ஐம்பதுகிலோ தாஜ்மஹால்

ஐம்பது கிலோ தாஜ்மஹால்

கி. லட்சுமி

பெயர்   : முனைவர் கி.இலட்சுமி கல்வித் தகுதி : எம்.ஏ,எம்.பில்,பி.எச்.டி (தமிழ்) பணி அனுபவம் : 18ஆண்டுகள்
வயது :45 பணி புரியும் கல்லூரி : ஸ்ரீ கன்யகா பரமேஸ்வரி மகளிர் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி. (தமிழ்த்துறைத்தலைவர்) *சென்னை இலயன்ஸ் கிளப்பில் 2013ல் நல்லாசிரியர் விருது. *பத்துக்கும் மேற்பட்ட ஆராய்ச்சி கட்டுரைகள் வெளியீடு. * எழுதிய சிறுகதைகள் பல நாளிதழ்களில் வெளிவந்துள்ளன. *முகநூலில் நாள்தோறும் நடைபெறும் கவிதைப் போட்டிகளில் பங்கேற்று வெற்றிபெற்று 500க்கும் மேற்பட்ட சான்றிதழ்கள் பெற்றுள்ளேன். *முகநூல் குழுமங்கள் வாயிலாக செந்தமிழ் கவிஞர் விருது, பாரதி விருது,பாரதிதாசன் விருது, கவி மின்னல் விருது, சிறந்த ஹைக்கூ கவிஞர் விருது முதலான பல விருதுகளைப் பெற்றுள்ளேன்.
*உயர்ந்த சிந்தனைகளைப் படைப்பிலக்கியத்தின் வழி மக்களின் மனதில் விதைக்க வேண்டும் என்பதே என் படைப்பிலக்கிய நோக்கம்.  

ஒவியம்:      அ.செந்தில்குமார்

நாக்கில் சனி என்பதை கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள்.. அதை நான் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். மனைவி ரஞ்சியோடு உறவினர் திருமணத்திற்கு சென்றேன்.. ரஞ்சி செல்ல பெயர்.. மனோரஞ்சிதம்..முழு பெயர்.. திருமணத்திற்கு போனோமா.. மொய் கொடுத்தோமா.. விருந்து சாப்பிட்டோமா எனத் திரும்பி வந்திருக்க வேண்டும்.

  என் அத்தை மகள் அழகுவை பார்த்ததும் நாலு வார்த்தை உபசாரத்திற்காக பேசினேன். அங்குதான் வினையே ஆரம்பித்தது..

“ஏன் அழகு அப்ப பார்த்த மாதிரியே இருக்கியே.. உனக்கு வளர்ந்த பசங்க ரெண்டு பேரு இருக்காங்கன்னு சொன்னா யாரும் நம்பமாட்டாங்க..”

“அட போங்க மாமா.. கிண்டல் பண்ணாதீங்க..நீங்க மட்டும் என்ன ..அப்படியேதான் இருக்கீங்க.. ஹீரோவாட்டும் …ப்ளஸ்டூ படிக்கற மக இருக்கான்னு  சொன்னா நம்புவாங்களா..என்ன உங்களுக்கும் சேர்த்து ரஞ்சிதம் சாப்பிடறாப் போல.. முன்ன பார்த்ததுக்கு டபுளாயிட்டா.. இத்தோட நிறுத்திக்க ரஞ்சிதம்..இப்பவே மாமாக்கு அக்கா மாதிரி இருக்க..இன்னும் ஊதினா மாமா வேற ஒண்ணை பார்க்க வேண்டியதுதான்.. சரி..அத்தான் தேடுவாரு..நான் வரேன் மாமா..”

அவள் சென்றபிறகு அந்த விஷயத்தை நான் மறந்து விட்டேன். ரஞ்சி அதற்கு பிறகு எதுவும் பேசவில்லை. லொடலொடவென ஏதாவது பேசும் ரஞ்சி அமைதியாகவே இருந்தாள்.

அன்று இரவு மணி பன்னிரெண்டு இருக்கும். ஆழ்ந்த நித்திரையில் நயன்தாராவோடு டூயட் ஆடிக் கொண்டிருந்த என்னை பிடித்து உலுக்கி எழுப்பினாள்.

நகைச்சுவை சிறுகதைப் போட்டியில் ஆறுதல் பரிசுபெறும் கதை- 1

“ஏன் ஜெய்.. நான் அழகா இல்லையா..ரொம்ப குண்டாயிட்டேன் இல்ல.. காதலிக்கும் போது எப்படி ஸ்லிம்மா இருந்தேன்..நீங்க கூட பிப்டி கேஜ் தாஜ்மஹால்னு சொல்வீங்களே.. இப்ப அசிங்கமா பெருத்துப் போயிட்டேன்ல..இந்த குடும்பத்துக்காக உழைச்சு களைச்சு இப்படி ஆயிட்டேன் ஜெய்…அதுக்காக என்னை வெறுத்திட மாட்டீங்களே.. நான் வேணா ஜிம்முல சேர்ந்து எடைய குறைக்கவா.. நாளைக்கே விசாரிச்சு என்னை சேர்த்து விடுங்க.. இன்னும் மூணு மாசத்துல உங்க பெரியப்பா பையன் கல்யாணம் வருதுல்ல..அதுல சிக்குனு போயி எல்லோரையும் அசத்தணும்..முக்கியமா அந்த அழகு முகத்துல கரியைப் பூசணுங்க..” ரஞ்சி உணர்ச்சிவசப்பட்டு சொல்லிக்கொண்டே போக கொட்டாவியோடு மிரள மிரள முழித்தேன் நான். ஜெய்கணேஷ் என் முழு பெயர்.. ரஞ்சி செல்லமாய் ஜெய் என அழைப்பாள்.

மறுநாள் காலையில் எழுந்ததும் ரஞ்சி என்னை விடவில்லை. இன்னிக்கே ஜிம்மில் சேருங்க என அடம் பிடித்தாள்.

“கொஞ்சம் பொறுமையாரு ரஞ்சி ..நாலுபேருகிட்ட விசாரிக்க வேண்டாமா..தவிரவும் உன் உடல்நிலைய கவனிச்சுதான் எந்தமாதிரி பயிற்சி கொடுக்கறதுன்னு பார்க்கணும்.. இந்த வயசுல எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம்னு சட்டுனு எதுலயும் இறங்கிட முடியாது..”

“போங்க ஜெய் ..உங்க அத்தை பொண்ணு சொன்னது சரிதான்.. இவ இப்படியே இருந்தாதான் நல்லது..புதுசா ஒண்ணை செட்டப் பண்ணலாம்னு பார்க்கறீங்க..”

“வாயை மூடு ரஞ்சி ..நாற்பது வயசுல செட்டப்பா…வயசு பொண்ணை வச்சிகிட்டு பேசற பேச்சா இது..”

நகைச்சுவை சிறுகதைப் போட்டியில் ஆறுதல் பரிசுபெறும் கதை- 1

“அவ அப்பவே கிளம்பி டியூசனுக்கு போயாச்சு.. இந்த கதையெல்லாம் என்கிட்ட வேண்டாம்.. இன்னிக்கு வரும்போது எடை பார்க்கற மிஷின் வாங்கிட்டு வாங்க.. அப்பதான் அப்பப்போ இம்ரூமெண்ட் இருக்கான்னு செக் பண்ணிக்க முடியும்..பக்கத்துல இருக்கற ஜிம்ல விசாரிச்சுட்டு விவரத்தோட வாங்க.. ” சகதர்மிணி உத்தரவு போட தலையை ஆட்டி புறப்பட்டேன் நான்.

மறுநாள் காலை ஏழு மணி..தூக்கக் கலக்கத்தோடு எழுந்த நான் மிகவும் டைட்டான சுடிதாரை சிரமப்பட்டு அணிந்திருந்த ரஞ்சியைப் பார்த்ததும் பொங்கிய சிரிப்பை சிரமப்பட்டு அடக்கிகொண்டேன்.

“என்ன ரஞ்சி இது கோலம்..”

“இதுதாங்க எக்சர்சைஸ் பண்ண ஈசியா இருக்கும்..மகி வளர்ப்புல கவனம் செலுத்துனதுல லைட்டா  வைட் போட்டுட்டேன்ல… அதான் டைட்டா இருக்கு.. ஒரே வாரத்துல எப்படி இளைக்கறேன் பாருங்க..உங்ககிட்ட பேச  நேரமில்ல..எனக்கு ஜிம்முக்கு டைம் ஆச்சு ..மகிக்கு தோசை ஊத்தி கொடுங்க.. மிக்சியில தேங்காய் சட்னி அரைச்சுடுங்க. அப்படியே குக்கர்ல சாதம் வெச்சுடுங்க..நான் வந்து குழம்பு வைக்கறேன்.. அப்படியே மறக்காம ஆப்பிள் ஜூஸ் போட்டு வைங்க..வந்தவுடனே குடிக்கணும்..” சரமாரியாய் உத்தரவிட்டுவிட்டு சென்று விட்டாள்.

“என்னப்பா இது.. நீங்க ஏதாவது சொன்னீங்களா.. ஏன் அம்மா இப்படி திடீர்னு காமெடி பண்றாங்க ..” சிரித்தபடி கேட்டாள் மகள் மகிஷா.

“விடு மகி..ரெண்டுநாள்தான்..உங்க அம்மாவால இதையெல்லாம் பண்ணமுடியாது.. பட்டாதான் புத்தி வரும்..நீ ஸ்கூலுக்கு கிளம்பு.. நான் ஆபிசுக்கு பர்மிஷன் போட்டுட்டு ஆகற வேலையை பார்க்கறேன்..”

ஜிம்மிலிருந்து உடலெங்கும் வியர்த்து விறுவிறுக்க களைத்துபோய் வந்த ரஞ்சியை பார்த்தபோது  பரிதாபமாகத்தான் இருந்தது.

“இப்பவே ரெண்டு கிலோ இளைச்ச மாதிரியில்ல..”

ஆமாம்..ஆமாம்..  என்று தலையாட்டி வைத்தேன் நான்.

ஒரு வாரம்தான்.. ஜிம் அலுத்துவிட்டது ரஞ்சிக்கு…என்னங்க முக்கி முக்கி எக்சர்சைஸ் பண்றேன்… வைட்டே குறையலை.. வேஸ்ட்….சூப்பரான வழி ஒண்ணு கிடைச்சிருக்கு..நேத்துதான் என் ப்ரெண்டு ஒருத்தி சஜ்ஜஸ்ட் பண்ணா.. பேலியோ டயட்டாமே..அதுல நல்ல எபக்டு தெரியுதாம்..யூடியூப் எல்லாம் பார்த்துட்டேன்…இப்பவே கடைக்கு போயி சிக்கனும் மட்டனும் வாங்கிட்டு வாங்க.. இனிமே சோறே கிடையாது… சிக்கன் மட்டன்தான் ஆகாரம்..அப்படியே பாதாம் பிஸ்தாவும் வாங்கிக்கங்க அதையும் சாப்பிடணுமாம்.. சீக்கிரம் போங்க ..அடிக்காத குறையாய் விரட்டினாள். பர்சை தொட்டுப் பார்த்தபடி விதியை நொந்தபடி கடைக்கு கிளம்பினேன் நான். கடைசியில் ஜிம்முக்கு கட்டின ஆறாயிரம் அவுட்…

நகைச்சுவை சிறுகதைப் போட்டியில் ஆறுதல் பரிசுபெறும் கதை- 1

தொடர்ந்து வந்த ஒரு மாதம் நானும் மகியும் சாம்பாரும் சுட்ட அப்பளமும் வைத்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்க வேளாவேளைக்கு தட்டு நிறைய சிக்கன் முட்டை ஆட்டு இறைச்சி.. என முழு அசைவ பிராணியாக மாறிக் கொண்டிருந்தாள் ரஞ்சி. ஆடுகள் கோழிகளின் எண்ணிக்கை குறைந்ததுதான் மிச்சம்.. பத்தாக்குறைக்கு தினமும் வைட்மிசினில் ஏறி எடையை என்னை எட்டிப் பார்க்கச்சொல்லி தொந்தரவு வேறு. மில்லிகிராம் அளவில் கூட எடை குறைந்தபாடில்லை.

வீட்டிலேயே உடற்பயிற்சி செய்கிறேன் என்ற பெயரில் நாலைந்து உடற்பயிற்சி இயந்திரங்களும் அமேசானிலிருந்து இறக்குமதி ஆயிற்று..இது பத்தாது என்று விடிகாலை எழுப்பி என்னையும் நடைபயிற்சி செய்ய அழைத்தாள்.

ஒரு மாதமாயிற்று பேலியோ டயட்டும் ரஞ்சிக்கு வெறுத்துப் போயிற்று..

‘இனிமே வெறும் பழம் மட்டும் தாங்க.. ‘ அதுவும் ஒரு வாரத்துக்குதான்.. மறுவாரம் காய்கறி டயட்டுக்கு மாறினாள். மாற்றி மாற்றி என்னை அலைக்கழித்ததில் பாதி இளைத்துப் போயிருந்தேன் நான்.

நாளுக்கு நாள் ரஞ்சியின் முயற்சிகள் தீவிரமாகிக் கொண்டிருக்க இதிலிருந்து ரஞ்சியையும் எங்களையும்  மீட்பது எப்படி என யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன் நான்.இல்லாவிடில் என் பொருளாதாரம் படுபாதாளத்துக்கு போய்விடும் போலிருக்கிறது..

“அப்பா..அம்மா என்னோடு கலகலப்பா பேசறதில்ல..விதவிதமா சமைச்சு தர்றது இல்ல… எப்பவும் வைட் குறைக்கறது பத்தி பேசி போரடிக்கறாங்க.. எனக்கு பழைய அம்மா வேணும்பா..” மகியின் வார்த்தைகளில் ஏக்கம் தெரிந்தது.

ஒருநாள் அதிசயமாக எங்களோடு அமர்ந்து பழைய திரைப்படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் ரஞ்சி. சமயம் பார்த்து ஆரம்பித்தேன்.

“புசுபுசுன்னு குஷ்பு எவ்வளவு அழகு பாரேன்..என்ன வேணா சொல்லு ரஞ்சி…பூசினா மாதிரி இருந்தாதான் பொண்ணுங்க அழகு.. என்னோட ஆபிசுல கூட குஷ்பு மாதிரியே ஒரு பொண்ணு வேலைக்குச் சேர்ந்திருக்கு.. எல்லாப் பசங்களும் ஆன்னு வாயைப் பொளந்துட்டு பார்த்து ஜொள் விடறாங்க..அட சொல்லப்போனா கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி நீ ரொம்ப ஒல்லியா இருந்த இல்ல.. அதைவிட நம்ம மகி பொறந்தப்புறம் லேசா சதை போட்டப்புறம் கொள்ளை அழகாயிட்ட…இது தெரியாம நோஞ்சான் மாதிரி இருக்கறதுதான் அழகுன்னு நினைச்சுகிட்டு திரியுதுங்க.. இந்தக்காலப் பொண்ணுங்க..”

“ஆமாப்பா.. எனக்கும் அப்படிப்பட்ட ஹீரோயின்ஸ்தான் ரொம்ப பிடிக்கும்… என்னோட பேவரிட் ஹன்சிகாதான்..  ” என்னைப் பார்த்து கண்ணடித்தபடி ஒத்து ஊதினாள் மகள். ரஞ்சி கொஞ்சம் யோசிக்க ஆரம்பித்தாள்.

மறுநாள் நண்பனின் மகனுக்கு பிறந்தநாள் விழா. நானும் ரஞ்சியும் சென்றிருந்தோம். நண்பனின் மனைவி திலகா வாசலுக்கே வந்து வரவேற்றாள்.

மேகம் போர்த்திய நிலா!   மங்கிப்போனது ஒளி.   தளிர் சுரேஷ்  

“என்ன ரஞ்சிதா அக்கா..இப்படி இளைச்சுட்டீங்க.. கன்னமெல்லாம் ஒட்டிப்போயி பார்க்கவே நல்லாயில்ல..ஏதாவது

உடம்பு சரியில்லையா …”

அக்கறையாய் விசாரித்தாள்.

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லையே …” அவசரமாய் பதில் சொன்னாள் ரஞ்சி.

“சிஸ்டர் ஏன் இப்படி இளைச்சு போயிட்டீங்க..நீங்க முன்னாடி இருந்தமாதிரியே இருங்க.. மகாலட்சுமியாட்டும் எவ்வளவு அழகு தெரியுமா.. அதையே மெயின்டேன் பண்ணுங்க.. இவன் ஏதாவது சொன்னா கண்டுக்காதீங்க..” நண்பனும் ஒத்து ஓதினான். எல்லாம் அடியேன் ஏற்பாடுதான்..ஹிஹி..

வீட்டிற்கு வந்ததும் ரஞ்சி சொல்லிவிட்டாள்.

“என்னங்க இந்த மிசினெல்லாம் வந்த விலைக்கு வித்துடுங்க.. என் கண்லயே படக்கூடாது..இனிமே எந்த டயட்டும் கிடையாது.. நாளைக்கு உங்களுக்குப் பிடிச்ச ஆப்பமும் மகிக்கு பிடிச்ச வெஜ் ரோலும் பண்ணபோறேன்.. மதியம் பிரியாணி…நைட் டின்னர் வெளியில.. ரெண்டு மூணு மாசமா நாம ஹோட்டலுக்கே போறதில்லையே.. ” உத்தரவுகளை பிறப்பிக்க பொய்யாய் தலைவணங்கி ஏற்றுக் கொண்டிருந்தேன் நான்.

பேசிக்கொண்டே கால் தடுமாறிய ரஞ்சி என்மேல் விழ ஒருகணம் மூச்சுத் திணறியது எனக்கு.. என்ன கனம் கனக்கிறாள்..டயட் இருக்கிறேன் பேர்வழி என இன்னும் அதிகமாய் எடை போட்டிருக்கிறாள்.. இருக்கட்டும் போங்கள்..எண்பது கிலோ தாஜ்மஹால் என்மேல் விழுந்ததாய் எடுத்துக் கொள்கிறேன்..

நீச்சலும் கூச்சலும்

நீச்சலும் கூச்சலும்                 

       ’கடுகு’ அகஸ்தியன்.

 ஞாயிற்றுக்கிழமை. சிறிது சாவகாசமாகப் பொழுதைக் கழிக்கலாம் என்று நினைத்து, பேப்பரில் வந்திருந்த குறுக்கெழுத்துப் போட்டியில் இறங்கினேன்.  என் தலையெழுத்து வேறு மாதிரி இருந்திருக்க வேண்டும்.

வாயில் மணி அடித்தது. கதறியது என்று கூட சொல்லலாம். மனுநீதி சோழனின் மணியை, கன்றை இழந்த பசு அடித்தது போன்று இருந்தது. நான் சோழனும் இல்லை; எங்கள் பேட்டையில் மாடோ, கன்றோ எதுவும்  கிடையாது. என்னிடம் தேர் எதுவும் கிடையாது. இருந்தும் இந்த மணி ஓசை  ஒரு பழமொழியைத் தான்  லேசாக மாற்றி, நினைவுபடுத்தியது. ‘யானை வரும் பின்னே; மணி ஓசை வரும் முன்னே!’ என்பதை லேசாக மாற்றி, ‘மணி ஓசை வரும் முன்னே; தொல்லை வரும் பின்னே’ என்பது மாதிரி எனக்குத் தோன்றியது
மணியோசை கேட்டு சமையலறையிலிருந்து எதிரொலி மாதிரி என் அருமை மனைவி கமலா   ”காது கேட்கலயா? உங்களுக்கு இடி இடிச்சாக் கூட  காது கேட்காது. உங்களுக்கு இருக்கிறது காது இல்லை;   ‘கேட்-காது’ தான் இருக்கு” என்று சொல்லி, தன்னுடைய சொல் நயத்தைத் தானே ரசித்தபடி, தன் முதுகில் தானே ஒரு ஷொட்டு கொடுத்தபடியே வந்து  வாயிற் கதவைத் திறந்தாள் கமலா.

