உயிரா உயிலா எடுத்துச்செல்ல!

சாய்ரேணு சங்கர்.

2

2.1

சதுராவில் கனத்த மௌனம். அதிர்ச்சி அலையலையாய்ப் பரவியிருந்தது.

“என்ன சொல்றீங்க? ஏன் உங்க அப்பாவே உங்க அம்மாவை…”

“அம்மா அப்பாவை லவ் பண்ணிக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாங்களாம். அம்மா பெரிய பணக்காரக் குடும்பம். அப்பா ஒரு சாதாரண ஆபீஸர். கல்யாணம் முடிஞ்சதும் அப்பா வேலையை விட்டுட்டார். எங்க தாத்தாவோட உதவியால் ஏதோ பிஸினஸ் ஆரம்பிச்சார். அது நஷ்டமாயிடுச்சு. இன்னும் என்னவெல்லாமோ ட்ரை பண்ணினார். பிரமாதமா ஒண்ணும் நடக்கல.

“இதற்கிடையில் என் அம்மா எங்க தாத்தாவோட பிஸினஸை ரொம்ப வெற்றிகரமா நடத்திட்டிருக்கறதைப் பார்த்து அவருக்குப் பொறாமை. ஆனா அதை முடிஞ்சவரை காட்டிக்க மாட்டார். அவருக்கு அம்மா தயவு வேணுமே!

“ஏறத்தாழ ஏழு வருஷத்துக்கு முன்னால் எங்க தாத்தா இறந்து போனார். அவர் மொத்த சொத்தையும் என் அம்மா பேரில்தான் எழுதியிருந்தார். அதனால் அப்பா இப்பல்லாம் பெரிய அமவுண்ட்டா கேட்டுத் தொந்தரவு செய்துக்கிட்டே இருக்கார்.”

“அம்மாவுக்கு அப்பான்னா உயிர். அவரைப் பற்றி யார் என்ன சொன்னாலும் நம்ப மாட்டாங்க. அவர் என்ன கஷ்டப்படுத்தினாலும் வெளியே காட்டிக்க மாட்டாங்க. அப்பா குடிப் பழக்கம் கூட இப்போ ஆரம்பிச்சாச்சு. அப்படியும் அவரை விட்டுக்கொடுக்கவே மாட்டாங்க.

“அப்பாவுக்குத் தூபம் போட வீட்டிலேயே ரெண்டுபேர் இருக்காங்க – என் பாட்டி, அப்புறம் சித்தப்பா. பாட்டிதான் எங்க வீட்டுக்கு வில்லி! அம்மாவை ஏதாவது குற்றம் கண்டுபிடிச்சுட்டே இருக்கறதுதான் அவ வேலை. எங்க சித்தப்பா – சரியான கிரிமினல். படிப்பும் ஏறல. ஊரைச் சுற்றித் தினமும் வம்பை இழுத்துட்டு வந்து நிற்பார் – எங்க அம்மா பணத்தைக் கொடுத்துச் சரிக்கட்டணும்.

“பணம் வேணுங்கறதுனால, அப்பா கொஞ்சநாளா அம்மாவை ரொம்பக் கொஞ்சறார் – திட்டுகளுக்கு நடுநடுவில! மஞ்சு…ன்னு அவர் இழுத்துக் கூப்பிடறதைக் கேட்டாலே அம்மா சந்தோஷப்பட்டுப்பாள். அந்த மஞ்சுவின் மரணம் அவரால் திட்டமிடப்படுவது தெரிஞ்சா எப்படித் தாங்கப் போறாளோ?”

அவினாஷும் அனன்யாவும் நீளமாகப் பேசி நிறுத்தினார்கள்.

“சார், எங்க குடும்பம் எப்படியோ போகட்டும். எங்களுக்கு எங்க அம்மா வேணும்! மஞ்சு… மரணம் என்பவை ஒட்டாத ரெண்டு வார்த்தைகளா நிற்கணும், ஒரு வாக்கியமாக ஆகக் கூடாது சார்!” அவினாஷுக்குக் கண்ணீர் முட்டியது.

தன்யாதான் அந்தச் சங்கடமான சூழ்நிலையைக் கலைத்தாள். மிக இயல்பான குரலில் “உங்க அம்மாவுக்கு வேறு சொந்தக்காரங்க இல்லையா?” என்றாள்.

