மனமோகன விலாஸ்! பகுதி 8

சாய்ரேணு சங்கர்

மனமோகன விலாஸ்! பகுதி 8

8 – க்ளைமேக்ஸ் நிறைவுப் பகுதி

8.1

தன்யாவின் கூரிய பார்வை அந்த ஹால் முழுவதும் துழாவியது. பின் திருப்தியடைந்தவளாக, மென்மையாகத் தன் பேச்சை ஆரம்பித்தாள்.

“மிகமிகச் சுவாரஸ்யமான வழக்கு இது. நாடக உலகோடு சம்பந்தப்பட்ட இந்த வழக்கில், எத்தனையோ நாடகத்தனமான நிகழ்வுகள்! திடீரென்று மேலிருந்து சுத்தி விழுவது, மேடையிலேயே ஒருவர் மயங்கி விழுவது, இன்னும் ஏதேதோ… எல்லாம் சரியான க்யூவில் கச்சிதமாக நடைபெற்றன.

“இவையெல்லாம் ஏன் நடந்தன என்ற கேள்விக்கு எங்களுக்கு இரண்டுவிதமான பதில்கள் அகப்பட்டன. ஒன்று, நேரடியாகச் சிசுபாலன் என்ற கேரக்டர் மீது கோபம் – அதாவது ஒரு உளவியல் பிரச்சனை. மற்றொன்று – வாரிசுப் பிரச்சனை, அதனால் செண்பகராமனைப் பழிவாங்க முயற்சி.

“வெளிப்படையாக இரண்டு புதுமுகங்கள் இந்தப் பதில்களுக்குப் பொருந்துவார்கள்போல் காணப்பட்டார்கள். ஒன்று செந்தில்குமார், மற்றொன்று நரேந்திரன். செந்தில்குமாருக்கு சிசுபாலன் கேரக்டரில் யாரும் நடித்துவிடக் கூடாது என்ற எண்ணம் வரலாம். அதோடு அவருக்குச் செண்பகராமன் மீதும் கோபம் இருக்கலாம். நரேந்திரன் பற்றிச் சொல்லப்பட்டது, அவர் செண்பகராமனின் மகனாக இருக்கலாம், எனவே அவரைப் பழிவாங்க இவ்வாறு செய்கிறார் என்ற கருத்துத் தோன்றியது.

“ஆரம்பத்திலிருந்தே இந்த வழக்கில் வாரிசுகளின் தாக்கம் அதிகமாக இருக்கிறது. மேற்சொன்னவர்களைத் தவிர ஸ்ரீஹரி இருக்கிறார். அவர் நாடகக் குழுவின் செல்லப்பிள்ளை. இன்னொரு முக்கியமான வாரிசை நாம் எல்லோருமே மறந்துவிட்டோம் – ஸாம்மி. அவள் நடிப்புத்துறை வாரிசு அல்ல, நிர்வாகத்தை எடுத்துக் கொள்ளப் போகிறவள். இவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் ஒரு இனிய ரொமான்ஸ் மலர்வதை நாங்கள் புரிந்துகொண்டோம். மனமோகன விலாஸ் இன்னும் பல ஆண்டுகள் தொடர்ந்து நாடகம் நடத்த அடுத்த வாரிசுகள் வந்துவிட்டார்கள் என்று புரிந்தது.

“இன்னும் சில விஷயங்கள் இந்த வாரிசு மேட்டரில் சொல்ல வேண்டும், அதற்குப் பிறகு வருகிறேன்.

“ஒரு நாடகத்தனமாக பிரச்சனை, அதற்கு இரண்டு நாடகத்தனமான காரணங்கள். Look beyond the scenery and grease paint என்பார்கள் ஆங்கிலத்தில். இந்த நாடகத்தனத்தை எல்லாம் விட்டுவிட்டுப் பார்த்தால், என்ன உண்மை புலனாகிறது? எந்த ரிசல்ட்க்காக இவை செய்யப்பட்டன?

“செண்பகராமனைப் பழிவாங்க என்ற காரணம் ரப்பிஷ். அதற்குச் செண்பகராமனையே நேரடியாகத் தாக்கலாம். அப்புறம் இந்தச் சிசுபாலன் காம்ப்ளக்ஸ் – அதுவும் நாடகத்தனமாகத் தென்பட்டது. ஆனந்தன் போன்ற ஒரு நபரைத் தூண்டிவிடவும், சந்தேகத்தைப் பலர்மீது திருப்பவும்தான் அது பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

“இந்த… சம்பவங்கள்… தொடர்ந்து நடந்திருந்தால் எதில் கொண்டுபோய் விடும் என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள், உங்களுக்கு மொத்தக் கதையும் புரிந்துவிடும்…”

“என்ன சொல்றீங்க, ஒண்ணும் புரியலையே” என்றார் சூரி.

“சூரி அண்ணா, கொஞ்சம் யோசிங்க. இப்படியே ஒவ்வொரு ஆபத்தா வந்துட்டிருந்தா, ஆர்ட்டிஸ்ட்கள் பயந்துடுவாங்க. நாடகமே வேண்டாம்னு சொந்த ஊருக்குப் போயிடுவாங்க, இல்லையா?”

“நாங்க சென்னையில் நாடகம் நடத்தக் கூடாதுங்கறதுக்காகவா இவ்வளவு பெரிய சதி?” என்றார் செண்பகராமன் வியப்புடன்.

“இல்லை சார், நீங்க எங்கே போனாலும் இந்த நிகழ்ச்சிகள் தொடர்ந்திருக்கும். அப்போ நீங்க என்ன செய்வீங்க? போலீசைக் கூப்பிடுவீங்களா?”

“எதுக்கு வம்பு? பத்திரிகைகளில் அடிபட்டு என் மானந்தான் போகும். அதுக்குப் பேசாம நாடகக் குழுவைக் கலைச்சிடலாம். ஏதோ இத்தனைநாள் நல்லா நடத்தியாச்சு. இனிமே சேஃப்டிதான் முக்கியம்” என்றார் செண்பகராமன்.

“அதான்… அதை எதிர்பார்த்துத்தான் இந்தப் பெரிய சதி நடத்தப்பட்டது” என்றாள் தன்யா புன்சிரித்தவாறே.

செண்பகராமன் யோசித்தார். “அதனால யாருக்கு என்ன லாபம்?” என்று கேட்டார் சூரி, அங்கிருந்த அனைவரின் குரலாக.

தன்யா உடனே விஷயத்திற்கு வந்திருக்கலாம், அவள் ஒரு லெக்சர் கொடுக்க ஆரம்பித்தாள்.

“ஸைக்காலஜி ஆஃப் க்ரைம். அகதா கிரிஸ்டி தன் கதைகளில் அதிகம் பயன்படுத்தும் ஒரு ஃப்ரேஸ் இது. அதாவது, ஒரு குற்றத்தின் குணாதிசயத்தைக் கொண்டே குற்றவாளியின் குணாதிசயத்தை அறியலாம், அதைக் கொண்டு குற்றவாளி யார் என்று அறியலாம் என்பது அவர் தத்துவம்.

“இந்தக் குற்றத்தின் குணாதிசயங்கள் என்ன? முதல் குணாதிசயம், குற்றவாளி தானாக எதையும் செய்பவர் அல்ல. ஷேக்ஸ்பியரின் இயகோ கதாபாத்திரம் போல, பிறரைத் தூண்டித் தன் காரியத்தை நடத்துபவர்.

“மனமோகன விலாஸை முடக்க, அதன் நாடகங்களை நடக்காது செய்யவேண்டும் என்ற எண்ணம் சிறிதுகாலமாகவே குற்றவாளி மனதில் இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் செந்தில்குமாரின் வரவைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, சிசுபாலன் வேடமிடுபவரை மிரட்டுவதாக ஒரு திட்டம் உருவாகியிருக்கிறது பாருங்கள்! ஒரே நேரத்தில் ஆனந்தன், செந்தில்குமார் இருவரையும் சந்தேகப்பட வைக்கும் ஒரு திட்டம்! குற்றவாளி மிக நுட்பமான அறிவுள்ளவர் என்று இதன்மூலம் தெரிகிறதல்லவா? காலத்திற்குத் தகுந்தாற் போன்று தன் திட்டங்களை வேகமாக மாற்றிக் கொள்ளவும் வல்லவர்.

“அதற்கு இன்னொரு உதாரணம் நரேந்திரனின் வருகை. நரேந்திரன் செண்பகராமனின் மகனாக இருக்கலாம் என்பதை வைத்து, சந்தேகம் அவர்மீதும் படரும்படிப் பார்த்துக் கொண்டார் குற்றவாளி! இந்த வதந்தியையே அவர்தான் பரப்பினார் என்று நான் சந்தேகிக்கிறேன். ஏனென்றால் குற்றவாளி அனுப்பிய எச்சரிக்கைக் கடிதத்தில் “விவேகானந்தர்” என்ற பெயர் இருந்தது. அவர் முதலில் ஆனந்தனைக் குறிப்பதற்காக அதை எழுதியிருக்கலாம். அதன்பிறகு நரேந்திரன் வந்ததும், சௌகரியமாக அது நரேந்திரனைக் குறிக்கலாம் என்ற சந்தேகத்தையும் உண்டாக்கினார்!

“நெக்ஸ்ட், தர்ஷினி சொன்னது. குற்றவாளி சிறிய கதாபாத்திரத்தில் நடிப்பவர், அல்லது அவர் நடிகரே அல்ல!

“குற்றவாளிக்கு ஏதோ காரணத்திற்காக மனமோகன விலாஸை முடக்க வேண்டும், அல்லது கலைக்க வேண்டும். நடிகர்கள் இல்லாமல் நாடகக் குழு ஏது? எனவே அவர் நடிகர்களை மிரட்ட ஆரம்பிக்கிறார். தான் அதை நேரடியாகச் செய்யாமல், ஆனந்தனைத் தூண்டி, சிசுபாலன் ஒரு கெட்டவனான அத்தை பிள்ளை என்ற எண்ணைத்தைப் பதித்து, அவன் கோபத்தைக் கிளறி, அவர் சொன்னபடி அவனைச் செய்ய வைக்கிறார். ஆனந்தன் சுத்தியை எறிகிறான். சுத்தி அங்கிருந்தவர்களில் ஒருவரைக் காயப்படுத்துகிறது.

“தன் நோக்கம் சிசுபால வதம் என்று ஒரு கடிதம் வைக்கிறார். அதில் ஆனந்தனை மறைமுகமாகக் குறிக்கிறார். பிறகு நரேந்திரனின் வருகை. அவனைக் குறித்து ஒரு வதந்தியைப் பரப்புகிறார்.

“சிசுபால நடிகரையும் வீழ்த்துகிறார், ஒரு பிரமாதமான ஐடியா மூலம். அது எவ்வாறு செய்யப்பட்டது என்பதைச் சரியாக ஊகித்தது தர்ஷினிதான். அவளே அதை விளக்கட்டும்” என்ற தன்யா, வாட்டர் பாட்டிலைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டாள்.

தர்ஷினி மீண்டும் எழுந்தாள். “ஆனந்தன் ட்ரேயில் பல டம்ப்ளர்களை வைத்துக் கொண்டுவருகிறான். அதில் எந்த டம்ப்ளர் யாரிடம் போகும் என்று சொல்ல முடியாது. கூட்டத்தில் விஷத்தைக் கலக்கவும் முடியாது. எனவே குற்றவாளி முதலிலேயே செண்பகராமனுக்காக வைக்கப்பட்டிருந்த ஃப்ளாஸ்கில் விஷத்தைக் கலக்கி வைத்துவிடுகிறார். டீ வழங்கும் நேரத்தில், ஆனந்தனிடம் செண்பகராமனுடைய கோப்பையில் எல்லோருக்கும் வழங்கப்படும் டீயை விடச் சொல்கிறார். ஒரு டம்ப்ளரில் விஷம் கலந்த டீயை விடச் சொல்லி, அந்த டம்ப்ளரை வெற்றிவேலருக்குக் கொடுக்கச் சொல்கிறார். என்ன நடக்கிறது, எதற்காகச் சொல்கிறார் என்றெல்லாம் புரியாத அப்பாவி ஆனந்தன், செண்பகராமனுடைய டீயை, அதாவது விஷங்கலந்த டீயைக் கவனமாக வெற்றிவேலரிடம் கொடுக்கிறான்” என்றாள்.

ஆமாம், அப்படித்தான் நடந்திருக்க வேண்டும் – அங்கிருந்தோரின் சிந்தனை ஓடியது.

“வெற்றிவேலருக்கு வந்த ஆபத்திற்குப் பிறகு, எல்லோருக்கும் பயம் வந்தது. நாடகம் நடத்த வேண்டாம், ஊருக்குப் போய்விடுவோம் என்று பேச ஆரம்பித்தார்கள். அதற்கு வலுகொடுக்கவே நடராஜன் ஐயாவின் சுண்ணாம்பில் விஷம் கலக்கப்பட்டது, சூரி அண்ணாவின் அறையில் ஃபேன் கீழே விழுமாறு செய்யப்பட்டது. இவை நடந்திருந்தால் நாடகம் நடந்திருக்காது. போலீஸ் கேஸாகியிருக்கும். குழுவைக் கலைக்க வேண்டியும் வந்துவிடும்.

“இறையருளால் இந்த ஆபத்துகள் தடுக்கப்பட்டன. என்றாலும் செண்பகராமன் மனம் குன்றிப் போனார். குழுவைக் கலைத்துவிடலாமா என்று அவர் யோசித்தபோது, நாங்கள் அவருக்கு ஒரு ஆலோசனை சொன்னோம். கடைசியாக ஒரே ஒரு ஷோ நடத்தப்படும், அதன்பிறகு நாடகக் குழு விற்கப்படும் என்பதாக அவரை அறிவிக்கச் சொன்னோம்.

“இந்த யோசனையின் ஒரு பலன், நாடகம் நன்றாக நடந்தது, ஒரு தடங்கலும் வரவில்லை. ஆனால் செண்பகராமனுக்கே ஆபத்து வந்தது, செந்தில்குமாரால்! அதாவது, செந்தில்குமார் அவர் அப்பாவைக் கொன்றது செண்பகராமன்தான் என்று தூண்டி விடப்பட்டார்!

“ஆக, குற்றவாளி தங்கமுத்துவின் மரணத்தின்போது குழுவில் இருந்தவர். தங்கமுத்துவும் செண்பகராமனும் சண்டைக்குப்பின் சந்தித்தார்கள், செண்பகராமன் தங்கமுத்துவிற்கு ஏதோ அருந்தக் கொடுத்தார் என்பது தெரிந்தவர்.

“சுருக்கமாகச் சொன்னால், குற்றவாளி இந்தக் குழுவில் நீண்ட நாட்களாக இருப்பவர், சிறந்த அறிவாளி, படைப்புத் திறன் உடையவர், ஆனால் தன் படைப்புகளைப் பிறரைக் கொண்டு பிரகாசிக்கச் செய்பவர். திட்டங்களை வேகமாகப் படைக்கவும், தேவைக்குத் தகுந்தபடி மின்னல் வேகத்தில் அவற்றை மாற்றவும் இயன்றவர். குழுவின் உள் விவரங்கள் அறிந்தவர். ஆனந்தனின் கதை தெரிந்தவர்.”

தன்யா நிறுத்தினாள். எல்லோருக்கும் மெய்சிலிர்த்தது.

“இன்னும் சுருக்கமாகச் சொன்னால்… கதாசிரியர் கலையரசு!” என்று அறிவித்தாள் தன்யா.

8.2

எல்லோருமே திடுக்கிட்டார்கள். அலையலையாகப் பரவிய அதிர்ச்சி ஓயுமுன் கலையரசு எழுந்தார். ஜோல்னா பைக்குள் கைவிட்டுத் துப்பாக்கியை எடுத்தார். எல்லோரும் பதறப் பதறப் பின்பக்கமாக நகர்ந்து அறையைவிட்டு வெளியே போய்த் தப்பிக்க முயன்றார்.

அவரைக் கிடுக்கிப் பிடியாகப் பிடித்து நிறுத்தினான் கவனமாகத் தன்யாவால் அறைவாசலில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த அச்யுத்.

8.3

“கலையரசு, நீங்களா? இந்தக் குழுவோட முதுகெலும்பா இருக்கறவரா? ஏன் கலையரசு, ஏன் இப்படிச் செய்தீங்க?” என்று செண்பகராமன் வருத்தத்துடன் கேட்டார்.

கலையரசு பதிலளிக்கவில்லை. நேர்ப்பார்வை பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார்.

“இந்த நாடகக் குழு தற்போது போடுகிற நாடகங்கள் எல்லாமே கலையரசு எழுதியது. தன்னுடைய ப்ரெயின்-சைல்டை அவரே அழிக்க நினைப்பாரா?” என்று கேட்டார் சூரி.

“என்ன அழிக்கறது, சூரி அண்ணா? அவருடைய நாடகங்கள் எல்லாமே குறைந்தது 500 ஷோ பார்த்தாச்சு. சாக்லேட் கிருஷ்ணா போல் சமீபத்தில் 1000 ஷோவை எட்டிய நாடகம் கிருஷ்ண லீலை. அவை எல்லாம் மக்கள் நெஞ்சில் நீங்கா இடம்பிடிச்சாச்சு. இனி இன்னொரு நன்மைக்காக மனமோகன விலாஸ் கலைக்கப்பட்டால், அது அவருக்குப் பெரிய நஷ்டமில்லையே!” என்றாள் தன்யா.

“மனமோகன விலாஸ் முடங்குவதால் இவருக்கு என்ன நன்மை?”

“அங்கேதான் நான் சொன்ன வாரிசு மேட்டர் வரது! அதற்கு முன்னால் கலையரசுவை நாங்க எப்படி அடையாளம் கண்டுகொண்டோம் என்பதை விளக்கிடறேன். அகதா க்ரிஸ்டியுடைய இன்னொரு உத்தி – கான்வர்சேஷன்! அதாவது, வழக்கு பற்றி விசாரித்தலைத் தவிர, சம்பந்தப்பட்ட எல்லோரிடமும் பேச்சுக் கொடுத்துக் கொண்டே இருப்பது! அதன்மூலம் தன்னையறியாமல் அவர்கள் ஏதாவது சொல்வார்கள். அது வழக்கோடு சம்பந்தப்பட்டதாக இல்லாவிடினும் வேறு விதத்தில் பெரிய உதவி செய்யும்.

“அப்படித்தான் நாங்கள் எல்லோரிடமும் பேசிக் கொண்டே இருந்தோம். அதற்கு நரேந்திரன் மிக உதவியாக இருந்தார். அவர் யார்? செண்பகராமனுடைய மகனா? அவருடைய நோக்கம் என்ன? தந்தையோடு இணைவதா அல்லது தந்தையைப் பழிவாங்குவதா? இந்த விஷயங்களைக் கொண்டு ஒரு உரையாடலை யாரோடும் எங்களால் தொடங்க முடிந்தது. அப்போதுதான் இரண்டு உரையாடல்களில் இருந்த முரணைக் கவனித்தோம். இல்லையேல், நாங்கள் கலையரசுவைச் சந்தேகப்பட்டிருக்கவே முடியாது. மறுபடி மறுபடி செந்தில்குமார், ஆனந்தன், நரேந்திரன், ஸ்ரீஹரி என்றுதான் சுற்றிக் கொண்டிருந்திருப்போம்.

“சீனியர் ஆர்ட்டிஸ்டுகள் குழுவிலிருந்து விலகப் போவதாகச் சொன்ன அன்று, செண்பகராமன் ஒரு வாக்கியம் சொன்னார் – ‘சென்னையில் இந்த ஷோ வெற்றிகரமா நடந்தா, முதன்முறையா ஒரு சரித்திர நாடகம் அரங்கேற்றம் பண்றதா இருந்தேன்.’ அதுவே கலையரசுகிட்டப் பேசியபோது ‘ஆசையா புராணம் தவிர வேறு ஒரு துறையில் நாடகம் எழுதினேன். அதை வேண்டாம்னுட்டாங்க.’ வேண்டாம் என்று சொல்லக்கூடியவர் செண்பகராமன்தான். ஆனால் அவரோ அதை நடத்தப் போவதாகச் சொல்கிறார்!

“இதில் யார் சொல்வது உண்மை? செண்பகராமன் பொய் சொல்ல எந்த முகாந்திரமும் இல்லை. ஆனால் ஒருவேளை அதை அவர் ரகசியமாக வைத்திருந்தாரோ? எதற்காக? எழுத்தாளரிடம் கூடவா ரகசியம்? அவரிடம் நிச்சயம் சொல்லியிருப்பாரே!

“ஒரு முக்கியத் தடயம் எங்களுக்கு அதே உரையாடலில் புலப்பட்டது. அதாவது கலையரசுவின் மகன், சினிமாக் கதாசிரியர் என்ற விவரம். அவருடைய கதை தெலுங்கு தயாரிப்பாளர் ஒருவரால் வாங்கப்பட்டிருக்கிறது என்ற விவரம்.

“நாங்கள் உடனே எங்கள் அலுவலகத்திற்குப் போய்க் கலையரசுவின் மகனைப் பற்றி விசாரித்தோம். சரியான தொடக்கம் கிடைக்காமல் தவிக்கும் கதாசிரியர் அவர் என்று அறிந்துகொண்டோம். வெகுசில படங்களுக்கே கதை எழுதியிருக்கிறார், அவைகளும் தோல்விப் படங்கள்.

“அப்போதுதான் அந்தத் தயாரிப்பாளரின் அறிமுகம் அவருக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. அவரைப் பற்றி நான் சொல்லவே வேண்டாம். பெரிய பட்ஜெட்டில் வெற்றிப் படங்களை எடுப்பவர் அவர். அவரிடம் அகஸ்மாஸ்தாகத் தன் அப்பாவின் புதுக்கதையைத் தன் கதையாக ஒன்லைன் சொல்லப் போக, அவருக்கு அது உடனே பிடித்துவிட்டது! உடனே இருபது லட்ச ரூபாய் அட்வான்ஸ் தந்து கதையைத் தனக்குப் புக் செய்துகொண்டுவிட்டார் தயாரிப்பாளர். கதை ஸ்க்ரிப்ட் முழுவதும் கைக்கு வந்ததும் முப்பது லட்சம் என்றும், படம் எடுத்து முடிந்ததும் இன்னொரு ஐம்பது லட்சம் என்றும், மேலும் லாபத்திலும் பங்கு தருவதாகவும் ஒப்புக்கொண்டார்.

“இதை அறிந்த கலையரசு நடுங்கினார். அந்தக் கதை மனமோகன விலாஸின் ப்ராப்பர்ட்டி ஆயிற்றே! என்னதான் திரைக்கதையின் மாற்றம் செய்தாலும், செண்பகராமனுக்கு நிச்சயம் தெரிந்துவிடும். அவர் தயாரிப்பாளர்மீது கேஸ் போடுவார். அப்புறம் கலையரசுவின் மகனின் எதிர்காலம்? முதன்முறையாக அவருக்குக் கிடைத்திருக்கும் பெரிய ப்ரேக் ஆயிற்றே இது? ஆயிரங்களில் யோசித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் முதன்முறையாகக் கோடியில் யோசிக்க வைத்த சந்தர்ப்பத்தை விட்டுக்கொடுக்கலாமா?

“யோசித்தார். அந்தக் கதை, செண்பகராமனின் சொந்தச் சொத்தல்ல, மனமோகன விலாஸ் என்ற நிறுவனத்திற்குச் சொந்தமானது. அதைக் கலைத்துவிட்டால், கேஸ் போட வாதியே இருக்க மாட்டார்கள். செண்பகராமனுக்கு ஊறு ஏற்படுத்தினால், நிறுவனம் அவர் மகள் கைக்குப் போகும். அவளோடு இப்போது ஸ்ரீஹரி வேறு இணைந்திருக்கிறான். நிச்சயம் சும்மா விடமாட்டார்கள்.

“சில விபத்துகளை ஏற்படுத்தி, நடிகர்களைப் பயமுறுத்தி, நாடகத்தை நடத்த விடாமல் செய்து, குழுவைக் கலைத்துவிட அவர் திட்டம் தீட்டிக் கொண்டிருந்தபோது, செந்தில்குமாரும் நரேந்திரனும் வந்து சேர்ந்தார்கள். அவருடைய கலையுள்ளத்திற்கு நல்ல தீனி கிடைத்தது. ஒரு ‘சிசுபாலக் கொலைகாரனை’ உருவாக்கினார். தந்தையைப் பழிவாங்கத் துடிக்கும் மகன், தந்தைக்காகப் பழிவாங்கத் துடிக்கும் மகன் என்று இரண்டு கதாபாத்திரங்களை ஏற்படுத்தினார். தவிர ஆனந்தன் – அவர் என்ன சொன்னாலும் செய்யக்கூடியவன், மனநிலை சரியில்லாதவன். அதனால் எல்லோரும் இது செண்பகராமனைக் குறிவைத்து அல்லது சிசுபால நடிகர்களைக் குறிவைத்துச் செய்யப்படுகிறது என்று நினைத்தார்கள். கலையரசுவின் நோக்கத்தை யாரும் அறியவில்லை.”

“அப்போ செந்தில்குமாரைத் தூண்டிச் செண்பகராமனைக் கொல்லப் பார்த்தது?”

“அவரை வெளிக்கொணர்வதற்காக நாங்கள் குழு விற்கப்பட்டுவிடும் என்று அறிவிக்கச் சொன்னோம். விற்றுவிட்டால் அவருடைய நாடகம் நாரதர் மன்றத்தின் சொத்தாகிவிடும். பேக் டு ஸ்கொயர் ஏ! அதனால்தான் அதைத் தவிர்க்கச் செந்தில்குமாரை அவர் அப்பாவைக் கொன்றது செண்பகராமன் தான் என்று அவர் நம்பும்படிச் சொல்லியிருக்கிறார். இங்கே நடந்த எல்லா பேச்சுகளையும் எல்லா நிகழ்வுகளையும் கலையரசு அறிந்திருக்கிறார்! அவர் நடிகரல்ல, ஒத்திகை போன்ற கமிட்மெண்ட்கள் அவருக்கு இல்லை. எனவே அவரால் எல்லா இடமும் சுற்றிவர முடிந்திருக்கிறது, எல்லோரோடும் பேச முடிந்திருக்கிறது.”

தன்யா பேசி முடித்தாள்.

“பணம்! கேவலம் பணத்துக்காகவா…”

செண்பகராமனை முடிக்கவிடாமல் கீச்சென்று கத்தினார் கலையரசு. “கேவலம் பணமா? என் படைப்பை வெச்சு நீ எவ்வளவு சம்பாதிச்சிருக்க? ஒவ்வொரு ஊரிலும் வீடு – பெரிய வீடு, சின்ன வீடுன்னு வாங்கிக் குவிச்சிருக்க! எனக்கு இப்போதான் கதைக்கு ஐம்பதாயிரம்னு ஒப்புக்கொண்டிருக்க. எப்போ பார்த்தாலும் நான் ஏமாந்துக்கிட்டே இருக்கணும், நீ மாடிமாடியா கட்டிட்டே போகணும்! என் படைப்புக்குச் சரியான அங்கீகாரம் கிடைக்கும்போது, நான் அதை வேண்டாம்னு சொல்லிடணும், இல்ல?” என்று சீறினார்.

“உங்க மகனுக்கில்ல வாய்ப்புக் கிடைச்சிருக்கு?” என்றார் சூரி.

“நான் வேற, என் மகன் வேறயா?” என்றார் கலையரசு.

எல்லோரும் மௌனமானார்கள். அதற்குமேல் யாராலும் எதுவும் பேச முடியவில்லை.

8.4

அச்யுத் கலையரசுவைப் போலீசில் ஒப்படைக்க அழைத்துச் சென்றதும் ஸாம்மி மெதுவாக தன்யாவிடம் வந்தாள். “ரொம்ப நன்றி தன்யா, தர்ஷினி! அருமையா வழக்கைத் தெளிவுபடுத்திட்டீங்க. மனமோகன விலாஸையும் காப்பாற்றிட்டீங்க. இன்னும் அது நூறாண்டு நடக்கும், நடத்துவோம்” என்றாள்.

