நட்பூக்கள்

செந்தில்குமார் அமிர்தலிங்கம்

காலை மணி ஒன்பது..

கேசவன் தன் மொபைலில் முகநூல் நண்பரான பாஸ்கரனுக்கு பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள் தெரிவித்துக்கொண்டிருந்தான்…

மேலும்

தனது பதிவுகளுக்கு எத்தனை லைக்குகள் வந்திருக்கிறது என்று பெருமிதத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்…

நேற்று போட்ட கவிதைக்கு நூற்றியிருபத்து மூன்று லைக்குகள் வந்திருக்க…

எழுபத்தியாறு கமெண்ட்டுகள் வேறு

பெருமகிழ்ச்சியடைந்தான்.

முக்கியமாக முகநூலின் மூலம் கிடைத்த பெஸ்ட் பிரண்ட் பாஸ்கரனின் கமெண்ட் அவனுக்கு உற்சாகமூட்டுவதாய் இருந்தது..

புன்னகை முகமாய் இருந்த அவனருகில் வந்த அவனது மனைவி…

“என்னங்க…மணி ஒன்பது ஆகுது இன்னும் போனையே நோண்டிக்கிட்டு இருக்கிங்க. உங்க அம்மா இந்நேரம் பஸ் ஸ்டாண்டுக்கே வந்திருப்பாங்க…” என்றாள்.

“அடடா ஆமால்ல நான் மறந்தே போயிட்டன்…அம்மா வேற திட்டுவாங்களே…”

என்று மொபைலை பாக்கெட்டில் வைத்தபடி வாசலில் நின்ற பைக்கை எடுத்தான்…உதைத்தான்.

ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை.

அடக்கடவுளே இந்த வண்டிக்கு என்ன ஆச்சி..என்று நாலு உதை உதைத்தான். ம்ஹூம்..ஸ்டார்ட் ஆகல.

டென்சனானவன் தன் மனைவியைக் கத்தினான்.

அவள், பெட்ரோல் இருக்கானு பாருங்க

அதெல்லாம் இருக்கு

அப்புறம் ஏன் ஸ்டார்ட் ஆகல

தெரிலயே

என் ஸ்கூட்டிய எடுத்துட்டுப்போங்க

அய்யோ அத எனக்கு ஓட்டவே பிடிக்காது.

அப்ப என்தான் பண்ணப்போறிங்க

சரி குடுத்துத்தொலை அதையே எடுத்துட்டுப்போறேன்.டைம் வேற ஆகுது.

வேண்டா வெறுப்பாய்க் கிளம்பினான்.

மழைநீர் நிறைந்திருந்த சாலையில் பள்ளம் மேடு தெரியாமல் இரண்டுமுறை விழப்பார்த்தான்.

எப்படியோ பஸ் ஸ்டாண்டை நெருங்கியவன் ஒரே டென்சனப்பா என்று நினைத்தவாறு சட்டென ஒரு திருப்பத்தில் திரும்ப…

எதிரில் வந்தவன் மேல் மோதிவிட்டான்.

அவன் கீழே விழ

இவனும் கீழே விழ

அவன் வெள்ளை வேஷ்டி சட்டையெல்லாம் சகதியானது.

இருவரும் லேசான சிராய்ப்புகளுடன் தப்பினர். ஆவேசமாய் எழுந்த அவன்…

” டேய் உனக்குக் கண்ணு என்ன பொட்டையா.?”

ஏன் உன் கண்ணு என்ன பின்னாடியிருக்கா?

நான் வெளியூர்லயிருந்து கோவிலுக்கு வந்திருக்கேன்..என் டிரெஸ்ஸ இப்படி நாஸ்த்தி பண்ணிட்டியேடா பாவி.

என் வண்டி சைடு மிரர் உன்னாலதான்டா ஒடஞ்சுப்போச்சி.

இருவரும் அடித்துக்கொள்ள..

கூட்டம் கூடிவிட..

ஒருவழியாக இருவரையும் விலக்கிவிட்டது கூட்டம்.

இவன் அம்மாவைத் தேடிப்படித்து அழைத்துக்கொண்டு வீடு சேர்ந்தான்.

வீட்டிற்குள் வந்ததும் டென்சனையெல்லாம் மனைவியின் மீது கொட்டிவிட்டு…பாத்ரூம் போய் குளித்துவிட்டு வந்தான்.

அம்மா இவனை சாப்பிட அழைக்க..

“இருமா வரேன்” என்று கூறிவிட்டு மொபைலை எடுத்துக்கொண்டு ஷோபாவில் உட்கார்ந்தான்.

முகநூலைத் திறந்தான் அதில் பாஸ்கரனின் பதிவு…

வணக்கம் நட்பூக்களே!

இன்று எனக்கு பிறந்தநாள் வாழ்த்து கூறிய கூறிக்கொண்டிருக்கிற அனைவருக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றி!

இன்று எனது பிறந்தநாள் என்பதால் பக்கத்து ஊரிலுள்ள கோவிலுக்குச் சென்றேன். அங்கே பஸ்ஸ்டாண்டு பக்கத்துல ஒருத்தன் ஸ்கூட்டில வந்து என்மேல மோதிட்டான். என் வேஷ்டி சட்டையெல்லாம் சகதியாயிட்டது.

நல்ல வேளை பக்கத்துல ஒரு ஹோட்டல்ல தண்ணி கொடுத்தாங்க..கொஞ்சம் சுத்தம் பண்ணிக்கிட்டேன்..

ஆனால் கோவிலுக்குப் போகாமலேயே ஊருக்குக் கிளம்பிட்டேன்..

மனம் மிகவும் வருத்தமாக உள்ளது…” என்று போட்டிருந்தான்.