“இருக்காங்க” என்றாள் அனன்யா மூக்கை உறிஞ்சியவாறே. “அம்மாவோட சித்தி, அதாவது தாத்தாவோட இரண்டாவது மனைவி, அப்புறம் அவங்க பையன் சுதாகர்.”

“அவங்க எப்படி?”

“தாத்தா அம்மா பேர்ல எல்லா சொத்தையும் எழுதி வெச்சுட்டது அவங்களுக்கெல்லாம் கோபம்தான். ஆனா அம்மா அவங்களுக்காக எல்லா உதவியும் செய்து நல்லா பார்த்துக்கிட்டாங்க. வெகுகாலமா அவங்க வாழற தாத்தாவோட பெரிய வீட்டிலேயே அவங்களைக் கண்டினியூ பண்ணச் சொல்லிட்டாங்க. சித்திக்கு மாதம் இருபதாயிரம் ரூபா தராங்க. மாமாவுக்கு ஏதோ பெரிய வேலை வாங்கிக் கொடுத்தாங்க. ஆனா மாமா அங்கே ஏதோ கையாடல் பண்ணிட்டார், போலீஸிலும் மாட்டிக்கிட்டார். அரும்பாடுபட்டு அவரை மீட்டுக் கொண்டுவந்தாங்க அம்மா. அவரைத் திருத்தவும் எல்லா முயற்சியும் செய்தாங்க. இப்போ ஒழுங்கா வேலைக்குப் போயிட்டிருக்கார்.”

“அவங்க கோபத்தில் இப்படியெல்லாம் செய்திருக்க சான்ஸ் இருக்கா?” என்றான் தர்மா.

“எப்படி சார் செய்வாங்க? அவங்க பிழைப்பே என் அம்மாவை நம்பியிருக்கு. மாமா ஏதோ சம்பளம் வாங்கறார்னாலும், அம்மா கொடுக்கிற பணத்தை நம்பித்தான் அவங்க ஜீவனம் நடக்குது. முக்கியமா என் அம்மா இல்லைன்னா, சொத்து எங்க அப்பாவுக்கில்லை வரும்! அவங்க ரெண்டுபேரையும் பங்களாவைவிட்டு வெளியேறச் சொல்லிடுவாங்க எங்க அப்பாவும் பாட்டியும்… ரொம்பநாளா அதைக் கேட்டிட்டும் இருக்காங்க. அம்மாதான் பரிதாபப்பட்டுச் சித்தியை அங்கேயே தங்க வெச்சிருக்காங்க.”

அவினாஷின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு யோசனையாய்த் தாடையைத் தேய்த்தான் தர்மா.

“சரி, இன்னும் இரண்டொரு நாளில் நாங்க உங்க வீட்டுக்கு வரோம்” என்றாள் தன்யா.

“உங்க ஃபீஸ்…” என்று இழுத்தான் அவினாஷ்.

“லாக்டவுனில் ஃப்ரீ சர்வீஸ். அதுவும் அம்மாமீது அன்புகொண்டவங்களுக்கு ஸ்பெஷலா” என்று சிரித்தான் தர்மா.

“ரொம்ப தாங்க்ஸ் சார்” சொல்லி எழுந்தார்கள் அவினாஷும் அனன்யாவும்.

“நாங்க வரும்போது எங்களைத் தெரிஞ்சதா காட்டிக்க வேண்டாம்” என்று எச்சரித்தாள் தன்யா.

“ஷூர்” – வெளியே போய்விட்டார்கள்.

*****

“தர்மா, இந்தக் குழந்தைகள் சொன்ன விஷயம் உன்னை ரொம்ப அப்செட் பண்னிடுச்சு, இல்ல?” என்று கேட்டாள் தன்யா.

“கொலை முயற்சி அப்செட் பண்ணற விஷயம் இல்லையா?” என்றான் தர்மா பதிலுக்கு.

“லுக், உன்னை எனக்குத் தெரியும். நீ உள்ளூர ரொம்ப டஃப் பர்ஸன். இந்தக் கேஸில் ஏதோ ஒண்ணு உன்னை அசைச்சுப் பார்த்திருக்கு. என்ன அது?” என்றாள் தன்யா விடாமல்.