“வாடா.. .. வாம்மா.. வாடா குழந்தை”  என்று  அன்பு, கரிசனம், பாசம், பரிவு, வாத்ஸல்யம், கனிவு… இன்னும் எனக்குத் தெரியாத பல பாவங்களுடன் கமலாவரவேற்றாள். பூர்ண கும்பம், வாழை மரம், நாதஸ்வர இசை, வேத கோஷம் தான் இல்லை! ஆமாம், திடீரென்று தொச்சுவும் அவனுடைய  அருமை மனைவி அங்கச்சியும்,  அவர்களுடைடைய நண்டு ஒன்றுடன் வருவார்கள் என்று அவள் எதிர்பார்க்க வில்லை.
 “ சும்மா  காலார நடந்து வந்தோம்..அத்திம்பேரைப் பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சே என்று வந்தோம்”  என்று தொச்சு சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது, அங்கச்சி  குறுக்கிட்டு,  “அது மட்டும் இல்லை, அக்கா. எங்க  அபார்ட்மென்ட்   காலனியில் நீச்சல் குளம் கட்டி இருக்காங்க. சூப்பரா இருக்கு. பசங்க அதகளம் பண்ணறங்க. காலனியில் இருக்கிற நண்டும் சுண்டும்…..”  என்று சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும்போது, நான் இடைமறித்து  “அப்படியா? நம்ப நண்டுதான் லீடரா?” என்று கேட்டேன் 
 “பிரச்சினையே அதுதான், அத்திம்பேர். எதுக்கு இந்தப் பொடியன் வந்திருக்கான் தெரியுமா? அவனுக்கு நீச்சல் தெரியாது. தொளைச்சு எடுக்கிறான், ‘நீச்சல் கத்து கொடு’ என்று. அவனை  ‘நண்டு’ என்று நீங்க சொன்ன வேளை, அவனை நிஜமாகவே நண்டாக நீங்க ஆக்கி வைக்கணும்” என்றாள் அங்கச்சி.
   “அங்கச்சி..   ‘கெக்கே பிக்கே’ என்று ஏதாவது சொல்லிண்டே இருக்காதே. நான் விளக்கமா சொல்றேன், அத்திம்பேர்” என்றான்  தொச்சு.
ஏதோ நாடக வசனத்தை எழுதி, மனப்பாடம் செய்து ஒப்பிப்பது போல தொச்சு, அங்கச்சி வசனங்கள் இருந்தன.

“உள்ளே வாடா, தொச்சு…வந்தவனை “வா” என்று சொல்லாமல், ஏதேதோ பேசிக் கொண்டே இருக்கிற வழக்கத்தை எப்பதான் விடுவீங்களோ!” என்றாள் கமலா. 
  “கமலா, முதலில் காபி கொண்டு வந்து கொடு” என்றேன். 
பொங்குகிற பாலில் சிறிது தண்ணீர் தெளித்தது போல்,  கமலாவின் கடுகடுப்பு ‘புஸ்’ என்று அடங்கிப்போயிற்று.  அது மட்டுமல்ல, உற்சாகம் ஊற்றாகப்  பெருக்கெடுத்தது.
 நான் சொல்லி முடிப்பதற்குள், எள் என்பதற்குள் எண்ணெயாக இருக்கும் என் மாமியார்  காப்பியுடன் வந்து விட்டாள்- வழக்கத்தை விட 50% அதிக பாசத்துடன்! 
 “தொச்சு! வாடா, அங்கச்சி வாம்மா. பப்ளி வாடா” என்று சொல்லியபடியே, மேஜையில் காப்பியை வைத்தாள்.
(பப்ளி? தொச்சுவின் பையனின் உண்மையான பெயர் என்ன என்று எனக்குத் தெரியாது. ஒவ்வொரு சமயம் ஒவ்வொரு பெயரில் அழைப்பார்கள். சில சமயம்  அது திட்டு மாதிரி கூட இருக்கும்;  உதாரணமாக, புளிமூட்டை, ரோடு ரோலர், பீம சேனா, ஃபுட்பால் தடியா, கரடிக் குட்டி, வெல்லக்கட்டி, பலூன் கண்ணா என்று பல பலப் பெயர்கள்.)
“தொச்சு.. நீ குழந்தையை ‘ பப்ளி’ன்னு கூப்பிடறயே, அது என்ன பப்ளி?” என்று கேட்டால், இந்த பெயர்களுக்கெல்லாம்  அர்த்தம், விளக்கம் எதுவும் கிடையாது. அத்திம்பேர்! என் பெயரை  ‘தொச்சு’ என்று வைச்ச மாதிரி, இதுவும் ஒரு பேர்… இந்த பப்ளி என்ற பெயர்  ‘பப்ளிமாஸ்’ என்ற பெயரின் சுருக்கம். அவ்வளவுதான்” என்பான்!)
காப்பியை நோக்கி பொடிநடையாக சென்றபடி “அத்திம்பேர்..  நாங்க இன்னிக்கு வந்ததே இந்த பப்ளிக்காகத்தான்…. எங்க காலனியிலே இப்போ சூப்பரா நீச்சல்குளம் கட்டி இருக்காங்க; போன வாரம் திறந்து வெச்சாட்டங்க. பசங்க பாடு கும்மாளம் தான். பாவம், பப்ளி  வெறுமனே வேடிக்கை பார்த்துண்டு  இருக்கான்” என்று தொச்சு சொன்னான்.
  அங்கச்சி,  “அவன்   நீச்சல் கற்றுக் கொள்ளத் துடியா துடிக்கிறான்” என்று சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும்போதே நான் “தொச்சு,   நீ சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டியது தானே? என்று கேட் டேன்,

காபியை ஒரு முழுங்கு குடித்துவிட்டு, தொச்சு “அம்மா, எப்படிம்மா இப்படி பிரமாதமா காபி போடறே? அங்கச்சியும் போடறாளே!.. போகட் டும், என்ன சொன்னீங்க, அத்திபேர்? நீச்சல் நீயே சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டியது தானே என்று தானே சொன்னீங்க…. ஐயோ, எனக்கு ஆயிரம் வித்தை  தெரிஞ்சிருந்தாலும் (!) இந்த பாழாப் போன நீச்சல் தெரியாது. அதனால வந்து….” என்று லேசாகத் தயங்கியபடி அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது, அங்கச்சி “என்ன மென்னு முழுங்கறீங்க? நீங்க பணமா கடன் கேட்கிறீங்க?… நானே அத்திம்பேரைக் கேட்கிறேன். அத்திம்பேர் மாதிரி ஒருத்தர் கிடைச்சது நம்ப பாக்கியம். அத்திம்பேர், நீங்க நாலு நாள் வந்து, இந்தக் குழந்தைக்கு நீச்சல் கற்றுக் கொடுக்கணும்…பப்ளி அசகாய சூரன்.  இரண்டே நாளில் கற்றுக்கொண்டு விடுவான்” என்றாள். 
    “இரண்டு நாளில் கற்றுக்கொண்டு விடுவான் என்றால், நான் எதுக்கு நாலு நாள் வரணும்? அடுத்த இரண்டு நாள், ஒலிம்பிக் வீரனைப்போல நீச்சல் அடிக்கக் கத்துக்கப் போறானா?” என்று கேட்டேன்.  நான் எதிர்பார்த்தபடி அங்கச்சி, “இதுதான் அத்திம்பேர் என்கிறது… ஒரு அல்ப நீச்சல் விஷயத்திலும் ஜோக் அடிக்கிறார்”  என்றாள். (எல்லாம், ஐஸ்!) 
“நீச்சலும் சரி, ஜோக்கும் சரி… இரண்டும் ஒன்றுதான். இரண்டும் அடிக்கிற விஷயங்கள்தான்” என்றேன்
 இதற்குள் பொறுமை இழந்த என் மாமியார் “ஏண்டி கமலா, நீங்க பேசி க்கொண்டே இருப்பதை பார்த்தால், பப்ளி  நீச்சல் கத்துக்கப் போறானோ இல்லையோ, நன்னா ஜோக் அடிக்கக் கத்துண்டு விடுவான்” என்றாள்.
“அதுவும் இரண்டு நாளிலேயா?” என்று ஆகாயத்தைப் பார்த்து கேட்டேன். எதிர் விமர்சனம் எதுவும் வரவில்லை.   (எல்லாம் அனுபவத்தில் அடிபட்டு கற்றுக் கொண்ட பாடம்)
இன்னும் காலம் தாழ்த்தினால்  “இருந்து சாப்பிட்டு விட்டு போயேண்டா” என்று புத்திர பாசம் பொங்க, என் மாமியார் சொல்லக்கூடும். அதனால் நான் “சரி..சரி..  நாளைக்கு நான் வரேன், நீச்சல் பாடத்திற்குப் பூஜை போடலாம்.. ஏய், பப்ளிகுட்டி, நீ சரியா கத்துக்கலே, உனக்கும் சரியான பூஜை கிடைக்கும்” என்று சொல்லிச் சிரித்தேன். எல்லாரும் (என் மாமியார் உட்பட) சிரித்தார்கள்.


                       ***                         ******
 மறுநாள் காலை 5 மணிக்கு என்னை எழுப்பினாள் கமலா. 
“மணி ஆகலை? சீக்கிரம் எழுந்திருங்கோ. குழந்தை வந்து காத்துண்டு  இருப்பான்” என்றாள்
“எட்டு மணிக்குத் தானே நீச்சல் கற்றுக் கொடுக்க வரேன்னு சொல்லி இருந்தேன்” என்று நான் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது, கமலா  “அது எனக்குத் தெரியாதா? நீங்க எழுந்திருக்கணும், பேப்பரை எழுத்து எழுத்தாப்  படிக்கணும். அப்புறம் உங்க ஃப்ரண்ட் ராஜப்பா கிட்ட நியூஸ் மொத்த த்தையும் அலசணும். அதுவும்,  கோஸ்டரீகா பூகம்பம், நிகரகுவாவில் பஞ்சம், அங்கே வெள்ளம், இங்கே சுனாமி என்றெல்லாம் பேச வேண்டாமா?  அந்த நாடு எல்லாம் எங்கே இருக்கிறது என்று கூட தெரியாமல் அரட்டை அடிச்சாகணும், இல்லையா.  அப்புறம்,  நல்ல காலம். கிராமத்திற்கு போய் இருக்கிறாள் உங்கம்மா.   இல்லவிட்டால் பேரன், பேத்தி எல்லாரையும் பத்தி பேசணும்.  அதுக்குள்ள மணி எட்டு ஆயிடும்;  இல்லை எட்டுமணி நேரம்கூட ஆயிடும்… சரி, சரி, எழுந்து ரெடி ஆயிடுங்க” என்று அதட்டினாள். 

தீயணைக்கும் வீரர்கள் கூட இத்தனை பரபரப்பாக, அவசரமாக வேலையில் இறங்க மாட்டார்கள்.  நீச்சல் குளத்திற்குத் தீப்பிடித்து விட்டது மாதிரி அவசரம் அவசரமாக காலனிக்குப்   போகத் தயாரானேன். 
கமலா கொடுத்த மூட்டையை, இருமுடி கட்டிக் கொண்டு போவது போல், எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினேன் .  மூட்டையில் என்ன என்று கேட்காதீர்கள். இட்லி,  சட்னி, சாம்பார் என்று   தம்பி குடும்பத்திற்குக் கொடுத்து அனுப்பி இருந்தாள் கமலா. ராமருக்குக் கூட தம்பி லட்சுமணன் மேல் இத்தனை பாசம் இருந்திருக்குமோ என்பது சந்தேகம்.  
                  *                                     *
 தொச்சுவின் காலனிக்கு போய் சேரும் போது மணி எட்டாகி இருந்தது. தூரத்தில் ஒரே கூச்சலும் கும்மாளமுமாக இருந்தது.  நீச்சலும் கூச்சலும் உடன் பிறப்பு என்பது இன்று வரை எனக்கு தெரியாது. 
“எங்கே இருக்கிறது  நீச்சல் குளம்?” என்று யாரையும் கேட்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை.  கூச்சல் வந்த திக்கை நோக்கிப் போனேன். அதை நெருங்குவதற்குள் அங்கச்சி மற்றும் சில கொசுறுகள் என்னை நோக்கி ஓடி வந்தன. இரண்டு கைகளையும் விரித்தபடி தொச்சு ஓடி வந்தான். அவன் என்னை பார்த்தபடி வரவில்லை என்பது இரண்டு  நிமிஷத்தில் தெரிந்துவிட்டது.
  “என்ன,  அத்திம்பேர்!  பெரிய மூட்டையைக் கொண்டு வந்திருக்கீங்க? ’எதுவும்  அனுப்பாதே’ என்று அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டு தான் வந்தேன். இவ்வளவு அனுப்பி இருக்கிறாள். இந்த அம்மா எப்பவும் நான் சொல்றதை கேட்கவே மாட்டாள்” என்றான்.
  “நீ சொல்றதை அம்மா அப்படி கேட்காமல் இருக்கிறதாலதானே, நீயும் சொல்லிண்டே  இருக்கே. ஒண்ணும் இல்லை… இட்லி, சாம்பார், சட்னி கொடுத்து அனுப்பி இருக்கிறாள். நீச்சல் கிளாஸ் ஆரம்பிக்கலாமா? எங்கே பப்ளிமாஸ்?” என்றேன்.
பப்ளி வந்தான். “சரி, சரி வாடா. ஆரம்பிக்கலாம்” என்றேன்
“எனக்கு ரொம்பப் பசிக்குது” என்று இழுத்தான்.
உடனே அங்கச்சி “இட்லியை பார்த்துட்டானோ இல்லையோ, பசி வந்துட்டது என்றாள்
“சாப்பிட்டுவிட்டு  நீச்சலடிக்கிறது உடம்புக்கு நல்லதில்லை, வாடா கண்ணா ! இன்னைக்கு நீச்சல் கிளாஸ் முடிந்ததும், பாவ்-பாஜி வாங்கித் தரேன்” என்றேன்.
“பாவ்-பாஜியா! ஆவ்!” என்று பெரிதாக ஏப்பம் விட்டான் பப்ளி.
மளமளவென்று நீச்சல் உடையுடன் பப்ளி வந்தான். நான் முதலில் தண்ணீரில் இறங்கினேன். 
 மேலே, நிறைய பேர் தங்கள் பேரன்கள் நீச்சலடிப் பதை, ஒலிம்பிக் நீச்சல் பயிற்சியாளர்கள் போல், “இப்படி அடி, அப்படி அடி ” என்று கத்திக்கொண்டு இருந்தார்கள். எந்த பாட் டி, எந்த பேரனுக்கு ஆடியோ பாடம்  நடத்துகிறார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. இதுதான் தர்மக்கூச்சல்  என்பதுவோ, அதுவும் எனக்குத் தெரியவில்லை
    *                                *
தண்ணீரில் இறங்கினேன். “பப்ளி! வாடா குழந்தை” என்று அவனைக் கூப்பிட்டேன். அவன் “எனக்குப் பயமாயிருக்கு. தண்ணிக்குள்ள மூழ்கிப் போயிடுவேன்; ரொம்ப ஆழத்துக்கு போய்ட்டா என்ன செய்யறது? எனக்குப் பயமா இருக்குது” என்று கத்த ஆரம்பித்தான்.
 “அழாதேடா.. எவ்வளவு பெரிய பையனாயிட்டே..   எல்லாரும் சிரிக்கிறாங்க…. அதோ பாரு, மாடி வீட்டு வரது குட்டி, டால்பின் மாதிரி   நீச்சல் அடிக்கிறான்” என்றான் தொச்சு
  “அவன் வரதுக் குட்டி இல்ல; அவனோட பாட்டி அவனை ‘வாத்துக்குட்டி’ன்னுதான்   கூப்பிடுறா.. அதனால் அவனுக்கு நல்ல நீச்சல் வருது” என்று தன் கண்டுபிடிப்பை, லேசாக அழுதபடி சொன்னான், பப்ளிமாஸ்.
 “ஏ, பப்ளிமாஸ்!  படிக்கட்டு வழியாக இறங்கு.. ஆழமே  மூணு, நாலு அடி தான். இப்போ வரப் போறியா, இல்லையா?” என்று நான் சற்று கடுமையாக சொன்னதும்  “உன்னைக் குண்டு கட்டாகத் தூக்கிப் போட்டு விடுவேன்” என்று சொல்லியபடியே தொச்சு அவனை நெருங்கினான். 
அந்த சமயத்தில், கிட்டத்தட்ட இரண்டு செகண்டுகளில் நடந்ததை விவரிக்கப் பத்து நிமிஷமாவது ஆகும் .
 ஜல்லிக்கட்டு காளையை பிடிக்க முனையும் வீரனைப் போல் தொச்சு அவன்  மேல் பாய, பப்ளிமாஸ் சடாரென்று ஓடி — இல்லையில்லை, கண்,மண் தெரியாமல்  நீச்சல் குளத்தின் ஓரமாக ஓட முற்பட்டான். அப்போது எதிரே வந்த ஒரு கேட்டரிங் பையன் மேல் மோதினான். அந்த கேட்டரிங் பையன் கையில் பெரிய தட்டையும், அதில் சுமார் 10 டம்ளர் மாம்பழ ஜூஸ் வைத்திருந்ததையும் அவன் கவனிக்கவில்லை.  அந்த கேட்டரிங் பையனும் கவனிக்கவில்லை.    நீச்சல் குளத்தின் அருகில் நாற்காலியில் உட்கார்ந்து இருந்தவர்களும் இதை கவனிக்கவில்லை.  “எடுத்தது கண்டனர் இற்றது கேட்டனர்” என்று கம்பன் சொன்னதை சற்று மாற்றி   “மோதியதைப் பார்த்தனர்; அடுத்து, ’ஐயோ’ என்ற பப்ளியின் அலறலைக் கேட்டனர் 
பப்ளி மட்டும் தண்ணீரில் விழவில்லை; கேட்டரிங் பையனும் விழுந்தான். அவன் கெட்டியாகப் பிடித்திருந்த  தட்டும், கண்ணாடி டம்ளர்களும்  தண்ணீரில் விழுந்து விட்டன. எல்லாம் இரண்டு செகண்ட்தான்.  அடுத்த ஷாட், பப்ளி  அலறி அழுவது கேட்டது.
(காலனியை கட்டிய கம்பெனி, தெரிந்தோ தெரியாமலோ சரியான அளவு சிமெண்ட் போட்டு கட்டி இருந்ததால், பப்ளி அலறலுக்கு கட்டடம் ஈடு கொடுத்து, விக்கல் வந்தது போல் லேசாக  ஆடி நின்றது!)
  “என்ன ஆச்சு?,  என்ன ஆச்சு?” என்று எல்லோரும், பதில் கிடைக்காது என்று தெரிந்திருந்தும் ஒருவரை ஒருவர்   கேட்டனர்.
 தண்ணீரில் நின்றுகொண்டிருந்த நான் இந்த நேரடி ஒளிபரப்பைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
 எனக்குச் சற்று தள்ளி நின்று கொண்டிருந்த பப்ளி  ‘கால், கால்’ என்று கத்தினான்.  ‘காள், காள்’ என்று கத்துவது வழக்கம்; இது என்ன புதிதாக இருக்கிறதே என்று யோசித்தேன். 
 அடுத்த கணம், ஐயன் பெருமாள் கோனார் நோட்ஸ், பரிமேலழகர் உரை எதுவும் இல்லாமல் எனக்குப் புரிந்துவிட்டது.  “ஐயோ, காலில் கண்ணாடி குத்தி விட்டது” என்று எஃப்.எம். ஒலிபரப்பு மாதிரி கத்தினான். அதற்குள் அவனைச் சுற்றி தண்ணீரில் சிவப்பு கோலம் போட்டது மாதிரி ஏதோ மிதந்து கொண்டிருந்தது. உற்றுப் பார்த்தேன். ரத்தம்! பப்ளியின் காலிலிருந்து ரத்தம் வந்து, நீச்சல்  குளத்தைச் சிவப்பாக்கிக் கொண்டிருந்தது.
  அப்போது   யாரோ உரக்க விசில் அடித்தார்கள். “எல்லாரும் தண்ணீரை விட்டு வெளியே வாங்கோ, உடனே வாங்கோ” என்ற அறிவிப்பும் வந்தது. எனக்குப் புரிந்துவிட்டது.  பப்ளி மோதியதால் விழுந்த கண்ணாடி டம்ளர்கள், தண்ணீரில் விழுந்து உடைந்துவிட்டன. போதாக்குறைக்கு, பப்ளி அவற்றின் மீது குதித்தும் விட்டான். கண்ணாடித் துண்டுகள் அவன் பாதத்தைப் பதம் பார்த்துவிட்டன! எல்லோரும் பரபரப்பாக நீச்சல் குளத்தில் இருந்து மேலேறி வந்தனர். பின்னணி இசையாக, “ஐயோ காப்பாத்துங்க; இல்லைன்னா 108’க்கு போன் பண்ணுங்க; தெய்வமே! என் பிள்ளையைக் காப்பாத்து’ என்றும், இன்னும் பல வசனங்களையும் அழுது கொண்டே அங்கச்சி  பேசியது அங்கு யாருக்கும் புரியாவிட்டாலும்,  அனுதாபத்தைச் சம்பாதித்துக் கொடுத்தது.
 * * * எல்லாரும் ஒரு வழியாக தண்ணீரிலிருந்து வெளியேறி கொண்டிருக்க, வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் பக்கம், காரசாரமாக வாக்குவாதம் நடந்து கொண்டிருந்தது.  தனி ஒருவருடன் நாலைந்து பேர் கைகலக்காத குறையாக  உரக்கப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.      
திடீரென்று எதிர்க்கட்சிக்காரரிடம் “இங்க பாருங்க, ராபர்ட். உங்களுக்கும் வேண்டாம்; எனக்கும் வேண்டாம். இதோ என்னோட அத்திம்பேர் வந்திருக்கிறார். அவரிடம் கேட்கலாம். அவர் சொல்றதுக்கு நானும் கட்டுப்படறேன்; நீங்களும் கட்டுப்பட வேண்டும்” என்றான் தொச்சு.
“அவர்  உன்னோட அத்திம்பேர் என்றால், உன்பக்கம் தான் பேசுவார்” என்றார் ராபர்ட் என்னும் ‘அவர்’.
  எப்போது என் பெயர் வந்துவிட்டதோ, இனி நாம் சும்மா இருக்கக்கூடாது என்று    எண்ணி “சார், ராபர்ட்.  என்ன விஷயம்?” என்று நான் கேட்டேன்.
“குட் மார்னிங், சார்” என்று சொல்லியபடியே ராபர்ட் என்னிடம் வந்து  “ நான் இந்த காலனி பில்டர். நீச்சல் குளத்தை அன்பளிப்பாக நான் கட்டிக் கொடுத்தேன்   இதை பாருங்க, யாரோ ஒரு பையனுக்குக் கண்ணாடி குத்தி ரத்தம் வந்துட்டது. எல்லா தண்ணீரும் ரத்தம் ஆகிவிட்டது.  நீச்சல் குளத்தைச் சுத்தம் பண்ண வேண்டும். தண்ணிய காலி பண்ணிவிட்டு, பினாயில் போட்டு அலம்பி, திரும்பவும்   தண்ணீரை நிரப்ப வேண்டும்.  இதை நான் பண்ணனும்னு இவர் சொல்றார். அது என்ன சார் நியாயம்? ” என்று கேட்டு ராபர்ட்  மூச்சு வாங்கினார்
“அவருடைய கேட்டரிங் பையன் கண்ணாடி  டம்பளர்களைத் தட்டில் எடுத்துக் கொண்டு ஓரமாகப்   போனதாலே தானே, தட்டு  நீச்சல் குளத்தில் விழுந்தது?  நல்ல காலம், பப்ளிமாஸ் காலில் குத்தி விடவே எல்லா குழந்தைகளும் தப்பித்தார்கள்.  இல்லாவிட்டால் எல்லா குழந்தைகளுக்கும் ரத்த காயம் ஏற்பட்டிருக்கும்” என்று எதிர்க்கட்சித் தலைவர் சொன்னார். (அந்தக் காலனியின் கமிட்டியின் தலைவர் அவர் என்று பின்னால் எனக்கு தெரிந்தது. )
ராபர்ட் என்னிடம் வந்து ”சார், நீங்க  இந்தக் காலனிகாரர் இல்லை என்று நினைக்கிறேன்” என்று ஆரம்பித்தவுடனே, தொச்சு அவரிடம் “ராபர்ட், இவர் பெரிய எழுத்தாளர். என் பிரதர்-இன் -லா” என்றான்.  
” ஓ! அப்படியா?   நீங்க   நிறைய சிந்திக்கற வேலை செய்யறவர். நீங்கள் என்ன சொன்னாலும் நான் சம்மதிக்கிறேன்” என்றார் ராபர்ட். (என் தலைமேல் ஐஸ்கட்டியை வைத்த மாதிரி இருந்தது)
ராபர்ட் உரத்தகுரலில் “ஜோசப், ஏய்..ஜோசப்! சாருக்கு சூடா டீ கொண்டு வா.  ஈர உடம்போடு இருக்கார்” என்று கத்தினார். ( சூடான ஐஸ்!)
அவரிடம் நான் “பிரதர், ஒரு விஷயம் எனக்குத் தெரியணும். இப்போது, இந்த நீச்சல்குளத்துத் தண்ணீரை  பம்ப் பண்ணி எடுத்து விட்டு, பினாயில் போட்டு கழுவி விட்டு, மறுபடியும் தண்ணீர் நிரப்ப என்ன செலவாகும்? ” என்று கேட்டேன். சமாதான பேச்சுவார்த்தைக்கு வருகிறார் என்று ராபர்ட் ஊகித்து இருக்க வேண்டும். உடனே என்னை பார்த்து “அங்கிள், நீங்க பெரிய ரைட்டர். நாலும் தெரிஞ்சவர். கிட்டத்தட்ட நாலாயிரம் ரூபாய் ஆகும். தண்ணி லாரி, தண்ணீர் பம்ப், அது இது என்று பணம் செலவு இழுத்துக் கொண்டு போய்விடும்” என்று மிகவும் பவ்யமாக சொன்னார் 
“பாருங்க, ராபர்ட். பாதி செலவை நான் ஏத்துக்கிறேன்” என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் ராபர்ட், “ நான்  பாதி செலவை  ஏத்துக்கிறேன், சார்” என்றார். சுற்றியிருந்தவர்கள்  ‘வெரிகுட் ராபர்ட், சபாஷ் ராபர்ட்’ என்று குரல் கொடுத்தார்கள்!  
தொச்சு “வெரிகுட் அத்திம்பேர்” என்று சொன்னான். மனதிற்குள்ளேயே ‘அப்பாடா’ என்று அவன் சொல்லி இருக்க வேண்டும்.  அங்கச்சி “வெரிகுட் அத்திம்பேர், வெரிகுட் அத்திம்பேர்” என்று சொன்னாள். (அங்கச்சிக்குத் தொச்சு சைகை காட்டியிருக்க வேண்டும்.).
ராபர்ட் உரத்த குரலில்   “டேய், ஜோசப். எல்லாருக்கும் சாக்லெட் கொண்டுவந்து கொடுடா ” என்று உற்சாகமாகச் சொன்னார்
                      *                                *
வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்தேன். வாசலிலேயே கமலாவும் என் மாமியாரும், சும்மா வந்து நிற்பது போல் பாவ்லா காட்டிக்கொண்டு இருந்தாலும்,  நீச்சல் குளத்தில் நடந்ததை விலாவாரியாக கேட்பதற்குக்  காத்திருப்பது தெரிந்தது. கடன்காரன் தொச்சு அங்கு நடந்ததை மசாலா போட்டுச் சொல்லி