அவனுக்கு நிறைய கமெண்டுகள் வந்திருந்தது அனைத்தும் இவனைத்திட்டியே…

அதிர்ச்சியடைந்த இவன்

லைக் போடலாமா வேண்டாமா என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தான்…

முற்றும்

முடியுமா?

சிறுகதை

காசாங்காடு வீ காசிநாதன்

அந்த எண்ணம் முதன்முதலில் எப்போது எப்படி ஏற்பட்டது என சொல்வது சற்று கடினம். ஆனால் அந்த எண்ணம் ஏற்பட்டபின், இரவுபகலாக அது என்னை முழுதும் ஆக்கிரமித்து விட்டது.

மகள் சாந்தினியுடன் பேசுவதில்லை என்று வள்ளியம்மை தனது 57 வயதில் எடுத்த தீர்க்கமான முடிவுதான் அது. காரணம் சில நாட்களுக்கு முன்பு நடந்த “தொலைபேசி உரையாடல்.”

விமானம் தாழ்வாகப் பறந்து தரையை டயர்கள் தொட்டபோது அதிர்ந்து, ஜெர்க் ஆகி குலுங்கி டாக்சியாக ஓடியது, இரண்டாவது வரிசையில் இருந்தவர் பைலட் புதுசா? என நக்கல். மணிலா விமான நிலையத்தில் சாந்தினி……..புதிய கிளையின் அலுவலக கணினி கட்டமைப்பாளருக்கு பயிற்சி அளிக்க இரண்டு மாதங்கள் பிலிப்பைன்ஸ் வந்துள்ளார்.

சாந்தினி கம்யூட்டர் பயன்படுத்தத் துவங்கியதிலிருந்தே அதைப்பற்றிப் படிக்க வேண்டும் என அடிக்கடி அம்மாவிடம் கூறுவாள். அதன் மீது ஒருவகை மோகம். ஒரு சிறிய பெட்டி மாதிரி இருக்கு, கையடக்க புதிய மாடல்கள் பழைய சிலேட்டின் வடிவம், எவ்வளவு பயன்பாடு? இன்று இது இல்லாமல் எந்த வேலையும் செய்வது மிகக் கடினம் என்ற நிலைமை.

சிங்கப்பூர்த் தேசிய பல்கலையில் கணினித்துறையில் இளம் பொறியியல் படிப்பு, அதன்பின் ஒரு ஆண்டு லண்டனில் மேற்படிப்பை முடித்து தற்போது சாந்தினி சிங்கப்பூரில் கணினி கட்டமைப்பு நிறுவனம் ஒன்றில் பணியாற்றுகிறார்

சாந்தினியின் குடும்பம் அளவானது, அம்மா, அப்பா, சகோதரி மல்லிகா. வள்ளியம்மை திருமணம் முடிந்து ஆறு வருடங்களுக்குப்பின் சாந்தினி பிறந்தாள். இரண்டு வருட இடைவெளியில் மல்லிகாவின் வருகை. அம்மா இல்லத்தரசி, மிகவும் அன்பானவர். நன்கு ருசியாக சமைக்கத் தெரிந்தவர்.

அப்பா லெட்சுமனன் ஓய்வுபெற்ற தபால் அலுவலக அதிகாரி, அவர் இருக்கும் இடம்கூட தெரியாது,. அதிர்ந்து பேசியதில்லை, அமைதியிலும் அமைதியானவர். தினந்தோறும் செய்தித்தாளில் அனைத்துப் பக்கங்களையும் படிப்பது அவரின் முக்கியமான காலைப்பணி. வீட்டில் யார் என்ன வேலை சொன்னாலும் எதிர்க்கேள்வி இன்றி செய்து முடிக்கும் நல்லவர்.

அவரது நண்பர் கதிரேசனுடன் தொலைபேசியில் குறைந்தது இரண்டுமணி நேரமாவது பேசுவது அன்றாடப்பணியில் அடுத்து வரும். மற்றபடி ஓய்வெடுப்பது என நாட்கள் நகர்கிறது.

சாந்தினிக்கு அம்மா வள்ளியம்மை மீது அளவு கடந்த பாசம். அந்த பாசத்தினாலோ என்னவோ உரிமையுடன் கோபித்தும் கொள்வாள். வித்தியாசமான குணாதிசயம்.அம்மாவிடம் எப்போது எதற்குக் கோபம் வரும் என்றே தெரியாது.

அதுபோன்ற தருணங்களில் அம்மாவிடம் கடுமையான வார்த்தைகளை அள்ளி இறைத்து விடுவார். வேண்டும் என்று அவ்வாறு செய்வதில்லை. ஏதோ ஒருவகை வெளிப்பாடு. வார்த்தைகள் கூட பரவாயில்லை முகம் பார்க்கச் சகிக்காது, கோபக்கனல் வீசும். இது அவளது தனிப்பட்ட சுபாவம், வள்ளியம்மைக்கு சில நேரங்களில் உறுத்தலாக இருக்கும்.

ஆனால் சற்று நேரத்தில் எதுவுமே நடக்காது மாதிரி சாந்தினி குழந்தையாகி விடுவாள். அம்மாவிடம் குழைவதும், வள்ளியம்மையும் “குறும்புக்காரிடி நீ“ என வாஞ்சையாய் ஏற்றுக் கொள்வதும் தொலைக்காட்சி தொடர் ரகம்.

அம்மாவுக்கும் மகள் மீது அளவு கடந்த பாசம். அவளுக்கென்றே எதையும் பார்த்துப் பார்த்து செய்வாள். ஒரு ஆடை வாங்குவதற்குக் கூட பல கடைகள் ஏறி இறங்குவார். சாந்தினியின் பிறந்தநாளுக்கு அம்மா எடுக்கும் ஆடையை அணிவது வழக்கம், வள்ளியம்மையின் தேர்வு சாந்தினிக்கு மிகச் சரியாக பொருந்தும். இளைய மகள் மல்லிகாவைவிட அம்மாவிற்கு சாந்தினி மீது சற்று பாசம் அதிகம். ஒரு குழந்தை மட்டுமிருந்தால் நமது பாசம் அனைத்தும் அதன் மீதுதான் இருக்கும். இரண்டு குழந்தை எனில் அந்தப் பாசம் இரண்டில் ஒன்றாக குறைந்து விடுவதில்லை. மாறாக இரு மடங்காகும். அதுதான் பாசத்தின் சிறப்பு.