தர்மா எழுந்து உலாவினான். “என்ன சொல்றது? ஒரு கொடூரத் தவிப்பு? என்ன ஆனாலும் சரிங்கற வெறி?”

“புரியல.”

“இந்த மூன்று கொலை முயற்சிகளில் என் கண்களுக்குப் பட்டது அதுதான் – டெஸ்பரேஷன். ஆர்சனிக் – முடிவு நிச்சயமில்லாத விஷம், ஆனா ஈசியா கிடைக்கக் கூடியது. அந்த பால்கனிச் சம்பவம் – மஞ்சுதான் விழணும்னு இல்லை. பலூன் – மஞ்சுவோடு குழந்தைகளும் செத்திருப்பாங்க!”

“நீ என்ன சொல்ல வர?”

“ஒரு அவசரம், ஆத்திரம் – எப்படியாவது மஞ்சுவைக் கொன்னுடணும்னு! அவளோடு யார் செத்தாலும் கவலையில்லை! இதன் பின்னால் ஏதாவது பழிவாங்குதல் இருக்கச் சான்ஸ் இருக்கா?”

“யோசிக்க வேண்டிய பாயிண்ட்தான். சரி, இப்போ அவங்க வீட்டுக்குப் போய் விசாரணை பண்ணணும். என்ன காரணம் சொல்லிட்டுப் போறது?” என்றாள் தன்யா.

“இருக்கவே இருக்கான் நம்ப தொழிலதிபர் தர்மா! அவங்களுக்கு ஒரு பெரிய பங்களா இருக்குன்னு சொன்னாங்களே, அதை விலைக்குக் கேட்டுப் போற நீ” என்றாள் தர்ஷினி.

“அதைத்தான் கொடுக்கப் போறதில்லைன்னு…”

“ஸில்லி! நிஜமாகவா வாங்கச் சொல்றோம்? அவங்க வீட்டுக்குப் போக ஒரு காரணம், அவ்வளவுதான்” என்றாள் தர்ஷினி.

2.2

“வாங்க, வாங்க” என்று வரவேற்ற அவினாஷின் குரலில் பதட்டம் தெரிந்தது.

“எனி ப்ராப்ளம்?” என்று கேட்டாள் தன்யா.

“அம்மா எங்க பண்ணைக்குப் போயிருந்தாங்க. சரிவில் நின்ற லாரி ஒண்ணு அம்மாவை நோக்கி வேகமா வந்திருக்கு. கடைசி நிமிஷத்தில் கவனிச்சு நகர்ந்திருக்காங்க. கார் மேல மோதிடுச்சு லாரி. தற்செயலா அங்கே வந்த எங்க மாமா மோட்டர்பைக்ல அம்மாவை வீட்டுக்குக் கூட்டி வந்திருக்கார்” வேகமாகச் சொன்னான் அவினாஷ்.

“சரி, இனி நாங்க பார்த்துக்கறோம். அம்மாவை மீட் பண்ண முடியுமான்னு கேட்டுட்டு வா” என்று அவளை அனுப்பினாள் தன்யா.

தனித்து விடப்பட்ட மூவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

“டெஸ்பரேஷன்?” என்றான் தர்மா.

2.3

“ஸாரி மிஸ்டர் தர்மா. நீங்க கேட்டு வந்திருக்கறது எங்க பரம்பரை வீடு. அதை என் அப்பா ஞாபகார்த்தமா அப்படியே பராமரிக்க விரும்பறேன்” என்றாள் மஞ்சு.

“புரியுது மேடம். நீங்க இன்னொரு வீடு கட்டிட்டிருக்கறதாகவும் பழைய வீட்டைக் கொடுத்துடப் போறதாகவும் எனக்குத் தகவல் வந்தது. அதான் கேட்டு வந்தேன். ஸாரி” என்றான் தர்மா.

“புது வீடு கட்டிட்டிருக்கறது உண்மை. அதுக்கு நாங்க ஃபாமிலியோடக் குடி போயிடுவோம். இந்த அபார்ட்மெண்ட்டைத்தான் கொடுத்திடலாமா, வாடகைக்கு விடலாமான்னு யோசிக்கறேன். உங்களுக்கு இன்டரஸ்ட் இருக்கா?” என்று கேட்டாள் மஞ்சு.