” காற்று மாசு குறைந்து விட்டதா எப்படி அமைச்சரே . ?”    ” ஊரடங்கால் குதிரை படை யானை படை புழுதியை கிளப்ப வில்லை மன்னா ….” சீர்காழி.ஆர்.சீதாராமன்

இருப்பான் என்பது என் ஊகம்.
“பாவம், பப்ளிக்குக் கண்ணாடி குத்திவிட்டதாமே?  அவன் தான் தண்ணீரில் இறங்க பயந்தானே, அவனை எதுக்கு  “வாடா,  வாடா” என்று கூப்பிட்டீங்க ?” என்று  கமலா ஆரம்பித்தாள். 
“கமலா, தொச்சு எல்லா விவரங்களையும் சொல்லி விட்டானா? வெரிகுட். கண்மண் தெரியாமல் பப்ளி  ஓடினான்; மாம்பழ ஜூஸ் கொண்டு வந்த சர்வர் பையன் மேல மோதினான்… விடு.. . எல்லாம் ஒரு மாதிரி சமாதானமாகப் போய் விட்டது, காலனியைக் கட்டிய கான்ட்ராக்டரோடு!” என்றேன்.
  “அத்திம்பேர் அவசரப்பட்டு 2000 ரூபாய்க்கு தரேன்னு சொல்லி சொல்லிட்டார். மொத்த செலவு 4,000 ரூபாய் என்று அந்த ராபர்ட்  சொன்னது சரியான வடிகட்டின ஏமாற்று வேலை. மொத்தம் 2000 ரூபாய் கூட ஆகாது. அப்படின்னு தொச்சு சொன்னான்” என்றாள் கமலா.
அப்போது என் மாமியார்  “கமலா, நீ எதுக்குப் போய் பில்லு, பில்லு என்று எதையாவது  சொல்லிண்டு இருக்கே? தொச்சுவுக்கு நல்ல பெயர் வாங்கித் தரணும்னு அப்படி சொல்லி இருக்கார். இவருக்கு அவன் எவ்வளவோ செஞ்சிருக்கான். அதனால அவனுக்காக சொல்லி இருக்கார்…. ஒண்ணும் தப்பு இல்லை” என்றாள் என் மாமியார்.

 என் காதுகளையே என்னால் நம்ப முடியவில்லை.
 அதை விட வியப்புக்குரிய விஷயம் “அம்மா, நீ சரியா தான் சொன்னே. வாங்கோ, காப்பி ஒரு கப் கொடுக்கிறேன். பாவம் குறுக்கெழுத்துப்  போட்டி கூட போடாம ஓடினீங்க” என்றாள் கமலா.  
என் கால்கள் தரையில் இல்லை. மாமியாரும், அருமை பெண்ணும் சொன்ன வார்த்தைகள் அப்படியே என்னை அலேக்காக தூக்கிக்கொண்டு போயின. இப்படி அவர்களை மாற்றியதற்கு 2000 என்ன, இன்னும் மேலே கூட செலவு பண்ணலாம்!  
“ஆண்டவா!  அவ்வப்போது இப்படி நான் 2000 ரூபாய் செலவு செய்வதற்கு உபாயம் செய்” என்று வேண்டிக்கொண்டேன்! 

யாரு சுட்ட தோசை இது அப்பா சுட்ட தோசை

யாரு சுட்ட தோசை
இது அப்பா சுட்ட தோசை

——————————–புதுவண்டி ரவீந்திரன்.

ஒவியம் : அ.செந்தில் குமார்  



கைகளில் ஃபோனை வைத்துக்கொண்டு ஃபேஸ்புக்கை நோண்டியபடியிருந்த என்னைப்பார்த்து பெருமூச்சி விட்டபடி சொன்னாள், என் மனைவி கமலா.

” ‘லாக் டவுன்’ லீவ்ல நீங்கதாங்க லைஃபை என்ஞ்சாய் செய்யறீங்க”

” என்னடி இப்படி பொசுக்குன்னு சொல்லிட்டே.? எப்போ இந்த கொரோனா ‘யூ டர்ன்’ அடிச்சி திரும்பி போகும்.எப்போ கார்டு ரீடர்ல ‘பன்ச்’அடிச்சிட்டு கம்பனிக்குள்ள நான் வேலைக்கு போவேன்னு ஆவலா எதிர்பார்த்துக்கிட்டிருக்கிற என்னைப்பார்த்து இப்படி சொல்லிட்டியடி?!”

” நீங்க வேலைக்கு போறப்பவே, நான் காலையில ஏழு மணிக்குதான் எழுந்திருப்பேன்..இப்பெல்லாம் இன்னும் சீக்கிரமா எழுந்திருக்க வேண்டியதா இருக்கு. உங்களுக்கு மூனு வேளையும் வக்கனையா வடிச்சிப்போட!”

‘வக்கனையா’ என்பது தேவையற்ற ‘அட்ஜக்டிவாய்’ தோணிற்று எனக்கு.ஆனால் சொல்ல முடியுமா வாய் திறந்து? என் வாய்க்கு ‘லாக் டவுன்’ ஆகிவிடுமே அப்புறம்?

” ஏன் ? உன்னை யார் இப்படி ‘பிரும்ம முஹூர்த்த’ நேரத்திலியே எழுந்திருக்க சொன்னது? லேட்டா எழுந்து லேட்டஸ்டா செய்யவேண்டியதுதானே உன் வேலையை?”

” ம்கும்..இதுக்கேதான் காலை டிஃபன் சாப்ட மணி 9 ஆயிடுது. புள்ளைங்க எழுந்ததுமே சாப்பாடுன்னுதானே எழுந்திருக்குதுங்க? புள்ளைங்கள விடுங்க..நீங்க.. அதுங்களைவிட மோசமாதானே இருக்கீங்க? புள்ளைங்களையாவது ஒரு மிரட்டு மிரட்டினா அடங்கிடும்.உங்களை மிரட்டதான்முடியுமா? மிரட்டுனாதான் நீங்க அடங்கிப்போற ஆளா?

” ஏன்டி ஒரு வருஷத்து கஷ்டத்தை ஒரே நாள்ல இப்படி ‘பொல பொல’ன்னு கொட்டி தீர்க்கறியே?”

” சே!! சே !!ஒரு வருஷ மனக்கஷ்டம்னு யார் சொன்னது? அதை கொட்ட இன்னொரு ‘லாக் டவுன் ‘ லீவ் மாதிரி ‘லாங் லீவ்’ தேவைப்படும்.அவ்ளோ இருக்கு.இப்ப சொன்னது எல்லாம் இப்போதைய புலம்பல்தான்”

“சரிடி! உனக்கு இப்போ, நான் ஃபோனை நோண்டக்கூடாது அப்டித்தானே? கொஞ்சம் கஷ்டம்தான்.இருந்தாலும். தினமும் நான், என் விரல்ல மருதாணியை வச்சிக்கிறேன்.போதுமா?”

காலையில் எழுந்ததும் ‘கத்தி’ சண்டை போட்டுக்கொண்டிருப்பதாய் நினைத்து, மகன் சத்யாவும், மகள் மாலுவும் எங்களிருவரையும் உற்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

நான் அவர்களைப்பார்த்து சொன்னேன்.

“மாலும்மா..!! .அம்மா பாவம்தான் இல்ல?!!
நீயும் அண்ணனும் ஃபோனை வச்சிக்கிட்டு வீடியோ கேம் விளையாடறீங்க. நான் ‘ ஃபேஸ் புக்’ல மூழ்கிடறேன். ‘லாக் டவுன்’ , அம்மாவுக்கு ரெஸ்டே கொடுக்கலியே?!! அதனால…நான் ஒன்னு செய்யப்போறேன். அதுக்கு , நீங்க ரெண்டு பேரும் எனக்கு உதவி செய்யணும்.செய்யறீங்களா?”

” செய்யறோம்பா”

இருவரின் குரலும் ஒன்றாய் சேர்ந்தே வந்தது பதிலாய்.

சொல்லி விட்டு, அப்பா என்ன செய்யப்போறார் என்று சஸ்பென்ஸில் மூழ்கி இருந்தார்கள், பிள்ளைகள்.

” நாளைக்கு அம்மாவை உட்கார வச்சி, காலை, மதியம், ராத்திரினு மூனு வேளைக்கும்…நாம மூனு பேரும் சேர்ந்து சமைச்சி போட்டு அசத்தறோம்.சரியா?” சஸ்பென்ஸை உடனடியாய் போட்டு உடைத்தேன்.

” அப்பா….!! உங்களுக்கு தண்ணி சுட வைக்கிறதைத்தவிர கிச்சன்ல ஒன்னுமே தெரியாதேப்பா..எப்படி சமாளிப்பீங்க?

மகனின் கேள்வி நியாயமாகப்பட, என் பொண்டாட்டியும் என்னைப்பார்த்து சிரித்தாள்.

“யூ..யூ..யூ..டியூப்பாய நமஹ “என்றேன்.

இரவு முழுக்க எனக்கு தூக்கம் வரவில்லை.புரண்டு புரண்டு படுத்தேன்.’கிச்சன் கில்லாடிகள்’ என்கிற டிவி நிகழ்ச்சி எல்லாம் என் மனசுக்குள் வந்து வந்து கிண்டலடித்துவிட்டு போவது மாதிரி இருந்தது.
நான் முதன் முதலா சமையப்போறேன்.சாரி சமைக்கப்போறேன்.
அதை நினைத்து, நெஞ்சி படபடத்தது.

அதிகாலையில் எழுந்து வீடு வாசல் பெருக்கி..சே..!! என்ன கண்றாவி நினைப்பு இது? சமைக்கப்போறோம்னு நினைச்சதுக்கே..பெண்கள் செய்யற எல்லா வேலையும் ,தானாகவே நினைவுக்கு வர்தே?

மறுநாள்.

நான் படுக்கையிலிருந்து எழும்போது , காலை…எட்டு மணி ஆகி இருந்தது.நைட் முழுக்க தூங்காம , விடிய காலையில் கொஞ்சம் கண் அசந்துட்டிருக்கேன் போலிருக்கு. அதான் ‘லேட் வேக் அப்’

‘பெட்’டில் கமலாவைக்காணவில்லை.

“அச்சச்சோ.! .நான் இன்னிக்கு சமைக்கப்போறதால பயந்துபோயி, லெட்டர் கிட்டர் எழுதி வச்சிட்டு அம்மா வீட்டுக்கு போயிட்டாளோ?”

பயந்தபடி..தலையணையை தூக்கி பார்த்தேன்.நல்ல வேளை …லெட்டர், கடுதாசி என்று ஒன்றுகூட கண்களில் தென்படவில்லை.

கிச்சனிலிருந்து பாத்திரச்சத்தம் கேட்டது.
எந்த கதாபாத்திரமாய் இருக்கும் அது? மனைவி, மகள், மகன்?

“கமலா..!! .கமலா!”

என அழைத்தபடி கிச்சன் நோக்கி செல்ல,
அவள் , காலை தோசைக்கு சட்னி அரைக்க வெங்காயம் ‘கட்’ செய்ய தயாராகிக்கொண்டிருந்தாள்.

“நோ நோ..சொன்னது சொன்னதுதான்.நீ உட்கார்ந்து டிவி பார்,..ஃபேஸ் புக்கை நோண்டு, எத எதல்லாம் செய்து எஞ்சாய் செய்ய நினைக்கறியோ செய்.இன்னிக்கு சமையல் நாங்கதான்”

நான் சொன்னதும், அவளின் கண்களில் தண்ணீர். ‘செண்டிமெண்ட் ‘டால் அல்ல.நான் சொன்னதை கொஞ்சம் கூட கண்டுகொள்ளாமல் , அவள் வெங்காயத்தை நறுக்க ஆரம்பித்திருந்ததுதான் அந்த கண்ணீருக்கு காரணம்.

பிள்ளைங்களும் காலை தூக்கத்துக்கு ‘டாடா’ சொல்லிவிட்டு, என்னோடு வந்து சேர்ந்து கொண்டார்கள்.

“அம்மா…ப்ளீஸ்..! கோ அண்ட் டேக் ரெஸ்ட்.வி ஆர் கோயிங் டு குக் நவ்”

கொஞ்சம் கூட நம்பிக்கை இல்லை கமலாவுக்கு.

“எப்டியோ செஞ்சித்தொலைங்க “

என சொல்லிவிட்டு ஹாலில் போய் அமர்ந்தாள்.

மூவரும் சேர்ந்து, அன்றைய மெனுவினை ஃபைனல் செய்தோம்.

காலை பிரேக் ஃபாஸ்ட்க்கு, தோசையும் தேங்காய் சட்னியும்.

மதியம் காரக்குழம்பு, ரசம், தயிர், வெண்டைக்காய் பொறியல், அப்புறம்..அப்பளமும்.

இரவு மீண்டும் தோசை.சைட்டிஷ் எந்த சட்னி என்பதை மட்டும் அப்புறமாய் முடிவெடுத்துக்கொள்வது எனும் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

என் பொண்ணு மாலு, ஃபிரிஜ்ஜிலிருந்து இட்லி மாவினை எடுத்து வந்து கொடுத்தாள்.

பையன்…ஃபோனை எடுத்து வந்து கொடுத்தான்.

“இதை எதுக்குடா இப்ப எடுத்துக்கிட்டு வந்தே?”

” யூ டியூப் பார்க்க வாணாமாப்பா?”

” டேய் !! தோசை ஊத்தறது எப்டின்னு ‘யூ டியூப் ‘ பார்த்தா…அதை விட கேவலம் எதுவும் இல்லைடா.சரியான மாவா இருக்கானே இவன்னு சமூகம் பேசும்டா!”

” அப்பா..!! தோசை ஊத்த தெரியுமா உங்களுக்கு?

என்றாள் பொண்ணு.

கல்தோசையை முன்னாடி ஒரு தடவை ஊத்தி இருக்கேன் என அவளுக்கு சொல்ல நினைக்க, எந்தன் மனம் ஒரு ஃபிளாஷ் பேக் நோக்கி சென்றது.

ஒரு தடவை…ஃபிரிஜ்ஜிலிருக்கிற மாவை எடுத்துக்கொடுங்கன்னு கமலா கேட்டப்போ…அவசர அவசரமாய் மாவு டப்பாவை எடுத்து அவளிடம் கொடுக்கிற சமயம் பார்த்து, பழம் நழுவி பால்ல விழறமாதிரி, கை நழுவி டப்பா கீழே விழ..
முக்கால் வாசி மாவு…தரையில் கொட்டிவிட்டது.