இளைய மகள் மல்லிகா வரும் மூன்றுநாள் விடுமுறையில் காரில் மலேசியாவின் மலாக்கா செல்ல வேண்டும், நான் எனது கல்லூரித் தோழிகளிடத்தில் கூறிவிட்டேன், அது ஒருவகை த்ரில், சுகம் உனக்கு புரியாதும்மா! வியாழன் இரவு மலாக்கா கிளம்புகின்றோம், என முடிவாக கூறினாள்.

அம்மாவின் அனுமதியைக் கோராமலே முடிவு செய்து விட்டாயா? என மகளிடம் கடிந்து கொண்டாள் வள்ளியம்மை.

சாந்தினியிடம் தங்கையின் பிடிவாத குணத்தைப்பற்றி வள்ளியம்மை பேசியதன் தொலைபேசி உரையாடல்……

சாந்தினி, நல்லாயிருக்கியாம்மா?

நான் நல்ல இருக்கேம்மா, நீங்கள் எல்லாம் நல்லா இருக்கீங்களா?

இங்கே ஒன்னும் குறைச்சல் இல்லை, நீ இல்லாததுதான்.”

வேறு எதுவும் சேதியா?

“ஆமாம் சாந்தினி, உனது தங்கை மல்லிகா கூட்டாளிங்க கூட மலாக்கா போறதா ஒரே பிடிவாதம்”

அவ பொயிட்டு வரட்டுமே?

“கூட ஒருத்தரும் துணைக்கு இல்லே” அதான்

இப்போதுதானே கூட்டாளிங்க கூட போறதா சொன்னீங்க?

“ஆமாம், கூட்டாளிங்க மட்டும்தான்.”

அதனால் என்ன பொயிட்டு வரட்டுமே?

ஏதாவது பிரச்சனை என்றால் எப்படி?

“ஓன்னு ஆகாது”

காலம் கிடக்கிற கிடையிலே.. எனக்கு என்னவோ சரியாப்படலே..

“எதுவும் ஆனால் அனுபவமா எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான்”

லூசு மாதிரி பேசாதே? அவளிடம் சொல்லி பிறகு நாம குடும்பத்தோட போகலாம் எனச் சொல்லு….

அவளுக்கிட்டேயா? நீ மட்டும் தனியா மணிலா போகலாம், நாண் மலாக்கா போகக்கூடாதா? என எதிர்க்கேள்வி கேட்பா.

இந்த உரையாடல் தொடர்ந்து வாக்குவாதமாக மாறியது. முடிவில் சாந்தினி ஆமா உனக்கு அவளைப்பற்றி குறை சொல்லுவது பின் கொஞ்சுறது அப்புறம் எங்கிட்டே புலம்புவது…..எனக்கூறி வயசு ஆகுதுல்ல. ஒதுங்க வேண்டியதுதானே? நீதான் லூசு, எனக்கோபமாகக் கத்தித் தகாத வார்த்தை ஒன்றையும் கூறிவிடுகிறாள்.

வள்ளியம்மைக்கு கோபம் உச்சந்தலைக்கேற ஆமான்டி உங்கிட்ட சொன்னேன் பாரு? நான் ஒரு கூறு கெட்டவ….இனிமேல் “உங்கூட பேசமாட்டேன்” எனக்கூறி தொலைபேசித் தொடர்பைத் துண்டித்தார்.

********

அடுத்த நாள்..

அதிகாலை காற்று குளிர்ந்து வீசியது. சூரிய ஒளியினால் மரங்களின் நிழல்கள் உருவங்களாகவும் காற்றின் அசைவில் அவைகள் ஒன்றை ஒன்று கொஞ்சுவது போன்ற தோற்றம். அன்று காலை வள்ளியம்மைக்கு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அந்த ஒலி சிறிதாக ஆரம்பித்து சற்று அதிகமாகி, இன்னும் சற்று அதிகமாகி, அதி வேகமாக ஒலித்தது. அந்த ஒலி இனம் புரியாத தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. மகள் சாந்தினி என நினைத்துத் தொலைபேசியை எடுத்தபோது அந்த அழைப்பு வள்ளியம்மையின் தம்பியிடமிருந்து வந்துள்ளது. தொலைபேசியில் உற்சாகமின்றி பேசினார்.

தம்பி, என்னக்கா ஏன் ஒருமாதிரி பேச்சில் பிடிப்பு இல்லாமல் பேசுகிறாய்?

உடம்புக்கு ஒன்னும் இல்லையே?

இல்லப்பா நல்லாத்தானே இருக்கேன் சமையல் கட்டில் வேலையாய் இருந்தேன் அதான் என்றாள்.

வேலையாயிருந்தா அதைப்பாரு ஒன்றும் முக்கியமான செய்தியில்லை நான் பிறகு பேசுகிறேன் என தொலைபேசியை வைத்துவிட்டார்.

தம்பி எதையும் உன்னிப்பா கவனிப்பான். என் பேச்சில் மாறுதல் இருந்ததை கண்டு பிடித்தது மட்டுமில்லாமல் பிறகு பேசுகிறேன் என வைத்துவிட்டான். தனக்குதானே வள்ளியம்மை புலம்பினாள்.