“இல்லை மேடம், என் டாடியும் ப்ரதரும் தனி வீடுதான் பார்க்கறாங்க. ஒரே இடத்தில் வீடு, பப்ளிகேஷன் ஆபீஸ் இரண்டையும் வெச்சுக்கணும்னு… பின்னால் விரிவாக்கணும்னாகூட வீட்டைச் சுற்றி நிறைய இடம் இருக்காமே” என்றாள் தன்யா.

“ஆமா” என்றாள் மஞ்சு. இந்தக் காலத்தில் இவ்வளவு பெரிய சொத்து விற்பது மிகக் கடினம், அவர்களாகவே தேடி வந்திருக்கும்போது விடலாமா என்று அவளுக்குச் சிந்தனை ஓடியது. அருகிருந்த ரமேஷிடம் “நீங்க என்ன சொல்றீங்க ரமேஷ்? இவங்க வீட்டைப் பார்க்கட்டுமா? எல்லாம் சரியா வந்தா இவங்க வாங்கிக்கட்டும். சித்திக்கும் தம்பிக்கும் வேறு வீடு பார்த்துடலாம்” என்றாள்.

“இதையேதானே நான் தலைதலையா அடிச்சுக்கிட்டேன்? நான் சொன்னா கசக்குது, மத்தவங்க சொன்னா இனிக்குது இல்ல?” என்றான் ரமேஷ்.

“அவ எப்பவுமே அப்படித்தானேடா, உன்னை எப்போ மதிச்சா?” என்று உள்ளிருந்து குரல் கேட்டது.

தர்மா, தன்யா, தர்ஷினி படாரென்று எழுந்துகொண்டார்கள். “ஓகே, அப்போ நாங்க வரோம். உங்களுக்கு எப்போ சௌகரியமோ அப்போ வீட்டைப் பார்க்கறோம்” என்றான் தர்மா.

“நோ ப்ராப்ளம், இப்போ நீங்க ஃப்ரீன்னா இப்போகூடப் பார்க்கலாம்” என்றாள் மஞ்சு, முகத்தில் சிரிப்பு மாறாமல்.

“ஸாரி மேடம், உங்களைத் தர்மசங்கடப்படுத்திட்டோமோ?” என்றாள் தன்யா, அவர்கள் வெளியே வருகையில்.

“இது எங்க வீட்டில் அடிக்கடி நடக்கறதுதான். எனக்குப் பழகிடுச்சு. வொரி பண்ணாதீங்க” என்றாள் மஞ்சு அதே சிரிப்புடன்.

அப்போது உள்ளே வந்தான் ஒரு இளைஞன். மஞ்சுவைப் பார்த்ததும் திகைத்து நின்றான்.

“என்ன மனோஜ், ஃப்ரெண்ட்ஸெல்லாம் பார்த்தாச்சா?” என்றாள் மஞ்சு.

“அண்ணி நீங்க… நீங்க எப்படி…” என்று திணறினான் மனோஜ். பிறகு சுதாரித்துக் கொண்டவனாய் “இன்னிக்குப் பண்ணைக்குப் போகப் போறேன்னு சொன்னீங்களே” என்றான்.

“ஆமா போயிருந்தேன். ஏன் போனா வர மாட்டாங்களா?” மஞ்சு புன்னகையோடு கேட்டாள்.

“சீக்கிரம் வந்துட்டீங்களேன்னு கேட்டேன். சரி அண்ணி” என்று சொல்லிவிட்டு வேகமாக உள்ளே சென்றான் மனோஜ்.

தன்யாவும் தர்ஷினியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். “இவனுக்கு ஏதோ தெரியும்!”

அவர்கள் மனங்களில் மனோஜ் மீது ஒரு சந்தேகப்புள்ளி அழுத்தமாக விழுந்தது.