தன்யாவும் தர்ஷினியும் குறும்பாகச் சிரித்தார்கள். ஸாம்மி கன்னம் சிவந்தாள். வேகமாகப் பேச ஆரம்பித்தாள். “இன்னும் ஒரு விஷயம் தெளிவுபடுத்தலையே! இவர், இந்த நரேந்திரன், யார்? எனக்கு அண்ணன் தானா?” என்று கேட்கும்போதே அது உண்மையாக இருக்காதா என்ற ஏக்கம் அவள் குரலில் ஒலித்தது.

கேட்ட ஸாம்மியையும் ஆர்வமாகப் பார்த்த செண்பகராமனையும் நோக்கினாள் தன்யா. “சாரி. இவர் சிவகாமுவின் மகனல்ல. அது கலையரசுவால் கிளப்பிவிடப்பட்ட வதந்தி!”

“அப்போ இவரு கோயில் கமிட்டிக்காரரோட சொந்தக்காரர்தானா?” என்றார் செண்பகராமன்.

“இல்லை, இவரும் வேஷதாரிதான். எல்லாரையும் செமத்தியா ஏமாத்திட்ட ஒரு ஃப்ராட்! தடுப்பூசி போட்டுட்டு ஓய்வு எடுக்கிறார்னு நாங்க நினைச்சிட்டிருக்கும்போதே, இங்கே விபத்துகளைத் தவிர்க்கவும் விவரங்களை அறியவும் வந்து சேர்ந்தவர். இந்த வழக்கு விவேகானந்தரின் நினைவுநாளான ஜூலை நான்கன்று ஆரம்பித்ததால் நரேந்திரன்னு புனைப்பெயர் வெச்சுக்கிட்டார்” என்றாள் தன்யா புன்னகையும் சீற்றமுமாய்.

“என்ன? அப்படின்னா இவர்…”

“எங்க நிறுவனத்தோட தலைவர், சிறந்த துப்பறிவாளர், சுத்தப் போக்கிரி, சுருக்கமா சொன்னா…”

“தர்மா!”

(நிறைவுற்றது)

மனமோகனவிலாஸ்! பகுதி 7

சாய்ரேணு சங்கர்

மனமோகனவிலாஸ்! பகுதி 7

7 க்ளைமேக்ஸ் – முதல் பகுதி

7.1

“செந்தில்குமார்!” என்று அலறினார் செண்பகராமன். கத்தியைத் தடுக்கத் தன்னையறியாமல் கையை வீசியபோது, சிறு மேஜைமீது வைக்கப்பட்டிருந்த டம்ப்ளரும் தண்ணீர்ச் செம்பும் சிதறின.

ஒரு விநாடி கழிந்தபின்தான் அவன் பின்னால் அச்யுத் நிற்பதையும், அவன் பிடியில் செந்தில்குமார் திணறிக் கொண்டிருப்பதையும் உணர்ந்தார். அதே நேரம் அரவம் கேட்டு அறைக்கு ஓடிவந்த ஸாம்மி “என்னப்பா, என்ன ஆச்சு?” என்று பதட்டமாய்க் கேட்டவள் செந்தில்குமாரையும் அவன் கையில் கத்தியையும் கண்டவள் ஒரு அடி பின்வாங்கினாள்.

“நாம சின்ன ஹாலுக்குப் போயிடலாமா? தன்யா மேடம், தர்ஷினி மேடம் ரெண்டுபேரும் அங்கே காத்திருக்காங்க” என்றான் அச்யுத், தினம்தினம் ஒரு கத்தியுடன் கூடிவனைச் சந்திப்பவனைப் போல.

ஹாலில் தன்யாவும் தர்ஷினியும் அமர்ந்திருந்தார்கள். நரேந்திரனும் ஸ்ரீஹரியும் இவர்களோடு உள்ளே நுழைந்தார்கள். அருகிலே உள்ள அறைகளில் இருப்பவர்களான சூரியும் கலையரசும் ஓடி வந்தார்கள். இன்னும் ஒருவர் இருவராய் ட்ரூப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் உள்ளே வர ஆரம்பித்தார்கள்.

அறையில் இருபது பேருக்குமேல் கூடிவிட்டதைக் கண்டதும்தான் செண்பகராமன் சுயநினைவுக்கு வந்தார். “ஏன் எல்லாரும் கூடி வந்திருக்கீங்க? ஒண்ணும் பெரிசா நடந்துடலை. எல்லாரும் போய் நிம்மதியா தூங்குங்க. காலையில் பேசிக்கலாம்” என்றார் கனவிலிருந்து விழித்தவரைப் போல.

“அ… அவன் கையில் கத்தி” என்று நடுங்கினார் சூரி.

“என்ன நடக்குதுன்னு சொல்லிடுங்க ஐயா. எங்களுக்கு விஷயம் தெரியாமத் தூக்கம் வராது” என்றார்கள் விவேகவாணி ராதாம்மா.

செண்பகராமன் தவித்து மௌனமானார். எல்லாருடைய பார்வையும் செந்தில்குமார்மீது விழுந்து அங்கிருந்து நழுவித் தன்யா, தர்ஷினி மீது நிலைத்தன.

அங்கு இத்தனை நேரம் நடந்ததைக் கவனிக்காமல் செந்தில்குமாரையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்த தன்யா, இப்போது மெதுவாக எழுந்தாள். மெதுவான குரலில் அவனிடம் பேசலானாள். “செந்தில்குமார்! உங்களைப் பற்றி நாங்க எவ்வளவு மேன்மையா நினைச்சிருந்தோம். கடைசியில் நீங்களும் ஒரு வேஷதாரின்னு நிரூபிச்சுட்டீங்களே!” என்றாள்.

“நீங்க செண்பகராமனுக்குக் கொடுத்த பெனஃபிட் ஆஃப் டவுட் எல்லாம் நாடகந்தானா? அவரைப் பழிவாங்கத்தான் ட்ரூப்புக்குள்ள வந்தீங்களா?” என்று கேட்டாள் தர்ஷினி.

“பேத்தாதீங்க!” என்று அலறினான் செந்தில்குமார். “என் அப்பாவைக் கொன்னவனை நான் உயிரோடு விட்டு வெச்சிருக்கணுமா? என்னை என்ன பேடின்னு நினைச்சிட்டீங்களா?” என்று கத்தினான்.

“அப்போ இத்தனைநாள் அமைதியானவர் மாதிரி நடிச்சிருக்கீங்க!” என்றாள் தன்யா.

“மறுபடி, மறுபடி வேஷதாரி, நடிக்கறேன்னெல்லாம் சொல்லாதீங்க! இத்தனை நாள் உண்மையிலேயே நான் அமைதியா இருந்தேன். காரணம், செண்பகராமன் ஐயாவைப் பார்த்தா என் அப்பாவைக் கொன்னவர் மாதிரித் தெரியல. உண்மை தெரிகிறவரை அவரை நான் குற்றவாளியா நினைச்சிடக் கூடாதுன்னு கவனமா இருந்தேன். இன்ன்றைக்குத்தான் உண்மை தெரிஞ்சது. அதுக்கு அப்புறமும்…”

“உண்மை தெரிஞ்சதா? எப்படித் தெரிஞ்சது? யார் சொன்னாங்க? என்ன உண்மை?” தன்யாவின் சரமாரியான கேள்விகள் எதற்கும் பதில் சொல்லாமல் ஒரு நாற்காலியில் தொப்பென்று அமர்ந்து தலையை மார்பை நோக்கித் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டான்.

தன்யா ஒரு விநாடி அவனை உற்றுப் பார்த்தாள். பிறகு மறுபடியும் அறையின் மையத்திற்கு வந்துசேர்ந்தாள்.

7.2

அந்த வீட்டில் எல்லோரும் கூடிப் பேசுவதற்கு ஒரு பெரிய ஹால் இருந்தது. கோயில் கமிட்டிக்காரர்களோடு சந்திப்பு, நாடகம் குறித்த சர்ச்சைகள் எல்லாம் அங்குதான் நடைபெறும்.

வீட்டின் பின்புறத்திற்கு அருகில் இருந்தது “சின்ன ஹால்” என்று குழுவினர் குறித்த அந்தச் சற்றுப் பெரிதான அறை. அது அங்கத்தினர்கள் ஓய்வாக அமர்ந்து பேசப் பயன்படுத்தப்பட்டது. நாடகம் நடக்கும் நேரத்தில் அதுவே ஒப்பனை செய்யப்படும் க்ரீன் ரூம். அங்கிருந்து வீட்டின் பின்புறம் வழியே வெளியே சென்று நாடக மேடையை அடைந்துவிடலாம். பொதுவாக நாலைந்து பேருக்குமேல் அந்த அறையில் இருக்க மாட்டார்கள் என்றாலும் எப்போதும் கலகலப்பாக இருக்கும் அறை அது.

இப்போது சின்ன ஹாலில் பலர் கூடியிருந்தார்கள். ஆனால் ஒரு கசகசப்பான மௌனம் நிலவியது.

தர்ஷினி எழுந்தாள். “Begin at the beginning என்பார்கள். இந்த வழக்கின், இந்த மிகக் குழப்பமான வழக்கின் அடிப்படை என்னவென்றால், சுமார் ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த தங்கமுத்துவின் மரணம்தான்! எனவே அதை முதலில் விளக்கிவிட்டால், பின் முன்னே போகிற வழி தெளிவாகத் தெரியும், செந்தில்குமாரின் குழப்பங்களும் தீரும்” என்றாள். பின் செண்பகராமன் பக்கம் திரும்பினாள்.

“இங்கே இருப்பவங்க சொன்னதிலிருந்து நாங்க அந்தச் சம்பவத்தை கன்ஸ்ட்ரக்ட் பண்ணியதைச் சுருக்கமாகச் சொல்றேன். அதாவது, தங்கமுத்து இறப்பதற்குச் சில நாட்கள் முன்பிலிருந்து, வெகுநாட்களாக நெருங்கிய நண்பர்களாயிருந்த செண்பகராமன் சாருக்கும் தனுஷ் தங்கமுத்துவுக்கும் இடையில் மனக்கசப்பு தோன்றிவிட்டது. அதற்குக் காரணம் என்ன என்று ஆராய்ந்து பார்த்ததில், தனக்குக் கொடுக்கப்படும் சம்பளம் குறைவு என்று தங்கமுத்து எண்ணியதாகவும், நாடகக் கம்பெனியில் தன்னைப் பங்குதாரராகச் செண்பகராமன் அறிவிக்க வேண்டுமென்றும், அவருக்குப் பிற்காலம் அது தங்கமுத்துவையே வந்து சேர வேண்டும் என்று சொன்னதாகவும் தெரிந்துகொண்டோம்.

“செண்பகராமன் மறுத்தார். அவர் அடிமனதில் தன் மகளையோ, அல்லது மகளை மணக்கும் மாப்பிள்ளையையோ நாடகக் கம்பெனியில் பங்குதாரராக்கிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்திருக்கிறது. அவருடைய குடும்பத்தால் ஆரம்பிக்கப்பட்டு, இதுவரை அவருடைய குடும்பத்திலேயே இருந்துவிட்ட நாடகக் கம்பெனியின் நிர்வாகத்தைத் தங்கமுத்துவிடம் வழங்க அவருக்கு மனம் வரவில்லை.

“ஐம்பது வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்த தங்கவேலு, செண்பகராமன் அவர் மகளைத் தனக்கு திருமணம் செய்து வைத்துவிடுமாறு வற்புறுத்தினான். அப்போது தன்னைப் பங்குதாரராக்கச் செண்பகராமன் தயங்க வேண்டியதில்லை என்றும் கூறினான்.

“செண்பகராமன் வெடித்தார். ஒருநாள் அவருக்கும் தங்கமுத்துவுக்கு பெரிய மோதல் நிகழ்ந்தது. அன்றிரவு நாடக மேடையிலேயே தங்கமுத்து உயிர் துறந்தான். செண்பகராமனுக்குத் தெரிந்த டாக்டர் வந்து பார்த்துவிட்டு, மாரடைப்பால் உயிர்போனதாகச் சான்றிதழ் கொடுத்தார்.

“ஆனால் தங்கமுத்துவுடைய மரணத்தில் செண்பகராமனுக்கு ஏதோ பங்கிருக்கிறது என்ற வதந்தி ட்ரூப்பில் பரவியிருக்கிறது. அதற்கு என்ன காரணம் என்றும் உண்மையில் அன்று என்ன நடந்தது என்பதையும் செண்பகராமன் சார், நீங்கதான் தெளிவுபடுத்தணும்” – தர்ஷினி பேச்சை முடித்தாள்.

செண்பகராமன் எங்கோ வெறித்தார். “என் தப்பு! என் தப்புத்தான் எல்லாம்! செந்தில்குமார்! உன் அப்பாவைக் கொன்னது நான் தான்ப்பா! அதுக்காக என்னை நீ கொன்னாலும் எனக்குக் கவலையில்லை.

“இந்தப் பெண் சொன்னது எல்லாமே சரி. தங்கமுத்து என்னை வாட்டி எடுத்தான். சாந்தமதியை அவனுக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கச் சொல்லி வற்புறுத்தினான். இல்லேன்னா என் இளமைக்காலத் தவறுகளை எல்லாம் என் வீட்டில் சொல்லி என் குடும்பத்தை நிம்மதியே இல்லாம ஆக்கிடுவேன்னு மிரட்டினான். அவன் செத்த அன்னிக்கு, எங்க சொந்த ஊரில் பதினைந்து ரௌடிகளை ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கறதாகவும், அவனுக்குப் பார்ட்னர்ஷிப் கொடுக்கவும் சாந்தமதியைக் கட்டிக் கொடுக்கவும் சம்மதிக்காட்டா, நாடகம் முடிஞ்சதும் அவங்களுக்கெல்லாம் ஸிக்னல் கொடுத்து என் பெண்ணைக் கடத்திட்டு வரச் சொல்வேன்னும் மிரட்டினான்.

“நான் என்ன செய்வேன்? போலீஸில் சொன்னா என் தவறுகள் வெட்ட வெளிச்சம் ஆகிடும். அதனால் இன்றைக்கு இந்தக் கடத்தல் நடக்காம தடுத்துட்டா, அப்புறம் தங்கமுத்துவைப் பேசியோ மிரட்டியோ சமாளிச்சுக்கலாம்னு முடிவு செய்து, அவனுக்கு செடட்டிவ் மாத்திரைகள், தூக்க மருந்துன்னு நாம பொதுவா சொல்றது, டீயில் கலந்து கொடுத்தேன். அதைப் பார்த்தவங்க, நான் அவனுக்கு ஏதோ விஷம் வெச்சுட்டேன்னு நினைச்சிட்டாங்க!

“நாடகம் முடிஞ்சதும் தங்கமுத்து தூங்கிடுவான்ன்னு நினைச்சேன். அவன் ஒரேடியா தூங்கிட்டான்! ஏற்கெனவே அவனுக்கு இதயநோய் இருந்திருக்கணும், செடட்டிவ் சாப்பிட்டதும் இதயம் தாங்காம, மாரடைப்பு வந்து இதயம் நின்னுடுச்சு.

“தம்பி, செந்தில்குமார், சத்தியமா சொல்றேன்! உன் அப்பாவைக் கொல்லணும்னு நான் நினைக்கலைப்பா! ஆனா அவனைக் கொன்னது நான்தான்! அந்தப் பாவம்தான் என்னை இப்படித் துரத்தித் துரத்தி அடிக்குது!” என்று வருத்தத்துடன் உரைத்தார் செண்பகராமன்.

செந்தில்குமார் பேசவில்லை. ஆனால் அவன் கண்ணிலிருந்து கண்ணீர் பெருகியது. மௌனமாகக் குலுங்கி அழுதான்.

இரண்டு நிமிஷங்கள் அவனை அழவிட்டுவிட்டு, தர்ஷினி மீண்டும் பேச்சை ஆரம்பித்தாள். “ஆக, தங்கமுத்து இறந்தார். அதன்பின் நாடகங்களே நடக்கவில்லை. பின்னர் அது மீண்டும் தொடங்கும் நேரத்தில் சில அசம்பாவிதங்கள் ஆரம்பித்தன. அவை சிசுபாலன் என்ற கேரக்டரை ஒட்டி நடந்தன. அதனால் இந்தச் சம்பவங்கள் தங்கமுத்து மரணத்தோடு சம்பந்தப்பட்டவை என நாங்கள் நினைத்தோம். அப்படிச் செய்யக் கூடியவர் செந்தில்குமார் ஒருவர்தான்.”

“ஐயையோ! சத்தியமா அந்த விபத்தெல்லாம் நான் செய்ததில்லீங்க! இல்லிங்க!” என்றான் செந்தில்குமார், சட்டென்று நிமிர்ந்து. தர்ஷினி அவனைக் கையமர்த்திவிட்டுத் தொடர்ந்தாள்.

“அவர் வந்தபிறகுதான் இவையெல்லாம் நடந்தன என்றாலும் அவர் இதைச் செய்திருக்க மாட்டார் என்பதற்கு எங்களுக்குப் பல சமிக்ஞைகள் தெரிந்தன. பலராமனாக நடித்த ராஜா என்பவர் காயம்பட்ட அன்று, செந்தில்குமாரும் சீனில் இருந்திருக்கிறார்! அவர் வேறொருவரைத் தூண்டிச் செய்ய வைத்தாலும் தான் வராத ஒரு சீனில் சுத்தியைக் கீழே போடுமாறு சொல்ல மாட்டாரா?

“இதைச் செய்வது ஒரு வேளை நாடகத்தில் நடிக்காத, அல்லது சிறிய கதாபாத்திரங்களில் நடிப்பவர் என்றும் எங்களுக்குத் தோன்றியது. அப்போதுதான் ஆனந்தன் எங்கள் சந்தேக வலையில் விழுந்தான்.

“ஆனந்தன் மிகத் துல்லியமாக எங்கள் சந்தேகத்திற்குப் பொருந்திப் போனான். ஏனெனில் அவன் சற்று மனநிலை சரியில்லாதவன், நாடக மேடையில் அதிகம் தோன்றாதவன், தச்சு வேலைகளில் உதவுபவன். ஆனால் அவனுக்குச் சிசுபாலன்மீது என்ன கோபம்? ஏன் சிசுபாலன்களைப் பழிவாங்க வேண்டும்?

“இதற்குப் பதில் எங்களுக்கு ஆச்சரியமாக நரேந்திரனிடமிருந்து கிடைத்தது. அதாவது, ஆனந்தன் அத்தை பிள்ளையால் பாதிக்கப்பட்டவன். சிசுபாலனும் கிருஷ்ணனுக்குக் கஷ்டம் கொடுக்கும் அத்தை பிள்ளை. சைக்கலாஜிகலாக இந்த கேரக்டர்மீது அவனுக்குக் கோபம் இருக்க சான்ஸ் இருக்கிறது என்று உணர்ந்தோம். அப்படிப்பட்ட தூண்டுதல்கள் ஏதும் இல்லையெனில், ஆனந்தன் இப்படியெல்லாம் செய்பவனே அல்ல. அவன் லாஜிக்கலாகச் சிந்திக்கத் தெரியாதவனாயினும், மிக மிக நல்லவன்.

“ஆனந்தன்தான் இந்தச் செயல்களைச் செய்கிறான் என்று நரேந்திரனிடம் பேசும் முன்னரே நாங்கள் முடிவு செய்துவிட்டோம். நரேந்திரன் அதற்கு வலு சேர்த்தார். ஆனால் அத்துடன் எங்கள் தேடல் முடிவடைந்து விடாதே. கிருஷ்ண லீலா நாடகம் சில ஆண்டுகளாகவே மனமோகன விலாஸால் போடப்பட்டு வருகிறது. அப்போதெல்லாம் சிசுபாலன்மீது கோபம் வராத ஆனந்தனுக்கு இப்போது எப்படி வந்தது? இன் அதர் வர்ட்ஸ், யார் அவனைத் தூண்டியது? யாருக்காக அவன் இப்படியெல்லாம் செய்கிறான்? யார் அவனுக்கு டீயில் கலக்க விஷம் கொடுத்தது? யார் சுண்ணாம்பு டப்பாவில் விஷம் கலந்தது?

“பாவம், ஆனந்தன். அவனிடம் யார் என்ன சொன்னாலும் அவனுக்கு ஆளை மறந்துவிடும், சொன்ன விஷயம் மட்டும்தான் நினைவிருக்கும், எனவே அவனைக் கேட்டும் பயனில்லை.

“எப்படியாயினும் ஆனந்தன் ஒரு கருவி மாத்திரமே. அவனை வைத்துக்கொண்டு தன் காரியத்தை நடத்திக் கொள்வது வேறொரு நபர். மிகக் கெட்டிக்காரரான, சூக்ஷ்மமான புத்தியை உடையவரான அந்த நபர் யாரென்று இனித் தன்யா விளக்குவாள்” என்று சொல்லி அமர்ந்தாள் தர்ஷினி.

எல்லோருடைய கண்களும் தன்யாவை நோக்கின.

தன்யா எழுந்தாள்.

(நிறைவுப் பகுதி தொடரும்)

மனமோகனவிலாஸ்!  6

மனமோகனவிலாஸ்!  6

சாய்ரேணு சங்கர்

6

6.1

எல்லோரும் பிரமித்து நின்றார்கள்.

என்னவோ ஏதோ என்று பலர் ஹாலுக்குள் ஓடி வந்தார்கள். செண்பகராமனும் கலையரசுவும்கூட வந்தார்கள்.

ஆனந்தன் என்ன நடக்கிறது என்றே புரியாதவன்போல, வரிசையாக எல்லோருக்கும் டீ கொடுத்தான். எல்லோரும் மயக்கத்தில் இருப்பவர்கள்போல் டீயை வாங்கிக் கொண்டார்கள்.

கலையரசு திடீரென்று “யாரும் டீயைக் குடிக்காதீங்க” என்று கத்தினார். “இந்தப் படுபாவிதான் அன்னிக்கு டீ கொண்டுவந்தான். நம்ம வெற்றிவேலர் அதைக் குடிச்சு மயங்கி விழுந்தவரு, இன்னும் எழுந்திருக்கல. இவன் பாவம் பாவம்னு நினைச்சு, நம்மதான் பாவமா போயிட்டோம். யாரும் குடிக்காதீங்க! இவன் கையால இனிமே ஒரு துரும்புகூட வாங்கக் கூடாது” என்றார்.

“பொறுமையா இருங்க, கலையரசு ஐயா” என்றாள் தன்யா. “ஆனந்தா, இங்கே வா” என்றாள். ஒரு டம்ளரை அவனிடம் கொடுத்து “குடி” என்றாள்.

ஆனந்தன் தயங்கினான். “சும்மா குடி” என்றதும் பயந்துகொண்டே குடித்தான். எல்லோரும் ஆனந்தனையே உற்றுப் பார்த்தார்கள்.

ஐந்து நிமிடம் அமைதியாகக் கழிந்தது. ஆனந்தன் சுற்றுமுற்றும் பார்த்துக் கொண்டு நின்றான்.

“இந்த டீயில் எந்த விஷமும் இல்லேன்னு இப்போ எல்லாருக்கும் புரிஞ்சிருக்கும். தாராளமா குடிக்கலாம்” என்றாள் தன்யா. ஆனால் யாரும் டீயைக் குடிக்கவில்லை. மீண்டும் ஆனந்தனின் ட்ரேயிலேயே வைத்துவிட்டு ஒவ்வொருவராக வெளியேறினார்கள்.

“பாவம் ஆனந்தன், அப்பாவி. அவன் ஏதும் தப்புச் செய்திருப்பான்னு எனக்குத் தோணல” என்றார் சூரி.

“அவனா செய்யமாட்டான், யாரும் சொல்லிக் குடுத்துச் செய்திருக்கலாமே” என்றான் நரேந்திரன். தன்யா அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

“அதையும் இப்ப விசாரிச்சுடுவோம்” என்றாள். “ஆனந்தா, சூரி ரூமில் இருந்த ஃபேனை நீதானே லூஸ் பண்ணின? ஃபேனை நீதானே கழட்டின?” என்று மறுபடி கேட்டாள் அவன் விழிப்பதைக் கண்டதும்.

“ஆமாங்க” என்றான் ஆனந்தன்.

“ஏன் அப்படிப் பண்ணின?”

“பண்ணச் சொன்னாங்க!”

6.2

“மனவளர்ச்சி குன்றியவன்னு சொல்றாங்க, என்ன அழுத்தம் பார்த்தீங்களா? கடைசிவரையில் யார் பண்ணச் சொன்னாங்கன்னு சொல்லவே இல்லையே அவன்!” என்றான் செந்தில்குமார்.

அந்த ஹாலில் அப்போது தன்யா, தர்ஷினி, செந்தில்குமார் மட்டுமே இருந்தனர்.

“எல்லோரும் எல்லாத்தையும் சொல்லிடறாங்களா?” என்றாள் தன்யா. “இப்போ நீங்களே இருக்கீங்க, உங்க மனதிலுள்ள ரகசியங்கள் எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டீங்களா?”

“என்ன சொல்றீங்க? நான் எதை மறைச்சேன்?”

“மிஸ்டர் செந்தில்குமார், உங்க அப்பா இறந்துபோகும்போது அவருக்கு அப்படி ஒண்ணும் வயசாகல. உங்க அப்பா இறந்ததற்கும் செண்பகராமனுக்கும் சம்பந்தம் இருக்குன்னு எல்லோருமே பேசறாங்க. ஆனா உங்களுக்கு அவர்மேல கோபம் வரலை. அவர்கிட்டயே வேலைக்குச் சேர்ந்திருக்கீங்க, அமைதியா இருக்கீங்க…” என்று தன்யா சொல்லிவரும்போதே இடைமறித்தான் செந்தில்குமார்.

“…அதாவது, நல்லவனா இருந்தா தப்புங்கறீங்க! இதோ பாருங்க மேடம். நான் உங்களுக்கு என் கடந்தகால நிகழ்ச்சி ஒண்ணைச் சொன்னா உங்களுக்கு என் ரியாக்ஷன் புரியும்…” என்றவன் தொண்டையை ஒருமுறை கனைத்துவிட்டுக் கொண்டான். தொடர்ந்தான் – “காலேஜ் ஃபைனல் இயர் படிக்கறப்போ, எங்க காலேஜில் சந்தியா செல்வின்னு ஒரு பொண்ணு படிச்சா. காலேஜ் காம்பெடிஷனில் ப்யூட்டி க்வீனா செலக்ட் ஆனா. அவ பின்னாடி சுத்தாத காலேஜ் பசங்களே கிடையாது, நான் உட்பட. ஒரு சமயம் நான் அவளை வழிமறிச்சுக் கிண்டல் பண்ணினேன். அவ வேகமா ஓடினா. அப்போ எங்க காலேஜைச் சேர்ந்த வேறு ஒரு ஸ்டூடண்ட் அவ லவ்வை ரிஜக்ட் பண்ணின கோபத்தில் அவ மேல ஆசிட் பல்பை வீசிட்டான். ஒரு சில துளிகள்தான் அவ மேல பட்டது. பெரிய காயம் எதுவும் படல, ஆனா…”

தன்யாவுக்கும் தர்ஷினிக்கும் அடுத்து என்ன வருகிறது என்று புரிந்தது.

“நீங்க கெஸ் பண்ணிட்டீங்க, ஆசிட் வீசின பழி என்மேல் விழுந்தது. அந்தப் பெண்ணுக்குப் பாதிப்பு எதுவும் இல்லைங்கறதால, என்னை காலேஜிலிருந்து டிஸ்மிஸ் பண்றதோட நிறுத்திக்கிட்டாங்க. போலீஸ் கம்ப்ளெயிண்ட் எல்லாம் கொடுக்கல…

“இந்த நிகழ்ச்சி எனக்கு ஒரு பாடமா இருக்கணும்னு முடிவு பண்ணினேன். நிரூபிக்கப்படாம யார் மேலயும் குற்றம் சாட்டி அவங்களை வெறுக்கக் கூடாதுன்னு பாடம் கத்துக்கிட்டேன். செண்பகராமனுக்கும் என் அப்பா மரணத்திற்கும் சம்பந்தம் இருக்குன்னு எனக்கு நிச்சயமா தெரிஞ்சா அது வேற, ஆனா அதுவரை அவருக்கு… ஏதோ நீதிமன்றத்தில் சொல்வாங்களே… ஆங், சந்தேகத்தின் பலன்… அதை அளிக்கறதுன்னு முடிவு செய்திருக்கேன்.”