இந்த காலத்து குழந்தைகள் பெற்றோர் மேல் பாசமாக இருந்தாலும் அதை வெளிப்படுத்துவதில் கவனம் தேவைப்படுகிறது. சில நேரங்களில் பெற்றோரைவிட அவர்கள் புத்திசாலி என்றே நினைப்பது எளிதாகிவிடுகிறது.

புத்திசாலியாகவே இருக்கட்டும் அனுபவம் போதாது! அதை உணர மாட்டார்கள். பெற்றோர்களை சில நேரங்களில் அவர்களின் கருத்தைக்கூட முழுதும் சொல்ல விடுவதில்லை. “சொன்னதையே சொல்லாதீங்க” என முடுக்கி முடித்து விடுவார்கள்.

மல்லிகா மலக்காவிற்கு தோழிகளுடன் தனியே செல்ல வேண்டாம், துணைக்கு யாரேனும் இருப்பது எதிர்பாராதவற்றை சமாளிக்கவும், ஒரு பாதுகாப்பனது என்றுதான் அம்மா சொன்னார்.

மல்லிகா அவர்களுடன் செல்வது அவளுக்கு முழு சுதந்திர உணர்வை ஏற்ப்படுத்தும். அது புதுமாதிரியான அனுபவம் என்றும். ‘அது உனக்கு புரியாதும்மா, “இன்றைய சூழலே வேற” என்று சாந்தினி கூறியிருந்தாள்.

இரண்டு முறை கைத்தொலைபேசியை எடுத்து மகளிடம் பேசலாம் என வள்ளியம்மை நினைத்தபோது நேற்று கூறியது நினவுக்கு வர மகளை அழைக்கவில்லை. நாமாகப் பேசக்கூடாது அவளுக்கு இடம் குடுத்ததுபோல் ஆகிவிடும். அதுபோல் நிறையமுறை ஆகிவிட்டது பரவாயில்லை. பார்க்கலாம் என தொலைபேசியை வைத்து விட்டார்.

**********

மூன்றாம் நாள்..

மணிலா…….

மாநகரங்களுக்குறிய பரபரப்புடன் காணப்பட்டது. வாகனங்களின் ஒலி, அதிலிருந்து வரும் புகையின் நெடி எங்கும் வியாபித்திருந்தது. அசதியில் அன்றிரவு நன்கு தூங்கி அப்போதுதான் சாந்தினி எழுந்திருந்தார். காலை எட்டு மணியைப்போல் தொலைபேசி அழைப்பு. சிங்கப்பூரிலும் இதே நேரம்தான் அம்மா என நினைத்து சிரித்துக்கொண்டே எடுத்து தொலைபேசியைப் பார்த்தபோது அப்பா அழைத்திருந்தார்.

அம்மா என்மீது இன்னும் கோபத்தில்தான் இருக்கிறார் என நினைத்துக்கொண்டு அப்பாவிடம் நல்லா இருக்கிறீர்களா? என்று கேட்டார். என்னம்மா இரண்டு முறை நல்லா இருக்கிறாயா? எனக்கேட்டேன், அதற்கு பதில் சொல்லாமல் என்னை நல்லா இருக்கின்றீர்களா? என்கின்றாய்…. இல்லப்பா சிக்னல் சரியாயில்லை ரூமுக்கு வெளியே வந்து பேசுகிறேன் இப்ப நல்லா கேட்கிறது என்றாள்.

அம்மா கோவிலுக்கு போயிருக்காங்க, சில நாட்களாக ஏதோ சிடுசிடு என இருக்குறாங்க. கூண்டில் அடைபட்ட விலங்குமாதிரி…. நேற்று நம்ம டாக்டரிடம் போய்விட்டு வந்தோம் அவர் இரத்த அழுத்தம் எப்பவும் 140 தான் இருக்கும் இன்னைக்கு என்ன 150 ஆயிறுச்சு (120 நார்மல்), சின்னவ எதுவும் டென்சன் ஆக்குறாளா? எனக் கேட்டார். ஆமா பொண்ணுங்க இரண்டுபேருமே நல்ல புத்திசாலிங்க துணிச்சலானவங்க. சின்னவதான் இந்த வருடம் கல்லூரி படிப்பை முடித்து விடுவாளே? அவளைப்பற்றி ஏன் கவலைப்படுகின்றீர்கள்?. நீங்க ப்ரீயா இருங்க. இல்லையென்றால் அப்புறம் உங்களுக்குத்தான் சிரமம் எனக் குடும்ப மருத்துவர் .ஆறுதல் கூறி புதிதாக மாத்திரைகளை கொடுத்து வேளை தவறாம சாப்பிடுங்க என்றார்.

அப்பா இதை மகளிடம் விளக்கமாக, “புரோட்டா மாஸ்டர் சிறிய மாவு உருண்டையை பெரிசா விசுறுவதுபோல்” நீட்டிக் கூறினார். அம்மாவிடம் நீ தினமும் பேசுகின்றாய் அல்லவா? எனக்கேட்டதும் எனக்கு மற்றொரு அழைப்பு வருதுப்பா நாளை விடுமுறையில் பேசலாம் எனக்கூறினாள்.

அம்மாவிடம் சாந்தினி பேசலாம் என நினைத்தாலும் அன்று பேசியதின் வருத்தம் இன்னும் தீரவில்லை. மல்லிகா அவளது தோழிகளுடன் செல்வது அவளுக்கு புதியவற்றை தெரிந்து கொள்ள உதவும், பயந்து கொண்டே இருந்தால் எப்படி?

தன்னம்பிக்கை வேண்டாமா? என்பதை அம்மா புரிந்து கொள்ள இயலாது என்ற சிந்தனையுடன் எப்படியும் நாளை பேசிவிடுவார் என்றமுடிவில் சாந்தினி வெளியே கிளம்பினாள்.

**********

ஆறாம் நாள்..