கமலா திட்டி தீர்த்துவிடுவாளே என காதை பொத்திக்கொள்ள நினைத்தபோது..

“தோசையை தோசைக்கல்லுலதாங்க ஊத்துவாங்க. உங்களுக்கென்னங்க அப்படி ஒரு அவசரம்? இப்படி தரையிலியே ஊத்திட்டீங்களே?” என அமைதியுடன் கேட்டாள்.

தரை முழுக்க மொசைக் போட்டு ‘வழ வழ’ என்றிருக்கும்.

” மாவு ஊத்தி இருக்கிற தரையை மட்டும் கொஞ்சம் சூடாக்கினா போதும்.லேசா எண்ணையை ஊத்தி அப்டியே

நகைச்சுவை சிறுகதைப் போட்டியில் முதல் பரிசு பெற்ற கதை

திருப்பிப்போட்றுவேன்.தோசை நல்லா பெரிசா ஃபேமிலி தோசையாயிடும்.குடும்பமே குந்திக்கினு சாப்டலாம்.ஒவ்வொன்னா ஊத்திக்கினு இருக்க தேவை இல்லை.மசால் தோசை மாதிரி இதுக்கு ‘ மொசைக் தோசை’ னு
பேர் வச்சிடலாம்”

அதுவரை டென்ஷனாகாதவள், எனது ‘ ‘மொசைக் தோசை ‘ஐடியாவை கேட்டதுமே.. அப்படி டென்ஷனானாள்.அது வேணாம் இப்போ…விட்றுவோம்.

ஃபிளாஷ் பேக் முடிந்தது.வாங்க கிச்சனுக்கு போவோம்.

தோசை ஊத்த தெரியுமாப்பா என்ற மாலுவிடம் சொன்னேன்.

“கிண்டலிடிக்காத மாலு.! அப்பா ஊத்தின தோசையை ஒரு தடவ சாப்டா, அதுக்கப்புறம் நீ அப்பா ஊத்துற தோசையை மட்டும்தான் சாப்டுவேன்னு அடம்புடிப்பே !.. வேணும்னா பாரேன்”

“மாலு…நீ வெங்காயம் ‘கட் ‘பண்ணு.
“சத்யா…!! நீ…தக்காளிய ‘கட்’ பண்ணி கொடு”

வேலையை பகிர்ந்தளித்தேன்.

“அப்பா வெங்காயம் ரெடி..இந்தாங்க”

பொண்ணை நினைச்சா பெருமையா இருந்துச்சி எனக்கு. இவ்ளோ சின்ன வயசில ,இவ்ளோ திறமையை அடக்கி வச்சிக்கிட்டிருக்காளே!! எவ்வளவு சீக்கிரமா வெங்காயம் ‘கட்’ பண்ணிட்டா? என நினைத்தபடியே திரும்பிப்பார்த்தேன்.

எனது கண்கள் முழுக்க கண்ணீர்.வெங்காயம் ‘கட்’ பண்ணதால வந்ததல்ல அந்த கண்ணீர்.உண்மையிலியே..அழுததால வந்தது.

மாலு…வெங்காயத்தின் தோலை உறிக்காமலேயே ‘கட்’ பண்ணி வைத்திருந்தாள்.அதுதான் எனக்கு கண்ணீரை வரவழைத்திருந்தது.

“என்ன செஞ்சி வச்சிருக்கே நீ?”

” ஆனியன் கட் பண்ணியிருக்கேன் டாடி”

” நான் உங்கிட்ட என்ன சொன்னேன்?”

” ‘ஆனியன்’ ‘கட்’ பண்ண சொன்னீங்க!”

“அப்பா விடுங்க…கவுண்ட மணி செந்தில் வாழப்பழ சீன்ல பேசிக்கிற டயலாக் மாதிரி போவுது.தோலை உறிச்சிட்டு கட் பண்ணாலும்…கட் பண்ணிட்டு தோலை உறிச்சாலும் ஒன்னுதானே?” மாலு..நீ தோலை உறி” என்றான், சத்யா.

” வழக்கமா நீ செய்யற அட்டூழியத்துக்கு, அப்பாதானே உன் தோலை உறிப்பாரு.இப்ப ஏன் என்னை உறிக்கச்சொல்றே?”

இது மாலு.

“இபடி கிண்டல் பண்றத விட்டுட்டு, சுண்டல் பண்றதெப்டின்னு தெரிஞ்சிக்கோ.ஈவினிங் அம்மாவுக்கு ஸ்னாக்ஸ் செஞ்சி கொடுக்கலாம்”

“டேய்!! டேய் ! பேச்சைக்குறை.எங்கே தக்காளி ? கட் பண்ணிட்டியா?”

“இல்லப்பா.பார்க்க அழகா இருந்துச்சி..அதனால அதை ‘கட்’ பண்ணவே மனசு கேட்கலப்பா”

“சோம்பேறி!! சோம்பேறி !? தக்காளி ‘ கட்’ பண்ணச்சொன்னா ..கவிதை பேசி திரியுது பாரு..கொண்டா இப்டி நானே’ கட் ‘பண்ணிக்கிறேன்”

தக்காளியை கையில் வாங்கினேன்.
சத்யா சொன்னது சரியாத்தான் இருக்கு.
தக்காளியின் உருவத்தில் ‘ஹன்சிகா’ தெரிந்தாள்.அவ்ளோ அழகா தெரிஞ்சது, தக்காளி.

எனக்கு ஹன்சிகான்னா இவனுக்கு எவளோட முகம் தெரிஞ்சிதோ?
என நினைத்து அவனைப்பார்த்தேன்.எதோ புரிந்து போய் மெல்ல சிரித்தான்.

ஹன்சிகாவை நினைவிலிருந்து தூக்கிப்போட்டு விட்டு, கம்பனியில் என் பாஸின் உருவத்தை நெற்றியின் நடுவில் கொண்டு வந்ததும்..கைகளிலிருந்த தக்க்காளி வேகமாய்’ கட் ‘டுப்பட்டு போயிருந்தது.

” என்னங்க…தோசை ரெடியா? பசிக்குது”

நகைச்சுவை சிறுகதைப் போட்டியில் முதல் பரிசு பெற்ற கதை

ஹாலிலிருந்து மனைவியின் குரல்.

இவளென்ன பழிக்கு பழி வாங்குறாளோ?
நாம தினம் தினம் சொல்ற டயலாக்கை இன்னிக்கு இவள் சொல்றாளே?

என நினைத்து,

” ரெடியாகிட்டே இருக்கு” என்று கோரஸாக சொன்னோம்.

‘ நீங்க சட்னியை சட்டுன்னு அரைக்க மாட்டீங்க போலிருக்கு.முதல்ல தோசை ஊத்துங்க.நான் இட்லி பொடி வச்சி சாப்டுக்கறேன்”

ஹாலிலிருந்தபடியே, அவள், ‘பொடி’ வைத்து பேசியது எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிப்போயிருந்தது.

” அடி தூள்! இட்லி தூளை விட்டுட்டோமே!! மாலு! காலை மெனுவில் சட்னியை அரைச்சிட்டு, சாரி !! சட்னியை அடிச்சிட்டு இட்லி பொடின்னு மாத்தி எழுது”

சத்யாவுக்கும் பசி வயிற்றை கிள்ளியது போல.மாலுவுக்காக வெயிட் செய்யாமல், அவனே அடிச்சிட்டு திருத்தினான் மெனுவை. சீரியலில் இனி இவருக்கு பதில் இவர் என போடுவார்களே அது போல. சட்னிக்கு பதில் பொடி.

தோசைக்கல் அடுப்பில் வைக்கப்பட்டது.
மாலு ஃபிரிஜ்ஜிலிருந்து எடுத்து வந்திருந்த மாவும் ‘குளிர்’ விட்டுப்போயிருந்தது.

இட்லி மாவில் ஒரு கரண்டியை போட்டு ‘கர கர’ என கலக்கினேன்.

பிள்ளைகள்…அசந்து போய்விட்டார்கள்.

” எப்டி இதெல்லாம்..?’கலக்கறீங்க’ டாடி!”

” எத்தினிதடவை பார்த்திருக்கேன்.உன் அம்மா கலக்கினத? இது கூடவா தெரியாது?

” என்ன ஆசசு? தோசை ரெடியா?”
ஹாலிலிருந்து என் உரிமைக்குரல் ஒலித்தது.

“ரெடியாகிட்டிருக்கு கமலா”

” ‘பேசிக்கிட்டிருக்கேன் மாமா’ வடிவேல் டயலாக் போலவே இருக்குப்பா நீங்க சொல்றது”

சத்யா காமெடி செய்ய முயற்சித்து தோல்வியை அடைந்தான்.நாங்கள் இருவரும் எள்ளவுகூட சிரிக்கவில்லை.

“தட்டு கழுவி…இட்லி பொடிய ஒருத்தர் வைங்க.எண்ணையை ஒருத்தர் ஊத்தி கலக்கி ரெடியா வைங்க.அம்மாவுக்கு பசிக்குதாம்”

மாலுவும் சத்யாவும் பொறுப்பாய், தவறேதும் செய்யாமல் சரியாய் அந்த வேலையை செய்திருந்தார்கள்.

ஒரு கரண்டி..மாவினை எடுத்து கல்லில் ஊற்றினேன்.அது வட்டமாய் ஓடிப்போய்க்கொண்டிருந்தது. அது ஓடி முடிப்பதற்குள், இன்னொரு கரண்டி மாவினை எடுத்து அதன் தலையிலியே ஊற்றி , தோசையின் விட்டத்தை கரண்டியின் உதவியினால்…பெரிசாக்கினேன்.

சத்யாவும் …மாலுவும் ஆவலுடன் அப்பா சுட்ட தோசையின் ‘ஃபர்ஸ்ட் காப்பி’க்காக காத்திருந்தார்கள்.ரிலீஸ்க்கு அப்புறம் அவர்களிருவரும்தான் டிஸ்ட்ரிபியூட்டர்கள்.’கமலா’ தியேட்டருக்கு.

எனக்கும் ஆவலாகவே இருந்தது. கல்லில் தோசை மாவு அத்தனை அழகாய் வட்டமிடப்பட்டிருந்ததை ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன். கையிலிருக்கும் கரண்டியை ஒரு சுழட்டு சுழட்டி பார்த்தேன். அது ஒரு பென்சில் போல காட்சி தந்தது எனக்கு.

நான் பள்ளியில் படிக்கும்போது, கணக்கு ‘ ஜியாமென்றி’ பாடத்தில், மற்றவர்கள் போல , பெண்களின் வளையலையோ, ஒரு ரூபாய் காயினையோ வைத்து வட்டம் போடாமல்,

நகைச்சுவை சிறுகதைப் போட்டியில் முதல் பரிசு பெற்ற கதை

பென்சிலால் அப்படியே வட்டம் போட்டு பழகி இருந்ததுதான்..இன்றைக்கு தோசை இவ்ளோ அழகான வட்டமாய் வந்ததிற்கான காரணம் என தோனிற்று.

அந்த நேரம்.

“அப்பா “என்றாள் மாலு.

“என்னம்மா?”

“நான் பார்த்திருக்கேன்பா”

‘ என்னத்தை பார்த்தேன்னு சொல்லுடி செல்லம்!””

” கல்லுல மாவை அம்மா ஊத்தினதும்..’சொய்ய்ய்ய்’னு ஒரு சத்தம் வரும்.இப்போ வரலியேப்பா”

” முதல்ல ஹால்ல ஓடுற டிவி யை ஆஃப் செஞ்சிட்டு வா. தோசை போடற சின்ன சத்தம் கூட காதுல விழமாட்டேங்குது.அவ்ளோ சத்தம் டிவியிலிருந்து”

” அப்பா…டிவி ஆஃப்லதான் இருக்கு”

தேன்சிட்டு இதழுக்கு படைப்புக்கள் அனுப்ப கடைசி தேதி. ஒவ்வொரு மாதமும் 15ம் தேதி.

” ஆஃப்ல இருக்கா..? பின்ன ஏன் அந்த ‘சொய்ய்ய்ய்’னு சத்தம் வரல? ஆங்…!! கண்டு புடுச்சுட்டேன்.இவ்ளோ நேரம் மாவு ஃபிரிஜ்லதானே இருந்துச்சி.அது சில்லுனு இருக்கும்தானே…அதான் அந்த சவுண்ட் மிஸ்ஸிங்”

தட்டில் தயாராய் கலக்கி வைத்திருந்த இட்லி பொடியிலிருந்து , எண்ணெய் தனியாகப் பிரிந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது,

பசி தாங்க முடியாமல், கமலா கிச்சனுக்குள்ளே வந்துவிட்டாள்.

“என்னதான் பண்றீங்க நீங்க? ஒரு தோசை சுட லாயக்கி இல்ல.இதுல மதியம் வேற சமைக்கறாங்களாம்”
கோபத்தில் அடுப்பை நெருங்கிய கமலாவிடம். மெல்லிய குரலில் சொன்னாள் மாலு.


“அம்மா !!’சொய்ய்ய்’ னு சத்தம் வராம சைலண்ட் மோட்லியே வேகுதும்மா அப்பா ஊத்தின தோசை”


என்று சொன்ன மாலுவை கொஞ்சம் தள்ளி நிற்கச்சொல்லிவிட்டு, என்னையும் கண்களால் முறைத்து விட்டு, அடுப்பை பற்ற வைத்தாள் ,கமலா.

சத்யாவும், மாலுவும் ஏளனமாய் என்னை பார்த்தார்கள்.

‘ பத்த வைக்காம விட்டுட்டியே பரட்ட?!! எனும் வினா அவர்களின் பார்வையில் தெரிந்தது எனக்கு.


இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில், மாலு எதிர்பார்த்த ‘ சொய்ய்ய்ய்’ என்ற சத்தம் வந்துவிடும்.

ஆனால்..என்னோட தோசை ஊத்தும் ‘ப்ளான்’ செம்மயா ‘ஊத்திக்கிச்சி’என நினைக்கும்போது தான் , என் மனம் வெந்துபோனது..பற்ற வைத்த அடுப்பின் மேல் இருக்கும் தோசைக்கல்லில் மாவுபோல…

ஐ லவ் யூ …..!

ஐ லவ் யூ …..!

                                                                          திலகா சுந்தர்.


——–

(முகநூலில் எழுத்தாளர் கணேஷ்பாலா நடத்திய திடீர் சிறுகதைப் போட்டியில் முதல் பரிசு பெற்ற  கதை.தேர்ந்தெடுத்தவர் – எழுத்தாளர் திரு. ஆர்னிகா நாசர் அவர்கள் )

” கொரோனாவுக்கு எதிரான போர்! கண்ணுக்கு தெரியாத எதிரியை அடித்து வீழ்த்துவோம். அவனைக் கொல்லுவோம், வெல்லுவோம் என்று வசனம் பேசிக் கொண்டு திரிகிறார்கள் முட்டாள் ஜனங்கள்! ஸோ…. ஸ்டுபீட்!
பைத்தியக்காரத்தனத்தின் உச்சம். ஹெஹ்ஹே …. ஹெஹ்ஹே …. ஹெஹ்ஹேஹே” வெறித்தனமாக சிரித்தான் ராம்.

“அப்போ, எ …. எ …. என்ன செய்யணும்னு நினைக்கிறீங்க?” மெதுவாகக் கேட்டான் கதிர்.

” இப்படி வீம்பு புடிச்சிகிட்டு அலைஞ்சா அவன் இன்னும் அதிகமாத்தான் கொல்லுவான்…”

” அதனால ….?”

அவனைக் கூர்ந்து பார்த்தான் ராம்.

“அதனால …… முதல்ல சரணடையணும்…. பிறகு சினேகமாகணும்… என்ன …. புரியலையா? அவன் கூட ஒரு ப்ரண்டா மாறிடணும்….”

திடுக் என்றது கதிருக்கு.

” அது மட்டும் போதாது. அதுக்கடுத்து அவன் கிட்ட மானசீகமா இன்னும் ஒன்று சொல்லணும்?”

“என்னது ….” எச்சில் கூட்டி விழுங்கினான் கதிர்.

” ஐ லவ் யூ ….”

“எங்கே சொல்லு ……?”

“ஐ …. ஐ … ல… ல … ல வ் யூ ….”கதிரின் குரல் குழறியது. பங்களாவின் ஏர் கண்டிஷனிலும் கடுமையாக வியர்த்தது.

” சரியாக வரவில்லையே …. எங்கே, தெளிவா …. ஸ்டெடியா…. மூஞ்சியில அன்பை குழைத்துக் கொண்டே மறுபடியும் சொல்லு ……?

“ஐ லவ் யூ…” இந்த தடவை அசட்டு தைரியத்தை வரவழைத்து சரியாகச் சொன்னான் கதிர்.

” எதையும், அடிக்கிறோம், உடைக்கிறோம், கொல்றோம்னா நம்ம எனர்ஜிதான் வேஸ்ட்டா போகும். நமது நோக்கம் போர் புரிவதல்ல. எதையும் அப்படியே ஏற்றுக் கொள்வது, அன்பாய் இருப்பது, அரவணைத்துக் கொள்வது. புரிந்ததா?”

அவசரமாக ஆமோதித்து என்று தலை ஆட்டினான்.

“ஓகே…. இப்ப நம்ம கதா நாயகன் பெயரை மறுபடியும் சொல்லு பார்க்கலாம்”

” கொ… கொ … கொ …. ரோ …..னா” மறுபடியும் திக்கியது. ஆனால் ராமின் கவனம் வேறு பக்கம் இருந்தது.

“இங்கே பார்த்தாயா …. என் ஓவியம்! நானே என் கையால் வரைஞ்சது…. கற்பனையில வரைஞ்சது. அவனுக்கு வித விதமா உருவம் குடுக்கணும், ரசிக்கணும். அதான் என் ஆசை. பல்லு, மூக்கு எல்லாம் தனித்தனியா பிய்ந்து கிடக்கிறது. இங்க ஒரு கண்ணு…. அங்க ஒரு கண்ணு. ஆள் காட்டி விரலால் சுட்டிக்காட்டினான். பிக்காஸோ மாதிரி மாறிட்டேன்ல. இங்க … வலது கோடியில பாரு! இருட்டா மாறி கருப்பு நிறத்தில் எவ்வளவு அழகா உட்கார்ந்திருக்கான். வாவ்!

” அ அ அ …அங்க …. அது … அது … ஒரு பொண்ணோட ஒடம்பு மாதிரி தெரியுதே?” திக்கி திக்கி கேட்டான் கதிர்.

” சபாஷ்! சரியான கேள்வி …. முனிவர்களே பெண்கள் விஷயத்தில் ரொம்ப வீக்! நம்ம ஹீரோ மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன? அவனுக்கும் பெண்களை ரொம்ப பிடிக்கும். அவனோட இரக்க மனசைக் காட்டுறதுக்குதான் அங்கே சிம்பாலிக்கா ஒரு பெண்ணோட மேல் உடம்பையும் வெறுமையா வரைந்து இருக்கிறேன்.”

” இங்க பார்த்தாயா? தலையணைல கூட நம்ம ஹீரோ உருவத்தைத் தான் பிரிண்ட் பண்ணி வச்சிருக்கேன். இவனோட தலையில இரண்டு கொம்பு வைத்து அப்படியே எம தர்ம ராஜா மாதிரியே மாற்றியிருக்கிறேன். இந்த முகத்தையே மாஸ்க்கா செஞ்சு மக்கள் தங்கள் முகத்துல போட்டு கிட்டாங்கன்னா அவனுக்கு எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருக்கும் தெரியுமா? இப்படி அவனை நம்மோட முகத்தில் அணைத்து கொள்ளும் போதுதான் போதுதான் நம்ம மேல பரிவு காட்டுவான். பாய மாட்டான்.”

திக் திக் என்று இதயம் துடிக்க ஆரம்பித்தது கதிருக்கு.