சின்ன மௌனம்.

தன்யாவும் தர்ஷினியும் எழுந்து நின்றார்கள். “சல்யூட், செந்தில்குமார்” என்றார்கள்.

6.3

தன்யாவும் தர்ஷினியும் நரேந்திரனைச் சந்தேகப் பார்வையால் நனைத்தார்கள்.

“மேடம் வரச் சொன்னதா…” என்றான் நரேந்திரன்.

“வாங்க, உட்காருங்க நரேந்திரன்” என்றாள் தன்யா.

“வணக்கம்” என்றான் நரேந்திரன்.

“உங்களுக்கும் ஆனந்தனுக்கும் பழக்கம் எப்படி?” என்று உடனே விஷயத்துக்கு வந்தாள் தன்யா.

“நல்ல பழக்கம், நான் என்ன சொன்னாலும் அவன் கேட்பான், நான்தான் விஷம் வைக்கச் சொன்னேன், நான்தான் ஃபேனை லூஸ் பண்ணி வைக்கச் சொன்னேன், இப்படியெல்லாம் நீங்க இதற்குள்ள முடிவுக்கு வந்திருப்பீங்க, அப்புறம் பேச என்ன இருக்கு? வேணும்னா என்னை அரெஸ்ட் பண்ணலாம்” என்றான் நரேந்திரன்.

“இப்படியெல்லாம் நீங்க செய்ய மோட்டிவ் என்ன, நரேந்திரன்?” என்றாள் தர்ஷினி மெதுவாக.

நரேந்திரன் அவள் பக்கம் திரும்பினான்.

“அதுவும் இதுக்குள்ள தெரிஞ்சிக்கிட்டிருப்பீங்களே, நான் ஜிகினா சிவகாமுவோட மகன்னு பேச்சு உலாவுது, அது காரணமா இருக்கலாம்.”

“இதையெல்லாம் நீங்க ஒத்துக்கறீங்களா?”

“நான் ஏன் ஒத்துக்கணும்? ப்ரூவ் பண்ண வேண்டியது உங்க வேலை. இவ்வளவு பேசறீங்க, எனக்குச் சிசுபாலன் மேல என்ன கோபம்? அதைப் பற்றி நீங்க எதுவும் பேசவேயில்லை. ஒரு ஆளுக்குச் சரியான மோட்டிவ் இருக்கு, அதைப் பற்றியும் நீங்க பேசலை.”

“என்ன சொல்றீங்க?”

“ஆனந்தன். அவனைப் பற்றிதான் சொல்றேன். இவன் உண்மையில் பெரிய பணக்கார வீட்டுப்பிள்ளை. இவன் அப்பா இறந்துட்டாரு. இவனுடைய அம்மாவையும் இவனையும் இவனோட அத்தை பிள்ளை வீட்டை விட்டே துரத்திட்டான். இவன் இங்கே டீ ஆத்திக்கிட்டும் ஸ்க்ரீன் தள்ளிக்கிட்டும் இருக்கும்போது அவன் அங்கே ராஜபோக வாழ்க்கை வாழறான்.”

“ஐ ஸீ. ரொம்பப் பாவம்” என்றாள் தன்யா. “ஆனா அதுக்கும் இங்க நடக்கறதுக்கும்…”

“என்னங்க இவ்வளவு ஸ்லோவா இருக்கீங்க? சிசுபாலன் கிருஷ்ணனோட அத்தை பிள்ளை, இது தெரியாதா உங்களுக்கு?”

தன்யாவும் தர்ஷினியும் ஏககாலத்தில் எழுந்து நின்றார்கள்.

“நரேந்திரன், செந்தில்குமார் எல்லோருடைய கோபமும் செண்பகராமன் மீதுதான் இருக்கும், சிசுபாலன்மீது இருக்காது. ஏன் இதையெல்லாம் நான் செய்யணும், தலையைச் சுற்றி மூக்கைத் தொட? யாருக்குச் சிசுபாலன்மீது கோபம்னு பார்ப்பீங்களா…. அதை விட்டுட்டு…”

நரேந்திரன் கேலிப் புன்னகையுடன் எழுந்து போனான்.

“திமிர் பிடிச்ச ராஸ்கல்” என்றாள் தன்யா.

6.4

“கலையரசு ஐயா, ஓப்பனா கேட்கிறேன். நரேந்திரன் செண்பகராமனோட மகனா?” என்றாள் தன்யா.

“தெரியலைம்மா. அப்படின்னு ஒரு வதந்தி உலாவுது, அவ்வளவுதான். ஏன், ஆனந்தன்கூடச் செண்பகராமனோட மகன்னு சொல்றவங்க உண்டு” என்றார் கலையரசு.

“என்னதிது புது வம்பு? ஸ்ரீஹரி பற்றிச் சொல்லுங்க.”

“ஸ்ரீஹரி எங்க ட்ரூப்போட செல்லப் பிள்ளை. எங்க ஹீரோ சந்தானம் சார் மகன். நல்ல பையன்மா, அவன் மேல சந்தேகப்படாதீங்க” என்றார் கலையரசு.

“ஒரே வாரிசுகள் பற்றிய பேச்சா இருக்கு. உங்க பிள்ளைங்க என்ன செய்யறாங்க?” என்றாள் தர்ஷினி சிரித்தவாறே.

“எனக்கு ஒரே பிள்ளை. அவன் சினிமா கதாசிரியரா இருக்கான். அவனுடைய கதையைத் தெலுங்கு ப்ரொட்யூசர் வாங்கிக்கறதா சொல்லியிருக்கார். பெரிய பட்ஜெட்டில் எடுக்கப் போறார்” என்றார் கலையரசு பெருமையாக.

“சூரி சார் பசங்க?”

“அவருக்கு ரெண்டு பொண்ணு. படிக்கறாங்க. நடராஜன் ஐயா பையன் டீவி சீரியல்களில் நடிக்கிறான்.”

“நாடகத்திற்கு இவங்கள்ளாம் வரலியா?”

“இது என்ன வாழ்க்கைம்மா? நாங்கள்ளாம் இதிலேயே பழகிட்டோம், ஆனா இந்தக்காலக் குழந்தைகளுக்கு இதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராது. இங்கே சுதந்திரம் கிடையாது. புதுசுபுதுசா எதுவும் முயற்சி செய்ய முடியாது. சொன்ன டயலாக்கையே சொல்லிட்டிருக்க வேண்டியதுதான்.

“இப்போ என்னையே எடுத்துக்குங்க. புராண நாடகம் எழுதறதுதான் என்னோட வேலை. நம்ம ட்ரூப்ல அதைத்தவிர வேறெதுவும் போட மாட்டாங்க. ஆசையா வேறொரு துறையில் நாடகம் எழுதினேன். அதை வேண்டாம்னுட்டாங்க. இருக்கறதிலே அப்பப்போ கொஞ்சம் மாற்றம் பண்ணித்தரச் சொல்லுவாங்க. புது நாடகம் போட்டாதான் எனக்கு வேலை வரும். ஆனா செண்பகராமன் ஐயா அப்பப்போ மாற்றங்கள் செய்துக்கிட்டே இருப்பாரு. வசனம் பழமையா இருக்க விடமாட்டாரு. புதிய பாடல்கள் சேர்ப்பாரு. இளைஞர்களுக்குப் பிடிக்கறதுக்காக ஏதாவது செய்துட்டே இருப்பாரு.

“இருந்தாலும் இன்றைய தலைமுறைக்கு நாடகத்துறை பிடிக்கறது கஷ்டந்தான். ஸ்ரீஹரி, செந்தில்குமார் மாதிரி அபூர்வ விதிவிலக்குகளும் உண்டு” என்று முடித்தார் கலையரசு.

6.5

“ஸாம்மி, நாங்க ஆஃபீஸ் போயிட்டு வந்துடறோம்” என்றாள் தன்யா.

“என்ன தன்யா, இப்போ கிளம்பறீங்க? சாயந்திரம் நாடகம் இருக்கு, தெரியுமில்ல?” என்றாள் ஸாம்மி.

“பயப்பட வேண்டாம், எங்க ஏஜன்சி அச்யுத்தை இங்கே விட்டுட்டுப் போறோம். அவன் எல்லார் மேலும், குறிப்பா ஆனந்தன் மேல, ஒரு கண் வெச்சிப்பான். உங்க வேலையாகத்தான் போகிறோம். வேலை முடிஞ்சதும் எப்படியாவது நாடகம் ஆரம்பிக்கறதுக்குள்ள வந்துடறோம்” என்றாள் தன்யா.

“ஸாம்மி, ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்ல மறந்துட்டோம். உன் அப்பாவைக் கூப்பிடு” என்றாள் தர்ஷினி.

6.6

செண்பகராமன் அன்று முழுவதும் நிலைகொள்ளாமல் தவித்துக் கொண்டேயிருந்தார். ஒருமுறை எல்லோரையும் கூப்பிட்டுப் பேசினார்.

“நீங்க எல்லோரும் எத்தனையோ கஷ்டத்தில் என் கூட நின்னிருக்கீங்க. இது யாரும் எதிர்பாராத, பெரிய கஷ்டமா வந்துட்டது. உங்க எல்லார் கிட்டயும் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கறேன். இன்றைக்கு ஒருநாள் நாடகத்தை நடத்திக் கொடுத்துடுங்க. அடுத்தடுத்த நாட்களுக்கு அவங்க வேற ஏற்பாடு பண்ணிக்கறதா சொல்லிட்டாங்க. இன்று மட்டும் ஷோ நடக்கட்டும். இந்தச் செண்பகராமன் வாக்குத் தவறினேன்னு இருக்கக் கூடாது.

“இன்றைய ஷோவுக்கு அப்புறம் நம்ம ட்ரூப் பெயர், ஸ்க்ரிப்ட் எல்லாத்தையும் நான் சென்னையில் பெரிய நாடகக் கம்பெனி இருக்காங்களே – நாரதர் நாடக மன்றம் – அவங்களுக்கு வித்துடப் போறேன். நம்ம நடிகர்களே இந்த நாடகங்களைத் தொடர்ந்து நடிக்கணும்னு அவங்க விரும்பறாங்க. விருப்பம் இருக்கறவங்க போய்ச் சேர்ந்துக்கலாம்.

“நான் பண்ணின பாவம், என் கடைசிமூச்சு போகற வரைக்கும் நான் நம்ம நாடகக் கம்பெனியை நடத்தணும்னு ஆசைப்பட்டேன், நடக்காது போலிருக்கு. அம்பாள் சன்னிதிலதான் நம்ம மனமோகன விலாஸ் சபா ஆரம்பிச்சதுன்னு என் தாத்தா சொல்வார். அங்கியே அது முடியட்டும். நூறாண்டு கண்ட நாடக சபா என்ற பெருமை அதுக்கு இருக்கு, அது மறையாது!”

பலர் இதைக் கேட்டுக் கண்ணீர் விட்டார்கள். செண்பகராமனை மனதை மாற்றிக் கொள்ளச் சொல்லி மன்றாடினார்கள்.

“இல்லை, வெற்று வீம்பைவிட நம்ம மெம்பர்களோட உயிர் பெரிசு. இங்கே என்ன நடக்குதுன்னே புரியலை. நான் எடுத்திருக்கற முடிவுதான் சரி” என்றார் செண்பகராமன்.

கடைசிநேர ஒத்திகைகள் நடந்தன. மாலை நான்கு மணிக்குக் கிருஷ்ண லீலையும் ஏழு மணிக்குத் தேவி லீலையும் நடைபெற்றன. ஏழு மணிக்குள் தன்யாவும் தர்ஷினியும் வந்துவிட்டார்கள். நாடகங்கள் எந்தத் தடங்கலுமின்றி நடந்து முடிந்தன. இதுதான் கடைசி ஷோ என்ற எண்ணத்திலோ என்னவோ எல்லோரும் கோர்வையாக, ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக, அற்புதமாக நடித்தார்கள். கோயில் கமிட்டிக்காரர்கள் தங்கள் நன்றிகளையும் பாராட்டுகளையும் தெரிவித்தபோது செண்பகராமன் கண்கள் நிறைந்துவிட்டது.

செண்பகராமன் நிறைந்த மனத்தோடு அன்று படுக்கைக்குச் சென்றார். நிம்மதியாக உறங்கினார்.

இரவு இரண்டு மணிக்கு ஏதோ அரவம் கேட்டு விழித்தார். அவருக்கு நேர் எதிரே கையில் கத்தியோடு ஒரு உருவம்!

“யாரது?” என்று விளக்கைப் போட்டார்.

செந்தில்குமார்!

(தொடரும்)

மன்மோகனவிலாஸ்! 5

சாய்ரேணு சங்கர்

மனமோகனவிலாஸ்! 5

5

5.1

“என்னை மன்னிச்சுடுங்க நடராஜன் ஐயா! நடந்த சம்பவத்துக்காக நான் ரொம்ப வருத்தப்படறேன். இப்போதெல்லாம் நம்ம ட்ரூப்ல என்ன நடக்கறதுன்னு எனக்கே தெரியல” என்றார் செண்பகராமன்.

“என்ன ஐயா நீங்க போய் மன்னிப்பெல்லாம் கேட்டுட்டு. நீங்க என்ன செய்வீங்க?” என்றார் நடராஜன். சொன்னாரே தவிர, அவருக்குக் கைகால்களெல்லாம் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. சூடாக ஒரு கப் காப்பி தருவதாகச் சொன்னதையும் பதறி மறுத்துவிட்டார்.

ஆனந்தன் என்ன நடக்கிறது என்றே புரியாமல் நின்றுகொண்டிருந்தான். “ஐயாவைக் கைத்தாங்கலா அழைச்சுட்டுப் போய் அவர் அறையில் விட்டுட்டு வா” என்றாள் தன்யா.

“நான் விட்டுட்டு வரேன்” என்றார் அங்கிருந்த சூரி. அவர் திரும்பி வரும்வரை எல்லோரும் மௌனமாகக் காத்திருந்தார்கள்.

“ஆனந்தா! என்னடா இதெல்லாம்?” என்று செண்பகராமனே ஆரம்பித்தார்.

“ஐயோ! எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதுங்க. ஒண்ணும் தெரியாதுங்க” என்று தீனமாய் அலறினான் ஆனந்தன்.

“அவருக்குச் சுண்ணாம்பு எங்கேருந்து எடுத்துட்டு போனே?” என்றார் சூரி.

“ஐயா அறையிலிருந்துதான்” என்று செண்பகராமன் அறையிலிருந்த பெரிய சுண்ணாம்பு டப்பாவைக் காட்டினான் ஆனந்தன்.

தன்யா அதைத் திறந்து பார்த்தாள். அதில் ஏதும் விஷம் கலந்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

“இதிலிருந்து சுண்ணாம்பு எடுத்ததும் அதில் ஏதோ கலந்திருக்கே! என்ன கலந்தே சொல்லு!” என்று உறுமினார் சூரி, தன்யாவின் முகபாவத்தைப் புரிந்து கொண்டவராக.

“இல்லீங்க, இல்லீங்க” என்று அலறினான் ஆனந்தன். “நான் நடராஜ ஐயாவோட சுண்ணாம்பு டப்பாவை எடுத்துட்டு இந்த அறைக்கு வந்தேன். அப்போ யாரோ என்னைக் கூப்பிட்டாங்க. டப்பாவை வெச்சுட்டு வெளியே போய்ப் பார்த்தேன், யாரையும் காணோம். திரும்ப உள்ளே வந்தபோது டப்பாவில் யாரோ ஏற்கெனவே சுண்ணாம்பு அடைச்சு வெச்சிருந்தாங்க. அதை எடுத்து வந்திட்டேன்” என்றான்.

“அவர் காலையிலேயே சுண்ணாம்பு கேட்டுட்டாராமே, ஏன் அப்போ கொண்டு போன?” என்றாள் தர்ஷினி.

“மறந்துட்டன். ஐயாவுக்குச் சுண்ணாம்பு கொண்டு போடான்னு யாரோ சொன்னாங்க. சூரி ஐயான்னு நினைக்கறேன்… கொண்டு போனேன். அப்போ கலையரசு ஐயாவும் நரேந்திரன் ஐயாவும் பேசிட்டிருந்தாங்க. அவங்க என்னைக் கூப்பிட்டு ஏதோ கேட்டாங்க, அதனால் கொஞ்சம் நின்னேன். அப்புறம் சுண்ணாம்பைக் கொடுத்தேன்” என்றான் ஆனந்தன்.

தன்யா சற்று யோசித்தாள். பிறகு “அங்கே நடராஜன் தன் அறையில் தனியாவா இருக்காரு?” என்று கேட்டாள்.

“இல்லை, ஸ்ரீஹரியைத் துணைக்கு வெச்சிருக்கேன்” என்றார் சூரி.

“ஸாம்மி, நீ அங்கே போய் இரு. ஒரு பத்து நிமிஷத்தில் ஸ்ரீஹரியை இங்கே அனுப்பு” என்றாள் தன்யா.

ஸாம்மி அங்கிருந்த எல்லோரையுமே ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு வெளியேறினாள்.

சின்ன மௌனம்.

“நான் சொல்லல அவனிடம் எதுவும்” என்றார் சூரி.

“அவனுக்கு எதுவுமே பத்து நிமிஷத்துக்குமேல் நினைவிருக்காது” என்றார் செண்பகராமன்.

“சார், உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் பேசணும்” என்றாள் தன்யா.

“நீங்க சாந்தமதியை வெளியே அனுப்பும்போதே புரிஞ்சுக்கிட்டேன்” என்றார் செண்பகராமன். “உட்கார் சூரி” என்று எழுந்து வெளியே போகப் போன சூரியைத் தடுத்தார். “இதில் ரகசியம் ஒண்ணும் இல்லை. என் வீட்டில் யாருக்கும் எதுவும் தெரியாதே தவிர இங்கே எல்லாருக்கும் தெரியும். ஆமா, ஜிகினா சிவகாமுவோடு எனக்குத் தொடர்பு இருந்தது. ஆனா இரண்டு வருஷத்தில் அவ ட்ரூப்பைவிட்டு வெளியே போயிட்டா.”

“ஏன்?” என்று கேட்டாள் தர்ஷினி.

“என்னுடைய… அலட்சியப் போக்குன்னு வெச்சுக்கலாம்” என்றார் செண்பகராமன் குன்றியவராய்.

“சரி. இப்போ அவங்க எங்கேன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா? அவங்களுக்குக் குழந்தைங்க யாராவது இருக்காங்களா?”

“இரண்டு கேள்விக்கும் பதில் ‘நோ’ தான். அந்த இரண்டு வருஷத்திற்கப்புறம் சிவகாமுவை நான் பார்க்கவே இல்லை. சொல்லப் போனா அவளை மறந்தே போயிட்டேன். அவளுக்குக் குழந்தை எதுவும் பிறந்ததான்னு எனக்குத் தெரியாது” என்றார் செண்பகராமன்.

சூரி “ஐயா…” என்று ஆரம்பித்தார். என்ன நினைத்தாரோ, நிறுத்திவிட்டார். அப்போது பார்த்து ஸ்ரீஹரி உள்ளே வந்தது காரணமாய் இருக்கலாம்.

“எப்படி இருக்காரு நடராஜன் ஐயா?” என்றார் சூரி.

“தூங்கறார்” என்றான் ஸ்ரீஹரி. “சார், நம்ம ட்ரூப்பில் உள்ள சீனியர் ஆர்ட்டிஸ்டுகள் உங்களைப் பார்க்கணும்னு விரும்பறாங்க. ஹாலில் கூடியிருக்காங்க” என்றான்.

“சூரி, நீயும் அவனும் ஹாலுக்குப் போங்க. இதோ வந்திடறேன்” என்றார் செண்பகராமன்.

இருவரும் வெளியேறியதும் “வேற ஏதாவது கேட்கணுமாம்மா?” என்றார் செண்பகராமன். நடராஜன் காப்பாற்றப்பட்ட நிகழ்வுக்குப் பிறகு அவருக்கு இவர்கள்மீது நம்பிக்கை வந்திருக்க வேண்டும்.

“சார், சிவகாமுவோட பையன் இங்கே ட்ரூப்பில் ஜாயின் பண்ணியிருக்கறதா ஒரு ரூமர். அதைச் சொல்ல வரும்போதுதான் நடராஜனுக்கு விஷம் கொடுக்கப்பட்டது… அது…”

“இங்கே பத்துப் பேருக்குமேல் அந்த ஏஜ் க்ரூப்ல இருக்காங்க. யாருன்னு நான் என்னத்தைக் கண்டேன்? அது நிச்சயமா ஸ்ரீஹரியோ, செந்தில்குமாரோ இல்ல, அவ்வளவுதான் என்னால் சொல்ல முடியும்” என்ற செண்பகராமன் ஒரு பெருமூச்சுடன் எழுந்துகொண்டார். “எத்தனைக் கனவுகளோட இங்கே வந்தேன்! இங்கே நாடகம் மறுபடி நல்லா நடத்த முடிஞ்சதுன்னா, புது நாடகம், முதன்முறையா ஒரு சரித்திர நாடகம், பிரம்மாண்டமா நடத்தணும்னெல்லாம் நினைச்சிருந்தேன். இப்போ இந்த நாடகத்தையே நடத்த முடியாது போலிருக்கு…” வெளியே சென்றுவிட்டார்.

“தன்யா…” என்றாள் தர்ஷினி.

“இன்னும் சீனியர் ஆர்ட்டிஸ்டுகள் இரண்டொரு பேர், சூரி, கலையரசு இவர்களை இண்டர்வியூ பண்ணணும். அப்புறம், இந்த ட்ராமாவின் மிக முக்கியமான கேரக்டர்கள் – ஸ்ரீஹரி, செந்தில்குமார், நரேந்திரன்… இவர்கள் எல்லோரையும் சந்தித்த பிறகுதான் ஒரு அபிப்ராயத்திற்கு வர முடியும்” என்றாள் தன்யா.

5.2

மறுநாள்.

முதலில் சூரியின் அறைக்குச் சென்றார்கள் தன்யாவும் தர்ஷினியும். அவருடையது இரட்டை அறைகளாகப் பகுக்கப்பட்டிருந்தது. முன்னால் ஒரு மேஜை போட்டப்பட்டு நாலைந்து நாற்காலிகள், பைல்களோடு ஆபீஸ் அறையாகக் காட்சியளித்தது. ஒரு மரத்திரைக்குப் பின்னால் படுக்கை காணப்பட்டது.

தன்யாவும் தர்ஷினியும் நாற்காலியில் அமர்ந்து காத்திருந்தார்கள். அரைமணி நேரம் கழித்தே வந்து சேர்ந்தார் சூரி. “சாரி, இவ்வளவு நேரம் ஆகும்னு எதிர்பார்க்கல” என்றார்.

“பரவாயில்லை சார். முக்கியமான மீட்டிங் என்றால் அப்படித்தான்” என்றாள் தன்யா.

“முக்கியம்தான்” என்றார் சூரி. “நேற்றும் இதே பேச்சுதான் நடந்தது. நடராஜன் தாக்கப்பட்டதில் சீனியர் ஆர்ட்டிஸ்டுகளுக்குப் பயம் வந்திடுச்சு. ஊருக்குப் போயிடலாமான்னு ஆரம்பிச்சுட்டாங்க” என்றார்.

“அடடா” என்றாள் தன்யா. “அப்புறம் ஒண்ணும் அசம்பாவிதம் நடக்கலியே?”

“இல்லை. செண்பகராமன் இன்னும் ரெண்டுநாள் பார்க்கலாமுன்னு கெஞ்சிக் கேட்டுக்கிட்டார். அப்படி இல்லேன்னா, ஊருக்குப் போகறது மட்டுமில்ல, குழுவையே கலைச்சுடறேன்னு சொல்லிட்டார். பாவம், அவருக்கு வருத்தம், நம்ம குழுவைச் சேர்ந்தவங்க, இத்தனைநாள் கூடவே இருந்தவங்க, ஒரு கஷ்டம்னு வரும்போது சுயநலமா யோசிக்கறங்களேன்னு…”

“சூரி சார், இந்த… ஜிகினா சிவகாமு… விவகாரம்…” என்று இழுத்தாள் தன்யா.

“செண்பகராமனே ஒத்துக்கிட்டார். அதுக்குமேல நான் சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு?”

“இந்த நரேந்திரன்…” யோசனையில் தன்யா மௌனமாகிவிட்டதை உணர்ந்து தர்ஷினி தொடர்ந்தாள்.

“அவ பிள்ளைன்னு ஒரு ரூமர் ட்ரூப்ல உலாவிட்டிருக்கு. அவன் பார்க்க அவளை மாதிரி இருக்கான்ங்கறது உண்மைதான். ஆனா நிச்சயமா தெரியாது.”

“அவர் நடிப்பு எப்படி இருக்கு?”

“கொஞ்சம் அமெச்சூர்த்தனம் இருந்தாலும், விஷயம் இருக்கு. நல்லா வருவான்.”

“மிஸ்டர் செந்தில்குமார்.”

“அமைதியான, நல்ல பையன். உழைப்பு இருக்கு. முன்னுக்கு வரணும்னு ஆசையும் இருக்கு. தங்கமுத்துக்கா இப்படி ஒரு பையன்னு இப்போ வந்தவங்க எல்லாரும் ஆச்சரியப்படறாங்க. ஆனா அவனோடு பழகின என்னை மாதிரிப்பட்டவங்களுக்குத் தெரியும் – அவன் சின்ன வயதில் இந்தச் செந்தில்குமார் மாதிரித்தான் இருப்பான். அமைதியான டைப். எந்த வம்புக்கும் போக மாட்டான். நம்ம செண்பகராமன் ஐயாவுக்கு ரொம்ப க்ளோஸ். நண்பன்னே சொல்லலாம்.

“அதான் செந்தில்குமாருக்கு இவ்வளவு சப்போர்ட் பண்றார் செண்பகராமன்” என்றாள் தர்ஷினி தனக்குத்தானே பேசிக் கொள்பவளைப் போல.

5.3

செண்பகராமனும் ஸாம்மியும் உள்ளே வந்தார்கள். செண்பகராமனின் கண்கள் சிவந்திருந்தன. ஸாம்மியின் கண்களிலும் கண்ணீர் வரும்போலிருந்தது.

“நாளைக்கு நாடகம் அரங்கேற்றம். இன்னிக்கு வந்து பிரச்சனை பண்றாங்க” என்றார் செண்பகராமன். “ஊருக்குப் போகணுமாம். ஏன் போகணும்? இந்த நாடகம்தான் நம்ம வாழ்வு. பிறந்ததும் வளர்ந்ததும் வாழ்ந்ததும் இந்த நாடகத்தில்தான். சாகறதும் நாடகமேடையிலேயே நடக்கட்டும். போற உயிர் என்னைக்கோ ஒருநாள் போகப் போகுது. நாடகம் நடிச்சிட்டிருக்கையில் போனா, அது பாக்கியம். யார் ஊருக்குப் போறதுன்னாலும் போகட்டும். நாடகம் நடக்கும். எனக்கும் ஒரு ரோல் கொடு, சூரி! சிசுபாலன் ரோல்னா கூடப் பரவாயில்லை” என்றார் கோபமும் வருத்தமுமாய்.

“ஐயா வருத்தப்படாதீங்க” என்றார் உள்ளே வந்த கலையரசு. “எல்லாரும் பயந்திருக்காங்க. ரெண்டுபேர் உயிருக்குப் போராடிட்டிருக்காங்க. நிலைமையை நாமும் கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்கணும் இல்லையா? எனக்காக நான் பேசல. நம்ம குழுவுக்காகப் பேசறேன். அவங்கள்ள யாராவது வெளியேறினா, நானும் நடிக்கத் தயாராத்தான் இருக்கேன்” என்றார்.