இன்று சாந்தினி நிச்சயம் தொலைபேசியில் அழைப்பாள் என வள்ளியம்மை நம்பினாள். நம்பிக்கை வீணானது. சாந்தினியின் குணாதிசயம் கொஞ்சம் வித்தியாசமானது. அம்மாவிடம் அதிக உரிமை எடுத்துக்கொள்வதும், விளையாட்டுத் தனமாக பேசுவதும், கொஞ்சுவதும் வாடிக்கை.

சில நேரங்களில் திடீர் என்று ஸ்பிளிட் பர்சனாலிட்டி மாதிரி “அந்நியன் ரெமோ” ஆகிவிடுவாள். ஒன்றுமில்லாத செயல்களுக்கு கூட சட்டென கோபப்படுவாள். தடித்த வார்த்தைகள், கோபப் பார்வைகள் எல்லாம் சாதாரனமாக வந்துவிடும்.

லண்டன் சென்று வந்தபின் இது அதிகமாகிவிட்டது. நான் அவளை அடித்து பயம் காண்பித்து வளர்க்கவில்லை என அதையும் அவள் வளர்ந்தபின் உணர்ந்து சில நேரங்களில் கூறியிருக்கிறாள்..

வங்கியில் கடன் வாங்கிச் சென்று படித்த அளவிற்கு நல்ல வேலை கிடைக்கவில்லை. வேலையில் அவள் திருப்தியாக இல்லை என்பது எனக்குத் தெரிகிறது. படிப்பைவிட அனுபவத்திற்கே முன்னுரிமை? என்பதால் இதற்கு முன் பார்த்த வேலையும் அதன் சம்பளமும் அவ்வளவாக திருப்தி அளிக்கவில்லை.

கடந்த ஆறு மாதமாகத்தான் தற்போதைய வேலையில் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறாள். உனக்கு ஒன்றும் வயதாகவில்லை, நான்கு ஆண்டுகள் அனுபவமானல் நல்ல வேலைகிடைக்கும் என வள்ளியம்மை ஆறுதல் கூறியுள்ளார்.

திருமணத்திற்கும் இப்போது அவசரமில்லை. வேலையில் கால் ஊன்றிக்கொள்கிறேன் என அந்தப் பேச்சையும் எடுக்க விடுவதில்லை.

எது எப்படியிருந்தாலும் நான் அவளுடன் பேசுவதில்லை என்பதில் உறுதி என மனதில் நினைத்தாள்.

வாழ்நாள் முழுதும் பேசுவதில்லையா? அல்லது சிறிது நாட்கள் பேசுவதில்லையா? என்ற முடிவு சாந்தினியின் கையில்தான் உள்ளது.

அவளே அழைத்து பேசினாலும் முன்புபோல் பேசவிருப்பமில்லை. கொஞ்சம் விலகி இருப்பதுதான் இருவருக்கும் நல்லது என மனதைத் திடமாக்கி கொண்டாள்.

பிள்ளைகளை மிகுந்த அன்புடன் வளர்ப்பது கூட ஆபத்தானதா?

அவர்களுடன் நண்பர்கள் போல் பழகுவதும் தவறா?

சுதந்திரமாய் அவர்கள் விருப்பத்திற்கு விடுவதும் தப்பா? என்று என்னும் அளவிற்கு நிலைமை மாறிவிட்டது. சரி… பார்க்கலாம் நடக்கிறபடியே நடக்கட்டும் என முடிவுடன் வள்ளியம்மை படுக்கச் சென்றாள்.

*********

பத்தாம் நாள்..

அம்மா தன்மீது கோபமாகவும், வருத்தமுடனும் இருப்பதால்தான் இன்னும் தொடர்பு கொள்ளாமல் இருக்கிறார் என்பதை சாந்தினி உணர்ந்து கொண்டாள். நானும் இங்கு வேலைப் பழுவின் அழுத்தத்தினால் அம்மாவுடன் பேசாமல் இருந்ததும் வீண் பிடிவாதம் என நம்பினாள்.

நாம் பேசுகின்றபோது வெளிப்படும் வார்த்தை கேட்பவரின் மனதில் காயங்களாகி, அதுவே ரணமாகி பின் வடுக்களாகின்றன. அம்மாவிடம் அன்று அப்படி பேசியிருக்கக்கூடாது. அவர்களுக்கு ஆதரவாக பேசித் தங்கைக்கு அறிவுரை கூறுகின்றேன் என்றாவது சொல்லியிருக்க வேண்டும் என வருந்தினாள். தனக்காகவும் தங்கைக்காகவும் அம்மா செய்த தியாங்களையும் பணிகளையும் எண்ணிப்பார்த்தால் மலையாகவும், மலைப்பாகவும் உள்ளது.

அம்மா அதிகம் படிக்கவில்லை அதிகமாக படித்த நான்தான் பக்குவமாகப் பேசியிருக்க வேண்டும், அதுதானே படிப்பின் சிறப்பு?

பத்து நாட்கள் நான் பேசாததே அம்மாவிற்கு மிகுந்த வலியுடன் கூடிய மனவேதனை ஏற்படுத்தி இருக்கும்.

இன்றுடன் இங்கு பணி முடிவடைகிறது, இரண்டு மாதங்கள் ஓடியதே தெரியவில்லை.

வேலையிடத்தில் சாந்தினியின் செயல்பாடும் கணினி கட்டமைப்பின் அனுபவமும் திறமையான பயிற்சி முறையும் அனைவருக்கும் பிடித்திருந்தது.

எதிர்பார்த்ததைவிட நல்லமுறையில் பயிற்சி முடிந்ததில் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி. அனைவருடனும் பிரியா விடை பெற்று தங்கியிருந்த அறைக்கு திரும்பினாள் சாந்தினி.