சுற்றும் முற்றும் பார்த்து கொண்டு, கொஞ்சம் ரகசியமா குரலை மாற்றிக் கொண்டே …. கதிரின் காது கிட்ட வந்து

“நீ எனக்கு ஒரு உதவி செய்யணும். இப்ப எனக்கு ஒரு மாடலிங் தேவைப்படுது. உன்ன அவனா மாத்தப் போறேன்…. அதான் என் ஹீரோ மாதிரி உன்ன மாத்தப் போறேன்…. உன் தலை மட்டுந்தான் எனக்கு வேணும். முதல்ல சாப்பாடு கொடுக்காம பல நாளுக்கு பட்டினி போடப் போறேன். கன்னம் குழி விழுந்து எலும்புகள் புடைத்து வெளியே தெரிய ஆரம்பிக்கும். தூக்கம் இல்லாமல் கண்கள் பிதுங்கி சுற்றிலும் கரு வளையம் படரும். இந்தா இதை வைத்து உன் பற்களை அப்படியே ஆங்காங்கே பிடுங்கி எடுப்பென். உன் காதுலேயும், மூக்கிலேயும் வளையங்கள் மாட்டுவேன். முகத்தில் “ஐ லவ் யூ கொரோனா” ன்னு பச்சை குத்தி அழகு பார்ப்பேன். உன் முடியை ஆங்காங்கே மழித்து, மீதி இருக்கும் முடியில் குட்டி குட்டி ஜடை பின்னி அதை பந்தாக உருட்டுவேன்… உன்னை ஆராதனை செய்வேன். இன்னும் எத்தனை! எத்தனை! ஆம்! என்னோட கனவு நாயகனுக்கு நீதான் மாடலாக இருக்கப் போகிறாய்…”

இனம் தெரியாத பதட்டத்தில் கதிரின் மூச்சு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. ஏதோ சம்பந்தம் இல்லாத இட த்தில் மாட்டிக் கொண்டாற் போன்ற பீதியிலும், பயத்தில் உடம்பு கிடு கிடு வென்று நடுங்கியது.

” சார் …. முக்கியமான விஷயம் பேசணும்னுதானே கூப்பிட்டீங்க. இப்ப என்னென்னமோ பேசிறீங்களே”

துப்பாக்கியை கையில் எடுத்தான் ராம்.

அங்கிருந்து எழுந்து ஓடிவிட எத்தனித்தான் கதிர்.

”கோ …… இன்சைட் ….. டீப்பாயின் துவாரத்துக்குள்ள தலைய கொண்டு போ! இல்லன்னா …உன் தலை வெடித்து சுக்கு நூறாயிடும்.”

வெறி பிடித்தவனைப் போல் உச்ச ஸ்தாதியில் கத்தினான். கண்களில் கொலை வெறி தாண்டவமாடியது.

தப்பிக்க வழி இல்லாமல் ராம் சொன்னபடி கேட்க ஆரம்பித்தான் கதிர். அவன் உயிர் துடிக்கும் சத்தம் காதில் டமாரம் அடித்த து. கண்கள் பீதியில் பிதுங்கி வெளியே தள்ளியது. எந்நேரத்திலும் மயக்க நிலைக்குப் போய் விடுவான் போல் இருந்தது.

“ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் …. ஏண்டாப்பா என்னை பைத்தியமாக்குற. ஈஸியா ஒத்துழைக்கணும். கத்தவிடக் கூடாது புரிந்ததா?”

வலது காலை மடித்து வைத்து, இடது காலை அதன் மேல் தூக்கிப் போட்டுக் கொண்டு தலையணையில் ரிலாக்ஸ் ஆக சாய்ந்து கொண்டான். ஆஸ்டிரேயே லேசாக தள்ளி வைத்து, டீப்பாய்க்கு மேலே இருக்கும் அவன் தலையை ஸ்டேண்டைப் போல் உபயோகித்து தன் இடக் கரத்தை நீட்டி ஹாயாக அதன் மேல் வைத்துக் கொண்டான்.

“உன் உடம்பே எனக்கு தெரியலைடா? தலைதான் தெரியுது .தலையை மட்டும் வெட்டி தனியா டீப்பாயில வச்ச மாதிரி இருக்கு …… வாட் என் அமேஸிங் சைட் …. ஹ ஹ் ஹா!” என்று சிரித்தான்.

அதே நேரம் பார்த்து தற்செயலாக காப்பி எடுத்துக் கொண்டு அங்கே வந்த வேலைக்காரன்

” அய்யோ, அம்மா ….” என்று அலறி அடித்துக் கொண்டு வெளியே ஓடினான்.

“ஏய்! என் ஹீரோவைக் கொல்லப் பார்க்கிறீங்களா? கிட்ட வந்தீங்க …. பொணமாதான் கிடப்பீங்க “

கதிரின் தலைப்பகுதியை மறைத்து கொண்டு கத்தினான். துப்பாக்கியை எங்கே வைத்தோம் என்று தெரியவில்லை. சுற்றும் முற்றும் கண்கள் அலை பாய்ந்தன. தகுந்த சமயம் பார்த்து கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் லாவகமாக மடக்கிப் பிடித்தனர் வேலையாட்கள். டாக்டர் வலுக்கட்டாயமாக மயக்க மருந்தை செலுத்தினார்.

“ராமுவுக்கு கேபின் பிவர் (Cabin fever) ஆக இருக்கலாமோன்னு நான் சந்தேகப் படறேன். ரொம்ப நாளா லாக் டவுன்ல வீட்டுக்குள்ளேயே அடைஞ்சி கிடக்கிறதாலயும், கொரோனோ வைரஸ் பற்றிய செய்திகளை அடிக்கடி கேட்டதாலேயும், அதை பற்றி இடை விடாம யோசிச்சதாலும் வந்த மன அழுத்தம் அல்லது பிறழ்வாகத்தான் இருக்கக் கூடும். மிகவும் அரிதாக, வெகு சிலருக்குதான் இப்படிப்பட்ட விபரீதங்கள் நடக்க கூடும். ராமுவை ஹாஸ்பிடல்ல அட்மிட் பண்ணனும். ஆன் லைன் தெரபிக்கும் ஏற்பாடு பண்றேன்…. டோண்ட் வொர்ரி. சூழ் நிலை சரியானதும் எல்லாம் சரியாகிடும்…” என்றார் மருத்துவர்.

மயக்க மருந்தின் உபயத்தால், எதைப் பற்றியும் கவலையில்லாமல் நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தான் ராம்.

முதல் வேலையாக அந்த ஓவியத்தையும், தலையணை உறையையும் மாற்றினாள் ராமின் மனைவி.

தில் ஸ்டார்! ***********************

தில் ஸ்டார்!
***********************

 வேலூர்.வெ.இராம்குமார்


முகநூலில் எழுத்தாளர் கணேஷ்பாலா நடத்திய படக்கதைப் போட்டியில் நடுவர் எழுத்தாளர் ஆர்னிகா நாசர் அவர்களால் இரண்டாம் பரிசாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கதை. எழுத்தாளர் ராம்குமார் இயக்குனர் சுந்தர் சி யிடம் உதவி இயக்குனாராக பணியாற்றியுள்ளார்.

“கட்..கட்.. “என்னாச்சு கோபி!.நான் நல்லாத்தானே இந்த சீன்ல நடிச்சேன்.”என கேட்டான் தில் ஸ்டார் வர்மன்.
“வர்மன்!என்ன நீ நடிக்கறே?நான் எடுக்கறது க்ரைம் கலந்த பேய் பட சப்ஜெக்ட்.அதுவும் க்ளைமாக்ஸ் சீன்.இந்த படத்துல,அழகாயிருக்கற உன் உயிர் நண்பனை கொன்னுட்டு,அவன் உடலை வெட்டி புதைச்சுட்டு,அவன் தலையை மட்டும் வீட்ல வெச்சு,அவனுடைய அழகு சிதைந்த முகத்தை ரசிக்கற சைக்கோ கேரக்டர்.க்ளைமாக்ஸ்ல,போலீஸ் உன்னை ஒரு பக்கம் பிடிக்க முடியாமல் திணறுது.இன்னைக்கு மஹாளய அமாவாசை,யாருமில்லாத இந்த பங்களாவுல நீயும்,வீட்டு வேலைக்காரனும் இருக்கீங்க.நீ இந்த உடலில்லாத பாடி கூட பேசும்போது,அந்த முகம் பேயா மாறி பேசி பயமுறுத்தி உன்னை சாகடிக்குது..இந்த சீனுக்கு முகத்துல பயம்,கலவரம்,அதிர்ச்சியைக் காட்டாம,மூஞ்சை உம்முன்னு வெச்சிருந்தா,என்ன அர்த்தம்?”கோபத்தில் கத்தினார் டைரக்டர் கோபிநாத்.
“கோபி!நான் என்ன பண்றது சொல்லுங்க.எனக்கு இந்த பேய்,பூதம் எல்லாம் நம்பிக்கையே கிடையாது.பயம்ன்னாலே என்னன்னு தெரியாத நான் எப்படி பொய்யா பயத்தை கிரியேட் பண்ணி நடிக்க முடியும்,சொல்லுங்க?
“வாஸ்தவம்தான்..தப்பு என் மேலதான்.லவ் சப்ஜெக்ட்ல சாக்லேட் பாயா நடிச்சிட்டிருந்த உனக்கு இந்த பவர்ஃபுல்லான சப்ஜெக்ட்ல நடிக்க வெச்சது என் தப்புதான் என்றார்.”
“கோவச்சுக்காதீங்க கோபி.”
“இந்த காட்டு பங்களாவுக்கு ஒருநாள் வாடகை என்ன தெரியுமா,மூணு லட்சம்ய்யா.இரண்டு நாளா க்ளைமாக்ஸை முடிக்க முடியலை.உன்னால,எனக்கு ஆறுலட்ச ரூபாய் நஷ்டம்,தெரியுமா?”
“விடுங்க..அதெல்லாம் தயாரிப்பாளர் பார்த்துக்குவார் கோபி!”
“யோவ்!இந்த படத்தோட தயாரிப்பாளர்,டைரக்டர் எல்லாமே நாந்தான்யா.ஏற்கனவே ஐந்து படம் க்ரைம்,பேய்ப்பட சப்ஜெக்ட்டை வெச்சி சூப்பர்ஹிட் கொடுத்திருக்கேன்.ஆனால்,ஆறாவது படம்,உன்னால எனக்கு சோதனையா இருக்கு.நல்லா பழகியதால,விடவும் முடியலை.துரத்தவும் முடியாம தவிக்கிறேன்!”
“சாரி!தப்பு என் பேர்லதான்.ஃபைனலா ஒரு ஷாட் போகலாமா..ஒழுங்கா பண்ணிடறேன்.”
“சொதப்பிடாதே.ஏற்கனவே பிலிம் செலவு வேற அதிகமாயிட்டே போகுது.போ..போய் டச்சப் பண்ணிக்கோ?”
“நீ திட்டின திட்டுக்கு ஏற்கனவே முகமெல்லாம் வெளிறிப் போயிருக்கு.நேரா டேக்குக்கு போயிடலாம்.அப்பதான் ஒரிஜினாலிட்டி கிடைக்கும்.”
“ஒகே..ஒகே..கேமிராமேன்,ரெடியாயிருங்க.ரெடி..ஆக்ஷன்.கேமிரா சுழல ஆரம்பித்தது..”
மீண்டும் அவனது நடிப்பில் திருப்தி வராதவனாய்..கட்.கட்,பேக்கப்.”
“பேக்கப் என்றதும் ஒட்டுமொத்த படக்குழுவும் அதிர்ந்துபோய் நின்றார்கள்.”
கோபத்துடன் பங்களாவிற்கு வெளியே வந்தவர்,சிகரெட்டை பற்ற வைத்து ஊறிஞ்ச ஆரம்பித்தார்.
அவர் முன் பவ்யமாக வந்து நின்றான் உதவி இயக்குனர் மணியன்.
“என்னய்யா?
” ஒரு யோசனை இருக்கு சார்.”
“மணியன் திறமைசாலி.என்பதை அவர் அறிவார்.அதுமட்டுமின்றி,இவரது கடந்த ஐந்து பட வெற்றிகளிலும் அவனுக்கு பங்குண்டு..அதனாலேயே,அவன் மீது கோபிநாத்துக்கு அளவுகடந்த அன்புண்டு..”சொல்லு,மணி?”
சொல்ல ஆரம்பித்தான்.
.அவன் சொல்ல சொல்ல கோபிநாத்தின் முகம் பிரகாசமானது.
உடனே பங்களாவுக்குள் நுழைந்தவர்,வர்மனிடம் சென்றார்.
கோபத்தில் இருந்த கோபியை பார்த்ததும்,தர்மசங்கடமாக உணர்ந்தான் வர்மன்.
“சொல்லு கோபி?
“உனக்கு முகத்துல பய உணர்ச்சியே வரமாட்டேங்குது.அது உண்மையா,பொய்யான்னு நான் தெரிஞ்சுக்கணும்.இன்னைக்கு ஒரு இரவு மட்டும் இந்த காட்டு பங்களாவுல,இதே அறையில நீ தங்கணும்.உனக்கு துணையா,இந்த பங்களாவோட வீட்டு சமையல்கார சர்வர் மட்டும் இருப்பாரு…சம்மதமா?”
“எதுக்கு இந்த சேலஞ்ச்?நான் இங்கே தங்கறதனால,உனக்கு என்ன ஆதாயம்?”புரியாமல் வர்மன் கேட்டான்.
“இந்த பங்களாவுல இதுவரை யாருமே தனியா தங்கனதுல்லே.நீ தங்கிட்டா,நிஜமான தைரியசாலிதான்.ஒருவேளை பயந்துட்டா,அதே பய உணர்ச்சியோடயே நாளைக்கு க்ளைமாக்ஸை முடிச்சுடுவேன்.இந்த டீல்ல நிச்சயமா தோத்திடுவேன்னு எனக்கு தெரியும்.”
“நீ நினைகக்கற மாதிரியில்லை.நான்தான் ஜெயிப்பேன்.எனக்கு இந்த டீல் ஒகே என்றான்.”
“ஆனால்,ஒரு கண்டிஷன்..நைட்டு நீ சரக்கடிக்கக் கூடாது.ஏன்னா,பய உணர்ச்சி போயிடும்ங்கறது என்னோட எண்ணம்.”
“ஒகே..டீல்!”
“புன்னகைத்தான்.இரவு வரைக்கும் நம்ம ஹோட்டல் அறையில போய் ரிலாக்ஸ் பண்ணிட்டு வரலாம் என்றான். “
“அதுவும் சரிதான்!
“வர்மனுடன் செல்லும்போது,திரும்பி மணியணைப் பார்த்து புன்னகையுடன் தம்ஸ் அப் காட்ட..”
“பதிலுக்கு மணியனும் தம்ஸப் சிம்பளை காட்டி சிரித்தான்!
********************
காட்டுப் பங்களா.,இரவு மணி ஏழு..
சர்வரை அழைத்தான் வர்மன்.
வந்தான் சர்வர்.
எங்க படக்குழுவினர் எல்லோரும் போய்ட்டாங்களா?
“போய்ட்டாங்க சார்..உங்களுக்கு ஏதாவது வேணுமா சார்.
“வேணாம்.நைட்டுக்கு சப்பாத்தி மட்டும் பண்ணிடுங்க போதும்.”
“சார் இந்த ரூமெல்லாம் பார்க்க திகிலா இருக்குதே..பேய்ப்பட ஷூட்டிங்கா,சார்?
“அருகேயிருந்த தலை உருவத்தில் கைவைத்து தடவியபடியே,ஆமாம் என்றான்”.
“சரி சார்!ஏதாவது தேவைப்பட்டா,பாலுன்னு ஒரு குரல் கொடுங்க வந்திடறேன் என்றான்.”
“ஒகே பாலு.”
**********************
இரவு பத்து மணி..
டிபனை முடித்துவிட்டு,பால்கனியில் நின்று வேடிக்கை பார்த்தான்.கண்ணுக்கெட்டும் தூரம் வரையில் காரிருள்..எதிரேயிருப்பது கூட கண்ணுக்கு தெரியவில்லை.கொஞ்ச நேரம் இருளை ரசித்தவன்,படுக்கைக்கு வந்தான்,சுவற்றில் இருந்த படமும்,மேஜையில் இருந்த ஒற்றை தலையும் எரிச்சலுடன் பார்த்துவிட்டு சொன்னான்,இதுகளையெல்லாம் பார்த்தா,பயமா வரும்,எரிச்சல்தான் வரும்.”
“பாலு வந்தான்..சார்!நான் தூங்கப்போகிறேன்.உங்களுக்கு எதாவது வேணுமா?
“ஒரு க்ளாஸ் பால் போதும்ப்பா.”
**************
நடுநிசியை நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருக்க..வெளியே கோட்டான்,வௌவால்,ஆந்தை கத்தும் சப்தங்கள் காதைப் பிளக்குமளவுக்கு கேட்டது..
கண்ணயர முயற்சித்தவன்,மேஜையிலிருந்த மனித தலையை பார்த்தான்.அது அவனை பார்த்து கண்சிமிட்டியது..அப்போது அறைக்குள் பால் க்ளாஸூடன் நுழைந்தான் பாலு.கண்சிமிட்டிய உருவமோ,இப்போது புன்னகைத்தது,
அய்யய்யோ என அலறியடித்து எழுந்தவன் சுவற்றில் இருந்த ஒற்றைக்கண் ஒவிய உருவத்தை பார்த்தான் அது அவனைப் பார்த்து கண்ணடித்தது.அறைக்குள் ஏதோ துஷ்டசக்தி நுழைந்த தடயமாய் மல்லிகைப்பூ மணக்கவும்,
அய்யய்யோ அம்மா என அலறியபடியே வேலைக்கார சர்வர் பாலு பயத்தில் தரையில் சரிந்தான்.
“அந்த சமயத்தில் கரண்ட் கட்டாகிவிட..ஒரு பெண்ணின் ஆக்ரோஷ சிரிப்பு சத்தம் கேட்டதும்தான் தாமதம்..ஏற்கனவே முகம் வெளிறிப் போயிருந்த வர்மன்,இருளில் அவன் முதுகில் யாரோ கைவைத்த உணர்வு படரவும்..ஐய்யோ..அம்மா..எனஅதிர்ச்சியில் அலறலுடன் தரையில் விழுந்தான்..
மறுகணமே அந்த அறைக்குள் மின்சாரம் வந்தது.வர்மனின் அருகே மணியன் பெண் வேடமிட்டு நின்றிருந்தான்.உடனே மேலே விட்டத்தை பார்த்து,டேக் ஒகே.கேமிராவை ஆஃப் பண்ணிட்டு கீழே வாங்க என்றான்.
மணியனின் சிக்னலுக்காக காத்திருந்த கோபிநாத்தும்,டெக்னிஷீயன்களும்,மொட்டைமாடியில் இருந்து இறங்கி வந்தனர்.
“வெரிகுட் மணியா!உன் ஐடியா நல்லா ஒர்க்கவுட்டாகிடுச்சு.க்ளைமாக்ஸ் சீன் ரொம்ப நேச்சரா வந்திருக்கு.வர்மனுக்கே தெரியாம,நாம இங்கே வந்து மறைஞ்சிருந்தது நல்லதாப் போச்சுப்பா..முதல்ல இரண்டு பேருக்கும் என்னாச்சுன்னு பாரு.

“அய்யய்யோ சார்!ரெண்டு பேருமே மூச்சி பேச்சில்லாம,ஆழ்ந்த மயக்கத்துல இருக்காங்க.இப்போ என்ற பண்றது?மணியன் கேட்கவும்,
“முதல்ல,டாக்டருக்கும்,மீடியாக்களுக்கும் போன் பண்ணு.”
“டாக்டர் ஒகே..மீடியாவுக்கு எதற்கு?
“பப்ளிசிட்டிக்குதான்.படத்தோட க்ளைமாக்ஸ்ல நடிக்கும்போது பயந்து மயங்கிட்டாரு..தில்ஸ்டாருக்கே இந்த நிலமைன்னா,படம் பார்க்க வரும் ரசிகர்களுக்கு என்ன கதியாகுமோன்னு நியூஸ் போட்டாங்கன்னா,பப்ளிசிட்டிக்கு பப்ளிசிட்டியும் ஆச்சு.ரசிகர்கள்கிட்டே எதிர்பார்ப்பும் அதிகமாயிடும்..வியாபாரமும் பிச்சிக்கும்ய்யா..”
“இதைக் கேள்விப்பட்டா,வர்மன் சார் வருத்தப்பட்டா,என்ன சார் பண்றது?
“இந்த படத்தோட இரண்டாம் பாகத்தோட ஹீரோவே நீதான்னு சொல்லி சமாளிச்சுடலாம்ய்யா.”
“கோபிநாத்தின் மார்க்கெட்டிங் திறமையைப் பார்த்து வியந்து போனான் மணியன்!

டெஸ்ட்

டெஸ்ட்  குடந்தை.ஆர்.வி.சரவணன்

ஏனோ ஒன்பதாம் வகுப்பில் நடந்த சம்பவம் இன்று இந்த நேரத்தில் எனது ஞாபகத்தில் வந்து நின்றது. அன்றைய வகுப்பில் டெஸ்ட் வைத்திருந்தார் ஆங்கில ஆசிரியர். மாதா மாதம் நடைபெறும் டெஸ்ட் தான் அது. அன்றைய டெஸ்ட்டுக்கு நான் படித்து கொண்டு வரவில்லை. காரணம் சோம்பல், திமிர் இதில் ஏதேனும் ஒன்றை போட்டு கொள்ளலாம். டிக்கெட் புக் பண்ணவங்க வந்தாலும் வரலேன்னாலும் ரயில் டயத்துக்கு கிளம்பிடற மாதிரி எவன் படிச்சிட்டு வந்தா என்ன? வரலேன்னா தான் என்ன ? என்பது போல் அன்றைய டெஸ்ட் தொடங்கியது. விடை என்ன எழுதுவது என்றே தெரியாமல் நான் முழித்து கொண்டிருக்க, எல்லாரும் எழுதி கொண்டிருந்தார்கள்.