“ரொம்ப நன்றி கலையரசு” என்றார் செண்பகராமன்.

“என்னங்க நன்றில்லாம் சொல்லிக்கிட்டு” என்றார் கலையரசு. “இந்த ஒவ்வொரு நாடகமும் என்னோடு குழந்தைங்க. அது நல்லா இருக்கணும், நல்லா வளரணும்னுதான் நான் நினைப்பேன். நாம நடைமுறையையும் யோசிக்கணும்னு சொன்னேன், அவ்வளவுதான்” என்றார்.

இருவரும் பேசிக் கொண்டே வெளியே போனார்கள்.

ஸாம்மி “பயமாயிருக்கு சூரி அண்ணா. யாரையுமே நம்ப முடியல. யார், எதுக்கு இப்படியெல்லாம் செய்யறாங்கன்னே தெரியல…” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கையிலேயே தன்யா படாரென்று எழுந்தாள். அவள் இவர்களுடைய பேச்சு எதையுமே வெகுநேரமாகக் காதில் போட்டுக் கொள்ளவில்லை. வேறு ஒரு சப்தத்தை உற்றுக் கேட்டவாறிருந்தாள்.

“க்ரீ…க்” என்ற ஒலிகேட்டு எல்லோரும் பதறுவதற்குள் தன்யா சூரியின் நாற்காலியைத் தள்ளிவிட்டாள். அந்த விநாடியில் மேலே சுற்றிக் கொண்டிருந்த பழையகால மின்விசிறி கழன்று கீழே விழுந்தது.

பெரிதாகக் கத்திவிட்டாள் ஸாம்மி. சூரி மட்டும் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தால் மண்டை பிளந்திருக்கும்.

சூரியைக் கைகொடுத்து எழுப்பி நிற்கவைத்து ஆசுவாசப்படுத்தினாள் தன்யா. தர்ஷினியின் பார்வை மேஜை மீது தனியாக இருந்த காகிதத்தின்மீது விழுந்தது. எடுத்துப் பார்த்தாள்.

“சிசுபாலன் மோக்ஷமடைந்தான்

இனித் தோன்ற மாட்டான்

அசுரனை உயிர்ப்பித்தால்

ஆண்டவன் தண்டிப்பான்

எச்சரிக்கை! எச்சரிக்கை!”

5.4

“டிங் டிடிங்” என்று ஏதோ விழுந்த சப்தம் மெலிதாகக் கேட்டது.

எல்லோரும் அருகிலிருந்த சிறு ஹாலுக்கு ஓடினார்கள்.

செந்தில்குமார் அறையில் போடப்பட்டிருந்த சோபாவில் கண்மூடி அமர்ந்திருந்தான். ஸ்ரீஹரி பெரிய கண்ணாடி முன் அமர்ந்து மேக்கப்பைத் திருத்திக் கொண்டிருந்தான். அறைக்குப் பின்னாலிருந்த சிறிய அலமாரியிலிருந்த புத்தகங்களையும் பழைய ஸ்க்ரிப்டுகளையும் புரட்டிக் கொண்டிருந்தான் நரேந்திரன்.

ஆனால் அவர்கள் யாரையும் ஒருவரும் பார்க்கவில்லை. ஹாலின் நடுவில் விழுந்திருந்த ஸ்க்ரூ ட்ரைவரையே பார்த்தார்கள்.

இவர்களுள் யார் ஸ்க்ரூ ட்ரைவரை வைத்திருந்தது? யார் தங்களைச் சோதனை செய்வார்களோ என்று பயந்து அதனை எறிந்தது?

எல்லோரும் யோசித்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே கையில் டீ ட்ரேயோடு உள்ளே நுழைந்தான் ஆனந்தன்.

(தொடரும்)

மன்மோகன விலாஸ்! 4

சாய்ரேணு சங்கர்

மன்மோகன விலாஸ்! 4

4

4.1

“மிஸ்டர் வெற்றிவேலர்?” என்று பரபரப்பாய்க் கேட்டவாறே ஸ்கூட்டியிலிருந்து இறங்கினாள் தன்யா.

“ஹாஸ்பிடலுக்குக் கொண்டு போயிருக்காங்க. இருபத்திநாலு மணிநேரம் கழிஞ்ச பின்னாடிதான் எதுவும் சொல்ல முடியும்னு சொல்றாங்க…” என்றாள் ஸாம்மி.

“அது டாக்டர்ஸ் சொல்லறதுதான், கவலைப்படாதீங்க” என்றாள் தர்ஷினி.

“இல்ல தர்ஷினி. பிழைக்கிறது கஷ்டம்னு அவங்களுக்குள்ள பேசிக்கிட்டாங்க…”

“நல்லதையே நினைப்போமே” என்று தன்யா இந்தப் பேச்சை முடித்தாள்.

“உங்களை நான் என்ன சொல்லி அறிமுகப்படுத்தறது?” என்று ஸாம்மி கவலையாய்க் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும்போதே அவர்கள் மூவரும் ஹாலுக்குள் நுழைந்துவிட்டார்கள்.

ஹாலில் ஏற்கெனவே ஐந்தாறு பேர் அமர்ந்திருந்தார்கள். எல்லோருடைய முகமும் சீரியஸாக இருந்தது.

“ஸாரி, நாங்க அப்புறம் வரோம்” என்று பின்வாங்கினாள் ஸாம்மி.

“இரும்மா, நீயும் கேட்க வேண்டிய விஷயம்தான் இது” என்றார் செண்பகராமன். தன் மகளுக்குப் பின்னால் இரண்டுபேர், அவர் முன்பின் அறியாதவர்கள், நிற்கிறார்கள் என்பதைக்கூடக் கவனிக்காத அளவிற்கு ஆடிப் போயிருந்தார்.

“இதோ பாருங்க செண்பகராமன், எங்களால சென்னையைச் சேர்ந்த நாடகக் குழு ஒன்றையே திருவிழாவிற்குக் கூப்பிட்டிருக்க முடியும். அப்போ பயணச் செலவு, இத்தனைநாள் தங்கற செலவு எதுவுமே இருந்திருக்காது. உங்களுக்குத் தெரியும் நாங்க உங்களை ஏன் வரவழைச்சோம்னு. நீங்க நல்ல புராணக் கதைகளைப் போடறீங்க, உங்க எழுத்தாளர் நிறைய ஆய்வு செய்து நாடகத்தை எழுதிருக்காருன்னுதான். எங்க கோயிலுக்கு வர பக்தர்களும் உங்க நாடகம் பார்க்க ரொம்ப ஆவலா இருந்தாங்க. அதனால்தான் முன்னாடி உங்களைக் கூப்பிட்டபோது நடந்த அசம்பாவிதத்தையும் மறந்து உங்களையே மறுபடி இன்வைட் பண்ணினோம்… இப்போ இப்படித் தொடர்ந்து நடக்குதுன்னா…” என்று நிறுத்தினார் கமிட்டித் தலைவர்.

“ஐயா, விபத்து நடக்கறதையும் ஃபுட் பாய்ஸன் ஆகறதையும் நாங்க தடுக்க முடியுமா சொல்லுங்க?” என்றார் செண்பகராமன் பலவீனமாக.

“வெளியே வேணும்னு விஷம் கொடுத்ததுன்னு இல்ல பேசிக்கறாங்க” என்றார் ஒரு கமிட்டி மெம்பர்.

“வெளியே பேசற வம்பெல்லாம் இங்க பேச வேண்டாம்” என்றார் தலைவர் சற்றுக் கோபமாக. “செண்பகராமன், அது பாய்சனிங்கோ, ஃபுட் பாய்சனிங்கோ, அது உங்க குழுவோட கவலை. எங்க கவலை என்னன்னா, ஒரு கொடூரமான காலத்திலிருந்து இப்பதான் மீண்டுட்டு வரோம். நமக்காகத் தவம் இருக்காப்பில ஆத்தா மகமாயி பூட்டின கோயிலிலேயே இத்தனைநாள் ஒருவர் முகமும் பார்க்காம இருந்துட்டா. இப்போதான் திருவிழாவுக்கு அனுமதி கிடைச்சிருக்கு, இப்போ அபசகுனம் மாதிரி இந்தச் சம்பவங்கள் நடந்துட்டே இருந்தா நாங்க என்ன பண்றது? நீங்களே சொல்லுங்க” என்றார்.

“இதில் நடந்தது எதுவும் எங்க தப்பில்லைங்க. நாடகக்காரங்க உணர்ச்சிவசப்பட்டவங்க. ஏதோ பழைய பகையைத் தீர்த்துக்கறதுக்காக யாரோ இப்படியெல்லாம் செய்யறாங்கன்னு நினைக்கறேன்” என்றார் கலையரசு.

“என்னங்க கேணத்தனமா பேசறீங்க? சிசுபாலன் மேல ஒருத்தனுக்குப் பகையா? இது உணார்ச்சிவசப்பட்டவன் செய்யற வேலை இல்லீங்க, ஏதோ சைக்கோ வேலை மாதிரி தெரியுது! உங்க குழுவில் அந்த மாதிரிப் பைத்தியங்கள் யாராவது இருக்காங்களா?”

தங்கள்மீது தவறில்லை என்று சுட்டிக்காட்டப் போய், அது தங்களுக்கே பிரச்சனையாக முடிந்துவிட்டது என்று கலையரசு அப்போதுதான் உணர்ந்தார் போலும். திணறினார்.

“அப்போ எங்களை ஊருக்குப் போன்னு சொல்றீங்களா?” என்றார் செண்பகராமன்.

“வேற என்ன சொல்லச் சொல்றீங்க, செண்பகராமன்? உங்க ஊர்லயும் கோயில் இருக்கு. இதுமாதிரி நடந்தா நீங்க என்ன செய்வீங்க?” என்றார் கமிட்டித் தலைவர்.

“சார், பெரியவங்க இருக்கற இடத்தில் நான் முந்திரிக்கொட்டை மாதிரிப் பேசறேனேன்னு நினைக்காதீங்க” என்றாள் தன்யா. “நீங்க சொல்றது ரொம்பச் சரி. யாருக்குமே நடந்திருக்கற சம்பவங்கள் கவலையைக் கொடுக்கும். ஆனா நடந்திருக்கற எதுவும் நாங்க வேணும்னு செய்ததில்லை. அதோட, இங்கே வந்திருக்கற நாற்பது சொச்சம் கலைஞர்களை நினைச்சுப் பாருங்க. இருபது சொச்சம் தொழிலாளர்களை நினைச்சுப் பாருங்க. அவங்க எல்லோரும் இந்தக் கோவிட் காலத்தில் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருப்பாங்க? அவங்களுக்கு வெகுநாளைக்கு அப்புறம் கிடைக்கிற முதல் வருமானம் சார் இது! இன்னும் ரெண்டு நாள் டைம் கொடுங்க. இங்கு நடக்கிற பிரச்சனைகள் எல்லாத்தையும் சரி பண்ணி, நீங்க எதிர்பார்க்கிற அளவு அற்புதமா நாடகத்தை நடத்தித் தரோம்” என்று வேண்டினாள்.

கமிட்டி அங்கத்தினர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். அவர்கள் எல்லோருக்குமே தன்யாவின் பேச்சு உள்ளத்தைத் தொட்டிருக்க வேண்டும்.

“சரி. ரெண்டு நாள்” என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் எல்லோரும் செண்பகராமனிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு கிளம்பினார்கள்.

4.2

“இது என்ன அதிகப்ரசங்கித்தனம்? யாரைக் கேட்டு டிடெக்டிவ் ஏஜன்சி எல்லாம் கூப்பிட்ட நீ? ஏற்கெனவே ஏகப்பட்ட பிரச்சனை இருக்கு, இங்கே நடக்கிறதெல்லாம் வெளியே பத்திரிகைகளுக்குத் தெரிஞ்சுருச்சுன்னா…” என்றார் செண்பகராமன் கோபமாக.

“அதெல்லாம் ஒண்ணும் தெரியாதுப்பா. விஷயங்களை ரகசியமா வெச்சுக்கத்தானே டிடெக்டிவ்ஸையே கூப்பிடறோம்! இவ்வளவு நடந்திருக்கு, இன்னும் என்ன நடக்கும்னே சொல்ல முடியாது, இந்த நிலையில் நாம ஒண்ணும் பண்ணாம சும்மா இருந்துடறதா? ரெண்டு உயிர் ஊசலாடிட்டிருக்கு அப்பா, இந்த நிலையில் நீங்க என்ன பப்ளிசிட்டியைப் பற்றிக் கவலைப்படறீங்க?” என்றாள் ஸாம்மி உஷ்ணத்துடன்.

மீண்டும் ஏதோ கோபமாகப் பேசப் போன செண்பகராமனைக் கலையரசு தடுத்தார். “நாம எத்தைத் தின்னா பித்தம் தெளியும்ங்கற நிலையில் இருக்கோம். அவங்கதான் முயற்சி பண்ணிப் பார்க்கட்டுமே. அந்தக் குழந்தை சொன்னது சரி. ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டுட்டோம் ஐயா. கடன் ஏறிட்டே போவுது. வீடு ஜப்திக்கு வந்துரும் போலிருக்கு…” அவர் கண்களில் லேசாகக் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது.

செண்பகராமன் தடுமாறிப் போனார். “என்ன கலை, ஏன் எங்கிட்ட சொல்லல? வா, என்னால் என்ன பண்ண முடியும்னு பார்க்கலாம்” என்றவாறே கலையரசுவை அழைத்துக் கொண்டு உள்ளே போய்விட்டார்.

ஸாம்மி தன்யாவைச் சங்கடமாகப் பார்த்தாள். “தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க. இந்த ரெண்டு நாளை அவர் தன் நிலையிலேயே இல்லை” என்றாள்.

தன்யா பரவாயில்லை என்பதுபோல் பார்த்தாள். பிறகு “உங்க ட்ரூப் மெம்பர்ஸை சந்திச்சுடலாமா?” என்றாள்.

4.3

“கிட்டத்தட்ட ஐம்பது பேரோடு பேசியிருக்கோம், ஒன்றரை மணி நேரத்தில்!” என்றாள் தன்யா.

“பலன் – பெரிய ஸைபர்” என்றாள் தர்ஷினி.

“அப்படி ஒரேடியா சொல்லிட முடியாது. ஏதோ கொஞ்சம் பலன் இருக்கு” என்றாள் தன்யா.

“உதாரணத்திற்கு…”

“இரண்டு கலையுலக வாரிசுகள்” என்றாள் தன்யா. “ஸ்ரீஹரி, செந்தில்குமார்.”

“நூறு வருஷம் பழமையான ஒரு நிறுவனத்தில் இது பெரிய விஷயம் இல்லையே?”

“ஸ்ரீஹரி – ஹீரோ. செந்தில்குமார் – நடிக்கும்போதே உயிர்விட்டவரோட பையன்! ஒருத்தன் ரொம்பச் சுலபமா ஹீரோ ஆகிட்டவன், இன்னொருத்தன் இப்போதான் சின்னச்சின்ன ரோல் பண்றவன். ஸ்ரீஹரிக்கு ஹீரோ ரோல் கொடுத்ததில் யாருக்கும் எந்த வருத்தமும் இல்லை, ஆனா செந்தில்குமாருக்கு நல்ல ரோல் கொடுக்கக்கூடாதுன்னு நினைக்கறாங்க!” என்று வியந்தாள் தன்யா.

தர்ஷினி புன்சிரித்தாள். “செந்தில்குமார் புதுசு. ஸ்ரீஹரி சின்னவயசிலேர்ந்தே ட்ரூப்பில் இருக்கான். அதோடு அப்பாவோட பெயரைப் பாஸ்போர்ட்டா பயன்படுத்தினா, அவருக்கு இருக்கற ப்ளாக் மார்க்ஸ் மகனுக்கும் வருவதைத் தவிர்க்க முடியாதே! தங்கமுத்து எப்படி நடந்துக்கிட்டார்னுதான் கதைகதையா சொல்றாங்களே எல்லாரும்!”

“இவையெல்லாம் அந்த இளைஞனைக் கோபப்படுத்தும் இல்லையா? அவன் எப்படி இவ்வளவு அமைதியா, இயல்பா இருக்கான்? எல்லோருமே இதை யோசிக்கறாங்க.”

“அதோடு, அவனுடைய அப்பாவின் மரணத்தில் செண்பகராமனுக்கு ஏதோ பங்கு இருக்குன்னும், ஆனா அவர் செய்கை நியாயமானதுதான்னும் இங்கே பேச்சிருக்கு. அவன் அம்மாவும் அதைச் சொல்லிட்டே இருந்திருக்காங்க. அவன் எப்படி…” தர்ஷினி யோசித்தாள்.

“செந்தில்குமார் மீது ஆழமான சந்தேகப்புள்ளியை வைக்க வேண்டி இருக்கு” என்றாள் தன்யா.

“என்றாலும் இந்தச் சிசுபாலன் ரோல் பண்றவங்களைக் கொல்றதுதான் இடிக்கறது” என்றாள் தர்ஷினி.

“நமக்குச் செந்தில்குமாரைப் பற்றி என்ன தெரியும்? அவனுக்குக்கு ஒரு ‘சிசுபாலன் காம்ப்ளெக்ஸ்’ இருந்தா? அதுதானே அவனுடைய அப்பா கடைசியா பண்ணிட்டிருந்த ரோல்? அவர் செய்த ரோலை மற்ற யாரும் செய்யக்கூடாதுன்னு அவன் நினைச்சால்?”

“நீ சொல்றதெல்லாம் சரி, ஆனா அவன் பழிவாங்கணும்னு நினைச்சால் அவனுடைய குறி செண்பகராமனா இருக்குமே தவிர…”

“அந்தக் கமிட்டி மெம்பர் என்ன சொன்னார்? இது உணர்ச்சிவசப்பட்டவங்க செய்யற வேலை இல்லை, சைக்கோ செய்யற வேலைன்னு! ஒரு சைக்கோவோட மனவோட்டத்தை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியாது, தர்ஷினி. அவனுடைய நியாயங்களே வேற!” என்றாள் தன்யா.

தர்ஷினியின் உடல் தன்னையறியாமல் நடுங்கியது.

4.4

“இப்போ அடுத்து யாரை விசாரிக்கப் போறீங்க?” என்றவாறே உள்ளே வந்தாள் ஸாம்மி.

“யுவர் சாய்ஸ்” என்று தோளைக் குலுக்கினாள் தன்யா.

ஸாம்மி அழைத்து வந்தவர்க்கு நிச்சயம் வயது அறுபத்தி ஐந்துக்கு மேலிருக்கும். என்றாலும் நிமிர்ந்த உருவமும் நேர்த்தியான உடற்கட்டுமாய் இருந்தார்.

“இவர் நடராஜன் ஐயா” என்று அறிமுகம் செய்தாள் ஸாம்மி.

“ஓ! வணக்கம். உங்களை மாதிரி பழுத்த அனுபவமிக்க ஒரு கலைஞரைச் சந்திச்சதில் மிக்க மகிழ்ச்சி. இப்போதான் கலையுலக வாரிசுகளைப் பற்றிப் பேசிட்டிருந்தோம். உங்க குழந்தைகள் யாரும் நாடகத்துக்கு வரலியா?” என்று இயல்பாக ஆரம்பித்தாள் தன்யா.

“எங்கேம்மா? இந்தக் காலப் பிள்ளைங்க எல்லாருக்கும் ஒரே எண்ணம்தான் – இஞ்சினியர் ஆகிடணும்னு! வேற நினைப்பே இல்லை! அதுதான்ப்பா நிறையச் சம்பளம் கிடைக்கும்ங்கறதுங்க!” என்று அங்கலாய்த்தார் நடராஜன்.

“அவங்க சொல்றது உண்மைதாங்க. அதோடு நாடகம் என்பது நிச்சயமில்லாத வருமானம் இல்லையா? உங்க பிள்ளைங்க பிழைப்பையும் பார்க்கணுமே!”

நடராஜன் புன்சிரித்தார். “கலைங்கறது பிழைப்புக்கான வழியில்லைம்மா! பிழைப்புக்கான காரணம்! பசிதாகம் தீர்க்கற உத்தியில்லைம்மா! அதுவே பசியும் தாகமும்! அறிவுப் பசி! ஆத்மாவோட தாகம்!”

தன்யாவுக்கும் தர்ஷினிக்கும் மெய்சிலிர்த்தது. அவரைக் கைகூப்பி வணங்கினார்கள்.

“சரி, ஏதோ வாரிசுகளைப் பற்றிப் பேசிட்டிருந்ததா சொன்னீங்களே? ஸ்ரீஹரியைப் பற்றியா?” என்று கேட்டார் நடராஜன்.

“செந்தில்குமாரைப் பற்றியும்” என்றாள் தர்ஷினி.

“ம்… இந்தக் குழுவில் இன்னொரு வாரிசும் இடம்பிடிச்சாச்சுன்னு எல்லோரும் பேசிக்கறாங்க, தெரியுமோ?” என்றார் நடராஜன் கேலிப் புன்னகையுடன்.

“யாரைச் சொல்றீங்க, ஸாம்மியையா?” என்றாள் தன்யா.

“இல்லைம்மா. முன்னாடி எங்க ட்ரூப்பில் ஜிகினா சிவகாமுன்னு ஒரு நடிகை இருந்தா…” என்று அவர் ஆரம்பித்தபோது, ஆனந்தன் கையில் சுண்ணாம்பு டப்பாவுடன் உள்ளே வந்தான்.

“எப்போ கேட்டேன், ஆடி அசைஞ்சு வரியே” என்று திட்டியவாறே டப்பாவை வாங்கிக் கொண்டு வெற்றிலைப் பெட்டியைத் திறந்தார் நடராஜன். இரண்டு வெற்றிலைகளைத் தேர்வு செய்து அவற்றைச் செல்லமாகக் கிள்ளித் துடைத்துத் தயார் செய்தார். சுண்ணாம்பு டப்பாவைத் திறந்தார்.

ஒரு துர்வாசனை பரவியது. “என்னடா ஆனந்தா! பூண்டுரசமா இன்னிக்கு மதியம்?” என்று கேட்டவர் “இல்லல்ல, இது கெட்டுப் போன முந்திரிப்பருப்பு மாதிரில்ல வாடை வருது” என்றார்.

தர்ஷினி சடாரென்று அவரிடமிருந்து சுண்ணாம்பு டப்பாவைப் பிடுங்கி வீசியெறிந்தாள்.

“கெட்டுப்போன முந்திரி வாசனையில்லை, பிஸ்தா வாசனை. பிட்டர் ஆல்மண்ட்ஸ்” என்றாள்.

“யூ மீன்…” என்று பதற்றமாய்க் கேட்டாள் தன்யா.

“பொட்டாசியம் சயனைட்” என்றாள் தர்ஷினி.

(தொடரும்)

மன்மோகன விலாஸ்! பகுதி 3

சாய்ரேணு சங்கர்

3

3.1

“எங்க ட்ரூப்பை முதன்முதலில் உருவாக்கியது என் கொள்ளுத் தாத்தா. என் தாத்தா காலத்தில் பெரும்புகழ் அடைந்தது. என் அப்பா அதன் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தினார். அந்தக் காலத்தில் சென்னையில் நிறைய நாடகம் போட்டிருக்கிறார். அப்போ நாங்க சென்னையிலேயேதான் இருந்தோம். என் ப்ரைமரி ஸ்கூலிங் எல்லாம் சென்னையில்தான்.

“அப்புறம் சென்னையில் புராண நாடகங்களுக்கு மவுசு குறைய ஆரம்பிச்சதும் அப்பா எங்க சொந்த ஊருக்கே வந்துட்டார். ஆனால் கோவில் திருவிழாக்களில் எல்லாம் எங்கள் நாடகங்கள் நடந்துகொண்டே இருக்கும். எங்க ட்ரூப்ல நாடகம் இல்லாத மாதம்னு ஒண்ணு இருந்ததே இல்லை. பெரிசா பணத்தை வாரிக் கொட்டலைன்னாலும் ஸ்டெடியா வருமானம் வந்துக்கிட்டே இருந்ததால கலைஞர்கள், மற்ற மெம்பர்கள் எல்லோருமே திருப்தியா, சந்தோஷமா இருந்தாங்க. இந்தக் கொரோனா காலத்தில்தான் ட்ரூப் அடி வாங்கிச்சு…

“இப்போ எங்க ட்ரூப் மெம்பர்கள் பற்றிச் சொல்றேன். ட்ரூப்போட ஸீனியர் மெம்பர் நடராஜன் ஐயா. எங்க குழு போட்டிருக்கும் 21 நாடக வசனங்களும் அவருக்கு மனப்பாடம். எந்த ரோல் கொடுத்தாலும் நடிச்சிடுவார். இப்போ கொஞ்சம் வயதாகிடுச்சு, இருந்தாலும் கம்பீரம் குறையல.

“தனுஷ் தங்கமுத்து பற்றி ஏற்கெனவே சொல்லிட்டேன். அவங்க பையன் இப்போ நம்ம ட்ரூப்பில் சேர்ந்திருக்கான். அமைதியானவன், அதிகம் பேசறதில்லை.

“விவேகவாணி ராதாம்மா. இவங்க பேர் என்னன்னே யாருக்கும் தெரியாது. ராதை ரோல்ல வந்து நின்னாங்கன்னா ஊரே மயங்குமாம். இப்போ யசோதா, காந்தாரி, கௌசல்யா இதுமாதிரி ரோல்கள். இன்னிக்கும் அம்மன் வேஷம் போட்டா தெய்வீகமாயிருப்பாங்க.

“ஸ்ரீஹரி. எங்க ட்ரூப்போட பழைய ஹீரோ சந்தானம் சாரோட பையன். அவர் பழைய ரஜினிகாந்த், கமல் படங்களிலெல்லாம்கூட நடிச்சிருக்கார். இப்போ இவன் ஹீரோ…”

ஸாம்மியின் கன்னம் சிவப்பதைப் புன்னகையுடன் பார்த்தார்கள் தன்யாவும் தர்ஷினியும்.

“சூரி அண்ணா” சற்றுத் தயங்கித் தொடர்ந்தாள் ஸாம்மி. “ட்ரூப் செகரட்டரி. மானேஜ்மெண்ட்டில் அப்பாவுக்கு ரொம்ப உதவியா இருப்பார். இவருக்குத் தெரியாத கோயில் தேவஸ்தானம் தமிழ்நாட்டிலேயே கிடையாதுன்னு அப்பா சொல்வார். மும்பைல செம்பூர், டெல்லி, புனே, கல்கத்தாவில்கூட இவருக்குக் கான்டாக்ட் உண்டு – இவரால் அங்கெல்லாம் நாடகம் போட்டிருக்கோம். ஆனால் அப்பாவை இப்பல்லாம் மதிக்கறதில்லை – தன்னைப் பார்ட்னரா ஆக்கணும்னு ஒருமுறை கேட்டார், அப்பா மறுத்துட்டார்.”

“ஐ ஸீ…” என்றாள் தன்யா.

இன்னும் பல நடிகர்கள், பல வருடங்களாக இருப்பவர்கள், ஐந்து வருடங்களுக்குள் ட்ரூப்பில் சேர்ந்தவர்கள் என்றெல்லாம் பலரைப் பற்றிச் சொன்னாள். பலராமனாக நடித்தவரைப் பற்றியும் சொன்னாள். பத்து வருடங்களாக ட்ரூப்பில் இருக்கிறார் என்றும் ட்ரூப்பின் ஹீரோயின் இவருக்குத் தூரத்துச் சொந்தம் என்றும் தெரிவித்தாள்.