சிங்கப்பூர் செல்ல பெட்டி மற்றும் பொருட்களுடன் தயார் ஆகி மணிலா விமான நிலையம் வந்தடைந்தாள். விமானப் பயணம் தொடர்பானவற்றை முடித்து சாந்தினி விமானத்தில் ஏறி அமர்ந்தாள்.

விமானம் மெதுவாக ஓடுபாதையில் ஓட ஆரம்பித்து வேகம்கூடி பின் .வேகம் அதிகமாகி அதிவேகத்தில் சென்றபோது பயணிகளுக்கு வயிறு மேலே ஏறுவது போன்ற உணர்வு. விமானம் குறுங்கோணத்தில் ஏறுமுகமாக பறந்தது.

வள்ளியம்மைக்கு குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது அம்மா நான் இந்த முறை உங்களிடம் தோற்றுவிட்டேன்…. மன்னித்து விடுங்கள்…. மணிலா விமான நிலையத்திலிருந்து கிளம்பிவிட்டேன்…. சிங்கை விமான நிலையத்தில் காத்திருங்கள்… கட்டிதழுவ வருகின்றேன். அன்பு மகள் சாந்தினி என குறுஞ்செய்தி.

வள்ளியம்மை தொலைபேசியை பார்த்தபோது மகள் சாந்தினியின் சிங்கப்பூர் வரும் தகவலை அறிந்து பரவசமானாள்.

சாந்தினியை அழைக்க விமான நிலைய செல்லலாம் கிளம்பு என கணவரின் குரல்.

நான் வரவில்லை நீங்கள் சென்று உங்கள் மகளை அழைத்து வாருங்கள் என வள்ளியம்மை உறுதியாக மறுத்தாள்.

என்னைப்போல உங்களால் இருக்க முடியுமா?

தேர்வு

:

: மலர்மதி

இன்ட்டெர்வியூவுக்கு வந்த எட்டு பேரும் ரிசப்ஷனில் அமரவைக்கப்பட் டிருந்தனர்.

திடீரென ஒருவர் சுருண்டு விழுந்தார். எல்லோரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர்.

“டாக்டருக்கு ஃபோன் பண்ணுங்க..!” என்றார் ஒருவர்.

ரிசப்ஷனிஸ்ட்டிடம் விஷயத்தைச் சொன்னார் இன்னொருவர்.

“ஐயய்யோ… என்ன பண்ணுவது..?” என்று மற்றவர்கள் செய்வதறியாமல் கைகளைப் பிசைந்தனர்.

ஒருவர் மட்டும் துணிந்து முன்வந்தார்.

“தயவு செஞ்சு எல்லோரும் கொஞ்சம் ஒதுங்கி நில்லுங்கள். காற்றோட்டமா இருக்கட்டும்.” என்றவர், அவருக்கு முதலுதவி செய்ய, விழுந்தவர் எழுந்து அமர்ந்தார்.

சிறிது நேரத்தில் அங்கு வந்த எம்.டி., “எங்கள் கம்பெனியில் வேலை செய்வதுமட்டுமில்லாமல் இப்படி அவசரத்துக்கு முதலுதவி வழங்கி உயிர்களையும் காப்பாற்றத் தெரிந்திருக்கணும். இவரை நான்தான் மயங்கி விழுமாறு நடிக்கச் சொன்னேன். ஆகவே, தக்க சமயத்தில் முதலுதவி கொடுத்த இவருக்கே வேலை. மத்தவங்க போகலாம்.” என்றார்.

“உறவுகள்”

சுந்து பாபு. பெங்களூரு.

அது ஒரு தனியார் நிறுவனம்….

9 மணிக்குள் அலுவலகத்திற்கு வரவேண்டும் என்ற பரபரப்பில் அவரவர் ஓடி வந்து அவர்கள் இருக்கையில் அமர்ந்து ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ள நேரமில்லாமல் அன்றைய பணிகளைத் தொடங்கினார்கள்.

சங்கரியும் அப்படித்தான் நிறைய கோபத்தோடும் சின்ன சின்ன அழுகையோடும்  வேலையை செய்து கொண்டிருந்தாள் …

அடிக்கடி டைம் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள்,

மதியம் ஒரு மணிக்கு லஞ்ச் டைம்….

லஞ்ச் டைம்க்காக  காத்திருந்தது போல லஞ்ச் பாக்ஸை  எடுத்துக்கொண்டு அவசரமாக டைனிங் ஹாலுக்கு ஓடினாள் சங்கரி…

ஆமாம் அந்த டைனிங் ஹால் சாப்பாட்டை மட்டும் ஷேர்  பண்ணிக்கொள்ளும்  இடமாக இருக்காது, அவரவர் சுக துக்கங்களை பங்குபோட்டுக் கொள்ளும் இடமாகவும் இருக்கும்….

டைனிங் ஹாலுக்கு போன உடனே பக்கத்தில் இருக்கும் பத்மாவிடம் சொல்லி அழ ஆரம்பித்தாள்….

இன்னைக்கு காலைல எழுந்திருக்க கொஞ்சம் லேட்டாயிடுச்சு…. என் பொண்ணு இன்னைக்கு சாப்பிடாமலேயே ஸ்கூலுக்கு போயிட்டாள் … என் பையன் எழுந்ததிலிருந்து ஒரே காய்ச்சல் ….. இந்த டென்ஷனில் கணவர் கண்டபடி திட்டி விட்டார் என்று அழுது முடித்தாள் சங்கரி …..

இப்படியே ஒவ்வொருவரும் மாமியாருடன் சண்டை……. நாத்தனாருடன் போன் சண்டை ……

என்று சின்ன சின்ன சங்கடங்களை பகிர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்….

ஆனால் எப்போதுமே சுரேஷ் மட்டும் எதுவுமே சொல்லாமல் எல்லோரையும்  வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பான்…..