டேய் எவனாவது இன்னிக்கு எனக்கு துணை இருங்கடா. என்னை தனி ஒருவனா விட்டுராதீங்க என்ற எனது மைண்ட் வாய்ஸ் எனக்கு மட்டுமே கேட்டது. பக்கத்து சீட் மாணவன் சுரேஷை பார்த்து எழுதலாம் என்றால் அவன் என்னை திரும்பி பார்க்கவேயில்லை. இதுவே ஒரு குற்ற உணர்ச்சி போல் தோன்றியது. வேறு யாரேனும் இது போல் எழுதாமலிருந்தால் சேம் பிளட் என்று உற்சாகமாகி கொள்ளலாம் என்று தெரிந்து கொள்ள மற்ற மாணவ மாணவிகளை கவனித்தேன். எல்லாரும் இன்றே நூற்றுக்கு நூறு எடுத்து விடும் உறுதி எடுத்து கொண்டது போல் எழுதி கொண்டிருந்தார்கள்.

காலையில் செய்ய தவறிய நடைப்பயிற்சியை ஹால் முழுக்க ஆசிரியர் இப்போது செய்து கொண்டிருந்தார். காலில் இடறிய சிறு குப்பையை தன் கால்களாலே வகுப்பறைக்கு வெளியே தள்ளி கொண்டிருந்தார்.இன்னும் சிறிது நேரத்தில் என்னையும் அது போல் தான் வெளியேற்றுவார் என்பது சிம்பாலிக்காக தெரிந்து போயிற்று. அங்குமிங்கும் திரும்பி பார்த்தேன். சேகர் எழுதுவதை விட்டு விட்டு ஜன்னலுக்கு வெளியே வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருந்தான். அப்பாடா நமக்கு ஒரு துணை கிடைச்சாச்சு என்ற நிம்மதி பெருமூச்சை விட்டேன். கமலா கூட எழுதாமல் எல்லாரையும் பார்த்து கொண்டிருந்தாள். அவளை பார்த்து எழுதலையா என்பதை நான் கண்களால் கேட்பதை கவனித்த ஆசிரியர், பல்லை கடித்த படி சாக்பீஸை என் மேல் விட்டெறிந்தார். நான் நோட்டில் பார்வையை பதித்தேன். எழுதுவது போல் பாசாங்கு காட்டி ரூல்டு நோட் கோடுகளை எண்ண ஆரம்பித்தேன். மணித்துளிகளையும் தான். டெஸ்ட் நோட்டில் என் பெயரின் மேல் மீண்டும் மீண்டும் எழுத ஆரம்பித்தேன்.

டெஸ்ட் முடிந்ததன் அறிகுறியாக ஆசிரியர் கையில் இருந்த ரூல் தடியை மேஜையில் ஒரு அடி அடித்தார். என் முதுகில் விழுந்தார் போல் விர்ரென்றது. “எல்லாரும் டெஸ்ட் நோட்டை டேபிள்ல கொண்டாந்து வைங்க” என்ற ஆசிரியரின் உத்தரவுக்கு கீழ் படிந்து டெஸ்ட் நோட்டை சக மாணவ மாணவிகள் எழுந்து சென்று அடுக்க ஆரம்பித்தனர். விரைவாக கொண்டு சென்று வைப்பவர்கள் நன்றாக எழுதியிருக்கிறார்கள் என்பது உடனே தெரிந்து போயிற்று. சிலர் சரியாக எழுதவில்லை என்பது வேண்டா வெறுப்புடன் மெதுவாகவே மேஜையை நோக்கி அவர்கள் நகர்ந்ததில் தெரிந்தது. சிலர் எழுந்திருக்கலாமா வேண்டாமா என்ற நிலையிலிருந்தனர். சில நொடிகளில் மேஜையில் டெஸ்ட் நோட்டுகளால் ஒரு பைசா கோபுரம் உதயமாகி இருந்தது.

எனக்கு டெஸ்ட் நோட்டை ஆசிரியரின் டேபிளில் வைக்கும் தைரியம் வரவில்லை. ஆனால் இன்னொரு தைரியம் முளைத்தது. அது, டெஸ்ட் நோட்டே வைக்காமல் விட்டு விட்டால் என்ன என்பது. அதன் மூலம் ஆசிரியரது திட்டுக்களில் இருந்து தப்பி விடலாம் என்றே நினைத்தேன். நீ தவறு செய்கிறாய் என்று பிரம்பு கொண்டு மிரட்டிய மனசாட்சியை சாரி என்ற ஒற்றை வார்த்தையால் அடக்கி விட்டு டெஸ்ட் நோட் வைக்காமலே விட்டு விட்டேன். இதை கவனித்து கேட்ட சுரேஷை, இதுக்கு மட்டும் என் பக்கம் திரும்புறியா நீ என்பதாக வடிவேலு போல் முறைக்க ஆரம்பித்தேன்.

ஆசிரியர் டேபிளில் இருக்கும் டெஸ்ட் நோட்களை மட்டும் திருத்தி கொடுத்து விடுவார் என்று நான் நினைத்திருக்க, அவரோ கிளாஸ் லீடரை அழைத்தார். அன்று வந்திருந்த மாணவர்கள் எண்ணிக்கையையும் டெஸ்ட் நோட்டுகள் எண்ணிக்கையும் ஒப்பிட சொன்னார். ஒரு டெஸ்ட் நோட் மட்டும் குறைந்தது தெரிய வந்தது. அது யாரென்பதை கிளாஸ் லீடர் அட்டெண்டென்ஸ் பார்த்து என் பெயரை உச்சரிக்கும் முன்னே படபடப்புடன் எழுந்து நிற்க தயாரானேன்.

ரகு என்ற பெயர் அறிவித்தவுடன் எல்லோரது பார்வையும் என் பக்கம் திரும்பியது.பிறகென்ன. அரசன் அன்றே கொள்வான். தெய்வம் நின்றே கொள்ளும். ஆசிரியர் அடுத்த நொடியே தண்டனை கொடுத்தார். அந்த பீரியட் முழுதும் பெஞ்சு மேல் ஏறி நிற்க வேண்டும் என்று சொன்ன போது அழுகையும் அவமானமும் ஒன்று சேர பெஞ்சு மேல் ஏறி நின்றேன். ஏன்டா எழுதாதது மாதிரி எல்லாம் சீன் போட்டீங்களேடா. நீங்க எழுதி முடிச்சிட்டு தான் உட்கார்ந்திருந்தீங்களா என்று உள்ளுக்குள் புலம்ப தான் முடிந்தது.

ஆசிரியர் சொன்னார். “அவன் எழுதாம அங்க இங்க வேடிக்கை பார்த்துகிட்டிருக்கிறப்பவே எனக்கு டவுட் வந்துச்சு. மார்க் கம்மியா எடுத்தவங்க, ௦ மார்க் எடுத்தவங்க இவங்களை இன்னிக்கு நான் திட்ட போறதில்ல. ரகுவால் நீங்க தப்பிச்சீங்க” என்றார். மார்க் கம்மியா எடுத்த மாணவர்கள் என்னை பார்த்து சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள். “டேய் உங்களுக்கும் சேர்த்து தான் தண்டனை எனக்கு கிடைச்சிருக்கு” வகுப்பு முடிந்தவுடன் அவர்களை பார்த்து கத்த வேண்டும் என்று முடிவு செய்து கொண்டேன். மதிப்பெண் எடுக்கலைனா கூட அதில் ஒரு நேர்மை இருக்கு. டெஸ்ட் நோட்டே வைக்காமல் இருப்பதில் என்னடா நேர்மை இருக்க போகிறது. கமலா என்னை பார்த்து சிரித்த சிரிப்பில் இருந்த செய்தி இது தான்.

இதோ இன்று அந்த கமலா தான் என்னை பார்த்து சிரித்து கொண்டிருக்கிறாள். கையில் பைலுடன் நான் அவள் முன்னே நின்று கொண்டிருக்கிறேன் . நான் பணி புரியும் நிறுவனத்தில் பொது மேலாளராக பொறுப்பேற்று கொண்ட கமலாவின் முன் தான் தற்போது நின்று கொண்டிருக்கிறேன். பழைய ஞாபகங்களுக்கு நான் சென்று வந்தது போலவே அவளும் சென்று வந்திருக்க வேண்டும். அப்போது வெளிப்படுத்திய அதே சிரிப்பு இப்போதும் அவள் முகத்தில் இருந்தது. சிரிப்பினூடே வார்த்தைகளை வெளியிட்டாள்.

“இப்பயும் ஆபீஸ்ல வேலை செய்து முடிக்க முடியாத பைல்களை எல்லாம் கொடுக்காம கையோட தான் வச்சிக்கறீங்களா ரகு ?”

உளி விழும் போது..!

                        உளிவிழும் போது!

செந்தில் குமார்  அமிர்தலிங்கம்.
……………………………….

பள்ளிமுடிந்ததும் அழுது கொண்டே வீட்டிற்குள் நுழைந்தான் ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் மாதவன்.

“ஏன்டா அழுவுற..”என்று கேட்டாள் அம்மா செண்பகம்.

“நான் இனிமேல் ஸ்கூலுக்கே போகமாட்டேன்” என்றான் தேம்பியபடி.

“என்னாச்சுடா கண்ணு, ஏன்டா இப்படி சொல்ற? ஸ்கூல்ல என்ன நடந்துச்சி.?” என அனுசரணையாய் விசாரித்தாள் செண்பகம்.

“என்னை சார் அடிச்சுட்டாரு..” என்றான் கண்களை கசக்கியபடி.

“ஏன் ஒன்ன அடிச்சாரு, நீ தப்பு கிப்பு ஏதும் செஞ்சியா..?” விசாரணையை விநயமாய் முடுக்கினாள்.

“கிளாஸ்மேட் சுதாகர் என்னோட பேனாவை எடுத்துக்கிட்டான். நா அத திரும்ப கேட்டேன், அவன் அத தூக்கி வெளில வீசினதால, எனக்கு வந்த கோவத்துல அவன அடிச்சிட்டேன்..” என்றான் குற்றவுணர்வு ஏதுமின்றி.

“சரி…அப்புறம்?”

” அவன அடிச்சத சார்கிட்ட சொல்லி, எனக்கு அடிவாங்கி வச்சிட்டாம்மா அவன்” என்றான் அழுதபடியே.

“சரி சரி அழாத…போய் முகம் கழுவிட்டு வா. நீ பண்ணினதும் தப்புதான, அதான் சார் அடிச்சிருக்கார். அவர் கிட்ட சுதாகர் பண்ணின தப்ப சொல்லியிருந்தா அவர், உனக்கு பதிலா அவனதான் சாத்தியிருப்பார்” என்றாள்.

எதுவும் பேசாமல் அமைதியாய் நின்று கொண்டிருந்தான் மாதவன்.

“உனக்கு சிநாக்ஸ், அப்புறம் காஃபி வச்சி தரேன். அழக்கூடாது சரியா..?” என்றாள் அம்மா.

“எனக்கு எதுவும் வேணாம், நான்
ஸ்கூலுக்குப் போக மாட்டேன்னா போக மாட்டேன், அவ்ளோதான்..” என்றான் பிடிவாதமாக.

செண்பகத்திற்கு கோபம் வந்தது.
“இப்படியே சொல்லிட்டிருந்தீன்னா நான் உன்னப்பத்தி அப்பாகிட்ட சொல்லிடுவேன், அப்புறம் என்ன நடக்கும்ன்னுதான் உனக்கு தெரியுமே, ஒழுங்க இரு படவா..”. என்றாள்.

“அப்பா அடிச்சாலும் சரி, ஒதைச்சாலும் சரி, நான் ஸ்கூல் போகமாட்டேன்னா போகமாட்டேன்தான்.” என்றவன் வீம்பாக பையை தூக்கி எறிந்துவிட்டு அவனது அறைக்குள் சென்று படுத்துக்கொண்டான்.

இரவு அவனது அப்பா மாணிக்கம் வேலை முடிந்து வந்தார். நடந்ததை செண்பகத்தின் மூலமாக தெரிந்துகொண்டவர் மாதவனிடம் சென்றார்.

“டேய் மாதவா.. இங்க பார், எழுந்திரிடா..” என்று எழுப்பினார். எழுந்த அவன் முகம் அழுது அழுது வீங்கிப்போயிருந்தது.

அதைப் பார்த்தவர், அவனை மார்போடு அனைத்துக் கொண்டு மேலும் அதட்டாமல் பொறுமையாக பேசினார்.

“டேய் மாதவா…என்னைய எங்க அப்பா படிக்க வைக்கல, அஞ்சாங்கிளாஸோட நிறுத்திட்டாரு. அந்த வயசுலயே ஒரு ஒர்க்ஷாப்ல சேர்த்துவிட்டுட்டாரு. சரியா படிக்காததுனால இன்னைக்கு வரைக்கும் நான் ரொம்ப கஷ்டப்படறேன்.”

அவன் அன்னாந்து அப்பாவின் முகத்தை பார்த்தான், கண்கள் கலங்கி வெளியேரத்துடித்த கண்ணீர் விளக்கு வெளிச்சத்தில் பளீரிட்டது.

“நீ நல்லா படிச்சா பெரிய ஆளா வரலாம், ஃபேன் காத்துல உட்கார்ந்துகிட்டு நாலு பேர வேல வாங்கலாம், கைநிறைய சம்பாரிச்சு வீடு, பங்களா, கார்னு வாங்குறத ஒரு அப்பாவா கண்குளிர பார்க்கணும் நான். எனக்கு கெடைக்காத வாய்ப்பு வசதிகள் ஒனக்கு கெடைக்கணும் சரியா?” என்றார் நிதானமாக.

“எனக்கு அதெல்லாம் வேணாம்ப்பா நானும் ஒர்க் ஷாப்புக்கே வேலைக்குப் போறேன், எனக்கு ஸ்கூலுக்குப் போக பிடிக்கல.” என்றான் மாதவன்.

“டேய் மாதவா நீ நல்லா படிச்சி பெரிய ஆபீசரா வரணும், அத பார்த்து நானும் அம்மாவும் சந்தோஷப்படணும்னுதான்டா இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டுக்கிட்டு இருக்கோம். நீ என்னடானா இந்த வயசுலயே வேலைக்குப் போறேன்னு சொல்ற” என்றவர் கண்ணிலிருந்து கண்ணீர் உருண்டோடியது.

அருகில் நின்றிருந்த செண்பகம்,
“தம்பி நீ நாளைக்கு வேணா லீவு எடுத்துக்க, ஆனா அதுக்கு அடுத்த நாள்ல இருந்து ஒழுங்கா ஸ்கூலுக்கு பாேகணும் சரியா கண்ணு” என்று கெஞ்சினாள்.

அவன் ஏதும் பேசாமல் திரும்பவும் தலையணையில் முகம் புதைத்து படுத்துக்கொண்டான்.

அப்பா எழுந்து வெளியே சென்றுவிட, செண்பகம் தட்டில் சாப்பாடு போட்டு எடுத்துவந்தாள். அவன் சாப்பிட மறுத்துவிட, அவளும் சாப்பிடாமல் பசியோட படுத்து உறங்கிவிட்டனர்.

மறுநாள் காலையில் அப்பா வேலைக்கு சென்றுவிட, அம்மா சமையலறையில் இருந்தாள். இவன் படுக்கையை விட்டு எழுந்தவன், பல் துலக்கிவிட்டு சாப்பிட வந்தான்.

“நாளையிலயிருந்து ஸ்கூலுக்குப் போகணும்ப்பா..” என்றாள்.

“வேண்டாம், என்னை ஸ்கூலுக்குப் போகச்சொன்னா, இனிமே நான் சாப்பிடவே மாட்டேன்.” என்று அடம் பிடித்தான்.

அதற்குமேல் இவள் எதுவும் பேசவில்லை, இப்படியே ஒரு வாரம் கழிந்தது. மாணிக்கம் ஒருநாள் பள்ளிக்குப்போய் அவனது ஆசிரியரிடம் பேசினார்.

“இனிமேல் அடிக்க மாட்டேன் என்று சொல்லி அழைத்து வாருங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டார் அவர்.

ஒரு நாள் அவனது நண்பன் ஜெகன் வீட்டிற்கு வந்தான்.

“டேய் மாதவா ஏன்டா ஸ்கூலுக்கு வரல?”

“எனக்கு வர பிடிக்கலடா”.

“நாளைக்கு ஆண்டுவிழாடா”

“அப்படியா, டான்ஸ் பாட்டு எல்லாம் இருக்குமேடா..”

“ஆமான்டா மாதவா நீ நாளைக்கு ஸ்கூலுக்கு வரியா?” என்றான் ஜெகன்.

“சார் என்னை அடிப்பாரேடா..”

“அவர் தான்டா உன்னை கூட்டிக்கிட்டு வர சொன்னாரு, இனி அவர் அடிக்க மாட்டாருடா, வாடா ப்ளீஸ்..” என்றான்.

“சரி நாளைக்கு டான்ஸ் பார்க்க மட்டும் நான் வரேன்..” என்றவுடன் மகிழ்ச்சியாகக் கிளம்பினான் ஜெகன்.

மறுநாள் மாலையில் மாதவனும், ஜெகனும் பள்ளியில் கூட்டத்தில் ஒரு ஓரமாய் அமர்ந்து கொண்டனர்.

விழா ஆரம்பித்தது, சிறப்பு விருந்தினராக மாவட்ட கலெக்டர் அவர்கள் வந்திருந்தார்கள்.

விழா மேடையில் ஆசிரியர்கள் சில பேர் பேசியபிறகு கலெக்டர் பேச ஆரம்பித்தார்.

“அனைவருக்கும் என் இனிய மாலை வணக்கம். நான் இப்போது இந்த மாவட்டத்துக்கே கலெக்டர் ஆகியிருக்கிறேன் என்பதைவிட, நான் பத்தாம் வகுப்புவரை படித்த பள்ளிக்கே சிறப்பு விருந்தினராக வந்திருக்கிறேன் என்பதே எனக்குப் பெருமையாக இருக்கிறது..” என்றார்.

கூட்டத்தின் கைதட்டலில் பள்ளி வளாகமே அதிர்ந்தது.

கலெக்டர் பேசியதை கேட்ட மாதவன் புது உற்சாகம் பிறந்தவனாய் அவரது பேச்சை கேட்க ஆரம்பித்தான்.

“நான் இந்த பள்ளியில் படித்ததை மிகவும் பெருமையாக நினைக்கிறேன். எனக்கு படிப்புடன் வாழ்வை கற்றுத்தந்த ஆசிரியர்கள் என்னை கண்டிப்போடும், கனிவோடும் வழிநடத்தினார்கள்..”

“நான் இப்போது இந்த உயர்ந்த நிலையில் இருக்கிறேன் என்றால் அதற்கு எனது பெற்றோர்களும், ஆசிரியர்களும்தான் காரணம்” என்றார்.

மேலும் கைதட்டல்கள் வானைக்கிழிக்க, மாதவன் ஆவலாய்க் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

“நான் பலமுறை ஆசிரியர்களிடம் அடி வாங்கியிருக்கிறேன், ஆனால் அவைகளெல்லாம் என் வாழ்வை செதுக்கிய உளிகள்” என்றார்.

மாதவன் மனம் சற்று லேசானது.

மேலும் கலெக்டர் “நான் தற்போது தலைமை ஆசிரியரிடம் ஒரு வேண்டுகோள் வைக்கிறேன்.” என்றார்.

“நான் படித்த வகுப்பறைகளுக்குச் சென்று நான் அமர்ந்து படித்த இடங்களிலெல்லாம் மீண்டும் அமர வேண்டும், அதற்கு அனுமதி தருவீர்களா?” என்றார்.

மிகவும் மகிழ்ந்த தலைமை ஆசிரியர் அவரை அழைத்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு வகுப்பறையாகச் சென்றார். உடன் சில ஆசிரியர்களும், மாணவர்களும் சென்றனர்.

கலெக்டர் ஒவ்வொரு வகுப்பறையிலும் தான் அமர்ந்த பென்ஞ்சினை ஞாபகப்படுத்தியபடி அமர்ந்து, அமர்ந்து மிகவும் மகிழ்ச்சியாக வந்தார். இதைப்பார்த்துக்கொண்டே வந்தான் மாதவன்.

ஏழாம் வகுப்பு அறையில் நுழைந்த கலெக்டர், தான் மாணவனாக அமர்ந்து படித்த இடத்தில் அமர்ந்தார்.