அப்புறம் ட்ரூப்பின் எழுத்தாளர் பற்றிச் சொன்னாள். “கிருஷ்ணமூர்த்திங்கறது ஒரிஜினல் பெயர். நாடகத்திற்காகக் கலையரசுன்னு மாற்றிக்கிட்டார். ஏழு நாடகங்களைத் தவிர, மற்ற எல்லாமே இவர் எழுதியதுதான். புராணங்களெல்லாம் கரைச்சுக் குடிச்சிருக்கார். தமிழில் நல்ல பாண்டித்யம் உண்டு. அந்தக் காலத்தில் ரசிகர்கள் அவர் வசனங்களைக் கேட்பதற்காகவே வருவாங்களாம். பாஞ்சாலி சபதமெல்லாம் கனல் பறக்கும்பார் என் அப்பா…”

“இப்போ அதெல்லாம் போடறதில்லையா?” என்று கேட்டாள் தர்ஷினி.

“இல்லை, கிருஷ்ண லீலை, தேவி லீலை, இராமாயணம் இந்த மூன்றுதான் இப்போ மெயின். அப்பப்போ கர்ணன், சாவித்ரி சரித்ரம்னு போடுவோம். பழைய ஸ்க்ரிப்டையெல்லாம் கலையரசு சார் இந்தக்கால இளைஞர்களுக்குப் புரிகிற மாதிரி மாற்றியிருக்கார். காலத்திற்குத் தகுந்த மாதிரி நாமும் மாறலைன்னா வெற்றியடைய முடியாதும்பார் என் அப்பா. ஆனா நாங்க ஸ்க்ரிப்டில் மாறுதல்கள் செய்வோமே தவிர, சமூக நாடகங்கள் போட்டதேயில்லை” என்றாள் ஸாம்மி.

“புராணம் உங்க ஸ்பெஷாலிட்டி ஆச்சே” என்று சிரித்தாள் தன்யா.

ஸாம்மி “தன்யா, இந்தக் கேஸ் பற்றி என்ன நினைக்கறீங்க? சிசுபாலன்மீது யாருக்கு என்ன கோபம் இருக்க முடியும்? சிசுபாலனா நடிச்சதைத் தவிர எந்த விதத்திலும் சம்பந்தமில்லாத இரண்டு நடிகர்கள் தங்கமுத்துவும் வெற்றிவேலரும். அவங்களைக் கொல்ல யார் முயற்சி செய்யக்கூடும்? ஏதாவது போட்டிக் குழுவைச் சேர்ந்தவங்க பண்ணல்லாம் சான்ஸ் இல்லை. ஏதாவது அவதூறு கிளப்புவாங்க, பயமுறுத்துவாங்க, ஆனா பாடிலி இஞ்சுரி…” என்று நம்பமுடியாதவள்போல் தலையசைத்தாள்.

தன்யா “பார்க்கலாம்” என்றாள்.

3.2

ஸாம்மி கிளம்பிப் போனதும் தன்யாவும் தர்ஷினியும் தங்களுடைய இன்னொரு வழக்கில் கவனம் செலுத்தினார்கள். அன்று மாலைதான் ஸாம்மியின் வழக்கை அலச அவர்களுக்கு நேரம் கிடைத்தது.

“பழிவாங்குதல்?” என்றாள் தர்ஷினி, வழக்கம்போல் நறுக்கென்று.

“பாஸிபிள். அவன்… செந்தில்குமார்தானே பேரு? அவனைக் கவனிக்கணும்” என்றாள் தன்யா. “ஆனா…”

“ஆனா என்ன?”

“சிசுபாலன்மீது அவனுக்கு என்ன கோபம் இருக்க முடியும்? செண்பகராமன் மீதுதானே கோபம் இருக்கும்? லெட்டர் வரைக்கும் புரியுது… அந்தச் சுத்தியல்…”

“அவன் நேர் கீழேதான் இருந்திருக்கான்” என்றாள் தர்ஷினி.

தன்யா தலையசைத்து யோசனையில் ஆழ்ந்தாள்.

3.3

“வாப்பா நரேந்திரா! நீ இந்திரன் வேஷங்கட்டுவியா?” என்றார் சூரி அன்று மாலை.

“சரிங்க” என்றான் நரேந்திரன் பணிவாக.

“அடே அப்பா! என்ன பவ்யம்! இப்போ எல்லாரும் இப்படித்தான் இருப்பீங்க, கொஞ்சம் புகழடைஞ்சுட்டா போதும், தலைகால் தெரியாது. தனியா ட்ரூப் வைக்கலாம்னு தோணும், ட்ரூப்புக்கே தான்தான் ராஜான்னு தோணும்” என்று கிண்டல் செய்தார் சூரி.

“அண்ணா தப்பா நினைக்காதீங்க. கொஞ்சநாள் ட்ராமால இருந்துட்டு சினிமாவுக்குப் போகணும்னு எனக்கு ஆசை. நம்பியார் மாதிரி வில்லனா…”

“அப்போ நாடகம் டெம்பரரி! வாய்ப்புக் கிடைக்கற மட்டும் பயன்படுத்திக்கப் போறே! உன்னைச் சொல்லிக் குற்றம் இல்லைப்பா! பலபேர் அப்படித்தான் இருக்காங்க. வளர்ந்த இடத்தை, வளர்த்துவிட்ட மனிதர்களை மறந்துடறாங்க. சரி, சினிமாக்குப் போகறதுக்கு முன்னாடி காமெடியனா ஆகப்போறேன், வில்லனா ஆகப்போறேன்னெல்லாம் பேசுவாங்க. சில படங்கள் ஓடிடுச்சுன்னா, உடனே கதாநாயகனா நடிக்க ஆசை வந்துடும்.

“அந்தக் காலத்தில நாடகக் குழுவில் இருக்காங்கன்னா அது ஒரு பெருமை. நாடக நடிகர்கள்னா, இக்காலச் சினிமா நடிகர்கள் மாதிரிப் பிரபலமா இருப்பாங்க. நான் ஹெரான் ராமசாமி ட்ரூப்பில் இருந்தவன்.

“இப்பல்லாம் அனுபவத்திற்கு மதிப்பு இல்லாம போச்சு. சின்னப் பசங்க வெச்சதுதான் சட்டம்னு ஆகிடுச்சு. இந்த ஸ்ரீஹரியைப் பார் – அதுக்குள்ள ஹீரோ. எதுக்கு? எதுக்குன்னேன்? நடராஜன் இன்னும்கூட ஹீரோவா நடிப்பார். இல்லேன்னா, நான் இல்லையா, வேறு அனுபவமுள்ளவங்க இல்லையா? வரவரச் செண்பகராமன் சாருக்கும் புத்தி பேதலிச்சுப் போச்சு. மேனேஜ்மெண்ட்டுக்குள்ள எதுக்காக அவர் மகளைக் கொண்டு வரணும்? அதுக்கு என்ன தெரியும்? ஏதோ துணைக்கு வந்தா பரவாயில்லை… என் பேரில்கூட அவருக்குக் கோபம் இருக்கு” சூரி பேசிக் கொண்டே போனார்.

“சேச்சே, உங்க மேல அவருக்கு எப்படிங்க கோபம் இருக்கும்? உங்களைப் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் என்னிடம் மதிப்பாதான் பேசறாரு” என்றான் நரேந்திரன்.

“அட போப்பா, விஷயம் தெரியாதவன் நீ! மகளை நாடகத்துக்கெல்லாம் கூட்டி வராதீங்க, சீக்கிரம் கட்டிக் கொடுத்திருங்கன்னேன், இது ஒரு தப்பா? என்மேல கோவிச்சுகிட்டு இப்போ எதையும் மகள்கிட்டக் கேட்டுத்தான் செய்யறது… ஒண்ணும் இல்லப்பா, புதுசா வந்திருக்கானே, அந்த செந்தில்குமார், அவனுக்கு நல்ல ரோல் கொடுக்கச் சொல்லிச் சிபாரிசு செய்யறாரு! சரி, நம்ம தங்கமுத்து பையன்தான், அதுக்காகத் தலைதெறிச்சு விழறதா? படிப்படியாதான் முன்னுக்கு வரணும்” படபடவென்று பொரிந்தார் சூரி.

“தங்கமுத்து சாரை அவருக்கு ரொம்பப் பிடிக்குமா சூரி அண்ணா?” என்று கேட்டான் நந்ரேந்திரன்.

“பிடிக்கும் பிடிக்கும், சட்டைதான் பிடிக்கும்! பிடிக்கற சட்டையை உதறி எறிஞ்சுடுவாங்கள்ள, அப்படித்தான் ஆகிப் போச்சு! இந்தத் தங்கமுத்துப் பய, செண்பகராமன்கிட்ட சொல்றான் – அவன்தான் சின்ன வயசிலேர்ந்து ட்ரூப்பில் இருக்கானாம், அதனால் பிற்காலத்தில் ட்ரூப் அவனுக்குதான் வந்து சேரணுமாம்! செண்பகராமனும் கேட்டுட்டார் – ஏம்ப்பா நான் என்ன அனாதையா, பிள்ளைகுட்டி இல்லாதவனான்னு. இவ்வளவு வளர்ந்த மகனை வெச்சுகிட்டு, தங்கமுத்து பதில் சொல்றான் – உங்க மகளை எனக்கே கட்டி வெச்சிருங்கன்னு! செண்பகராமனும் அவ்வளவு நல்ல கேரக்டர் இல்லே! சின்ன வயசில் நடிகைகளோடு நிறைய கூத்தடிச்சிருக்காரு! இருந்தாலும்…”

“என்னய்யா சூரி! வழக்கம்போல வம்பா? ஒரு ஆள் கிடைச்சா விடமாட்டியே நீ!” என்றவாறே அறைவாசலில் ஒரு முதியவர் பிரசன்னமானார்.

சூரி படாரென்று எழுந்தார். “வாங்க கலையரசு ஐயா” என்றார். “தம்பி, சாரைத் தெரியுமில்ல, நம்ம கதைவசனகர்த்தா” என்றார்.

“வணக்கங்க” என்றான் நரேந்திரன்.

அவனை நோக்கித் தலையசைத்துவிட்டு, “சூரி, ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்” என்றார் கலையரசு.

“சரி. நரேந்திரா, அரைமணியில் வந்து ஸ்க்ரிப்ட் வாங்கிக்க. சீக்கிரம் நெட்டுரு பண்ணிடு. சாயந்திரம் ஒத்திகை இருக்கு” என்றார் சூரி. நரேந்திரன் வெளியேறினான்.

கலையரசு அமர்ந்தார். புது நாடகத்தில் சில வசனங்களைச் சேர்ப்பதுபற்றி இருவரும் பேசினார்கள். அந்த உரையாடல் முடிந்ததும் “சூரி, எல்லாரையும் நம்பி எல்லாத்தையும் சொல்றது நல்லதில்லே! இந்தப் பையன் இப்போதான் சேர்ந்திருக்கான், அவன் வந்ததிலிருந்து இங்கே நிலைமை வேற சரியில்ல” என்றார் கலையரசு.

“சேச்சே, இவன் நம்ம கோயில் கமிட்டிக்காரங்களோட…”

“…. சொந்தக்காரன்னு சொன்னான், ஒத்துக்கறேன். அது உண்மையான்னு நாம என்னத்தைக் கண்டோம்? முப்பது வருஷத்துக்கு முன்னாடி நம்ம ட்ரூப்ல வந்து சேர்ந்தாளே சிவகாமு, நினைவிருக்கா?”

சூரி சற்று யோசித்தார். “ஜிகினா சிவகாமுவையா சொல்றீங்க?”

“அவளேதான்! அவ ஜாடை இருக்கு இந்தப் பயலுக்கு!”

“அப்படியா?” என்று யோசித்த சூரி “ஆமா, இப்போ யோசிச்சுப் பார்த்தா தெரியுது. இவன் சிவகாமுவோட பிள்ளையா இருப்பானோ? அப்… அப்படின்னா…” என்று திணறினார்.

“இந்தபாரு, அதுக்குத்தான் சொல்றேன் விஷயங்களை மனசோட வெச்சுக்கன்னு! நீ செண்பகராமன் நடிகைகளோட கூத்தடிச்சவர்னு சொல்றே, அந்தப் பையனுக்குக் கண்ணில் பொறி பறக்குது! நான் ஜன்னல் வழியா பார்த்துட்டேதானே வரேன்!” என்றார் கலையரசு.

சூரி தவித்துப் போனார்.

3.4

மாலை ஒத்திகை நடந்துகொண்டிருந்தது.

செண்பகராமன் தெளிந்திருந்தார். வழக்கம்போல் அவருடைய சிம்மக்குரல் அவ்வப்போது கேட்டது.

நடுவில் ஆனந்தன் டீ கொண்டுவந்தான். அவருடைய பிரத்யேகக் கோப்பையைக் கழுவி அவருக்குத் தனியாக எடுத்துவந்திருந்தான்.

எல்லோரும் தேனீர் அருந்திக் கொண்டே தங்களுக்குள் பேச்சில் ஈடுபட்டார்கள். புதியவர்களான செந்தில்குமாரும் நரேந்திரனும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து பேசிச் சிரித்தார்கள். ஸ்ரீஹரி சமிக்ஞையால் ஸாம்மியை அழைத்தான். இருவரும் சற்று ஒதுங்கிச் சென்று பேசினார்கள்.

தேனீர் இடைவேளை முடிந்ததும் “ஆ… ஆவட்டும். அடுத்து என்ன சீன்? ராஜசூயம் பார்ததுரலாமா?” என்றார் செண்பகராமன்.

ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கே முதல் தாம்பூலம் என்கிறார் பீஷ்மர். சகதேவன் கிருஷ்ணனுக்குப் பாதபூஜை புரிகிறான். சிசுபாலன் அதனை எதிர்த்து எழுந்து நிற்கிறான்.

மௌனம்.

“இன்னாடா வெற்றிவேலு! இத்தனை ஒத்திகைக்கப்புறம் வசனம் மறந்துபோச்சா? பேசுடா! விசித்திரமாக இருக்கிறது உங்கள் செய்கை – அதிலேர்ந்து ஆரம்பி” என்று எடுத்துக் கொடுத்தார் செண்பகராமன்.

வெற்றிவேலர் வசனத்தை ஆரம்பிக்கவில்லை.

“த… தலையைச் சுத்துது அண்ணே” என்று தடுமாறியவாறே மயங்கி விழுந்தார் வெற்றிவேலர்.

“வெற்றிவேலு” என்று தன்னை மறந்து கூவியவாறே எழுந்து நின்றார் செண்பகராமன். கையிலேயே இன்னமும் இருந்த கோப்பையும் சாஸரும் தவறிக் கீழே விழுந்தன. சாஸருக்கும் கோப்பைக்கும் இடையில் மடித்து வைத்திருந்த காகிதமும் பறந்து விழுந்தது. ஸாம்மி அதனை எடுத்துப் பார்த்தாள்.

“சிசுபாலன் மடிந்தான் – ஸ்ரீகிருஷ்ண யுத்தமிது

அதர்மத்திற்கெதிரான விவேகானந்தன் யுத்தமிது

இன்னமும் முடியவில்லை, இனிமேலும் தொடரும்

எச்சரிக்கை! எச்சரிக்கை!”

(தொடரும்)

உயிரா…! உயிலா…! எடுத்துச்செல்ல..! நிறைவுப்பகுதி

சாய்ரேணு சங்கர்

7.3

ஹாலின் ஜன்னல்கள் அனைத்தும் திறந்திருந்தன. காற்று ‘ஜிலுஜிலு’வென்று வீசியது.

“எங்க வேலையில் நாங்க எத்தனையோ மனிதர்களைச் சந்திக்கிறோம், அவர்களுடைய நல்ல குணங்கள் – தீய குணங்கள், கஷ்ட – நஷ்டங்கள் எல்லாம் நாங்கள் அறிகிறோம். ஆனா நாங்கள் அவற்றால் பாதிக்கப்படுவதில்லை, பாதிக்கப்படவும் கூடாது. ‘ஆல் இன் த டேஸ் வொர்க்’ என்று கடந்து போகும் பக்குவம் எங்களுக்கு வேண்டும்” தன்யா அவளுடைய இயல்புக்கு மாறாக மிக மெதுவான குரலில் ஆரம்பித்தாள்.

“ஆனால் மஞ்சு… அவர்கள் தயாள குணம், தன்னம்பிக்கை, தைரியம் எல்லாமே எங்களைக் கவர்ந்தது. அவர்கள் மரணம்… எல்லாவற்றையும் தத்வரீதியாய் எடுத்துக் கொள்ளும் எங்க தர்மாவின் கண்கள்கூடக் கலங்கிவிட்டது. என்னாலோ அவங்க மரணத்தை ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லை. இன்னும் மஞ்சு இங்கே… அவங்க பிறந்து வளர்ந்த வீட்டில்… அவங்கமீது மிகுந்த அன்புகொண்ட அவங்க அப்பாவுடன்… இருக்காங்க… என் பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்காங்க என்றே தோன்றுகிறது…”

அறைக்குள் வீசிய காற்றில் ஏதோ அமானுஷ்யம் கலப்பதை இப்போது எல்லோருமே உணர்ந்தார்கள்.

“மஞ்சுவைக் கொல்லத் துடிக்கிறவருடைய அவசரத்திற்கு என்ன காரணம் என்பதற்கு நாங்க எப்படித் தவறான ஒரு முடிவை எடுத்தோம் என்பதைத் தர்ஷினி உங்களுக்கு எடுத்துச் சொன்னாள். அதாவது, இந்த முயற்சிகளில் தெரிந்த டெஸ்பெரேஷனுக்குக் காரணம் அதீதமான கோபம் அல்லது பழி உணர்வு என்று நாங்கள் நினைத்தது தவறு என்பது ஆனந்தைப் பற்றி அறிந்தவுடன் தெரிந்தது. ஆனந்தை விட்டாலோ மஞ்சுமீது கோபம் கொள்ளக் கூடியவர்கள் யாருமே இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

“அப்போது டெஸ்பரேஷனுக்குக் காரணம் ஆத்திரமல்ல என்றால் அவசரமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. அப்படி அவசரப்படுவதற்கு என்ன காரணமாக இருக்கலாம்? என்ன முக்கியமான சம்பவம் சமீபகாலத்தில் நடக்கவிருக்கிறது?

“இதைத்தான் நான் சிந்தித்துக் கொண்டே இருந்தேன். அப்போது தர்மா இந்த வழக்கோடு சம்பந்தப்பட்ட மூவர் ஒரே விஷயத்தைப் பற்றி முரண்பாடான ஸ்டேட்மெண்ட்களைச் சொன்னதாகச் சொன்னான். அது அவனை உறுத்தியது, ஆனால் அதன் முக்கியத்துவம் என்ன என்பதை அவனால் உணர முடியவில்லை. அப்படி ஒன்று இருப்பதாகவே எங்கள் யாருக்கும் தோன்றவில்லை.

“ஏனெனில் அந்த விஷயம் மிகச் சாதாரணமானது. அதாவது, மஞ்சுவின் அப்பா காலமானது எப்போது என்ற விஷயம். ஏறத்தாழ ஏழு வருஷம் என்றான் அவினாஷ், ஏழு வருஷம் முடிந்துவிட்டது என்றான் சுதாகர், ஆறு வருஷம் என்றான் ரமேஷ். இதில் அவினாஷ் சொன்னதே உண்மை என்று தெரிந்துகொண்டோம். மற்றவர்களில் ஒருவர் தவறாகச் சொல்லாமல் வேண்டுமென்றே பொய் சொல்கிறார் என்றால், எதற்காக இந்த விஷயத்தில்? அவர் காலமானது ஆகிவிட்டார். எப்போது மடிந்திருந்தால் என்ன?

“இது என்னை உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. ஏழு, ஏழு என்று என் மனம் ஜபித்துக் கொண்டே இருந்தது. இதற்கிடையில் நானும் தர்ஷினியும் இந்தக் கேஸ் பற்றி டிஸ்கஸ் செய்தபோது, சற்றுமுன் தர்ஷினி கூறியதை அவள் என்னிடம் கூறினாள் – “மஞ்சுவின் அருகிலோ அதே வீட்டிலோ இல்லாத, மிகுந்த ஆத்திரமோ, அவசரமோ உள்ள ஒருவர்தான் இதைச் செய்திருக்க வேண்டும்” என்பது அவளுடைய தீர்மானம். அதாவது டெஸ்பரேஷனோடு கூட அருகில் இல்லாமை என்பதையும் அவள் சேர்த்துக் கொண்டாள். மோட்டிவ், ஆப்பர்ச்சூனிட்டி எல்லாம் பார்க்காமல் வெறுமே இந்தக் கண்டிஷனுக்குப் பொருந்தி வருபவர் யார் என்று பார்த்தேன்.

“அதாவது, மஞ்சுவுடைய ப்ளான்ஸ் உடனுக்குடன் தெரியாமல், அந்தந்த நேரத்தில் அவளைப் பின்தொடர்வதன் மூலம், அல்லது அவளைச் சந்திப்பது, தொலைபேசியில் பேசுவது மூலம் அறிந்து அவ்வப்போது திட்டம் தீட்டுபவர்! இந்த வழக்கில் சம்பந்தப்பட்டவர்களில் ரமேஷும் மனோஜும் உடனே விலகுகிறார்கள். மீதமிருப்பவர்கள் ஆனந்தும் சுதாகரும். ஆனந்த் ஒரு தனி என்ட்டிட்டி அல்ல, ரமேஷோடு சேர்ந்தவர் என்ற வகையில் அவரும் விலகுகிறார்…”

சுதாகர் பதறி எழுந்து நின்றான்.

“உட்காருங்க சுதாகர்” என்றாள் தன்யா நட்புடன். தொடர்ந்து “சுதாகரைச் சந்தேகப்படவே முடியவில்லை. ஏனெனில் அவருக்கு மஞ்சுவின் மறைவால் லாபம் ஏதுமில்லை, நஷ்டம் இருக்கிறது, அவள்மேல் கோபம் ஏதுமில்லை, சொல்லப் போனால் அவர் அவளிடம் மிகுந்த நன்றியோடு இருக்க வேண்டும்!” என்றாள்.

சுதாகர் மெதுவாக அமர்ந்தான்.

“இதற்கிடையில் சமீபத்தில் நடக்கவிருக்கிற சம்பவம் என்னவாக இருக்கும் என்று யோசித்தபோது, மஞ்சுவின் அப்பா இறந்த ஏழாவது வருஷம் முடிவடைகிறது என்பதைக் கொள்ளலாமா என்று நான் யோசித்தேன், அதற்கு முக்கியத்துவம் இல்லை என்று விட்டுவிட்டேன் என்று சொன்னேன். இல்லை, அது முக்கியம்தான் என்பதை ரமேஷ் தற்செயலாக என்னிடம் சொன்னார்.”

“நானா?” என்றான் ரமேஷ் வியப்புடன்.

“ஆமா, மஞ்சுவோட அப்பா காசியில் கங்கை நதியில் ஜல சமாதி ஆனார்னு எங்ககிட்ட சொன்னீங்க.”

“ஸோ?” என்றான் ரமேஷ் குழப்பத்துடன்.

“கங்கை நதியில் ஜல சமாதி ஆனவர்களுடைய உடல் அத்தனைச் சுலபத்தில் கிடைக்காது. சில நேரங்களில் கிடைக்காமலே போய்விடுவதும் உண்டு. உடல் கிடைக்காவிட்டால், மறைந்தவருடைய உயில் ஏழு வருஷங்களுக்கு அமுலுக்கு வராமல் நிறுத்தி வைக்கப்படும். அவர் ஏழு ஆண்டுகள் வரையில் ‘காணாமல் போனவராகக்’ கருதப்படுவார். ஏழு ஆண்டுகள் முடிந்தும் அவர் திரும்பி வரவில்லையென்றால், அவர் இறந்தவராகக் கருதப்பட்டு உயில் நிலுவைக்கு வரும்.

“நான் சொல்வது எல்லோருக்கும் புரிந்திருக்கும். இந்த நிமிஷம் வரை, மஞ்சு அவள் அப்பாவின் சொத்துகளுக்கு ஏகபோக உரிமைக்காரி அல்ல! ஆனால் இந்த விஷயம் யாருக்கும் நினைவில் இல்லை. வெகுகாலமாக மஞ்சு தன் அப்பாவின் சொத்துகளையும் வியாபாரத்தையும் நிர்வகித்து வருகிறாள். காசிக்குப் போவதற்கு முன் அவளுக்குப் பவர் ஆஃப் அட்டர்னியும் அவளோட அப்பா கொடுத்திருக்கார். எனவே லீகலா சொத்து அவள் பேரில் இன்னும் மாறவில்லை என்பது ஒரு பொருட்டாகவே இல்லை.

“ஆனால், உயில் நிலுவைக்கு வருவதற்கு முன்பே மஞ்சு இறந்துவிட்டால், அவளுடைய அப்பாவின் அடுத்த வாரிசான சுதாகருக்குச் சொத்துக் கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது!

“ஆனால் இதில் சட்டச் சிக்கல்கள் வரலாம். உயில் எழுதியவரின் எண்ணம் மஞ்சுவிற்குச் சொத்தைத் தருவதுதான் என்பதால், மஞ்சுதான் வாரிசு, அவளுக்கு நான் வாரிசு அல்லது குழந்தைகள் வாரிசு என்று ரமேஷ் கேஸ் போடலாம். அதோடு ஏழு வருஷங்களும் கிட்டத்தட்ட முடிந்துவிட்டது, இந்த ஏழாண்டுக் காத்திருத்தல் என்பது ஒரு சம்பிரதாயம்தான் என்று வாதாடலாம். இந்நிலையில் ரமேஷ் போன்ற படித்த, சாமர்த்தியசாலியான, பெரிய இடத்துத் தொடர்புகள் உடையவருக்கு எதிராய்த் தன்னால் நிற்க முடியுமா என்று சுதாகர் பயப்பட வாய்ப்புள்ளது.

“முதலில் இந்த ஏழாண்டுகளாகத் தோன்றாத ஒரு விஷயம் இப்போது சுதாகருக்கு எப்படித் தோன்றியது? எப்படி அவருக்குத் தைரியம் வந்தது? என்று யோசித்தேன். அந்த நேரத்தில் தற்செயலாக எனக்கு ஒரு க்ளூ கிடைத்தது, அது ஒரு விபரீதமான எண்ணமாக மாறியது!

“க்ளூவை முதலில் சொல்லிவிடுகிறேன். இங்கே கோவிட்டினால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு உறவினரை மஞ்சு தங்க வைத்திருக்கிறாள் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். அவரைக் கவனிக்க ஆண் நர்ஸ் ஒருவர் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவர் ஜீவி ஹாஸ்பிடல்ஸ் என்ற ஐடி கார்ட் அணிந்திருப்பதை நான் கவனித்திருந்தேன்.

“தற்செயலாக மஞ்சுவை அட்மிட் செய்ததும் ஜீவி ஹாஸ்பிடலாகவே இருந்தது. மஞ்சுவின் நிலை குறித்து டாக்டரிடம் பேசிய நான், பொதுவாகத் தமிழ்நாட்டில் கோவிட் பாதிப்பு நிலை, தடுப்பூசிகள் என்று பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் ஹாஸ்பிடலில் பெட் கிடைக்காத நிலையையும், அதனால் பலரை வீட்டிலேயே தனிமைப்படுத்த வேண்டியிருப்பதையும் கூறினார்.

“அப்போது நான் அவ்வாறு வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கு நீங்கள் அட்டெண்டர் அனுப்புவதால் பிரச்சனை இல்லை என்றேன். ஜீவி ஹாஸ்பிடலிலிருந்து அப்படி அட்டெண்டர்கள் யாரும் அனுப்பப்படுவதில்லை என்ற அதிர்ச்சிகரமான உண்மையை டாக்டர் அப்போது என்னிடம் சொன்னார்!

“நான் குழம்பினேன். யாரோ ஒருவன் அட்டெண்டர் என்ற பெயரில் மஞ்சுவையும் சுதாகரையும் ஏமாற்றுகிறான் என்ற அளவிற்குத்தான் அப்போது என் எண்ணம் இருந்தது. இப்போது மஞ்சு இருக்கும் நிலையில் இதைக் கிளப்ப வேண்டாம் என்று விட்டுவிட்டேன்.