இதை கவனித்துக் கொண்டிருந்த சங்கரி அன்று கேட்டே விட்டாள்……

ஏன் சுரேஷ் நீங்க மட்டும் எதுவுமே சொல்ல மாட்டீங்களா? என்று…….

உங்கள் எல்லாருக்கும் சிரிப்பதற்கும் அழுவதற்கும் விஷயங்கள் இருக்கின்றன ……

அதற்கு உங்கள் உறவுகள் காரணமாக இருக்கிறார்கள்,

ஆனால் எனக்கு யாருமே இல்லை, அனாதை ஆசிரமத்தில் தான் நான் வளர்ந்தேன்,

வேலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்ததும் அங்கிருந்து வந்து விட்டேன், என்னால் முடிந்த உதவிகளை மட்டும் அவர்களுக்கு செய்து வருகிறேன் ……

என்ற சுரேஷின் வார்த்தையால்  சங்கரியின்  கண்கள் கண்ணீரில் மிதந்தன ……

உறவுகளால் கிடைக்கும் வேதனை மனதை காயப்படுத்தும் என்றாலும் அது இல்லாத வேதனையை நினைத்து மனது வலித்தது அவளுக்கு ………

திட்டு

“ரேகா ராகவன்”

�”ஏங்க, இப்படி திட்டு வாங்கிட்டு அவனிடம் கம்ப்யூட்டர் கத்துக்கணும்னு உங்களுக்குத் தலையெழுத்தா என்ன?”

அரை மணிக்கு முன் நடந்ததுக்குத்தான் அப்பாவிடம் அம்மா கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பது புரிந்தது.

நடந்தது இதுதான்.

இரவுக்குள் முடித்து ஆபீஸுக்கு அனுப்ப வேண்டிய வேலையை வீட்டிலிருந்தவாறே செய்து கொண்டிருந்தேன். ரிடையர் ஆன அப்பா கதை அடிக்கிறேன் பேர்வழின்னு பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கம்ப்யூட்டரில் அது எப்படி, இது எப்படின்னு சந்தேகம் கேட்டுத் தொந்திரவு கொடுத்தார். அவரிடம் எரிந்து விழுந்தேன்.

“அவனோட சின்ன வயசிலே அப்படி இப்படின்னு சந்தேகம் கேட்கறச்சே சலிக்காம எத்தனையோ விஷயம் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கேன். இப்ப எனக்கு வயசாகிடுச்சுல்ல, ஞாபகசக்தி குறைஞ்சிகிட்டு வருது, விடு கமலா”ன்னு அம்மாவிடம் அப்பா சொல்லவும் இந்த வயசிலும் கத்துக்கறதில் ஆர்வத்தோடு இருக்கற அப்பாவிடம் இனி இப்படி நடந்து கொள்ளக்கூடாது என்று மனசுக்கு கட்டளையிட்டேன்.

(15.4.2009 ” குமுதம் ” இதழில் வெளியான ஒரு பக்கக் கதை.)

உள்ளம் கொள்ளை போனதே!

காலையில் புறப்படும் போதே அம்மா சொன்னார்கள்! “ அவசரமா வேணும்டா வாங்கி கொடுத்துட்டுப் போ! என்று, நான் தான் கேட்கவில்லை! சாயந்திரம் ஆபீஸில் இருந்து வரும் போது வாங்கிண்டு வந்துடறேன் அம்மா! இப்ப அவசரத்துக்கு உன் சினேகிதிக்கிட்ட வாங்கி சமாளிச்சிக்கோ!”

”இரவல் வாங்கிறதுன்னா எனக்கு பிடிக்காதுன்னு உனக்குத் தெரியும் இல்லையா? அப்புறம் சினேகிதிகிட்ட வாங்குன்னு சொல்றே?”

“ஒரு அவசரத்துக்கு கைமாத்தா வாங்கிறதுலே என்ன தப்பு! நான் வாங்கியாந்ததும் திருப்பிக் கொடுத்துடப் போறே! உன்னை நம்பி கொடுக்க மாட்டாங்களா உங்க சினேகிதி!”

“இப்ப யாருடா? இரவல் கொடுக்கிறா? கைமாத்து கேக்கறா? இருக்கிற விலைவாசியிலே அவனவன் குடும்பம் தள்றதே பெரும்பாடா இருக்கு! சரி எதுக்கும் கேட்டுப்பார்க்கிறேன்! அது இல்லேன்னாலும் நல்லா இருக்காதே!”
“கேட்டுப்பாரு! இல்லேன்னாலும் விட்டுடு! ஒருநாள் தானே! அட்ஜஸ்ட் பண்ணிட்டு போவ வேண்டியதுதான்! ”

“ டேய்! நாடு கெட்டுக் கிடக்கு! நீ ஆபிஸ் விட்டு வரும் போது நாழியாயிடும்! நம்ம வீடு வேற டவுன்லேயிருந்து தள்ளியிருக்கு! தனியா டூ வீலர்லே வரப்போறே! அப்ப போய் எதுக்கு வாங்கி வரனும்? இப்ப ஒரு பத்து நிமிஷம் எனக்கு செலவு பண்ணக் கூடாதா?”

“ஆமா! நா பெரிய தங்கக் கட்டியை வாங்கிவரப்போறேன்! திருடனுங்க மறிச்சு கொள்ளையடிச்சிறப் போறாங்க! போம்மா! போய் வேலையைப் பாரு! ராத்திரி நீ கேட்ட பொருள் இருக்கும்! எதுக்கும் பயப்படாதே! “
“நான் பயப்படறது இருக்கட்டும்டா! பணம் எல்லாம் எடுத்திக்கிட்டியா? கிரெடிட் கார்டும் எடுத்துட்டு போ! அவசரத்துக்கு உதவும்! பொருள் வாங்கினதும் பத்திரமா பைக்குள்ள பை போட்டு எடுத்துட்டுவா! மேல ஏதாவது துணி சுத்தி வை! யார் கண்ணுலயாவது பட்டுச்சோ! அப்புறம் அது நமக்கு இல்லாம போயிரும்!”

