஸ்ல ரெகுலர் ஃபிகர்ஸ் 30 பேரு.. இர் ரெகுலர் ஃபிகர்ஸ் 12 பேரு..( இர்ரெகுலர்னா அப்பப்ப வர்ற ஃபிகர்ங்க)

நகைச்சுவை சிறுகதைப் போட்டியில் ஆறுதல் பரிசுபெறும் கதை- 2

அந்த த்ரிஷா ஃபிகர் பார்க்க திரிஷா மாதிரியே இருக்கும்.(பெயரை வெளியிட வேணாம்னு சொல்லிடிச்சு)அந்த கால கட்டத்துல கதைகள்ல மட்டும் தான் கேரக்டர் நேம் வரும்.ஜோக்ஸ்ல வராது.நான் ஒரு ஐடியா பண்ணுனேன். அது வரை காதலர்கள் ஜோக்ஸ்னா கண்ணே… அன்பே. டியர்.. இப்படித்தான் ஜோக் வசனம் வரும்.மீறிப்போனா கமலாங்கற பேர் வரும்.. மத்தபடி வேற பொண்ணுங்க பேர் வராது..நான் 13 ஃபிகர்ங்களோட பேரை வெவ்வேறு ஜோக்ஸ்களில் வர வைத்து ஒரே ஜோக் எழுத்தாளர் அதிக அளவில் ஃபிகர் பெயர்களை வர வைத்தவன் என்ற வரலாற்று சிறப்பை ஏற்படுத்தினேன்..( ஹி ஹி நம்மால இது தான் முடியும்.. ஹி ஹி )

நான் அந்த த்ரிஷா ஃபிகர் பேரை வர வைக்க சபதம் எடுத்துக்கிட்டேன்.அப்பவெல்லாம் மாதம் ஒரு முறை குமுதம் இதழ் குமுதம் ஸ்பெஷல் என ஒரு குட்டி புக் வரும். அதுல இந்த ஜோக் வந்துச்சு.

” எக்ஸ்க்யூஸ் மீ மிஸ்…நீங்க தான் மிஸ்   சித்ரா  வா?”

“ஆமா.. நீங்க யாரு? எப்படி என் பேரு தெரியும்?”

”இல்ல.. இந்த கே எம் எல் பஸ்ல வர்ற ஃபிகர்லயே சூப்பர் ஃபிகர்   சித்ராதான்னு சொன்னாங்க.. அதான் பஸ்ல ஏறுனதும் டால் அடிச்சு கண் கூசுச்சு.. நீங்க தான்னு கண்டு பிடிச்சுட்டேன்..”

“ ஹய்யோ”

இந்த ஜோக் புக்ல என் பெயர், ஊர் பேரு போட்டு வந்தது.. அப்போ நிறைய பேருக்கு என்னை தெரியாது.. (இப்போ மட்டும்?)அந்த புக்கை காலேஜ்ல யாரோ அந்த ஃபிகர்ட்ட காட்டீட்டாங்க… (பார்க்கத்தானே அப்படிப்பண்ணுனதே..!) அந்த குரூப்ல வந்த பொண்ணுங்களுக்கெல்லாம் பொறாமை… இந்த ஃபிகருக்கு மட்டும் பெருமை…ஆனா ஆள் யார்னு தெரியாது…

மேட்டர் லீக் ஆகி அந்த ஃபிகரோட வீட்டுக்கு போயிடுச்சு.. பஸ்ஸை மாத்தீட்டாங்க..எந்த பஸ்னு தெரியலை… நானும் பெருசா ரிஸ்க் எடுத்துக்கலை.. விட்டுட்டேன்..

சில வருடங்களுக்குப்பிறகு ஈரோட்ல அந்த பெண்ணை பார்த்தேன்.. ( இப்போ அந்த பெண்ணுக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சு.. பார்த்தீங்களா? மேரேஜ் ஆனதும் ஃபிகர் பத பிரயோகம் கட் ஆகி பெண் என மாறியதை..? # தமிழன் கல்யாணம் ஆன பொண்ணுங்களுக்கு எப்பவும் மரியாதை குடுப்பான்)ஈரோடு நகர டிராஃபிக் எஸ் ஐ.. (அய்யோ சாமி.)தான் புருஷன்.

.

அவர் பயங்கர கறுப்பு..ஆள் பாக்க  ராஜ்கிரன்  மாதிரி இருப்பாரு..நான் அந்த பெண் கிட்டே கேட்டேன்.

.” என்னை தெரியுதுங்களா?” ( எதிர்த்த மாதிரியே நின்னா தெரியாம..?)

”ம்..சென்னிமலைதானே..?” (ஆஹா.. ரெக்கை கட்டி பறக்குதய்யா..)

”நீங்க ரெகுலரா பஸ்ல வர்றப்ப நான் அதே பஸ்ல வருவேன்.. அப்புறம்….”

” தெரியும்… குமுதம்ல ஜோக் போட்டிருந்தீங்களே..”

”ஆமா.. அதைப்பார்த்து என்ன நினைச்சீங்க..?”