அது மாதவனின் தற்போதைய இருக்கை, இதைப் பார்த்த மாதவன் நெஞ்சம் குதூகலித்தது.

தானும் ஒரு கலெக்டராகவே ஆகிவிட்டதாக மனதிற்குள் மகிழ்ந்தவன்,

பெற்றவர்களின் கரிசனமும்
ஆசிரியரின் கண்டிப்பும்
தன்மீதான அக்கரையினால் விளைந்தது என்பதை உணர்ந்தான் மாதவன்.

முற்றும்.

நன்றிக்கடன்!

நன்றிக்கடன்!

    சீ.  குறிஞ்சிச் செல்வன்.

 லட்சுமி அக்கா ஜாடையில் போய்க் கொண்டிருந்தாள் அவள்….வயசு முப்பத்தைந்து இருக்கும்….. 

என்.எஸ்.பி. ரோட்டில் நின்றிருந்த கார்மேகத்திற்கு மனம் கிடந்து துடித்தது…அவளிடம் பேசவேண்டும்  போல் ஆசையாய் இருந்தது…..


ஜன நெரிசல் கூட்டத்தை கிழித்துக் கொண்டு ஓட்டமாய் ஓடினான்….

லட்சுமி அக்காவை பார்த்து பேசி எவ்வளவோ வருஷங்கள் ஆகியிருந்தது….


அவளை நெருங்கினான்…


பழக்க தோஷத்தில்  அ…க்கா…. என்று  கூப்பிட்டான்….. மூச்சு வாங்கியது அவனுக்கு…..


இவனை தவிர்க்கவும் முடியாமல் ஏற்கவும் முடியாமல்
அவஸ்தைபட்டாள் , அவள் ……


திகைப்பை மறைக்க மிகவும் சிரமப்பட்டு புன்னகைத்து வைத்தாள்…..


“லட்சுமி அக்காதானே…நீங்க….”


 தலை மட்டும் ஆடியது.


அவள் எதுவும் பேசவில்லை…


“இங்கே திருச்சி பக்கம் எப்போ வந்தீங்க?….”


“இப்பத்தான்”….. 


“இன்னும் என்னென்ன கேட்கப் போகிறானோ?….”


— படபடப்பாய் இருந்தது அவளுக்கு….


“வா….தம்பி ஹோட்டலுக்கு போய் சாப்பிடலாம்…. “


 சாதுர்யமாய் கார்மேகத்தை அழைத்தாள் லட்சுமி அக்கா…..


“இல்லக்கா….இருக்கட்டும்…..”


வா…கண்ணு…  எங்க ஊருக்கு வந்திருக்க…சாப்பிடாமல் போகலாமா ….. அக்கா தானே கூப்பிடறேன்…..சிநேகமாய் அவன் கைப்பற்றினாள்….


முன்பென்றால் “ஜீலிர்” ரென்றிருந்திருக்கும் அந்தத் தீண்டல்….. 


இப்போது அப்படி  இருக்கவில்லை அவனுக்கு……


கார்மேகம் அவள் அழைப்பை மறுக்கவில்லை……


இருவரும் அருகில் இருந்த ஹோட்டல் நோக்கி நடந்தார்கள்…..


லட்சுமி அக்காவிடம் பேச நிறைய விஷயங்கள் இருந்தது அவனிடம்…


அக்காவின் புருஷன் மாயாண்டி மச்சான்   அதீத குடியாலும்,  பெண்கள் ஆசையினாலும் சகலமும் தொலைத்து… ஊரில் இருந்த போதே
செத்துப்போனார்..  


அது இருக்கும்
பத்து வருஷம்…. 


அப்போது கல்லூரிக்கு போய்க் கொண்டிருந்தான் இவன்… 


 அக்கா இப்போதும்….பூவும் பொட்டுமாய் தான் இருந்தாள் … 


எதுவும் கேட்கவில்லை அவன்….


கொஞ்சம் பருத்து
சோகை பிடித்து  நிறையவே உருமாறி இருந்தாள்  லட்சுமி அக்கா…. 


முகத்தில் , கண்களில்
சோகத்தின் தடயம் எதுவும் தென்படவில்லை அவளிடம்……


எதுவும் கேட்டு சங்கடப்படுத்தக்கூடாது   என்பதில்
உறுதியாய் இருந்தான் கார்மேகம்…..


அதேசமயம்,  அவன் எதுவும் கேட்டுவிடப்போகிறானோ  என்று பயந்து கொண்டே தான் சாப்பிட்டாள் அவள்…..


இடையில்   அவள் செல்போனுக்கு இரண்டு முறை அழைப்பு வந்தது, ..


 கார்மேகத்தை பார்த்துக் கொண்டே பேசாமல் துண்டித்தாள்….


அவனுக்கு சங்கடமாய் இருந்தது…


அவளுக்கும் அவன் முன்னால்
அந்த நபரிடம் பேச. ஏனோ கூச்சமாய் இருந்தது…..


மின்னல் வேகத்தில் யோசித்தாள்.
இவனைப் பார்த்தாள்….


“தம்பி…. வயலூர் பஸ்ஸு குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குதான் வரும்….. மணி ஆயிட்டு….வர்ற நேரம்  தான்….வரட்டா….” எழுந்தாள்…


 “நீ பொறுமையா சாப்பிடு தம்பி…. நான் பில்லு கொடுத்துட்டு போறேன்…..”


சட்டென்றெழுந்து அவசரமாய் கைக்கழுவி   மறைந்தாள் லட்சுமி அக்கா….


நன்றாகவே பசித்தது….இருந்தும் இவனால் சாப்பிட முடியவில்லை… 


 பந்துமாதிரி சுருண்டு ஒரு துக்கம் தொண்டை அடைத்தது……


ஹோட்டல் விட்டு வெளியில் வந்தான் கார்மேகம் …..  


ஒரு ஸ்வீட் ஸ்டால் எதிரே நின்று  லட்சுமி அக்கா யாருடனோ செல்
ஃபோனில் சிரித்து சிரித்து பேசிக் கொண்டிருந்தாள்……


சில பொய்கள் சிற்சில சந்தர்பங்களில் நன்மைகளுக்கானவை…..


சொன்னவர் ஒன்றும் சாதாரண மனுஷர் இல்லை…. பொய்யாமொழி புலவர் என்று கொண்டாடுகிறார்கள் அவரை…..


 இவன்,  வேறு பாதையை தேர்ந்தெடுத்து நடந்தான்…..


“சாப்பிட்ட சோற்றுக்கு நன்றி கடனாய் ஊரில் போய்,  அக்காவை 
கண்டதை யாரிடமும்   சொல்லி விடக்கூடாது….”


 தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான் கார்மேகம். 
——————————————————————————————————————–


அவர் :இது மந்திரவாதி வீட்டு கல்யாணம்னு எப்படி சொல்றே?

இவர் : யாராவது மொய் எழுதாமல்  போனால் ரத்தம் கக்கி சாவீங்கன்னு

எழுதி வைச்சுருக்காரே..!

இந்து குமரப்பன் விழுப்புரம். 

சில நொடியில்..

வீ. காசிநாதன்

கதிரவன் தன்பயணத்தை இனிதே தொடங்கி வெண் கதிர்களால் அப்பகுதியை வெப்பப் படுத்திக் கொண்டிருந்தான். காலை மணி 10. சிங்கப்பூரில் தனியார் குடியிருப்பு பேட்டைகளில் அழகாக வடிவமைக்கப்பட்ட நீச்சல் குளம் இருப்பது அவற்றின் சிறப்புகளில் ஒன்று. தனது அடுக்குமாடி குடியிருப்பு வளாகத்தில் உள்ள நீச்சல் குளத்தின் அருகில் மஞ்சுளா  சாய்வு நாற்காலியில் ஒய்யாரமாய் படுத்திருந்தாள். காதில் ஒலிப்பானை மாட்டியபடி இனம்புரியாத இசை ஒன்றைத் தனது கைபேசியிலிருந்து ரசித்துப் புன்னகைத்தாள். அவளது உடல் சாய்வு நாற்காலியை முழுதும் ஆக்கிரமித்து இருந்தது. 

அவளது 5 வயது குழந்தை சரன் அருகில் கைப்பந்து ஒன்றை வைத்துக்கொண்டு விளையாடியது. விளையாட்டு விளைட்டாக இருப்பத்தில்லை. சில நேரங்களில் துடிக்க வைத்துவிடும். குழந்தைப் பந்தை தண்ணீரில் தள்ளிவிட்டு அதுவும் விழுந்துவிடும் என நீங்கள் கற்பனை செய்யலாம், செய்யாமலும் இருக்கலாம். ஆனால் அதுதான் நடந்தது. மஞ்சுளா பார்க்கவில்லை. பார்க்க மாட்டாள்.

நமது டைகர் பார்த்துவிட்டார், ஒரே பாய்ச்சல் சாய்வு நாற்காலியை ஜம்ப் பண்ணி நீச்சல் குளத்தில் குதித்து, குழந்தையின் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்துக் கரைச் சேர்த்ததார். மஞ்சுவின் முகத்தில் தெளித்த குளிர்ந்த நீரை துடைத்தபடி “வாட் நான்சென்ஸ்” என வெகுண்டாள்.

டைகர் யார்? என்பதை நான் உங்களுக்கு சொல்லியே ஆகவேண்டும். எலைஜாவின் செல்லம், வளர்ப்பு, குழந்தைமாதிரி, கூடவே இருப்பது இதில் எதை வேண்டுமானாலும் உங்கள் வசதிக்கேற்ப வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.  அது உங்கள் விருப்பம். அதன் பாவனைகள், நடத்தைகள், செயல்கள் ஒரு புலியின் சாகசம் போல் இருக்கும். அதே நேரத்தில் விவேகம் தன்னை சுற்றி நடப்பவைகளை உன்னிப்பாக கவனிக்கும். அதற்கு தகுந்தாற்போல் செயல்படும் உயர்ந்தரக வளர்ப்பு நாய். அதற்கு டைகர் என்று பெயர்வைப்பது தானே பொருத்தம்?

எலைஜா ஜெர்மனியின் ஸ்டர்ட்கார்ட் நகரில் பிறந்து அங்கு வளர்ந்தவர். அவரது கணவர் ரிச்சர்ட் அந்தத் தொழில் நகரில் ஒரு நிறுவனத்தில் கணினி பாகங்கள் தயாரிப்புப் பிரிவில் பணியாற்றியவர், தற்சமயம் அதன் சிங்கப்பூர் கிளையில் உற்பத்திப் பிரிவின் தலைவராக இருந்து வருகிறார்.

எலைஜாவிற்கு வளர்ப்பு பிரணிகளின் மீது அலாதிப் பிரியம். அதிலும் குறிப்பாக நாய்கள் என்றால் உயிர். ஸ்டர்ட்கார்ட்டில் இருக்கும் போது அவர்கள் வீட்டில் நிறைய வளர்ப்பு நாய்கள் இருந்தது. சிங்கப்பூர் வந்தபின் இங்குள்ள சூழலுக்கு ஏற்ப டைகர் ஒன்றுதான் வைத்துக்கொள்ள முடிந்தது.

*************

வீட்டு வளர்ப்புப் பிராணிகளில் நாய் முக்கிய அங்கமாக இன்றும் திகழ்கிறது இதன் நற்பண்புகளான நல்ல மோப்பசக்தி, விரைந்து செயல்படுவது, குறிதவறாது இலக்கை அடைவது, நீண்டதூரம் பார்க்கும் கண்பார்வை அதன் பயன்பாட்டிற்கு முக்கியமானவை.

பொதுவாக நாய்கள் மூன்று முக்கிய பணிகளை திறமையாகச் செய்யக்கூடியது. நுகரும் சக்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டு குற்றச் செயல்களில் துப்புதுலக்க பெரிதும் பயன்படுகிறது. ராணுவம், காவல்துறையில் இதன் பங்களிப்பு அளப்பரியது. 

வேட்டையாடவும் நீரில் மீன்பிடிக்கக் கூடிய திறமையான நாய்கள் இரண்டாம் வகை. 

வீட்டின் பாதுகாப்பு மற்றும் நண்பர்களைப் போல பழகும் நாய்கள் மற்றொரு வகை. முதியவர்கள், தனிமையில் இருப்பவர்கள், கண் குறைபாடு உடையவர்களுக்கு இவைகள் ஒரு வரப்பிரசாதம் 

எலைஜாவின் டைகர் “லேப்ராடர் வகையைச் சேர்ந்தது. இவ்வகை நாய்களின் நிறம் பொரும்பாலும் கருப்பு, வெள்ளை மற்றும் வெளிர் மஞ்சள் Fawn நிறங்களில் மட்டுமே இருக்கும். இவ்வகை நாய்கள் “லேப்ஸ்” என்றே சுருக்கமாக அழைக்கப்படுகிறது. நண்பர்களைப்போல் பழகக்கூடியது, வளர்ப்பவர்களின் கட்டளையை நிறைவேற்றும். ஏறத்தாழ 2 லட்சம் பதிவு செய்யப்பட்ட லேப்ஸ் உலகம் முழுதும் பயன்பாட்டாளருக்கு உறுதுணையாக இருந்து வருகிறது. 

டைகர் அடர்கருப்பு, அழகென்றால் அப்படி ஒரு அழகு, அதன் கருப்பு நிறம் புதிதாக பார்ப்பவர்களை சற்று அச்சுறுத்தி திகைக்க வைக்கும். வால் பகுதியின் இறுதியில் மட்டும் கோடுகளாக மஞ்சள் நிறம் – மலர் கொத்துகளில் பச்சை நிற இலைபோல பார்க்க அழகாக இருக்கும். டைகரின் நீளம் 3 அடியும் உயரம் 2 அடியும் இருக்கும். கழுத்து புறத்தில் மெல்லிய வெள்ளைக்கோடு அதன் கழுத்தைச் சுற்றி காணப்பட்டது, அது டைகருக்கு மிகவும் அழகாக இருந்தது, எலைஜா தம்பதியினருக்கு டைகர் குழந்தை மாதிரி செல்லம்.

எலைஜாவின் வீடு காமன்வெல்த் பகுதியில் ஒரு நீண்ட நெடிய சாலையை ஒட்டி இருக்கும் தனியார் அடுக்குமாடி குடியிருப்பு வளாகம். அந்தச்சாலை நேராகச்சென்று இறுதியில் வளைந்து பிரதான சாலையுடன் இணைகிறது. இங்கு நவீன குடியிருப்பு பகுதியில் இருக்கும் அனைத்து வசதிகளும் உண்டு. கார் நிறுத்தத் தனிப்பகுதி, சிறிய அழகிய நீச்சல் குளம், உடற்பயிற்சிக் கூடம்.  24 மணி நேர பாதுகாப்பு, மற்றும் அவர்களின் கண்காணிப்பு…இன்னும் பல வசதிகள் உண்டு. 

எலைஜாவின் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் மஞ்சுளா.  அவரது கணவர் ரகுராமன் தொழில் அதிபர். தொழில்தான் முதல் மனைவி. வீட்டில் சகல வசதியும் உண்டு. வீட்டுவேலைக்கென்று பணிப்பெண். நகைகள் ஏராளம். கணவர் இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு வீட்டிற்கே வரமாட்டார். அப்படியே வந்தாலும் அசதியில் படுத்து தூங்கிவிடுவார். இவர்களுடன் அவரது நேரத்தைச் செலவிட முடியாத நிலை.

ரகுராமன் தொழில் செய்து பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை, அது பெரிதாகி இன்று ஒருவித வெறியுடன் அலைவதற்கும் காரணம். அவரது தந்தையை உடன் பிறந்தவர்கள் முறையான சொத்துப் பங்கைக் கொடுக்காமல் ஏமாற்றிவிட்டனர். தந்தை வறுமையில் காலத்தை கழிக்க நேர்ந்தது. ரகு வளர்ந்தபின் இவை தெரியவந்து நாமும் அவர்களைப்போல் வசதியாக வர வேண்டும் என தொடர் முயற்சியில் வெற்றியும் பெற்றுள்ளார். அதே உற்சாகத்தில் இன்றும் தொடர்கிறார். இதுவரை சம்பாதித்தது போதும் என திருப்தியடைய இவர் மகான் அல்ல, சராசரி மனிதன். பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்ற வெறி அதே உற்சாகத்தில் தொடர்கிறது.

திடிரென தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு எதாவது ஒரு பெரிய நடசத்திர ஓட்டலுக்குச் சாப்பிட வரும்படி மஞ்சுவைக் கணவர் அழைப்பார். கார் வீட்டிற்கே வந்து அழைத்துச் செல்லும். அப்புறம் ஒருவாரம் காணாமல் போய்விடுவார். வாழ்க்கையில் ஒருவருக்கு வசதியும் ஆடம்பர வாழ்க்கை மட்டும் மகிழ்ச்சியையும் மனநிறைவையும் கொடுப்பத்தில்லை.

மனிதர்கள் உணர்வு சார்ந்தவர்கள். மஞ்சுளா அன்பிற்கும் அரவணைப்பிற்கும் ஏங்குபவள். உடல் வேட்கைக்கு அல்ல. இது ஒரு பிரச்சனையா? என நாம் நினைக்கலாம். ஒருவாரம், ஒருமாதம், ஒருவருடம் என்றால் சரி. தொடர்ந்து ஆறு ஆண்டுகளாவும், இனிவரும் ஆண்டுகளும் இதேபோல் என்றால் எப்படி?  இவளது ஏக்கம் காரணமாக குழந்தைக்கு கிடைக்க வேண்டிய அன்பும் பாசமும் தடைபட்டுப்போனது. சரன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இவளது நிலையை அடையப் போகின்றான் என்பது இப்போது மஞ்சுவுக்கு புரிய வாய்ப்பில்லை

இவளது தனிமையின் பாதிப்பு நாளடைவில் எதன் மீதும் அவளுக்குப் பிடிப்பின்றி போனது.  இசையை ரசிப்பதில் தனது தனிமையை இரையாக்கி கொண்டாள்  சில பழக்கங்கள் ஆரம்பத்தில் குறை போன்று தெரியும், பிறகு அதில் ஒருவித ரசிப்பு ஏற்படும். அதே பழக்கமாகி விடும். அது இல்லாமல் இருக்க முடியாது என்ற நிலையை அடைந்து நம்மை ஆட்படுத்தும். அந்த நிலையில் தற்போது மஞ்சுவிற்கு எல்லாமே இசைதான். இவள் பரிதாபத்திற்குறியவள்.

குழந்தை விளையாடும், சத்தம்போடும், அதுவா சிரித்துக்கொள்ளும். குழந்தைக்கு முறையான அளவான தேவைப்படும் அன்பு கிடைக்க வில்லை. குழந்தை சரன் மஞ்சுவிடம் இருந்ததைவிட டைகருடனும், எலைஜாவிடம் இருந்ததே அதிக நேரம். இதுதான் மஞ்சுவைச் சுற்றியுள்ள எதார்த்தமான இயல்பு நிலை, அது நிஜம்..

*************

அலுவலகங்களில் வேலை செய்பவர்களுக்கு வார இறுதி என்றாலே ஒருவித உற்சாகம் காலையில் தாமதமாக எழுந்திருக்கலாம். எதற்கும் அவசரமில்லை. தூக்கத்தில் கனவு காணலாம். கனவிலும் தூங்கலாம். மனிதர்களின் இயந்திர வாழ்க்கைக்கு கிடைக்கும் ஓய்வு, ஒரே சுகம்.

இரவு மழை பெய்ததால் அந்த ஞாயிறுக்கிழமை காலை குளிர்காற்று வீசியது  எலைஜா தம்பதியினர் அவர்களது அடுக்குமாடி குடியிருப்பை விட்டு வெளியேறி டைகருடன் வாக்கிங் வந்து கொண்டிருக்கின்றனர். சாலையோர புற்களில் மழைநீர்த் துளிகளாக, எங்கும் துளிகளாக அந்த பச்சைப் புல்வெளி முழுதும் துளிகளாக இருந்தது.  டைகர் அருகில் நடக்கும் போது அந்தப் பகுதியின் துளிகள் சிதறி மறைந்தன.

வழியில் ஒரு இடத்தில் யாரோ தண்ணீர்ப் பாட்டிலை போட்டிருந்தனர். டைகர் அதை லாவகமாகக் கவ்வி அருகில் இருந்த குப்பைத் தொட்டியில் தாவி வீசியது. மீண்டும் எலைஜா தம்பதியினருடன் தனது நடை பயணத்தைத் தொடங்கியது. அவர்கள் இருவரும் சிங்கப்பூரின் சுத்தமான சூழலையும் இங்குள்ள பூங்காக்களின் அமைப்பு முறையையும் அதைப் பரமாரிக்கப்படும் விதம்பற்றியும் பேசிக்கொண்டே ஆச்சரியப்பட்டனர். சிங்கப்பூரில் இருப்பது நமது நாட்டில் இருப்பதுபோலவே உள்ளது என்றும் கூறியபடி அருகில் இருந்த பூங்காவுக்குள் நுழைந்தனர்.