“என்றாலும் இந்தப் பேஷண்ட் யார் என்று விசாரித்தேன். அவர் ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்து மயங்கி விழுந்துவிட்டார், அவருடைய பைகளை ஆராய்ந்தபோது கிடைத்த போன் நம்பரை அழைத்திருக்கிறார்கள் என்றவரை உண்மை. ஆனால் அவருக்குக் கோவிட் இல்லை. அவர்கள் அழைத்த நம்பர் மஞ்சுவுடையதல்ல, இந்த வீட்டு லேண்ட்லைன். கால் அட்டெண்ட் செய்தது சுதாகர்.

“என்னடா இது தலைவலி என்ற எண்ணத்திலேதான் சுதாகர் அந்த மனிதரைப் பார்க்க ஆஸ்பத்திரிக்குச் சென்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் யாரோ தூரத்து உறவினர் என்று அவன் எண்ணியிருந்தவர் அவனுடைய அப்பாதான் என்று அறிந்தபோது அவன் எவ்வளவு அதிர்ச்சியடைந்திருப்பான்!”

இந்த இடத்தில் எல்லோருமே “ஹா” என்று அதிர்ந்தார்கள்.

“ஆம், மிஸ்டர் சபாபதி, மஞ்சு மற்றும் சுதாகரின் அப்பா, கங்கையில் மூழ்கி இறக்கவில்லை. தலையில் அடிபட்டுக் கடைசி நிமிடத்தில் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கிறார். ஆனால் அவர் யாரென்று அவருக்கே தெரியவில்லை. அம்னீஷியாவால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார். எனவே காசியிலேயே ஒரு ஆசிரமத்தில் இருந்திருக்கிறார்.

“சமீபத்தில் அவருக்கு சிறிதுசிறிதாக நினைவுகள் திரும்பியிருக்கிறது. தன் குடும்பத்தினரைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மேலோங்க, எப்படியோ அவர் சென்னை வந்துவிட்டார். இங்கே அவர்மீது ஏதோ வண்டி மோதிவிடவே, அவரை அருகிலிருந்த ஆஸ்பத்திரியான ஜீவிக்கு அழைத்து வந்திருக்கிறார்கள்.

“சுதாகர் ஆபத்தாக ஒன்றும் அடிபடாத நிலையில் அவரை வீட்டுக்கு அழைத்து வந்துவிட்டான். அப்போதுதான் அவனுக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.

“அப்பா உயிருடன் இல்லையென்றால், சொத்து மஞ்சுவுக்கு. அப்பா இப்போது வந்துவிட்டாரே, அவரை உயிலை மாற்றி எழுத வைத்தால்? இந்த எண்ணம் வந்ததும் அவன் அதை மாற்றிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அவன் அப்பா உயிலை அவனுக்குச் சாதகமாக எழுதவே மாட்டார்.

“ஆனால் வேறொரு வழி இருக்கிறது! அதாவது சபாபதியின் உயில்படி அவருக்கு முன்னால் மஞ்சு இறந்துவிட்டால், அடுத்த வாரிசு சுதாகர் என்று எழுதியிருக்கிறார். (சொத்து அவளுக்கு வந்தபின் மஞ்சு மடிந்தால் அது ரமேஷுக்குத்தான் போகும்.)

“ஆக, சபாபதி இறப்பதற்கு முன் எப்படியாவது மஞ்சுவைக் கொன்றுவிட வேண்டும். அவள் இறந்து சில காலத்திற்குப் பிறகு, சபாபதி உயிரோடு இருப்பது இப்போதுதான் அவனுக்குத் தெரிந்ததுபோல் காட்டிக்கொண்டு அவரைக் குடும்ப வக்கீல் போன்றவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி அவர் சபாபதிதான் என்று நிரூபிக்க வேண்டும். அப்புறம்… அவர் உயிலை மாற்றிவிடாதபடி பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்…”

இதன் அர்த்தம் என்ன என்று அனைவரும் புரிந்துகொள்ளச் சில விநாடிகள் ஆனது.

“மஞ்சுவைக் கொல்ல வேண்டும். மஞ்சு மரணமடைந்து ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு சபாபதி வெளியே வர வேண்டும். அதிலிருந்து ஒரு வாரம் அவர் உயிருடனிருந்தால் போதும். இது சரியாக நடந்தால், பதினைந்து நாளிலிருந்து ஒரு மாதத்திற்குள், பதினைந்தாயிரம் ரூபாய் மாதச் சம்பளக்காரன் சுதாகர், 200 கோடிக்கு அதிபதி!

“சாமர்த்தியமாக மஞ்சுவைக் கேட்டுச் செய்வதுபோல் ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்கி, அப்பாவை வீட்டிலேயே மறைத்துவைத்தான். அவரை மயக்கத்திலேயே வைத்து, கோவிட் நோயாளி என்று பொய்சொல்லி அவர் அருகில் யாரும் போகவிடாமல் செய்து, தன் கூட்டாளி ஒருவனைக் காவலுக்கும் வைத்தான்.

“அதன்பின் மஞ்சுவைக் கொல்ல அவனுடைய முயற்சிகள் ஆரம்பமாயின. விபத்துபோல் காட்ட அவன் செய்த முயற்சிகள் தோல்வியடையவே, முடிவில் அவளைக் கத்தியால் தாக்கிவிட்டு ஓடிவிட்டான்.”

“அடப்பாவி!” என்றான் ரமேஷ் தன்னையறியாமல்.

“அவசரப்படாதீங்க அத்தான். இதெல்லாம் வெறும் கற்பனை. இவங்களால் எதையும் நிரூபிக்க முடியாது” என்றான் சுதாகர் தைரியமாக.

“உன் அக்கா செத்த அன்னிக்கே வெற்றி மயக்கத்தில் லிக்கர் வாங்க நீ உன் அட்டெண்டர் தோஸ்தை அனுப்பினியே, அதுகூடக் கற்பனையா?” என்றாள் தன்யா முறுவலித்து.

“மஞ்சுவின் மரணத்திற்குப் பிறகு நீ என்ன பண்றேன்னு பார்க்க நான் நைட் பூரா தோட்டத்தில் மறைஞ்சிருந்தேன். உன் தோஸ்த் வெளியே போயிட்டு லிக்கரும் கையுமா என்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டான். அன்பா விசாரிச்சதில் பெரும்பாலும் உண்மையைச் சொல்லிட்டான். வெளியே அச்யுத் கஸ்டடியில் இருக்கான்” என்றான் தர்மா.

“பாவம்! உங்கிட்ட மாட்டினானே! விசாரிக்கறேன்னு தோலை உரிச்சிருப்பியே” என்றான் போஸ்.

“சே! அதெல்லாம் ஏன் பண்ணப் போறேன்? ஆஃப் த ரெகார்ட், ஆமாம்” என்றான் தர்மா.

போஸ் சிரித்தான். “இந்தத் தர்மா அப்பாவின்னு நினைக்கிறவங்க எல்லோருக்கும் சொல்லிக்கறேன் – ஏமாறாதீங்க! இவன் ராமன் பரசுராமன் பரம்பரை! க்ஷத்ரியன்!” என்றான்.

“இராஜராஜ சோஜன்! மதுரையை மீட்ட சுந்தரபாண்டியன்! சொல்லிண்டே போவியா?” என்றான் தர்மா.

இந்த உரையாடலை நல்லவேளையாக யாரும் கவனிக்கவில்லை.

“ம்ஹும், ஒரு திருடனுடைய வார்த்தையை நம்பி என்னைக் குற்றவாளின்னு சொல்லிட்டீங்க! இதையெல்லாம் நீங்க நிரூபிக்க வேண்டிவரும். என் அக்காவை நானே…” என்ற சுதாகரை இடைமறித்தாள் தன்யா.

“உண்மைதான் சுதாகர். நீதான் குற்றவாளின்னு எங்களால் நிரூபிக்க முடியாதுதான். சட்டத்தால் உன்னைத் தண்டிக்க முடியாது, உனக்கு உன் அக்காவே தண்டனை கொடுப்பா” என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் அறைக்கதவு “ழே…” என்ற சப்தத்துடன் மெதுவாகத் திறந்துகொண்டது.

வாயிலில்… ரத்தக்கறைகள் நிரம்பிய தோற்றமாய்… மஞ்சு! அவள் கையில் நீண்ட கத்தி.

எல்லோரும் அதிர்ந்து எழுந்தார்கள்.

“அக்கா!” என்று அலறினான் சுதாகர். “நான் உன்னைக் கொன்னது தப்புதான். என்னைக் கொன்னுடாதே அக்கா! கொன்னுடாதே அக்கா!” மயங்கி விழுந்தான்.

“மஞ்சு!…” என்று திகைத்தான் ரமேஷ்.

“சாரி, இது ஆவி இல்லை, மஞ்சுதான். அவங்க நேற்றிரவே ஆபத்துக் கட்டத்திலிருந்து வெளியே வந்துட்டாங்க. சுதாகர்மீது எனக்கு அப்போதுதான் சந்தேகம் விழுந்திருந்தது. ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தாலும் அச்யுத் நான் கேட்டவைகளை விசாரிச்சுத் தகவல் அனுப்பிட்டே இருந்தான். என் சந்தேகத்தில் அர்த்தம் இருக்குன்னு தெளிவாச்சு. ஆனா அரெஸ்ட் பண்ண ஆதாரங்கள் இல்லை. அவனோ ஆஸ்பத்திரிலயே இருந்தான். மஞ்சுவை முடிக்கச் சந்தர்ப்பம் பார்த்துட்டிருந்தான். ஆனா எப்படி நடிச்சான் தெரியுமா? நான் நினைக்கறது தப்போன்னு எனக்கே பலதடவை தோன்றியது.

“அவனைப் பிடிக்கும்வரை மஞ்சுவுக்கு ஆபத்து ஏற்படாம இருக்கவும், அவனைக் கன்ஃபெஸ் பண்ண வைக்கவும் டாக்டர் மற்றும் போலீஸின் சம்மதத்தோடும் ஒத்துழைப்போடும் நான் நடத்திய நாடகம் இது. உங்கள் எல்லோருக்கும் அதனால் ஏற்பட்ட மனவருத்தத்திற்கு மன்னிப்புக் கேட்கிறேன்” என்றாள் தன்யா.

7.4

ஒரு மாதம் கழிந்திருந்தது.

“சீக்கிரம் வாங்க மம்மி” என்று மஞ்சுவை இழுத்துக் கொண்டு ஓடினார்கள் அவினாஷும் அனன்யாவும். சற்றுத் தொலைவில் ராட்சத பலூன் அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தது. அதன் அருகிலேயே தர்மா, தன்யா, தர்ஷினி.

“நீங்க போங்களேன்” என்றாள் மஞ்சு அருகே வந்ததும்.

“சரியாப் போச்சு, நீங்கதான் வரணும். பழைய மஞ்சுவா, கடந்தகாலத்தைத் தூக்கிப் போட்டுட்டு, தன்னம்பிக்கையோடு, உற்சாகமா” என்றாள் தன்யா.

மஞ்சு பெருமூச்சோடு பலூனை நெருங்கினாள்.கூடையின் உள்ளிருந்து இரு கைகள் நீண்டன. அலறப்போனவள், அவை தர்மாவுடையது என்று கண்டதும் தெளிந்தாள்.

“கமான் மஞ்சு, ஏறுங்க. யூ கான் ஹோல்ட் மீ” அவள் தயங்குவதைக் கண்டதும் “என்னைத் தம்பி மாதிரி நினைச்சுக்குங்க” என்றான் தர்மா.

மஞ்சு சுருங்கிப் போனாள். தர்மா புன்னகைத்தான். “நான் உங்களைக் கீழே தள்ளுகிற தம்பி இல்லைம்மா, ஏற்றிவிடக் காத்திருக்கிற தம்பி. வாங்க மஞ்சு” என்றான்.

மஞ்சுவின் முகம் மெல்ல மலர, அவன் கையைப் பிடித்துத் துள்ளி மேலே ஏறினாள்.

“நீ எங்க அண்ணான்னு நினைச்சா எங்களுக்கு எவ்வளவு பெருமை தெரியுமா?” என்றாள் தர்ஷினி, தர்மாவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு.

“உனக்கு இப்போ பெருமை. எனக்கு உங்க ரெண்டு பேரை நினைச்சு எப்போதும் அதே பெருமை” என்றான் தர்மா.

“இன்னாது, நாங்க உனக்கு அண்ணான்னு உனக்குப் பெருமையா?” என்றாள் தன்யா.

“மொக்கை ஜோக்” என்று வலிக்காமல் அவள் தலையில் குட்டினான் தர்மா.

ஆறு புன்னகை முகங்களைச் சுமந்துகொண்டு பலூன் உயரே, உயரே போய்க் கொண்டிருந்தது.

(சுபம்)

உயிரா…! உயிலா…! எடுத்துச்செல்ல!

சாய்ரேணு சங்கர்

7 க்ளைமேக்ஸ் – முதல் பகுதி

7.1

மறுநாள் காலை. மஞ்சுவின் சித்தி வீடு.

அழுதழுது களைத்து அப்போதுதான் சற்றுத் தூங்கியிருந்தார்கள் அவினாஷும் அனன்யாவும். அவர்களோடே அமர்ந்திருந்தாள் சித்தி.

சுதாகர் ஹாலில் அக்கடாவென்று அமர்ந்தபோது, வாயில் மணி அடித்தது.

“யார் வந்திருப்பாங்க! சே! நிலைமை புரியாம தொந்தரவு!” என்று வெறுத்துக் கொண்டே போய்க் கதவைத் திறந்தான்.

தன்யாவும் தர்ஷினியும் உள்ளே நுழைந்தார்கள்.

“என்ன சுதாகர், குழந்தைகள் எங்கே?” என்று கேட்டாள் தன்யா.

“இப்பதான் தூங்கறாங்க” என்றான் சுதாகர்.

“பாவம், தூங்கட்டும். நாங்க எதுக்கு வந்தோம்னா, தன் மனைவியோட உடலைப் பார்க்கணும்னு ரமேஷ் அடம்பிடிக்கறார்…”

“முடியவே முடியாது!” எண்று கூவினான் சுதாகர். “அவளைக் கொன்ன படுபாவி அவன்! அவளைப் பார்க்க விடவே மாட்டேன்! விடவே மாட்டேன்!” என்று அலறினான்.

“சுதாகர்! கம்ப்போஸ் யுவர்செல்ஃப்” என்று அவனைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றாள் தன்யா.

சுதாகர் மெதுவாக அடங்கினான்.

“ஆயிரந்தான் இருந்தாலும் மஞ்சு ரமேஷோட மனைவி. அவர் அவங்க உடலைப் பார்க்கறதை நாம தடுக்க முடியாதுன்னு நினைக்கறேன். அவரை அழைச்சுக்கிட்டு போலீஸை முதலில் இங்கே வரச் சொல்லியிருக்கேன்” என்றாள் தன்யா.

“இங்கே ஏன் வரணும்? அக்காவோட… ரிமெய்ன்ஸ்… ஹாஸ்பிடல்ல இல்ல இருக்கு?” என்றான் சுதாகர் சந்தேகமாக.

“இங்கே ஒரு இன்ஃபார்மல் செஷன். ரமேஷோட வக்கீலும் வரார். ரமேஷுக்கு எதிரா வலுவான சாட்சியங்கள் எதுவுமில்லைன்னு சொல்லி அவர் மனைவியையும் குழந்தைகளையும் பார்க்க அனுமதி கேட்டிருக்கார். ஆனா நாம உங்க மனோநிலையை எடுத்துச் சொல்லி, அதோட மஞ்சுவோட கொலையும் அதற்கு முந்தைய கொலை முயற்சிகளும் எப்படி நடந்ததுன்னு சந்தேகத்திற்கிடமின்றி விளக்கிட்டா நாம சொல்றதைப் போலீஸ் கேட்பாங்கன்னு தோணிச்சு. அப்படியே அக்யூஸ்ட் கிட்டருந்து ஒரு கன்ஃபெஷன் வாங்க முடிஞ்சுட்டா நல்லது. கொடூரமான கொலைகாரன் இனி அந்தக் குழந்தைகளையாவது பார்க்காமல் நாம தடுக்க முடியுமே!”

“சரியா சொன்னீங்க! பாவம், மஞ்சுதான் எங்க எல்லாரையும் விட்டுப் போயிட்டா. அங்கே ஆஸ்பத்திரியில் போஸ்ட்மார்ட்டத்துக்குக் காத்திருக்கறது வெறுங்கூடு! அதை வேணும்னா அவன் பார்த்துட்டுப் போகட்டும். குழந்தைகளை அவன் பார்க்க நான் அனுமதிக்கவே மாட்டேன்” என்றான் சுதாகர் ஆவேசமாக.

“ஓகே. உள்ளே வாங்க போஸ்” என்றாள் தன்யா.

போலீஸ் கான்ஸ்டபிள்கள் புடைசூழ உள்ளே நுழைந்தான் போஸ். அவர்களுக்கு இடையில் கைவிலங்கோடு தெரிந்தான் ரமேஷ். ஒரே நாளில் உடைந்து நொறுங்கிப் போயிருந்தான். கூடவே ஆனந்த்.

அவனைக் கண்டதுமே பாய்ந்தான் சுதாகர். “டேய்!” எண்று கத்தி அவன் சட்டையை உலுக்கினான். “என்னடா தப்புப் பண்ணினா என் அக்கா உனக்கு? எல்லோருக்குமே நல்லது நினைக்கறதையும் நல்லது செய்யறதையும் தவிர அவளுக்கு வேறொன்றும் தெரியாதேடா!” என்று கோபத்துடன் கத்தினான்.

“வாயை மூடு! இன்னும் என் அண்ணன்தான் கொலை பண்ணினான்னு ப்ரூவ் ஆகல. வேற யாரோ பண்ணிட்டு அவன் மேல பழியைப் போட்டிருக்காங்க” என்றான் உள்ளே வந்துகொண்டிருந்த மனோஜ்.

“அடடே! வேற யாருப்பா கொலை பண்ணினாங்க? பாலஸ்தீனத் தீவிரவாதிகளா? உன் அண்ணன் இல்லைன்னா இதைப் பண்ணியிருக்கக் கூடிய ஆள் நீ ஒருத்தன்தான்…”

“உளறாதே! எனக்கு எதுவும் தெரியாது” என்றான் மனோஜ்.

“அப்படிச் சொல்லிட்டா எப்படி மனோஜ் சார்? உங்களுக்கும் இந்தக் கேஸில் பல விஷயங்கள் தெரியுமே? அதையெல்லாம் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரத்தானே நாமெல்லாம் இங்கே கூடினது” என்றா தன்யா குறுஞ்சிரிப்புடன்.

மனோஜ் அவளைப் பயமாய்ப் பார்த்தான். “மிஸ் தன்யா, நீங்க தப்பாய்ப் புரிஞ்சுக்கிட்டு…”

“எக்ஸா…க்ட்லி! தவறான புரிதல். அதுதான் இந்தக் கேஸில் நாங்க பண்ணிட்ட தப்பு. இல்லேன்னா… பாவம், மஞ்சு இப்போ நம்மிடையே இருந்திருப்பாங்க” என்றாள் தன்யா.

“இப்போ சரியா புரிஞ்சுக்கிட்டதை எங்களுக்குச் சொல்லலாமே. நேரம் ஆகிட்டே இருக்கு” என்று நினைவுபடுத்தினான் போஸ்.

“டெஃபெனட்லி. எல்லோரும் உட்காருங்க” என்றா தன்யா.

“எங்க உங்க ப்ரதர்? அவர் வரலியா?” என்று கேட்டான் சற்றுத் தெளிவடைந்திருந்த சுதாகர்.

“இதோ நானும் வந்துட்டேன்” என்று சொல்லியவாறே உள்ளே நுழைந்தான் தர்மா.

“என்ன தோஸ்த், தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து அப்படியே வரியா? தலையெல்லாம் கலைஞ்சிருக்கு, சட்டை கசங்கிருக்கு?” என்று ரகசியமாகத் தன் நண்பன் தர்மாவிடம் கேட்டான் போஸ்.

“யார் தூங்கினா எழுந்து வரதுக்கு? ரெண்டு அல்லிராணிகளுக்கு அண்ணனா பொறந்தா இப்படித்தான்” என்று எரிச்சலுடன் கிசுகிசுத்தான் தர்மா.

“என்ன சொல்ற?” என்று போஸ் குழப்பத்துடன் கேட்பதற்குள் அந்த ஹாலில் எல்லோரும் அமர்ந்து தர்ஷினி நடுவில் வந்து நின்றாகிவிட்டது.

7.2

ஹாலில் எதிர்பார்ப்பு நிறைந்த மௌனம் நிலவியது. முக்கியமாகப் போஸ் அடுத்து வருவதை மிக ஆவலாக எதிர்பார்த்தான். இது போன்ற செஷன்களில் அவன் முன்பும் பங்குபெற்றிருக்கிறான். உண்மையைச் சொல்லப் போனால் இந்த செஷன்கள் நடப்பதே அவனுக்காகத்தான்! ஒரு குற்றம் நிகழ்ந்தது யாரால், எப்படி, ஏன் என்பது குறித்து தன்யாவும் தர்ஷினியும் துப்பறிந்து அறிந்தவற்றை அவன் ஒரு வழக்காகச் சமைக்க உதவியாக விளக்கிச் சொல்வார்கள்.

கான்ஃபரன்ஸ் ஹாலில் சேர்மனைப் போன்று போஸ் கம்பீரமாக அமர்ந்திருக்க, தர்ஷினி தன் மெல்லிய குரலில் பேச ஆரம்பித்தாள்.

“மஞ்சு… மரணம். இந்த இரண்டு வார்த்தைகளும் வாக்கியமாக ஆகிடக் கூடாதுன்னு எங்களிடம் ஒருவர் சொன்னார். ஆனா துரதிர்ஷ்டவசமா அது நடந்துடுச்சு. அதற்காக அநேகமாக இங்கிருப்பவர்கள் எல்லோருமே, மஞ்சுவைப் பல வருடங்களாக அறிந்தவர்கள் முதல் அவளைப் பற்றிக் கேள்வி மட்டுமே பட்டவர்கள் வரை, வருத்தப்படுகிறோம். அந்த வாக்கியத்தை உண்டாக்கத் துடித்தவர் யார் என்பதுதான் நம் முன்னிருக்கும் கேள்வி.

“இது போன்ற… சந்திப்புகள்… நாங்க முன்பும் நடத்தியிருக்கோம். எப்போதுமே யார் என்ற கேள்விக்குப் பதிலளிப்பதாக மட்டும் இவை அமையாது. ஏன், எப்படி என்ற கேள்விகள், வாடகைக் கொலையாளி உள்ள வழக்குகளில் – கொலையாளி அல்லது கொலைக்குத் தூண்டியவர் இவர்கள் இருவரும் யார் யார், முக்கியமாகக் கொலையாளி இவர்தான் என்று சந்தேகத்திற்கிடமின்றி நிரூபிக்கும் ஆதாரங்கள் – இவைகளையும் இங்கே பேசுவோம். சில நேரங்களில் யார் என்பது தெரிந்துவிடும். மற்ற டீட்டெயில்ஸ்தான் தெரிய வேண்டியிருக்கும். ஒவ்வொரு தடவையும் சஸ்பென்ஸ் வைக்க இது அகதா க்ரிஸ்டி கதையில்லை, நிஜம்.

“முதலில் இந்தக் கேஸில் எல்லோர் மனதிலும் இருக்கிற மிக அடிப்படையான கேள்விக்குப் பதில் சொல்லிடறேன். யார் சொல்லி நாங்க இந்தக் கேஸில் சம்பந்தப்பட்டோம் என்பது! மஞ்சுவுடைய குழந்தைகள் அவினாஷும் அனன்யாவும் சொல்லித்தான் நாங்க இதில் ஈடுபட்டோம். தங்களோட தாயார் உயிருக்குத் தொடர்ந்து யாரோ ஆபத்து ஏற்படுத்தறதாகவும், அது அவங்க அப்பாதான்னு அவங்க சந்தேகப்படறதாகவும் சொன்னாங்க…”

ரமேஷ் அதிர்ச்சியாக அவளைப் பார்த்தான்.

“நாங்க கிளற ஆரம்பிச்சோம். மஞ்சுவின் உயிருக்கு ஒருவர் குறிவைக்க முக்கியக் காரணம் என்று எங்களுக்குப் பட்டது – மஞ்சுவின் அளப்பரிய சொத்து. எனவே நாம் முதலில் சந்தேகப்பட வேண்டியது, மஞ்சுவின் மரணத்திற்குப் பிறகு அதனை அடையப் பாத்தியதைப்பட்டவர்களையே. மஞ்சுவிற்கு ஒரு தம்பி இருந்தாலும், சொத்து ஏகபோகமாக மஞ்சுவிற்கே அவள் தந்தையால் தரப்பட்டது. எனவே, மஞ்சு உயில் எதுவும் எழுதாத காரணத்தால், அவளுக்குப் பிறகு அது next of kin முறைப்படி அவள் கணவனைச் சேரும்.

“ஒரு முக்கியமான, அதாவது, எங்களுக்கு முக்கியமான ஒரு விஷயத்தை இங்கே ஒத்துக்கறேன். இந்தக் கேஸை உண்மையில் ஸால்வ் பண்ணியது, எங்கள் நிறுவனத்தின் தலைவன் தர்மாதான்! அவன் தன் இண்டியூஷன் மூலமாக இந்தக் கேஸின் முக்கியமான இரண்டு விஷயங்களை அடையாளம் காட்டிவிட்டான். எங்களுக்கு அவற்றின் அர்த்தம் புரிந்து, வழக்கை விளக்கத்தான் நேரமாகிவிட்டது – அதற்குள் நாம் மஞ்சுவையும் இழந்துவிட்டோம்…”

தர்ஷினி நிறுத்தினாள். எல்லோரும் தர்மாவை “இவனா?” என்ற வியப்புப் பார்வை பார்த்தார்கள். தர்மாவின் முகம் “சித்திரத்தின் அலர்ந்த செந்தாமரை” போல் இருந்தது.

“மஞ்சுவைக் கொல்ல நடந்த முயற்சிகளைப் பற்றிக் கேட்ட உடனேயே தர்மா இந்த வழக்கை ஒரே வார்த்தையில் வகைப்படுத்தினான் – டெஸ்பரேஷன்! இந்தக் கொலை முயற்சிகள் விபத்தைப் போல காட்டப்பட்டாலும், வெற்றியடையும் என்று நிச்சயமாகச் சொல்லமுடியாது, மஞ்சுவைத்தவிர மற்றவர்களும் பாதிக்கப்படலாம். அதாவது, ஆத்திரமாக, அவசரகோலமாகத் திட்டமிடப்பட்டவை என்று சொல்லலாம். இல்லையென்றால் மஞ்சுவைத் தொடர்ந்து கவனித்து, சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போது வேகமாகத் திட்டமிட்டுச் செய்யப்பட்டவையாக இருக்கலாம்.

“சீனில் இருப்பவர்களில் யாருக்கு இந்த டெஸ்பரேஷன் பொருந்திவரும் என்று தேடினோம். அதிலும் ரமேஷ் மாட்டினார். அவருக்கு அவசரப் பணத்தேவை இருக்கிறது. இல்லையெனில் ஜெயிலுக்குப் போகும் அபாயம்!

“இதனை வொர்க்கிங் ஹைப்பாதஸிஸ் ஆக எடுத்துக்கொண்டு எங்கள் வேலையை ஆரம்பித்தோம். ஆனால் மற்றவர்களைக் கன்சிடர் பண்ணுவதையும் நாங்கள் விடவில்லை. முதல் காரணம், துப்பறிதல் என்பது கெமிஸ்ட்ரி லாபில் காம்பவுண்ட்களை இனம் காணுவது போலே. பார்த்தால் என்ன என்று தெரிகிறதே என்று முடிவெடுத்துவிடக் கூடாது. சோதித்துப் பார்த்தே முடிவெடுக்க வேண்டும். ஒருவேளை முடிவு மாறலாமில்லையா? இரண்டாவது, அந்த டெஸ்பரேஷன் என்ற வார்த்தையோடு ரமேஷின் அவசரம் அத்தனைப் பொருந்தவில்லை.