இவ்வளவு பில்டப் பண்ணி அனுப்பினார்கள்! நான் தான் அலட்சியமாக இருந்துவிட்டேன்! அலுவலகத்தைவிட்டு வரும்போதே மணி பத்தாகிவிட்டது. அந்த நேரத்திலும் தூரத்தில் தெரிந்த நகைக் கடையில் கூட்டம் அள்ளியது! தமிழர்களின் தங்க மோகம் குறைந்ததா என்ன?

தயங்கியபடியே கடைக்குள் நுழைந்தேன். கேட்டேன்! “ சார்! மெதுவா மெதுவா சொல்லுங்க! நீங்க நம்ம வாடிக்கையாளருன்றதாலேதான் இப்ப கொடுக்கிறேன்! இல்லேன்னா கிடைக்காது. ஆமாம் எவ்வளவு வேணும்?”

சொன்னேன்! “ விலை அதிகமாச்சே சார்! தங்கத்தை விட இதுக்குத்தான் இன்னிக்கு மவுசு அதிகம்! ராத்திரி நேரம் பத்திரமா கொண்டு போவீங்களா காலம் கெட்டுக்கிடக்குது சார்!”

எடைபோட்டு கேரி பேக்கில் கொடுத்ததை ஓரு துணிப்பையில் வைப்பதை அங்கிருந்த ரெண்டு ஜோடிக் கண்கள் கவனித்ததை நான் கவனிக்கவில்லை! வண்டியில் பையை வைத்துவிட்டு ஸ்டார்ட் செய்கையில் அந்த நபர் வேகமாக வந்து வழி மறித்தான்.

“ சார்… நீங்க சங்கர்தானே…!”

“ஆமாம்! நீங்க யாரு… டைமாவது! நான் போகனும்..!”

“இருக்கட்டும் சார்! நானும் உங்க ஏரியாத் தான்! உங்க வண்டியிலே லிப்ட் கேக்கத் தான் வந்தேன். பையிலே என்ன சார்? விலையுயர்ந்த ஐட்டமாட்டும் தெரியுது..!”

“யோவ்! நீ யாருன்னே தெரியாது! வழியை விடறியா? “ கோபமாக கத்தி வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து கிளம்பினேன்! பின்னாடியே யாரோ வருவது போல ஓர் பிரமை. இல்லை இல்லை யாரோ வருகிறார்கள்… வேகமாக செல்.. எச்சரித்தது மூளை.

ஆக்ஸிலேட்டரை முறுக்கினேன். வண்டி வேகமெடுத்து சில விநாடிகளில் நின்றது. பெட்ரோல் இல்லை! காலையிலேயே ரிசர்வில் இருந்தது. இப்போது சுத்தமாக தீர்ந்து போயிருக்கிறது. டென்சனில் கவனிக்கவில்லை! இப்போது லிப்ட் கேட்டவர் எங்கிருந்தோ வந்தார்.

“என்ன சார் கோபப்பட்டீங்க! இப்ப வண்டி ஆப் ஆயிருச்சா! பெட்ரோல் தீர்ந்துடுச்சா!”

“ஹிஹி! ஏதோ டென்ஷன்ல..”

“இருக்கட்டும் பரவாயில்லை! நான் வேணும்னா பெட்ரோல் தரேன்! ஆனா நீங்க உங்க கிட்ட இருக்கிற கடையில வாங்கின அந்த பொருளை தரனும்.”

“ என்னது…!”

“ஆமாம்! மொத்தமா கூட வேணாம்! ஆளுக்குப் பாதி எடுத்துப்போம்!”
“என்னயா பேரம் பேசறே! நான் காசு கொடுத்து வாங்கி வந்திருக்கேன்! திருடிட்டு வரலை!”

“இருக்கட்டுமே! ஆனா இல்லாதவன் இருக்கறவன் கிட்ட பிடுங்கித்தானே ஆகனும்! நானும் சும்மா கேக்கலை! உங்களுக்கு பெட்ரோல் தரேன்னு சொல்றேனே!”

“வழியை விடு! நான் தள்ளிட்டு போனாலும் போவேன்! உன் மிரட்டலுக்கு பயப்படமாட்டேன்!”

”சார் கோபப்படாதீங்க! எங்க வீட்டுல அது இல்லாம இருக்க முடியாது! ஒரு வாரமா சாப்பாடே ருசிக்கலை! ப்ளீஸ் பாதி இல்லாட்டி கூட பரவாயில்லை! ஒரு கால்வாசி … இல்லை ஒரு ரெண்டு…”

அவன் கெஞ்ச.. எனது மனம் கொஞ்சம் இளகியது.

“சரி! சரி அழாதீங்க! ஒரு லிட்டர் பெட்ரோலாவது கையிலே வச்சிருக்கீங்களா? அஞ்சு லிட்டர் தரேன்! சார்! ஆனா ஒரு அரைக்கிலோ வெங்காயமாவது கொடுப்பீங்களா?”

“கண்டிப்பா…” என்று என் பையில் இருந்து சில வெங்காயங்களை எடுத்துக் கொடுக்க அவன்,

இப்போதைக்கு இந்த பெட்ரோலை ஊத்திக்கிட்டு வீட்டுக்கு போங்க! நாளைக்கு அஞ்சு லிட்டர் பெட்ரோல் வீட்டுல கொண்டுவந்து தரேன்.. என்று சரேல் என்று மறைந்தான். அம்மா சொன்ன பேச்சை கேட்காத நான் “உள்ளி” கொள்ளை போனதே என்று தலையிலடித்துக் கொண்டு வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தேன்!