பூங்காவில் நடைபயிற்சி செய்பவர்கள், மிதிவண்டிகளை இங்கும் அங்கும் ஓட்டுபவர்கள், நின்றபடியே வயதானவர்கள் உடற்பயிற்சி என வார இறுதிக் கூட்டம். இந்தோனிசியப் பணிப்பெண் கம்பு ஊன்றியபடி சோர்வுடன் அமர்ந்திருக்கும் சிங்கைப் பெரியவருக்கு கால்களை நீவியபடி இருந்தார். பூங்கா துடிப்பா இருந்தது. 

இளம் காதலர்கள் ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்தபடியே பேசிச் சிரித்தபடி இருந்தனர். சிறிது நேரத்தில் ஒருவரை யொருவர் கைகளை பிணைத்தபடி எழுந்து நடந்தனர். இருவரும் மகிழ்ச்சிகடலில் மிதந்தபடியே சென்றனர். அந்த பெண்ணின் கைப்பையை மறந்து சென்றார், இல்லை, இல்லை அதை ஞாபகபடுத்திக் கொள்ளும் நிலையில் அவர்கள் இல்லை. 

டைகர் இதை கவனித்துக் கொண்டிருந்தது போலும். கைப்பையை கவ்வியபடி விரைந்து ஓடி அந்தக் காதலர்களுக்கு முன் நின்றது. வழியில் தடை ஏற்பட்டதை அறிந்து அந்தப்பெண் குனிந்து கீழே பார்த்தாள். அப்போதுதான் அவளுக்கு கைப்பையின் நினைவு வந்திருக்க வேண்டும். டைகரிடமிருந்து கைப்பையை  வாங்கிக்கொண்டு அதன் முதுகில் அவளது மென்மையான விரல்களால் வருடினாள். அந்த சுகத்தில் டைகர் தனது மஞ்சள் நிற வாலை ஆட்டியது. 

பூங்காவைச்சுற்றி சிறிய நடைபயிற்சிக்குப்பின் எலைஜா தம்பதியினர் வீடு திரும்பினர். வரும் வழியில் அவர்கள் எதிர்காலத்தில் சிங்கப்பூரிலேயே தங்கி விடலாம், இங்கும் நிறைய ஜெர்மானியினர், நண்பர்கள் இருக்கின்றனர், பல இனத்தவரின் இங்குள்ள மாறுபட்ட  உணவகங்கள் அவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்துவிட்டது. தனிமையாய் தோன்றவில்லை என எலைஜா கூறிவந்தார். இங்கு வந்து இரண்டு ஆண்டுகளில் பிடித்து விட்டது. பேசிக்கொண்டே வந்ததால் தூரம் கடந்தது தெரியவில்லை, வீட்டினருகே வந்து விட்டனர்.

குடியிருப்பு வளாக நுழைவாயிலில் மஞ்சுளா அவரது தோழியின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறாள். காதில் ஒலிப்பானை மாட்டியபடி அதிலிருந்துவரும் இசையை ரசித்துக் கொண்டிருந்தார். அவளது குழந்தை சிறிய இரண்டு சக்கரங்கள் உள்ள உந்து ஸ்கூட்டரில் அங்கும் இங்கும் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தது. 

எலைஜா குடியிருப்பு பகுதியின் நுழைவாயிலின் எதிர்புறம் வந்ததும் சாலையை கடக்கும் முன் வாகனங்கள் எதும் வருகிறதா? என்று பார்த்தாள். சாலையை கடக்க முயன்றனர். தூரத்தில் ஒரு மோட்டார் சைக்கிள் மின்னலென வந்து கொண்டிருந்தது, அதைப்பார்த்ததும் நின்றுவிட்டனர். 

மஞ்சுளாவின் குழந்தை சரன் எலைஜா தம்பதியினரை பார்த்ததும் சிறிய உந்து ஸ்கூட்டரை வேகமாக ஓட்டியபடி முன்வாயிலுக்கு வந்து சாலையை கடக்க முயன்றான். எலைஜா வரவேண்டாம் என அவரை சப்தமிட்டு தடுத்தார், சரன் அதைக் கவனிக்கும் நிலையில் இல்லை.  மஞ்சுளா இசையில் மூழ்கியபடியே….. குழந்தையை கவனிக்கவில்லை.

இந்தப் பக்கம் ஒரு இளைஞன் படுவேகமாக ஸ்போர்ட்ஸ் பைக்கில் வருவதையும் குழந்தை ஸ்கூட்டரில் சாலையைக் கடக்க வருவதையும் டைகர் பார்த்து விட்டது. சில நொடிகளில் குழந்தையை நோக்கி விரைந்தது. எலைஜா கர்த்தரே எனது டைகரையும் காப்பாற்று என வேண்டினாள். டைகர் குழந்தையை காப்பாற்றிவிடும் என்பதில் சந்தேகமோ ஐயப்பாடோ அவருக்குத் துளியும் கிடையாது. அதனால் தான் டைகருக்காகவும் கர்த்தரிடம் வேண்டினாள்.

விபத்துக்கள் சில நொடிகளில் நடந்து விடுகிறது. கால்பந்து விளையாட்டில் கோல் அடிப்பது மாதிரி இருக்கிறது. நாம் யூகிக்கும் முன் எல்லாமே நடந்து முடிந்து விடுகிறது. இப்பொழுது அந்த விபத்தும் நடந்து முடிந்து விட்டது. 

டைகரின் மஞ்சள்நிற வால்பகுதி துண்டிக்கப்பட்டு மோட்டர் சைக்கிளின் பின் சக்கரத்தில் ஒட்டி இருந்தது. வால்பகுதியில் இருந்து இரத்தம் சொட்டிக்கொண்டே இருந்தது. சிறிய ஸ்கூட்டர் இரண்டு பகுதிகளாக உடைந்து நொறுங்கி சிதறிக் கிடந்தது. இளைஞனின் வலது கால் ஒடிந்து மோட்டார் சைக்கிள் அவன் மேலே கிடந்தது. அணிந்திருந்த நீலநிற ஜீன்ஸ் பேன்ட் நனைந்து இரத்தம் தரையில் வழிந்தோடியது.

எலைஜாவின் வேண்டுதல் நிறைவேறியது. டைகர் வால்பகுதி காயத்துடன் தப்பித்தது, சரனுக்கு டைகர் வேகமாக வந்து ஸ்கூட்டரை தள்ளி கீழே விழுந்ததில் கை,கால்களில் சிராய்ப்பு, அதில் லேசாக ரத்தம் கசிந்தது, மயக்கமானான். மருத்துவமனைக்கு சரனை தூக்கிச் சென்றனர். டைகரின் வால்பகுதி அடிபட்டு துண்டானதால் வெட்னரி டாக்டரிடம் காண்பித்து தகுந்த சிகிச்சை அளித்து எலைஜா அழைத்து வந்திருந்தார்.

அடுத்த நாள் மருத்துவமனையை விட்டு திரும்பிய சரன் டைகரைப் பார்த்ததும் சிரித்துக் கொண்டு ஓடிவந்து அதை கட்டித் தழுவினான். சிறிது நேரத்திற்குப்பின் மஞ்சுளாவின் வீட்டுப் பணிப்பெண் வந்து சரனைக் கூப்பிட்டாள், அதற்கு சரன் பாட்டே கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் மஞ்சுளா எனக்கு வேண்டாம், நேற்று டைகர்தானே என்னைத் தள்ளி காப்பாற்றியது,  நான் டைகருடனே எலைஜா வீட்டில் இருக்கின்றேன் என சரன் உறுதியாக மறுத்தான்.

நெய்தல்

நெய்தல்       #சிறுகதை     ப.தனஞ்ஜெயன்

கண்பார்வையை கூர்மைபடுத்தி ஒவ்வொரு நூலாக கோர்த்துக்கொண்டிருந்தார் கதிர்வேல்,அந்த கிராமத்தில் வேறு யாரும் இவருக்கு துணையாக நெசவு நெய்தல் தொழிலை செய்யவில்லை.தன் வீட்டில் இடது புறமாக தான் கட்டியிருந்த மாட்டு கொட்டகையில் தறியை அமைத்திருந்தார்.அதில் சிமெண்ட் பூச்சு எதுவும் இல்லை.சிறிய அளவில் ஆன பள்ளமும் மேற்புறம் மாட்டு கொட்டகையின் கழிகளில் இருந்து தொங்கி, தாங்கி கொண்டிருந்தது தறியை மேற்கூரையின் கழிகள்.அந்த தறியை சுற்றிலும் சாணியால் மொழுகி சுத்தமாக வைத்திருந்தார்.அதிலிருந்து தறிக்கு எந்த வித இடையூறும் இல்லாமல் பதினைந்து அடி தள்ளி இரண்டு பசுமாடுகளை கட்டி வைத்திருந்தார்.அடிக்கடி மாடு இடும் சாணத்தை எடுத்துவிடுவாள் கதிர்வேலின் மனைவி மடுகரையம்மா.
மடுகரையில் கதிர்வேலின் வீட்டிற்கு அவள் வந்ததால் அந்தப்பெயரே நிலைத்துவிட்டது அவளுக்கு,அவள் பெயர் ரஞ்சிதம்.
கதிர்வேலை கிராமத்தில் உள்ளவர்களில் பெரும்பாலானோர் தினை என்று அழைத்தார்கள்.

அந்த அளவிற்கு வறுமை, தினையை வாங்கி காயவைத்து அந்த மாவுப்பொருட்களில் உணவை உட்கொண்டார்கள் அவர்கள் குடும்பத்தினர்.
தன்னை நம்பியிருந்த தம்பியை அவர் எந்த சூழலிலும் விட வில்லை, தான் தறிநெய்த நேரம் போக தன்னுடைய இரண்டு ஏக்கர் நிலத்தில் கடுமையாக உழைப்பார்.கரும்பு பயிருட்டு வந்தார்.அது அவருடைய தறி தொழிலுக்கு ஏதுவாக இருந்தது.

குடும்பத்தில் வறுமை அதிகமாகிவிடவே கதர்வாரியத்தில் சிறிய தொகையோடு சேர்த்து மானியக்கடனுக்கு விண்ணபித்திருந்தார்.வாரத்தில் ஒரு நாள்மட்டும் விற்பனைக்காக தான் நெய்த கைத்தறி துணிகளை பாண்டெக்ஸ் கைத்தறி நிறுவனத்திடம் கொடுத்து பணம் பெற்று வறுவது வழக்கம்.அவர்களிடம் ரசீது வாங்கிகொண்டு வைத்திருந்தார்.இவர் நாள் முழுவதும் தறி அடித்தும் நூலுக்கும் போக சொற்ப பணமே கிடைத்தது,இருந்தாலும் இவரால் இந்தத்தொழிலை விடவேமுடியவில்லை.வயிற்றுக்கு சோறுபோடும் விவசாயமும் ,மானத்தை மறைத்துகாத்த தறித்தொழிலும் என்றுமே மேம்படவில்லை.துரதிருஷ்டவசமாக அவைஇரண்டும் தனியார் வசம் சென்று மீண்டும் வளத்தோடு சேர்ந்து மனித இனத்தின் அழிவையும் வளர்த்துகொண்டிருக்கிறது இன்றைய அரசாங்கம்.கதர் ஆடை அதிக அளவில் இன்று இல்லை.பாரம்பரிய நெல்மணிகளை குறித்து குரல்கொடுத்துவந்த விவசாயத்தின் கடைசிக்குரலாய் வாழ்ந்த நம்மாழ்வாரும் இறந்துவிட்ட பிறகு,இதையெல்லாம் யார் கையில் எடுப்பார்கள் என்று கதிர்வேல் வசிக்கும் ஏம்பலம் கிராமத்தில் உள்ள மனிதர்களுக்கு எந்த அக்கறையும் இல்லை.கதிர்வேல் வீட்டுப்பக்கம் யாரவது வந்தால் அவர் தறிநெய்யும் அழகை பார்த்துவிட்டு எந்த சலனமும் இல்லாமல் நகர்ந்துவிடுவார்கள்.

தனது உறவினர் சிலர் புதுவை பகுதிக்கு உட்பட்ட மடுகரையை அடுத்து உள்ள சிறுவந்தாட்டில் கைத்தறிப்பட்டு மற்றும் நெசவுத்தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்ததால்,அவர் அவங்கு சென்று சில நாட்கள் தங்கி அந்தத்தொழிலை செம்மையாக கற்றுக்கொண்டதாக அடிக்கடி சொல்வார்.

இவர்விண்ணப்பித்திருந்த கடன் தொகை ஐந்தாயிரத்திற்கான சோதனையை மேற்கொள்ள மூன்று ஆபிசர்கள் ஒரு அரசாங்க ஜீப்பில் வந்திறங்கி அவருடைய தறிக்கூடத்தை பார்வை இட்டார்கள்.ஒருவர் மூக்கு கண்ணாடி அணிந்து கையில் ஒரு பைலோடும் ,தன் கண்ணாடி மூக்கின் பாதியில் தொங்கி கொண்டிஇருந்தது,இவர் கண்ணாடியை மூக்கிற்க்கு போட்டிருந்தாரா அல்லது கண்ணுக்கு போட்டிருந்தாரா என்கிற அளவிற்கு கண்ணாடியை விட்டு வெளியே இருந்தது கண்கள்.மற்றொருவர் தான் அணிந்திருந்த சட்டைபட்டன்கள் கிழிந்துவிடும் அளவிற்கு பெரிய தொந்தி,அவர்கள் இருவரும் மாட்டுகொட்கையில் குனிந்து பார்வையிட்ட பிறகு,கதிர்வேல் நீங்க இப்படி மாட்டு கொட்டகையில் தறி வைத்து இருந்தால் கடன் கிடைக்காது என்றார்கள் வந்திருந்த இருவரும்.

உடனே கதிர்வேல் கொஞ்சம் பெரிய மனசு வைச்சு கடனை கொடுங்க,எப்படியாது அடைச்சுவிடுகிறேன் ஐயா என்று கெஞ்சினார்,ஒரு ஏழையால் இதைத்தான் செய்யமுடியும்.அதற்குள் ரஞ்சிதம் அவர்களுக்கு டீ போட்டு எடுத்துவந்தாள்,ஆனால் அவர்கள் அதைக்குடிக்க மறுத்துவிட்டார்கள்.அவரோடு வந்திருந்த ஜீப் ஓட்டுனர் ஜீப்பில் இருந்து தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து வந்து நீட்டினான்.அதைவாங்கி இருவரும் குடித்துக்கொண்டே,”கதிர்வேல் கொஞ்சம் செலவு ஆகும்” என்றனர்.

“அடுத்த முறை துணியை எடுத்துக்கொண்டு நகரத்திற்கு வரும்பொழுது ஆபிஸ் வாங்க” என்று சொல்லிவிட்டு கதர்வாரியம் என்று பெயரிட்டிருந்த அந்த பழைய ஜீப் அதிகமான கருப்பு நிற புகையை வெளியில் தள்ளிக்கொண்டே கிளம்பியது.அந்தவாரம் இரண்டு செட் கூடுதலான மடிப்புகளை நெய்து முடிக்க இரவு பகல் பாராது உழைத்தார்.
தான் விற்பனை செய்யும் இடத்தில் துணியைக்கொடுத்துவிட்டு கிடைத்த ஐநூறு ரூபாய் லாபத்தோடு அரசு அலுவலகத்தை அடைந்து ,அதிகாரிகளிடம் கொடுத்து கடனுக்கான ஏற்பாடுகளை செய்தார்.எப்படியோ மேலும் ஒரு ஐநூறு செலவு செய்து கடன் தொகையை பெற்றுவிட்டார்.

தன்னுடன் பிறந்த தம்பி முத்தையனின் உயர்கல்விக்காக அந்தப்பணத்தை கொஞ்சம் கொடுத்து உதவினார்.மீதம் உள்ளதில் நூலும் வாங்கிசெலவாகிவிட்டது.


முத்தையனும் ஆங்கில விரிவுரையாளராக அரசுப்பணியில் சேரும் வரை கதிர்வேல் உதவி வந்தார்.முத்தையனைக்கு திருமணம் நடந்து முடிந்தபிறகு அண்ணனை விட்டு தனிக்குடித்தனம் சென்றுவீட்டார்
முத்தைய வாத்தியார்.

அப்பொழுதும் மனம் தளராத கதிர்வேலின் தறிசப்தம் உரக்க கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.தன்னுடைய இருமகன் மற்றும் ஒரு மகளுக்கும் திருமணம் முடித்தார்.அனைத்தும் தறி நெய்தும் இரண்டு ஏக்கர் விவசாயத்தில் உழைத்தும் முடித்ததுதான்.அடிக்கடி அவரின் மகள் மலர்கொடி அப்பாவை பார்த்துவிட்டு செல்வது வழக்கமாய் இருந்தது.இரண்டு பிள்ளைகளும் திருமணத்திற்கு பிறகு சொத்துகளை பிரித்துக்கொண்டு தனித்தனி குடும்பமாக சென்றுவிட்டார்கள்.

நிலத்திலும் வேலை இல்லாமல் போகவே,தன்னுடைய தறியை குடும்பமாக நினைத்து அதன் சப்தத்தில் காலம் கழித்தார் கதிர்வேல்.பெரும்பாலான நேரங்களில் கோவனத்தோடுதான் தறியில் அமர்ந்திருப்பார்.விற்பனைக்கு செல்லும் போது மட்டும் வெள்ளைநிற வேட்டியும் சட்டையும் அணிவது வழக்கம்.ரஞ்சிதத்திற்கு உடல் நிலை சரியில்லாத போதும் இவரே அவளுக்கு பால் காய்ச்சிதருவது தன்னால் ஆன சமையலை செய்து கொடுப்பார்.ரஞ்சிதம் தறிக்கு உதவிய நேரம் போக, விவசாய வேலைக்கு சென்று ஏதும் மிஞ்சவில்லை.அனைத்தும் தறிநெய்யும் நூல் வாங்கவும்,சாப்பிட்டிற்குமே செலவாகிவிட்டது.இப்படியே வாழ்ந்து பழக்கமாகிப்போன ரஞ்சிதம் ஒரு சிலவருடங்களில் கதிர்வேலை விட்டு பிரிந்து உடல்நிலை சரியில்லாமல் இறந்துபோனாள்.


அப்பொழுது அவளுக்கு எழுபது வயதும்,கதிர்வேலுக்கு என்பத்தி ஒரு வயதும் ஆகியிருந்தது.

அவள் இறந்து ஒரிரு நாட்களிலேயே மீண்டும் தறிசப்தம் கேட்டது,எந்த சொந்தமும் உறவுகளும் திரும்பி பார்க்கவில்லை.எவ்வளவோ வாழ்வில் நடந்தாலும் தன் தம்பியின் மேலும் மகன்கள் மேலும் கோபம் கொள்ளாமல் தன் தறியின் சப்தத்தோடும் தாளத்தோடும் பேசிக்கொண்டே அவர் வேலையை செய்தார்.

வயது முதிர்வின் காரணமாக மாடுகளை கவனிக்க முடியாது போனதால்,தன் மகன்கள் வசம் தலா ஆளுக்கு ஒரு பசுவை பிரித்துகொடுத்தார்.மாடுகள் அந்தக் கொட்டகையை விட்டு சென்றபின் இடத்தை சுத்தப்படுத்தி அங்கே கட்டில் ஒன்றை போட்டு படுத்துக்கொண்டு,ஓரமாக விறகு அடுப்பினை எரிய வைத்து தனியாக உணவினை தயாரித்து பழக்கபடுத்திகொண்டார்.

தனிமை அவருக்கு மிகவும் பிடித்துபோனது.துன்பம் என்பது நிறைய பேர் வாழ்வில் இறுதிவரை பயணித்து சிரித்துகொண்டே இருக்கும்,அதைப்பார்த்து மனிதன் அழுதுகொண்டே இறப்பான்.எப்பொழுதுமே வயிற்றுக்கு முன் எந்த உறவும் நிலையாக கைகோர்த்து நிற்பதில்லை.தறி சப்தம் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதே அவர் இறந்தும் போனார்.அப்பொழுது அவரை சுற்றி அவரின் மகன்கள் ,மகள் மற்றும் ஆசையாக வளர்த்த தம்பி முத்தையன் உட்பட எந்த விதமான சலனமும் இல்லாமல் அமர்ந்திருந்தனர்.ஆனால் அவர்கள் ஆழ்மனதில் அவர் அடித்த தறியின் சப்தம் அவர்கள் அனைவர் வாழ்விலும் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.