“அவரை விட்டால் சீனில் இருப்பவர்கள் மனோஜ், சுதாகர். மனோஜுக்கு அண்ணி மறைந்தால் அண்ணன் மூலமாகப் பணம் கிடைக்கலாம் என்பதைத் தவிர நேரடி லாபம் எதுவுமில்லை, எந்த அவசரமோ, அல்லது அண்ணிமீது ஆத்திரமோ இல்லை. சுதாகருக்கோ மோட்டிவ்வே இல்லை – அவன் அக்காவைச் சார்ந்துதான் அவன் வாழ்க்கை இருக்கிறது. அவளுடைய மரணத்தால் அவனுக்குப் பல நஷ்டங்கள் உண்டாகும்.

“ஆனால் முதலிலேயே மனோஜ் மீது எங்களுக்குச் சந்தேகம் உண்டானது. காரணம், மஞ்சுவின்மீது சரிவில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த ஒரு லாரி மோதவந்த சம்பவம் நடந்த அன்று, தன் அண்ணியைக் கண்ட மனோஜ் பெருத்த அதிர்ச்சியடைந்தார். அவர் எத்தனை முயன்றாலும் அந்த அதிர்ச்சியை அவரால் மறைக்க முடியவில்லை…”

இந்த இடத்தில் நிறுத்திய தர்ஷினி மனோஜை ஏறிட்டாள். “மனோஜ், உங்களுக்கு என்ன தெரியும் இந்தக் கொலை பற்றி? தயவுசெய்து சொல்லிடுங்க. இல்லேன்னா சந்தேகம் உங்கமேல திரும்ப வாய்ப்பிருக்கு” என்றாள்.

மனோஜ் வியர்த்தான். சற்றுத் தயங்கினான். பிறகு சொல்ல ஆரம்பித்தான். “அன்னிக்குக் கொஞ்சம் பணம் வேணும்னு என் அண்ணாவிடம் கேட்க அவன் கம்பெனி ஆஃபீஸ்க்கு வந்திருந்தேன். அப்போ அண்ணன் கேபினுக்கு வெளியே யாரும் இல்லை. கதவைத் தட்டப்போன நான், உள்ளே பேச்சுக்குரல் கேட்டு நின்னேன்… அண்ணனும் ஆனந்தும்தான் பேசிட்டிருந்தாங்க.”

“பேசிட்டிருக்கல, திட்டம் போட்டுட்டிருந்தாங்க, சரியா?” என்றாள் தர்ஷினி.

“ஆமா…” என்று ஒப்புக்கொண்டான் மனோஜ். “அண்ணி இரண்டு நாளில் வொர்க்கர்ஸ்க்கும் ஸ்டாஃப்க்கும் சம்பளம் கொடுக்கப் பண்ணைக்குப் போவான்னும், அவளை அடிச்சுப்போட்டுட்டுப் பணத்தைத் திருடிட்டு வந்துடணும்னும் அண்ணன் ஆனந்த்கிட்டச் சொல்லிட்டிருந்தார்…”

“மனோஜ், உண்மையைச் சொல்லுங்க.”

“உண்மையைத்தான் சொல்றேன். வந்து, ஆனந்த் சொன்னார், அவரை அண்ணிக்கு நல்லா தெரியும்ங்கறதால, முடிஞ்சவரை அவங்களுக்குத் தெரியாம அவங்களைத் தாக்கறதாகவும், ஒருவேளை அண்ணி அவரைப் பார்த்துட்டா, அவங்களைத் தீர்த்துக் கட்டறதைத் தவிர வேறு வழியில்லைன்னு…”

ஆனந்த் பொறியில் மாட்டிக் கொண்ட மிருகம் போலத் தீனமாக அலறினான். “நான் சொன்னது உண்மை, ஆனா அவளைக் கொல்லணும்னு நான் நினைக்கவேயில்லை. சும்மா தெனாவெட்டா சொன்னேன், அவ்வளவுதான். அவ முகத்தைப் பார்த்தா என்னால் அவளை அடிக்கக்கூட முடியாது, கொல்றதாவது?”

“அதான் அவங்க முகத்தைப் பார்க்காமலே லாரியை ந்யூட்ரல்ல போட்டு அவங்க மேல மோதும்படி பண்ணியிருக்கீங்க” என்றாள் தர்ஷினி.

“இல்லைங்க, சத்தியமா இல்லைங்க. நான் ஒளிஞ்சு பார்த்துக்கிட்டிருந்தேன், அவ்வளவுதான். லாரி வரதைக் கடைசி நிமிஷத்தில் கவனிச்சு மஞ்சு மயிரிழையில் நகர்ந்து தப்பிச்சா. ஆனா தவறிக் கீழே விழுந்ததில் சிராய்ப்புகள், அதோடு அதிர்ச்சி. அப்போ பண்ணையில் இருந்த சுதாகர் சட்டுன்னு அவங்களைத் தாங்கிப் பிடிச்சு ஆறுதல் சொல்லி வீட்டுக்குக் கூட்டிப் போயிட்டார். அன்று சம்பளம் பட்டுவாடா நடக்கல.

“மறுபடியும் சம்பளம் கொடுக்க அவ வரப் போறான்னு ரமேஷ் தெரிவிச்சார். அப்பவும் அவளைத் தாக்கணும்னுதான் போனேன். அங்கே அவ ரத்த வெள்ளத்தில் கிடக்கறதைப் பார்த்துப் பதறி ஓடி வந்துட்டேன். சத்தியமா இதுதான் நடந்தது.”

ஆனந்த் நிறுத்தியதுமே தர்ஷினி கேட்டாள் – “ஆனந்த், ரெண்டு விஷயங்களைச் சொல்லாம விட்டுட்டீங்க போலிருக்கே?”

“என்னது, பணத்தை எடுத்துட்டு வந்ததா?”

“அது ஒண்ணு. மஞ்சுவைப் பண்ணைக்கு வரச் சொல்லி லெட்டர் எழுதினது நீங்கதானே?”

“என்ன லெட்டர்?” என்றான் ஆனந்த். “எனக்கு எதுவும் தெரியாது. ஒருவேளை ரமேஷ் எழுதியிருக்கலாம்” என்றான்.

“மற்ற அட்டெம்ப்ட்ஸ்?”

“எனக்கு அதெல்லாம் எதுவும் தெரியாது.”

“ரமேஷ், இனி நீங்க பேசணும். உண்மையை ஒத்துக்கிட்டா உங்களுக்கு நல்லது” என்றாள் தர்ஷினி.

“என்ன உண்மை? உங்களுக்கு என்ன தேவையோ, அதை எழுதிக் கொடுத்திடுங்க, அதை அப்படியே நான் கோர்ட்ல படிச்சுடறேன். ரெண்டுநாளா போலீஸ் டார்ச்சர் தாங்க முடியல. இதைவிடச் செத்துடலாம்” என்றான் ரமேஷ்.

“மஞ்சுவுக்குச் சாப்பாட்டில் விஷம் வெச்சது நீங்கதானே? அவளைப் பால்கனியிலிருந்து தள்ளியது நீங்கதானே? பலூன்ல…”

“ஷட் அப். மஞ்சு என் மனைவி. அவளைக் கொல்லணும்னு நான் முடிவெடுத்திருந்தா ஸ்லீப்பிங் பில்ஸைப் பாலில் கலந்து கொடுத்துக் கஷ்டமே இல்லாம முடிச்சிருப்பேன். எல்லோரும் அவ தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டதா முடிவு பண்ணியிருப்பாங்க” என்றான் ரமேஷ் கோபமாக.

“கரெக்ட்” என்றாள் தர்ஷினி, ஆச்சரியமாய். “அதாவது மஞ்சுக்கருகில் அதிகம் செல்ல முடியாத ஒருவருடைய க்லம்ஸி அட்டெம்ப்ட்ஸ் போலத் தெரிந்தது இவை. அதனால்தான் நாங்கள் ரமேஷைவிட்டு விலகிச் சென்றோம். அந்த வீட்டில் இல்லாத, மிகக் கோபமான ஒருவருடைய வேலை இது என்று தோன்றியது. அப்படித்தான் ஆனந்த் எங்கள் ஸ்கேன்னரின்கீழ் வந்தார்.

“அப்போதுதான் ஒரு பெரிய ஷாக், எங்களுக்கு! அதாவது ஆனந்த் ரமேஷுக்காக வேலை செய்கிறான் என்பது. அப்போது ஆனந்தின் ப்ரையாரிட்டி பணமே தவிர, பழிவாங்கற வெறி இல்லைன்னு புரிஞ்சது. டெஸ்பரேஷன் என்ற வார்த்தை மறுபடி பொருந்தாமல் நின்றது.

“ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக, தன்யாவுக்கு வந்த ப்ரெய்ன்-வேவ் காரணமாக, நாங்கள் அடிப்படையாகச் செய்திருந்த தவறு புரிந்தது. இந்தக் கொலை முயற்சிகளைச் செய்த கொடூரமான கொலையாளி யார், அதற்கு என்ன காரணம் என்பது அதன்பின் எங்களுக்குப் புலப்பட்டது.

“அதை விளக்கத் தன்யாவையே அழைக்கிறேன். ஓவர் டு தன்யா” என்று முடித்து அமர்ந்தாள் தர்ஷினி.

(தன்யா பேசும் அடுத்த பகுதி தொடரும்.)

உயிரா உயிலா எடுத்துச்செல்ல! பகுதி 6

சாய்ரேணு சங்கர்

6

6.1

தன்யா “மை காட்” என்றாள். தர்ஷினி “ஃபைனலி!” என்று முணுமுணுத்தாள்.

தர்மா திகைத்து நின்றான். “ஆனந்த்… ரமேஷோட கம்பெனியில்… ஒருவேளை அவனுக்குத் தெரியாமல் இருக்குமோ ஆனந்த் யாருன்னு?” என்றான்.

“என்ன இடியாட்டிக்கா பேசற? ரமேஷுக்கு முன்னாடியே ஆனந்த் மஞ்சுகிட்டத் தப்பா பேசினான்னு நமக்குத் தகவல் வரலை?” என்றாள் தன்யா.

“ஓ, ஆமாம்” என்று தலைகவிழ்ந்தான் தர்மா.

“இட்ஸ் ஓகே” என்றாள் தர்ஷினி. “இப்போ விஷயங்கள் ஒரு பாட்டர்ன்ல சரியா பொருந்தற மாதிரி இருக்கு.”

“என்ன பாட்டர்ன்? ஒரு பெண்ணுக்கு எதிரா அவ கணவனும் முன்னாள் காதலனுமே சேர்ந்து செயல்படறதா? அப்படித்தானே தெரியறது நீங்க சொல்றதைப் பார்த்தா?” என்றான் தர்மா ஆவேசமாக.

“தர்மா, நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் எல்லோரும் கவனமா கேளுங்க. ஆனந்த் மஞ்சுவைக் காதலிச்சிருக்கலாம். ஆனா மஞ்சு அவனை விரும்பவேயில்லை. அவளுடைய நல்ல குணத்தின் காரணமா அவனுக்கு ஏதேனும் உதவி வேண்டுமானா செய்திருப்பாளே தவிர, அவனை ஒரு பொருட்டாகூட அவ மதிக்கலை. எனவே ஆனந்தை மஞ்சுவின் காதலன்னு சொல்றதே தப்பு!” என்றாள் தர்ஷினி.

“ஓகே, ஒத்துக்கறேன். ஆனா அப்படி அவன் நினைச்சது உண்மைதானே? அவளைப் பழிவாங்க நினைச்சதும் உண்மைதானே?”

“உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனா எப்போ அவன் அவளைப் பணத்துக்காகப் பிளாக்மெயில் செய்ய ஆரம்பித்தானோ, அப்பவே அவனைவிட்டும் காதல் போயிட்டது. தான் எப்படியாவது வாழ்வில் சௌகரியமாக ஸெட்டில் ஆகணும்ங்கற எண்ணம்தான் மேலோங்கி இருந்ததுன்னு ஊகிக்கலாமா?”

தர்ஷினியுடைய வார்த்தைகள் தர்மாவின் மனதில் அறைந்தன. “ஓஹோ…” என்றான் சிந்தனையாக. “சரி… பணத்திற்காக அவன் இப்படியெல்லாம் செய்யறான்னு வெச்சுப்போம். முதல்முறை பண்ணையில் மஞ்சுவைக் கொல்லப் பார்த்தபோது அவளிடம் பணம் இருந்தது, ஆனா அதை எடுப்பதற்குள் அங்கே சுதாகர் வந்துட்டான், இல்லையா? இப்போதும் பணம் எடுத்துப் போயிருக்கா. மற்ற முயற்சிகளின்போது அவளிடம் பணம் கொள்ளையடிக்க எதுவும் பண்ணினதா தெரியலியே?”

தன்யா சிரித்தாள். “அங்கேதான் இந்த ஆச்சரியமான கூட்டணியோட ப்ளே வருது. நல்லா யோசிச்சுப் பாரு. ஆனந்தை முதன்முதலில் பார்க்கும்போது ரமேஷ் அவன் ஒரு ரௌடின்னும் தன் மனைவிமீது கோபம் உள்ளவன்னும் தெரிஞ்சுக்கறான். ரமேஷுக்கு அவசரமாகப் பணம் தேவை. இல்லேன்னா அவர் கம்பெனி திவாலாயிடும். அவர் ஜெயிலுக்கும் போக வேண்டி வரும். மஞ்சுவிடம் உண்மையான காரணத்தைச் சொல்ல வெட்கப்படுகிறார். மஞ்சுவும் காரணம் தெரியாமல் பணத்தைக் கொடுக்க மறுக்கிறாள்.

“இந்தக் காட்ச்-22 நிலையில்தான் மஞ்சுவிற்கு ஆனந்த் தொடர்ந்து தொல்லை கொடுக்கிறான் என்றும் அவளிடம் பணம் கேட்கிறான் என்றும் ரமேஷ் தெரிந்து கொள்கிறார். அவளைக் கொன்றுவிட்டால் ரமேஷ் பலகோடிக்கு அதிபதி! அந்தக் காரியத்தைச் செய்வதற்கு ஒரு வாடகைக் கொலையாளி ரெடிமேடாக மாட்டியிருக்கிறான்! எனவேதான் ரமேஷ் ஆனந்துக்கு வேலை போட்டுக் கொடுத்து, இந்த வேலையையும் சேர்த்துக் கொடுத்திருக்கிறார் என்று ஊகிக்கிறேன்.”

தர்மா அதிர்ச்சி நீங்காதவனாகத் தன்யாவை உற்றுப் பார்த்தான். “ஆனந்த் ரமேஷ் கம்பெனில வேலை பார்க்கிறான் என்ற ஒரே பாயிண்ட்டை வைத்துக் கொண்டு நாம இவ்வளவு பெரிய முடிவுக்கு வர முடியுமா? ரமேஷுக்கு ஆனந்தின்மேல் கோபமும் வெறுப்பும் இருக்காதா?” என்று கேட்டான்.

தன்யா பெருமூச்சு விட்டாள். “தர்மா, மஞ்சுவோட வீட்டுக்கு நாம இரண்டாம் முறை போனபோது நடந்தவைகளை யோசிச்சுப் பாரு. மஞ்சுவின் கேரக்டர் பற்றி அவங்க மாமியார்தான் குற்றம் சொல்லிக்கிட்டே இருந்தாங்க, ரமேஷ் அதைப்பற்றி ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லல. அவங்க அம்மா பேசியபோது நான் ரமேஷ் முகத்தையேதான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் அந்தப் பேச்சை ஏற்றுக் கொண்டதுபோல் தெரியவில்லை. அப்போதே ரமேஷைப் பொறுத்தவரைப் பிரச்சனை அவர் மனைவியின் ஒழுக்கம் இல்லை, பணம்தான்னு நான் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்” என்றாள்.

“ஆனால் ஆக்சுவல் வேலையில் இறங்கறதுக்கு அவருக்கு ஒரு அடியாள் தேவைப்பட்டது. அந்த வேலையை ஆனந்த் ஏத்துக்கறான், இல்லையா? அதன்மூலம் அவன் பழியும் தீரும், பணத்தேவையும் மறையும். ப்ளாக் கார்ட்!” என்றான் தர்மா கோபமாக.

“இந்தப் பேச்செல்லாம் அப்புறம். முதலில் ஆனந்தைச் சந்தேகத்தின்பேரில் அரெஸ்ட் பண்ண ஏற்பாடு பண்ணணும்” என்றாள் தன்யா.

“அச்யுத் சொன்னவுடனேயே இன்ஸ்பெக்டர் போஸ்க்கு எஸ் எம் எஸ்ல ஆனந்த் பற்றி இன்ஃபர்மேஷன் கொடுத்துட்டேன்” என்றாள் தர்ஷினி.

“தட் இஸ் தர்ஷினி!’ என்றாள் தன்யா பெருமையாக.

6.2

“ஆனந்தைப் பிடிச்சுட்டாங்க. சிங்கப்பூருக்கு ஃப்ளைட் ஏற இருந்தான்” என்றாள் தன்யா, போஸுடன் பேசிவிட்டு.

“வெரிகுட். அவனை விசாரிக்கும்போது நாமும் கூட இருக்கலாமா?” என்றான் தர்மா.

“போகலாம். வழியில் ஹாஸ்பிடலுக்குப் போய் மஞ்சு மேடம் எப்படி இருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டுப் போயிடுவோம்” என்றாள் தன்யா.

“அம்மா நிலையில் ஒண்ணும் சேஞ்ச் இல்லை” என்று அழமாட்டாக் குறையாகச் சொன்ன அனன்யாவைத் தேற்றிவிட்டு, அவினாஷுக்கும் ஆறுதல் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்புகையில் ஒரு டாக்டர் ஐ சியூவிலிருந்து வெளிவந்தார்.

“அவர்தான் அம்மாவை அட்டெண்ட் பண்றார்” என்றான் அவினாஷ்.

தன்யா அவரிடம் சென்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு சிறிதுநேரம் பேசினாள். திரும்பிவருகையில் அவள் முகம் மெலிதாகச் சுருங்கியிருந்ததைக் கண்ட தர்மா “என்ன சொல்றார் டாக்டர்?” என்று கேட்டான்.

“அதேதான் சொல்றார். ஒண்ணும் சேஞ்ச் இல்ல, இருபத்திநாலு மணிநேரம் ஆகணும்னு” என்று பதிலளித்தாள் தன்யா.

“அவர் சொன்னதில் ஏதோ சரியில்லை. நீ வொரி பண்ற மாதிரி இருக்கு. ஓபனா சொல்லேன்” என்றான் தர்மா.

“சேச்சே, அதெல்லாம் இல்லை. பொதுவா கொரோனா சிச்சுவேஷன் பற்றிப் பேசிட்டிருந்தோம். அது கொஞ்சம் வொரீடா இருக்கு, அவ்வளவுதான். இந்தக் கேஸ்க்கும் இதுக்கும் சம்பந்தமில்லை” என்றாள் தன்யா.

6.3

ஆனந்த் திரும்பத் திரும்ப அறைபட்டான். திரும்பத் திரும்ப குற்றத்தை மறுத்தான். “எனக்கும் இந்தக் கொலை முயற்சிக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. நான் வேலை செய்யற கம்பெனி மஞ்சுவின் கணவனோடதுன்னு தெரியவே தெரியாது” என்று சாதித்தான்.

“இப்போ என்ன பண்றது? சரியான எவிடென்ஸ் இல்லாம அவனை லாக்கப்பில் வெச்சிருக்க முடியாது, இல்லை அவன் குற்றத்தை ஒப்புக்கணும்” என்றான் போஸ், லாக்கப்பை விட்டு வெளியே வந்ததும். வியர்த்துப் போயிருந்தான்.

“போஸ், உங்களுக்கு எவிடென்ஸ் நான் தரேன். கம்பெனி மானேஜர் ஸ்டேட்மெண்ட் – அஸிஸ்டெண்ட் மானேஜர்க்கான இண்டர்வ்யூவில் ஆனந்தை ரிஜக்ட் பண்ணிட்டாங்க. அப்புறம் ரமேஷ் அவனைப் பர்சனலா சந்திச்சுப் பேசி அப்பாயிண்ட் பண்ணியிருக்கான்” என்றாள் தன்யா.

“வாவ், இது போதுமே” என்றான் போஸ்.

“இருங்க, அப்புறம் அவனோட பைக்…”

“அது கம்பெனில சேல் போட்டப்போ வாங்கினதுன்னு சாதிக்கறான்.”

“அப்போ கம்பெனி பேரில்தானே அது ரெஜிஸ்டர் ஆகியிருக்கணும்? இந்தக் கம்பெனி ஆரம்பிக்கறதுக்கு முன்னாடி ரமேஷ் யூஸ் பண்ணின பழைய பைக் அது. அவர் பர்சனல் பேர்ல இருக்கு.”

“உங்களை ஃபாலோ பண்ணினது அவனில்லை, அந்தப் பைக் இல்லைன்னு சொல்றான்…”

“சிறுபிள்ளைத்தனமா இருக்கு. ரெண்டு நம்பரை மாற்றிப் போட்டுட்டா போலீசை ஏமாற்ற முடியுமா? அதோட, எங்களை ஃபாலோ பண்ண ஆள் அனுப்பியது தான்தான்ங்கறதை ரமேஷே மறுக்கல.”

“அதோட, பண்ணைக்குள்ளே ரமேஷ் நுழைந்ததைப் பார்த்த சாட்சி இருக்கு – எதிர்த்த காம்பவுண்ட் வாட்ச்மேன்!” என்றாள் தர்ஷினி.

“இதையெல்லாம் வெச்சுக் கொஞ்சம் மடக்கி மடக்கிக் கேட்டுப் பாருங்களேன். அவன் குற்றத்தை ஒத்துப்பான்னு தோணறது” என்றாள் தன்யா.

“கட்டாயம் மடக்கி மடக்கிக் கேட்கறேன். பதில் சொல்லல, அவனையே நாலைந்து இடத்தில் மடக்கி மடக்கிப் பொட்டலம் போட்டுடறேன். அவனைப் பாடவைக்க நானாச்சு” என்றான் போஸ் உறுதியாக.

6.4

“சரி, ரமேஷ் அரெஸ்ட் ஆகிறவரை நாம ஃப்ரீ தானே? ஒரு சின்ன வேலையைப் பார்த்துட்டு வந்துடறேன்” என்றான் தர்மா.

“என்ன வேலை?” என்று தன்யா சந்தேகமாகக் கேட்டாள்.

“இந்த மாத பாரத புத்ரா இஷ்யூக்கு ஒரு கட்டுரை எழுதணும். எண் ஏழின் மகத்துவத்தைப் பற்றி எழுதலாம்னு இருக்கேன்” என்றான் தர்மா.

“ஓ! ஏழு ஜன்மங்கள், ஏழு வயதுவரை ஒருவர் அறியாக் குழந்தை என்று நம்ம சாஸ்திரம் சொல்கிறது, இந்த லைன்ல எழுதுவியா?” என்று கேட்டாள் தன்யா.

“இன்னும் ஸப்தபதி, வாரக் கணக்கு எவ்வளவோ இருக்கே” என்றாள் தர்ஷினி.

“ஹாட்ஸ் ஆஃப். தெரியாத விஷயமே கிடையாதா உங்களுக்கு?” என்றான் தர்மா.

“அதிருக்கட்டும், என்ன திடீர்னு ஏழு பற்றி எழுதறே?”

“அதுவும் உங்களால்தான் பெண்களே! நீங்க இந்தக் கேஸில் என்னையும் மாட்டிவிடப் போக, எனக்கு இந்த ஐடியா கிடைச்சது!’

“என்ன பேத்தறே?”

“இல்லை, மூணு கான்ஃப்ளிக்டிங் ஸ்டேட்மெண்ட்ஸ் – முரண்பாடான வாக்கியங்களைக் கேட்டேன்.”

“என்னடா இவ்வளவு முக்கியமான விஷயத்தை எங்ககிட்டச் சொல்லாம இருந்திருக்க நீ?” என்றாள் தன்யா. (தண்யாவுக்குக் கோபத்தில் ‘டா’ சரளமாக வரும்!)

“முக்கியமும் இல்லை மண்ணாங்கட்டியும் இல்லை. இந்தக் குழந்தைகள் நம்மகிட்ட முதல்தடவை பேசினபோது அவங்க தாத்தா இறந்து ஏறத்தாழ ஏழு வருடங்கள் ஆச்சுன்னாங்க. சுதாகர் அவர் இறந்து ஏழு வருஷம் முடிஞ்சுடுச்சுன்னார். ரமேஷ் ‘ஆறு வருஷத்துக்கு முன்னாடி இவ அப்பன் சாகும்போது’ன்னார். நாம இந்த மாதிரி விஷயங்களில் அக்யுரேட்டா இருக்க முடியாதில்லையான்னு நினைச்சுண்டேன். ஆக மொத்தம் அப்ராக்ஸிமேட்டா ஏழு வருஷம்! இந்த எண்ணம் வந்தபோது ஏழு என்பது ரொம்ப முக்கியமான எண்ணில்லையான்னு தோணித்து. அந்தச் சிந்தனை வளர்ந்துதான் இந்தக் கட்டுரைக்கு மேட்டராகியிருக்கு” என்று விளக்கினான் தர்மா.

“ஓ! இவ்வளவுதானா! ஆனா டீப்பா கவனிச்சிருக்கடா” என்றாள் தன்யா சிரித்தவாறே.

சிறிதுநேரத்திலேயே போஸிடமிருந்து கால் வந்துவிட்டது. “தன்யா! ஆனந்த் பாட ஆரம்பிச்சுட்டான். ரமேஷையும் அரெஸ்ட் பண்ண ஆள் போயிருக்கு. வரீங்களா?” என்றான் போஸ் உற்சாகம் ததும்ப.

உடனே தன்யாவும் தர்ஷினியும் கிளம்பிவிட்டார்கள் – “நான் இன்னும் எழுதி முடிக்கலியே” என்று தயங்கிய தர்மாவையும் பிடிவாதமாக இழுத்துக் கொண்டு.

அவர்கள் போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய்ச் சேர்ந்தபோது அங்கே ரமேஷ் உட்கார்ந்திருந்தான். ஏற்கெனவே ஒரு ரவுண்ட் போலீஸ் ட்ரீட்மெண்ட் முடிந்துவிட்டது போலும். அதிகம் தளர்ந்திருந்தான்.

ஆச்சரியமாக இவர்களைப் பார்த்ததும் ஆர்வத்தோடு எழுந்தான். “ஹலோ டிடெக்டிவ்ஸ்! நீங்க சொல்லுங்க, எனக்கும் இதுக்கும் சம்பந்தம் இல்லேன்னு. என்னை ரொம்ப மிரட்டறாங்க. வக்கீலைக் கூப்பிடக்கூட விட மாட்டேங்கறாங்க” என்றான். விட்டால் அழுதுவிடுவான் போலிருந்தான்.

“மிஸ்டர் ரமேஷ், தயவுசெய்து நடிக்காதீங்க. உங்க மனைவியைக் கொல்ல நீங்க ஆனந்தை ஏற்பாடு செய்தது எங்களுக்குத் தெரியும்” என்றாள் தன்யா.

“ப்ளீஸ்! என்னை நம்புங்க. நான் ஆனந்தோட டீல் போட்டது மஞ்சுவை அடிச்சு அவகிட்டேருந்து பணத்தைப் பறிச்சுட்டு வரத்தான். அவளைக் கொல்ல நான் ப்ளான் பண்ணவேயில்லை. முதல்தரம் பண்ணைக்கு அவ சம்பளப்பணத்தோட போனபோது ஆனந்தும் போயிருந்தான். ஆனா அங்க எதிர்பாராதவிதமா நடந்த ஆக்ஸிடெண்ட்னால அவனால் பணத்தை எடுக்க முடியாம போச்சு. நேற்று மஞ்சு மறுபடியும் பணத்தோட பண்ணைக்குப் போறான்னு தெரிஞ்சதும் நான் ஆனந்தை அனுப்பினேன். அவன் போய்ப் பார்த்தபோது அவ ரத்தவெள்ளத்தில் கிடந்திருக்கா. பதறிப் போய்ப் பணப்பையை எடுத்துக்கிட்டு ஓடி வந்துட்டான். அவன் விஷயத்தைச் சொன்னதும் நான் பயந்துபோய் அவனைச் சிங்கப்பூருக்கு அனுப்பிட ட்ரை பண்ணினேன். இதுதான் நிஜம்” என்றான்.