” ஒண்ணும் நினைக்கலை..ஆனா அந்த ஜோக் வந்த பிறகு நிறைய பேர் அந்த பஸ்ல என்னை நோட் பண்ண ஆரம்பிச்சாங்க.. என் கணவர் கூட அந்த ஜோக்கை பார்த்த பிறகு யார்னு பார்ப்பமேன்னு அதே பஸ்ல வந்து பார்த்தார்..அப்புறம் என்னை பிடிச்சதால எங்கம்மா ,அப்பா கிட்டே வந்து சம்பந்தம் பேசுனார்..நிச்சயம் முடிஞ்சதும் அந்த பஸ்ல போகவேணாம்.. ரவுடிப்பசங்க ஜாஸ்தின்னு அவர் தான் வேற பஸ்ல வரச்சொன்னார்.” ( அடப்பாவி . அவரு ரவுடிப்பசங்கனு சொன்னது என்னைத்தானோ?-)

”அப்போ என்னைப்பற்றி நீங்க நினைச்சதே இல்லையா?”

ம்ஹூம்.. சமீபத்துல உங்க ஃபோட்டோ வந்தது ஒரு புக்ல .. அப்பத்தான் நீங்கன்னே எனக்கு தெரியும்..ஆனா அதுக்குள்ள எனக்கு மேரேஜே ஆகிடுச்சு..”

”ஓஹோ.. சரி.. சப்போஸ் அவருக்கு முன்னே நான் வந்து பொண்ணு கேட்டிருந்தா எனக்கு ஓக்கே சொல்லி இருப்பீங்களா?”

ம்ஹூம். கண்டிப்பா சொல்லி  இருக்க மாட்டேன்”

ஏன்?

ஏன்னா உங்களுக்கு பொண்ணுங்களை கவர்ற லுக் இல்ல… எல்லாரையும் கலாய்ச்சுட்டே இருக்கீங்க..பஸ்ல எல்லா பொண்ணுங்களும் உங்களை பற்றி இதே விதமான அபிப்ராயம் தான் வெச்சிருக்காங்க.. ஒரு ரவுடி இமேஜ்..

எனக்கென்னவோ உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆனதால இப்படி சொல்றீங்களோன்னு டவுட்டா இருக்கு..

இல்லை.. வேணும்னா என் ஃபிரண்ட் ஃபோன் நெம்பர் தர்றேன் .. கேட்டுப்பாருங்க..

தேன்சிட்டு இதழுக்கான உங்கள் படைப்புகளை அனுப்பவேண்டிய இமெயில் thalir.ssb@gmail.com

வேணாம்… வேணாம்… (உங்க கிட்டே கேவலப்பட்டது போதாதுன்னு ஃபோன் போட்டு அவுட் கோயிங்க் கால் போட்டு பேசி கேவலப்படனுமா?)

”உங்க கிட்டே ஒண்ணு சொல்லனும்”

ம்.. சொல்லுங்க

நீங்க உங்க வாழ்க்கைல எந்த சம்பவம் நடந்தாலும் அதை பத்திரிக்கைகளுக்கு கதையா எழுதுவீங்கன்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன்.. இந்த சம்பவத்தை எழுதுனா என் பேரை எழுத வேண்டாம்..

சரிங்க.. நான்  வர்றேன்.

என் அனுபவத்தில் கற்றவை

1. ஹீரோ மாதிரி நடக்கறதா நினைச்சுக்கிட்டு எல்லா பொண்ணுங்களையும் கலாட்டா பண்ணிட்டு கமெண்ட் அடிச்சுட்டு இருக்காதீங்க…

2. பஸ்ல ஸ்டெப்ல நின்னுக்கிட்டே வந்தா எல்லா பொண்ணுங்க பார்வைலயும் படலாம்னு தப்புக்கணக்கு போடாதீங்க.. எனக்கு தெரிஞ்சு ஸ்டெப்ல நின்னுட்டு வந்தவன் யாரும் லவ் மேரேஜே பண்ணுனதில்லை.. கமுக்கமா பஸ்ஸுக்குள்ள உக்காந்து நல்ல பையனா வந்தாத்தான் நல்ல பேரு கிடைக்கும்.

3. ரெகுலரா ஒரே பஸ்ல வருஷக்கணக்கா வராதீங்க..வாரா வாரம் பஸ் மாத்துங்க.. அப்போ அதிக ஃபிகருங்களை பார்க்கலாம்.. அவங்களுக்கும் பையன் ரெகுலரா வர்றான்கறது தெரியாது…

4. நல்ல ஃபிகரை எங்காவது பார்த்தா சும்மா அலம்பல் பண்ணி ஊரைக்கூட்டி , ஃபிரண்ட்ஸ் கிட்டே காட்டி விளம்பரம் பண்ணாதீங்க..அப்புறம் வேற யாராவது லவட்டிட்டு போக சான்சஸ் உண்டு.

5. ஃபங்க் தலையோட ,ரவுடி மாதிரி இருக்காதீங்க.. டீசண்ட்டா தலையை அழுந்த படிய வாரிக்கிட்டு நெற்றில மங்களகரமா திருநீறு, குங்குமம் வெச்சுக்கிட்டு நீட்டா வரனும்.. (திருநீறு, குங்குமம் வெச்சாலே பாதி ரவுடி களை போயிடும்..)