கைத்தடியைச் சுழற்றிக் கொண்டு உள்ளே வந்த போஸ் “ரெண்டுபேரும் பேசி வெச்சிருக்காங்க. ஆனந்தும் இதேதான் சொல்றான்” என்றான் மெல்லிய குரலில்.

“ப்ளீஸ், நான் உண்மையைத்தான் சொல்றேன். எனக்குப் பிஸினஸில் எல்லாம் அவ்வளவு திறமை கிடையாதுன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டே அதை நடத்தினேன். மஞ்சுவை ஜெயிக்கணும்ங்கற வெறியில தப்பான வழியில் சம்பாதிக்கப் பார்த்தேன். ஆனா சத்தியமா நான் கொலைகாரன் கிடையாது. சே! இந்தத் திமிரெல்லாம் இல்லாம நானும் என் மாமா மாதிரி ஆன்மீகத்தில் இறங்கியிருக்கலாம். அவரோட காசிக்குப் போய் கங்கையில் ஜலசமாதி ஆகியிருக்கலாம். போற வழிக்குப் புண்ணியம் கிடைச்சிருக்கும். மஞ்சுவோட மனதைக் கஷ்டப்படுத்தின பாவத்திற்கு, செய்யாத தப்புக்காக நான் தூக்கில் தொங்கப்போறேன்.”

புலம்பிக் கொண்டிருந்த ரமேஷ் இடைமறிக்கப்பட்டான். இவ்வளவு நேரமும் அவன் பேசுவதையும் கேட்டுக் கொண்டு மொபைலையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தன்யா “வாட்!” என்று அதிர்ந்த குரலில் சொல்லியவாறே எழுந்து நின்றாள்.

“என்ன தன்யா? என்னாச்சு?” என்று பதறினான் தர்மா.

தன்யா சுதாரித்துக் கொண்டாள். “ஒண்ணுமில்லை, தர்மா. அவினாஷ் மெசேஜ் கொடுத்திருக்கான். வா, வெளியில் போய்ப் பேசுவோம்” என்றாள்.

“அவினாஷா மெசேஜ் கொடுத்திருக்கான்? என்ன விஷயம்? மஞ்சுவுக்கு என்ன?” என்று பதட்டத்துடன் கேட்டான் ரமேஷ்.

“அதைப் பற்றி அப்புறம் பேசலாமே. இப்போ நீங்க பேச வேண்டிய விஷயம் நிறைய இருக்கு, மிஸ்டர் ரமேஷ்” என்றான் போஸ் கேலியான குரலில். அவன் கையில் கம்பு மிரட்டலாகச் சுழன்றது.

6.5

“மஞ்சுவுக்குக் கொஞ்சம் சீரியஸா இருக்காம். அதான் அவினாஷ் மெசேஜ் கொடுத்திருக்கான்” என்றாள் தன்யா வேகமாக நடந்துகொண்டே.

தர்மா கார் ட்ரைவிங் சீட்டில் ஆரோகணித்து அதைப் பறக்கடித்தான். தர்ஷினியும் தன்யாவும் ஏதோ யோசனைகளில் ஆழ்ந்திருந்தனர். வழியில் யாரும் பேசவில்லை.

ஆஸ்பத்திரி ஐசீயூ வார்டை அவர்கள் அடைந்தபோது அங்கே அவினாஷும் அனன்யாவும் டாக்டரோடு பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். “பல்ஸ் இறங்கிட்டே வருது. கொஞ்சம் டவுட் தான்” என்று டாக்டர் சொல்வதைக் கேட்டதும் கதறி அழுதார்கள் அவினாஷும் அனன்யாவும். ஒருபுறமாக ஒதுங்கி நின்றிருந்த சுதாகரும் அழுதான்.

தர்மா, தன்யா, தர்ஷினி பேச்சிழந்து நின்றார்கள். டாக்டர் போனதும் அவினாஷையும் அனன்யாவையும் உட்கார வைத்து “அழாதீங்க, பிரார்த்தனை பண்ணுங்க. கட்டாயம் பலன் கிடைக்கும். மனசை விட்டுடாதீங்க” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தான் தர்மா. தன்யாவும் தர்ஷினியும் அவர்களை ஆதரவாக அணைத்துக் கொண்டார்கள்.

இரவுவரை அங்கேயே காத்திருந்தார்கள் எல்லோரும். சாப்பிடப் போகக்கூட ஒருவருக்கும் தோன்றவில்லை.

இரவு ஒன்பதரை மணிக்கு டாக்டர் ஐசீயூக்குள் போவதைக் கண்டதும் ஏதோ முடிவுக்கு வந்தவளாகத் தன்யாவும் பின்னாலேயே போய்விட்டாள். “இவளுக்கு என்ன பைத்தியமா? எதுக்கு ஐசீயூக்குள்ளே போறா!” என்று கோபத்துடன் தர்ஷினியிடம் சொன்னான் தர்மா.

வெகுநேரம் கழித்துத் தன்யா வெளியே வந்தாள். சூம்பிப் போன முகமும் தளர்ந்த நடையுமாக வந்தவளைப் பார்த்தவுடனேயே மற்றவர்களுக்கு விஷயம் புரிந்துவிட்டது.

அவினாஷையும் அனன்யாவையும் பார்க்க முடியாதவளாகக் கீழே பார்த்துக் கொண்டு “மஞ்சு… நம்மையெல்லாம் விட்டுப் போயிட்டாங்க” என்றாள்.

அவினாஷும் அனன்யாவும் உடைந்து போனவர்களாகத் தரையில் அமர்ந்தார்கள்.

“ஐயோ அக்கா! எங்களையெல்லாம் விட்டுப் போயிட்டியே! எங்களை ஏமாத்திட்டியே அக்கா” என்று கதறினான் சுதாகர்.

தர்ஷினியின் முகத்தில் அதிர்ச்சியும் வருத்தமும் போட்டிபோட்டன.

இரண்டு நாட்கள் மட்டுமே தான் அறிந்த, பழகிய அந்தப் பெண்மணிக்காகத் தர்மாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

(நாளை, க்ளைமேக்ஸ். இரு பகுதிகளாக.)

உயிரா உயிலா எடுத்துச்செல்ல!

சாய்ரேணு சங்கர்

5

5.1

“சார், வரச் சொன்னீங்களே!” என்றவாறே உள்ளே நுழைந்தான் சுதாகர்.

“ஆமா, ஒரு வேலை காலியிருக்கு. உங்களுக்குக் கம்ப்யூட்டர் டெஸ்க்டாப் பப்ளிஷிங்கில் என்ன ஸாஃப்ட்வேர் தெரியும்?” என்று கேட்டான் தர்மா.

“சாரி சார், நான் அக்கவுண்ட்டிங்கில் இருந்தவன். எனக்கு எம் எஸ் வேர்ட், எக்ஸல் இது ரெண்டும்தான் தெரியும்” என்றான் சுதாகர் தயக்கத்துடன்.

“அப்போ மானேஜ்மெண்ட்டில்தான் பார்க்கணும். சரி, நான் கவனம் வெச்சுக்கறேன்” என்று தர்மா கூறியதும் சுதாகர் “அப்போ நான் வரட்டுமா சார்?” என்று எழுந்தான்.

“உட்காருங்க சுதாகர், டீ சாப்டுட்டுப் போகலாம்” என்றதும் அமர்ந்தான்.

“அப்புறம் உங்க அத்தான் எதுவும் பிரச்சனை பண்ணலியே” என்றான் தர்மா.

“அவருக்கு என்ன சார் வேலை? என் அக்காவை ஏதாவது சொல்றதேதான் வேலை” என்றான் சுதாகர்.

“நான் ஒண்ணு கேட்கலாமா? உங்க அக்காவும் அத்தானும் லவ் மாரியேஜ் தானே? அவங்களுக்குள் இவ்வளவு பிரச்சனைக்குக் காரணம் உங்க அக்காவுக்குத் திடீர்னு கிடைத்த சொத்தா இருக்குமோ?”

சுதாகர் யோசித்தான். “அப்படிச் சொல்ல முடியலை சார். என் அப்பா போய் ஏழு வருடங்கள் முடிஞ்சிடுச்சு. அதுக்கும் சில வருடங்கள் முன்னாலிருந்தே சொத்தெல்லாம் அப்பா அக்காவுக்குப் பவர் ஆஃப் அட்டர்னி பண்ணிக் கொடுத்துட்டார். அவ கல்யாணம் ஆகும்போதே எல்லாம் அவ மானேஜ்மெண்ட்டில்தான் இருந்தது. நான் நினைக்கறேன், அந்த ஆனந்த் விவகாரம்தான் அவங்களுக்குள் ஒரு பிளவை ஏற்படுத்திருச்சுன்னு…”

“ஆனந்த்…”

“அக்கா காலேஜில் படிச்சிட்டிருந்த காலத்தில் அக்கா பின்னாடியே திரிஞ்சவன். அக்காகிட்டச் செருப்பால அடிவாங்கினவன். அப்புறம் சில வருஷங்கள் அவன் ஊரிலேயே இல்லை. திரும்பி வந்தபோது என் அக்காவுக்கும் ரமேஷுக்கும் கல்யாணம் ஆகியிருந்தது. என் அக்கா அவனுக்குத் துரோகம் செஞ்சுட்டதா சொல்லி அவளைப் பழிவாங்கத் துடிச்சான். என் அத்தானைக் கொல்லவும் பார்த்தான். நல்லவேளையா அரிவாள் வெட்டுக் கழுத்தில் விழாம, தோளில் விழுந்தது. அத்தான் ஒரு மாசம் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தாரு. இவன் கொலை முயற்சின்னு ஜெயிலுக்குப் போனான். இப்போ சமீபத்தில்தான் ரிலீஸ் ஆனான்.

“அவன் என் அக்காவை வந்து பார்த்து, ஜெயிலுக்குப் போயிட்டு வந்தவன்ங்கறதால அவனுக்கு எங்கேயும் வேலை கிடைக்கலைன்னும், தனக்குப் பெரிய அமவுண்ட்டா அக்கா கொடுத்துட்டா எங்கேயாவது வெளிநாட்டிலோ, வடக்கேயோ போய்ப் பொழச்சுக்கறதா சொன்னான்…”

“ரொம்ப நல்லாயிருக்கே! உன் அக்கா எதுக்கு அவனுக்குப் பணம் கொடுக்கணும்?”

“அக்கா மாட்டேன்னுதான் சொன்னா. அந்தப் பாவி ரமேஷ்கிட்டயும் அவர் அம்மாகிட்டயும் என்னவோ போட்டுக் கொடுத்துட்டுப் போயிட்டான். அதிலிருந்து அவங்க ரெண்டுபேரும் என் அக்கா ஆனந்தோட ஓடிப் போகப் பார்க்கறான்னு சொல்லி அவளை டார்ச்சர் பண்றாங்க சார். பாவம் அக்கா! தன் கஷ்டம் எதையும் வெளியே காட்டிக்காமச் சிரிக்கறா. இப்படி ஒரு வாழ்க்கை வாழறதுக்குச் செத்துப் போயிடலாம் சார்!” கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது சுதாகருக்கு.

“ஐ ஆம் சாரி. உங்க துக்கத்தைக் கிளறிவிட்டுட்டேன். டீயைக் குடிங்க” என்றான் தர்மா, உண்மையிலேயே மனம் வருந்தியவனாக.

“பரவாயில்லை சார்” என்று சொல்லிவிட்டு டீயை அருந்தினான் சுதாகர்.

“கடைசியில் அந்த ஆனந்த் என்னதான் ஆனான்?”

“தெரியலை சார். இனிமே என்ன, அவன் நினைச்சபடி என் அக்காவைப் பழிவாங்கிட்டான். எங்கேயாவது கல்ஃப் கன்ட்ரீஸ் பக்கம் போய்த் தொலைஞ்சிருப்பான்னு நினைக்கறேன்” என்றான் சுதாகர்.

இருக்கலாம் என்று எண்ணிக் கொண்டான் தர்மா. அல்லது அமெரிக்கா போயிருக்கலாம். வடநாட்டில் எங்காவது செட்டில் ஆகியிருக்கலாம். சொந்த ஊர்ப்பக்கம் சென்றிருக்கலாம்.

அல்லது, இங்கே – சென்னையிலேயே – இருக்கலாம்.

5.2

“ஐ ஸீ” என்றாள் தன்யா, தர்மா கூறியதைக் கூர்மையாகச் செவிமடுத்துவிட்டு.

“அவன் பழிவாங்கிட்டதா சுதாகர் சொல்றான். ஆனா ஒருவேளை அவன் திருப்தி அடைஞ்சிருக்கலேன்னா? இந்தக் கொலை முயற்சிகளில் தெரியும் ஆத்திரம், ஒரு கோபமான அவசரம்… ஆனந்தோட ஒத்துப்போகுதில்லையா?”

“தன்யா, ஆனந்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டியது முதல் ப்ரையாரிட்டி” என்றாள் தர்ஷினி.

தன்யா பதில் சொல்வதற்குள் ஒரு இளைஞன் அறைக்குள் நுழைந்தான்.

“வா, அச்யுத்” என்றாள் தன்யா.

“மஞ்சு மேடம் வீட்டில்தான் இருக்காங்க. அவங்களை க்ளோஸா வாட்ச் பண்ணிட்டிருக்கேன். நீங்க வரச் சொன்னதால்தான் வந்தேன்” என்றான் அச்யுத்.

அச்யுத்?

சதுராவில் புது வரவு. துடிப்பான இளைஞன். தகவல் சேகரிப்பதில் மன்னன். பாதுகாப்புக்கோ, தகவலுக்கோ, யாருமறியாமல் பின்தொடர்வதில் ஸ்பெஷலிஸ்ட்.

“நீ ரமேஷ் பற்றிக் கொடுத்த தகவல்கள் ரொம்பப் பயனுள்ளதா இருந்தது அச்யுத். இன்னொருவர் பற்றின தகவல்கள் வேணும். குறிப்பா, அவர் இப்போ எங்கே இருக்கிறார் என்பது” என்ற தன்யா, ஆனந்த் பற்றிய விவரங்களைச் சொன்னாள்.

“எஸ், மிஸ் தன்யா” என்று சொல்லி வெளியேறினான் அச்யுத்.

5.3

ஆனந்த் பற்றிய தகவல்கள் சுவாரசியமாக இருந்தன. ஆரம்பத்திலிருந்தே காலேஜில் கோபக்காரன், ரௌடி என்று பெயர் வாங்கியவன். சஸ்பென்ஷன் பலமுறை பார்த்தவன். ஒரு முறை காலேஜை விட்டே வெளியில் அனுப்பப்பட்டு, அரசியலில் சாய்கால் இருந்த அவனுடைய மாமாவால் காப்பாற்றப்பட்டவன்.

காலேஜ் முடியும் தருவாயில் கஞ்சாவோடு போலீஸில் பிடிபட, மாமா கேஸை உடைத்து அவனை மும்பைக்கு அனுப்பினார். அப்போது மஞ்சுவிடம் “என்றைக்கானாலும் நீ எனக்குத்தான் சொந்தம். உன்னைச் சீக்கிரமே வந்து பார்க்கிறேன், அதுவரை எனக்காகக் காத்திரு” என்று உருகி உருகிச் சொல்லிவிட்டுப் போனதைக் காலேஜே பார்த்தது.

மஞ்சு அவனைச் சட்டை செய்யவே இல்லை. அவன் ஐந்து ஆண்டுகளில் திரும்பச் சென்னை வந்தபோது அவள் மிஸஸ் ரமேஷ் ஆகியிருந்தாள்.

அதன்பிறகு நடந்ததுதான் அந்த அரிவாள் வெட்டுச் சம்பவம். சாட்சிகளுக்கு முன்னால் நடந்ததால் ஆனந்தின் மாமாவால் அவனைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை.

சிறையிலிருந்து விடுதலையாகி வந்து ஆனந்த் ஏதேதோ வேலைகளுக்கு முயன்றான். இரண்டு ஆண்டுகள் நாய்படாத பாடுபட்டான்.

அதன்பின் மஞ்சுவை அவளுடைய சூப்பர்மார்க்கெட் புதிய கிளை திறப்பு விழாவின்போது அகஸ்மாஸ்த்தாய்ப் பார்த்துவிட்டான். அவள் அவனை அடித்துத் துரத்தவுமில்லை, பெரிதாகக் கண்டுகொள்ளவுமில்லை.

அடித்துப் பிடித்து உள்ளே சென்று ரமேஷுக்கு முன்னாலேயே “நான் உன்னை மறக்கவேயில்லை மஞ்சு, என்னோடு வந்துடறியா?” என்று கேட்டிருக்கிறான். மஞ்சு அவனை செக்யூரிட்டியைக் கொண்டு வெளியே தள்ளியிருக்கிறாள்.

பிறகும் அவளைப் பலமுறை தொந்தரவு செய்திருக்கிறான். அவளுக்கும் தனக்கும் தொடர்பு உள்ளதாகப் பலரிடம் சொல்லிப் பார்த்திருக்கிறான். பாவம், மஞ்சுவின் மாமியாரைத் தவிர யாரும் இந்தக் கதையை நம்பவில்லை.

முடிவாகப் பிளாக்மெயிலில் இறங்கியிருக்கிறான். அவளை விட்டு அவன் விலக வேண்டுமெனில், அவள் ஒரு கோடி ரூபாய் தரவேண்டும் என்று மிரட்டியிருக்கிறான். மஞ்சு இதெற்கெல்லாம் மசிபவளே அல்ல. ஏதேனும் வேலை வேண்டுமானால் வாங்கித் தருவதாகவும், வேறு ஏதாவது சொல்லிக் கொண்டு இங்கே வந்தால் அவன் மீண்டும் சிறைக்குப் போக வேண்டியதுதான் என்று எச்சரித்திருத்திருக்கிறாள்.

அதன்பின் ஓராண்டாக அவன் யார் கண்ணிலும் படவில்லை.

அச்யுத் சேகரித்த விவரங்கள்தாம் மேலே காணப்படுபவை. அவற்றை அவன் ரிப்போர்ட் செய்து முடித்ததும் “எல்லாம் சரிதான், இதில் பெரும்பாலானவை எங்களுக்குத் தெரிஞ்சதுதான். முக்கியமா தெரிய வேண்டியது, ஆனந்த் இப்போ எங்கே?” என்று கேட்டாள் தர்ஷினி.

அச்யுத் பதிலளிப்பதற்குள் தன்யாவின் செல்ஃபோன் சிணுங்கியது. எடுத்துப் பார்த்து “அவினாஷ்” என்றவள் வேகமாகக் காலைக் கனெக்ட் செய்தாள். “என்ன அவினாஷ்?” என்றாள்.

“தன்யா, கொஞ்சம் உடனே வரீங்களா? ஜீ வி ஹாஸ்பிடல்ஸ்” என்று அவினாஷின் பதற்றக் குரல் கேட்டது.

“என்ன ஹாஸ்பிடலுக்கா? என்னாச்சு?” என்று பதறினாள் தன்யா.

“அம்மா… இன்றைக்கு மறுபடியும் பண்ணைக்குப் போயிருந்தாங்க, சம்பளம் கொடுக்கறதுக்காக பாங்க்லேர்ந்து ட்ரா பண்ணிய பணத்தோட! யாரோ கத்தியால கண்மண் தெரியாமத் தாக்கியிருக்காங்க, கொண்டுவந்த பணமும் காணாமப் போயிருக்கு” என்றான் அவினாஷ் தழுதழுத்த குரலில்.

“சரி. நாங்க உடனே வரோம்” என்றாள் தன்யா.

காலைக் கட் பண்ணுவதற்குள் தர்ஷினி வாயிற்கதவைத் திறந்துகொண்டிருந்தாள், தர்மா கார்ச் சாவியை எடுத்தான், அச்யுத் ஹெல்மெட்டை அணிந்து கொண்டான்.

தன்யா புன்னகைத்து, வேகமாகக் கிளம்பினாள்.

5.4

“எப்படியிருக்கு மேடம்க்கு?” என்றவாறே ஆஸ்பத்திரி வாயிலிலேயே காத்திருந்த அவினாஷிடம் கேட்டவாறே கார் நிற்பதற்குள் குதித்து இறங்கினாள் தன்யா.

“கொஞ்சம் சீரியஸ்தான்னு சொல்றாங்க…” என்றான் அவினாஷ். தொண்டை கட்டிக் கொண்டிருந்தது அவனுக்கு.

“வா…” என்று சொல்லி உள்ளே ஓடினாள் தன்யா. கூடவே அவினாஷ் வழிகாட்டிக் கொண்டு ஓடினான். மற்றவர்கள் பின்தொடர்ந்தார்கள்.

ஐ சி யூவில் ஆக்ஸிஜன் மாஸ்குக்குக் கீழே தெரிந்த முகத்தை அவர்களுக்கு அடையாளம்கூடத் தெரியவில்லை. கோடிகளில் வியாபாரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தன் தந்தையின் நிறுவனத்தை ஆறே ஆண்டுகளில் நூறு கோடிகளுக்குக் கொண்டுவந்த பெண்ணா இது? “சரி விடுங்க” என்ற இரண்டே வார்த்தைகளில் பெரிய கஷ்டங்களைத் தூக்கியெறிந்த மஞ்சுவா இது?

வெளியே அழுதழுது சிவந்த விழிகளுடன் நின்றுகொண்டிருந்தாள் அனன்யா. “தன்யா, அம்மாவைப் பார்த்தீங்களா? இப்படி ஆக விட்டுட்டீங்களே!” என்று குரல் எழும்பாமல் கதறினாள்.

“அனன்யா, கன்ட்ரோல் யுவர்செல்ஃப் டியர். எத்தனையோ ஆபத்துகளிலிருந்து தப்பிச்ச உன் அம்மா இதிலிருந்தும் எழுந்து வருவாங்க பாரு” என்றான் தர்மா, மயிலிறகு போல் வருடும் குரலில்.

“அனன்யா, அம்மா வீட்டுக்குள் இருக்கும்போது நீங்க ரெண்டுபேரும் மாறி மாறிப் பார்த்துக்கணும், வெளியே போனா உடனே எனக்குத் தெரிவிக்கணும்னு சொல்லியிருந்தேனே, ஏன் என்னிடம் சொல்லல?” என்று கேட்டாள் தன்யா.

“நாங்க எதிர்பாராத ஒரு நேரத்தில் கிளம்பிப் போயிட்டாங்க, எங்களிடம் சொல்லக்கூட இல்லை” என்றாள் அனன்யா.

“டாமிட், உன் அம்மாகிட்டயும் சொல்லியிருந்தேன் என்னிடம் கட்டாயம் சொல்லிட்டுத்தான் வெளியே போகணும்னு. எதில்தான் அலட்சியம் காட்டறதுன்னு கிடையாதா? நான் ஒரு டாம் இடியட், ஆபத்து இருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டே அச்யுத்தை இவங்க வீட்டைவிட்டு நகர்த்தியது தப்பு!” என்று பொரிந்து கொட்டினாள் தன்யா.

“மிஸ் தன்யா, நீங்க சொன்னபடியே என் ஃப்ரெண்ட் கமல்நாத்தை வீட்டைக் கவனிக்கச் சொல்லி நிறுத்திட்டுத்தான் வந்தேன். அவன் எப்படியோ மிஸ் பண்ணியிருக்கான்” என்றான் அச்யுத்.

அவினாஷ் குறுக்கிட்டு “தன்யா, நீங்க வருத்தப்படாதீங்க. அனன்யா ஏதோ வருத்தத்தில் சொல்லிட்டாளே தவிர, உங்க மேல எங்களுக்கு எந்தக் கோபமும் இல்லை. இந்த லெட்டரைப் பாருங்க, அம்மா ரூம்ல இருந்தது” என்று ஒரு தாளை நீட்டினான்.

தன்யா அதை வாங்கிப் படித்தாள். கிறுக்கல் கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது அது.

உன்னைக் கொல்ல நினைப்பது யாரென்று எனக்குத் தெரியும். எதற்காக என்றும் தெரியும். உன் உயிரையும் உன் குழந்தைகளின் உயிரையும் காப்பாற்ற எண்ணினால் என்னை அவசியம் இன்று மாலை நான்கு மணிக்கு உன் பண்ணையில் வந்து சந்திக்கவும். எனக்குப் பணம் தேவை. ஐம்பதினாயிரம் கொடுத்தால் ஆளை ஆதாரத்துடன் பிடித்துக் கொடுக்கிறேன். உன் வீட்டை டிடெக்டிவ்கள் கண்காணிக்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தெரியாமல் வரவும்.

“ஐ ஸீ” என்றாள் தன்யா பெருமூச்சுடன்.

“ரொம்ப சாமர்த்தியமாக உன் அம்மாவை ஏமாத்தியிருக்காங்க” என்றான் தர்மா.

“அப்போ அவங்க கொண்டுபோன பணம் ப்ளாக்மெயிலருக்குக் கொடுப்பதற்காகவா?” என்று கேட்டாள் தர்ஷினி.

“அதைத் தனியா வெச்சிருந்திருக்காங்க. அதுதவிர, பண்ணையிலயும் அதைச் சேர்ந்த ஹெர்பல் ஃபாக்டரி, ஆஃபீஸ் இங்கெல்லாமும் கொடுக்கப் பத்து லட்சம் ரூபா எடுத்து வெச்சிருந்தாங்க…”

“உங்க கம்பெனியில் பாங்க் ட்ரான்ஸ்ஃபர் பண்றதில்லையா?”

“பண்ணையைச் சேர்ந்த எல்லோருமே இந்தமுறை கேஷா கேட்டாங்க… லாக்டவுன் வந்துட்டா அவங்க பேங்க் போய் ட்ரா பண்றது கஷ்டமாச்சே! பாதிச் சம்பளமாவது கையில் இருந்தா நல்லதுன்னாங்க, அதான்” என்றாள் அனன்யா.

“சரி, அந்தப் பணமும் போச்சா?”

“ஆமா.”

அவினாஷுக்கும் அனன்யாவுக்கும் ஆறுதல் கூறிவிட்டு நால்வரும் வெளியே வந்து சதுரா அலுவலகத்தை அடைந்தார்கள். அச்யுத் அவர்கள் என்ன சொல்லப் போகிறார்கள் என்று எதிர்பார்த்து நிற்க, தர்மா, தன்யா, தர்ஷினி சிந்தனையில் விழுந்தார்கள்.

இந்தக் கொலை முயற்சி பணத்திற்கா, பழிக்கா?

ஆனந்த் மஞ்சுவைப் பழிவாங்க நினைக்கிறவன். கத்திக்குத்துக் காயங்கள் அந்த எண்ணத்தோடு ஒத்துப் போகிறது. ஆனால் பணத் திருட்டு? ம், அதுவும் சரியாகவே வருகிறது. ஆனந்திற்குப் பணத்தேவை இருந்திருக்கிறது.

“அச்யுத், ஆனந்த் இப்போ எங்கேன்னு உடனே ட்ரேஸ் அவுட் பண்ணணும்” என்றாள் தன்யா, அவர்கள் மூவரின் குரலாக.

அச்யுத் சற்றுத் தயங்கினான். பிறகு “அதைத்தான் மேடம் நான் சொல்ல வந்தேன். அதற்குள்ளே இந்தக் கால் வந்து நாம ஆஸ்பத்திரி போயிட்டதால அதைச் சொல்ல முடியல…”

“வாட் டூ யூ மீன்? ஆனந்தை ட்ரேஸ் பண்ணிட்டியா?”

“ஓ எஸ்…” அச்யுத் மீண்டும் தயங்கினான். “வந்து… ஆனந்த் இப்போ மஞ்சுவோட கணவர் ரமேஷோட கம்பெனியில அஸிஸ்டெண்ட் மானேஜரா வேலை பார்க்கறான்” என்றான். (தொடரும்