(தொடரும்)

உயிரா_உயிலா_எடுத்துச்_செல்ல

May be a cartoon of text that says 'உயிரா, உயிலா எடுத்துச் செல்ல? சதுரா துப்பறியும் நிறுவனம் சாகஸம் சாய்ரேணு சங்கர்'

1 மதியம் சற்றே நிறம் மங்கும் மாலையின் ஆரம்பம்.”வாங்க சீக்கிரம்” என்று கூவினாள் மஞ்சு.அவள் ஓட்டத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் திணறியவாறே பின்னால் ஓடினார்கள் அவினாஷும்

அனன்யாவும்.மஞ்சுவிற்கு என்ன வயதிருக்கும் என்று நினைக்கிறீர்கள்?இருபதுகளில்? டீன்ஸ்?மஞ்சுவின் வயது நாற்பத்தி இரண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. பார்த்தால் சொல்லவே முடியாது. ‘சிக்’கென்ற உடலமைப்பு. முகத்தில் சிறிதும் சுருக்கமில்லாத பால்போன்ற தெளிவு. கூடவே ஒரு குழந்தைத்தனம் அந்த முகத்திற்கு அழகையும் இளமையையும் கொடுத்திருந்தது.”இருபத்தி ஏழு மதிக்கலாம்” என்றுதான் அநேகமாக மஞ்சுவின் வயதைக் கணிப்பவர்கள் கூறுவார்கள். இன்னமும்கூடக் குறைத்துச் சொல்பவர்கள் உண்டு. அதற்குக் காரணம் அவளது தோற்றம் மட்டுமல்ல, குன்றாத உற்சாகம். எந்த வேலையை எடுத்துக் கொண்டாலும் முழு முனைப்பு, குறையாத உழைப்பு, வெற்றி.அவினாஷும் அனன்யாவும் அவள் குழந்தைகள் என்று நம்புவது கடினம். பின்னே, மஞ்சுவிற்குப் பதினைந்து வயதில் குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள் என்று நம்புவது கடினம்தானே? அதோடு, அவர்கள் பார்ப்பதற்கு மஞ்சுவின் கணவன் ரமேஷை ஒத்திருந்தார்கள். ரமேஷ் மட்டும் என்ன? அழகில் குறைந்தவனா? அவன் கம்பீரமான தோற்றத்தைக் கண்டுதானே முதல் பார்வையிலேயே அவன்மேல் காதல் கொண்டாள் மஞ்சு?”சீக்கிரம் வாங்க, ட்வின்ஸ்” என்று அழைத்தவாறே அந்த பெரிய நிலப்பரப்பில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த ராட்சஸ பலூனின் கூடைக்குள் தாவி ஏறினாள் மஞ்சு.

அவனாஷும் அனன்யாவும் அதே உற்சாகத்துடன் உள்ளே ஏறிக் கொண்டார்கள்.”பலூன் உயரத்திற்கு வந்ததும் நான் கயிற்றைக் கழற்றி விட்டுடுவேன். அது காற்றோடு மிதந்து செல்லும். பின்னாடியே காரில் வந்து அது எங்கே தரையிறங்குகிறதோ அங்கே உங்களைப் பிக்கப் செய்துகொள்வேன்” என்றான் பலூன் கம்பெனி மானேஜர் விக்கி.”ஆல்ரைட்!” என்று கையைத் தட்டினார்கள் அவினாஷும் அனன்யாவும்.பலூன் மேலே உயர ஆரம்பித்தது. அவினாஷும் அனன்யாவும் உற்சாகத்தில் ஏதேதோ பேச, பாட, ஆட, அவர்கள் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்தவாறே அவர்களுக்கு முழுமையாக ஈடுகொடுத்தாள் மஞ்சு. ஜூல்ஸ் வெர்ன் அடிக்கடி அவர்கள் பேச்சில் அடிபட்டார்.இன்னும் சில நிமிஷங்களில் பலூனைப் பூமியோடு பிணைத்த கயிறு வெட்டப்படும்… காற்றோடு பயணம் போகலாம்… கீ….ழே… உலகம் ஒரு 3-டி புகைப்படம்போல் விரியும்… ஆறுகள் சில்வர் புழுக்களாய் நெளியும். வீடுகளெல்லாம் பொம்மைகள்போல்… புல்வெளிகளும் வயல்களும் விதவிதமான பச்சையில் கம்பளங்கள்போல்…

இறைவனுக்கு உலகம் இப்படித்தான் தெரியுமோ என்று மஞ்சு ஒருகணம் எண்ணினாள். வானத்தை நெருங்க நெருங்க நமக்கே கடவுளர் போன்று உணர்வு தோன்றுகிறதே, அதனால்தான் கடவுளர்க்கு வீடு வானம் என்று வைத்தார்களோ? இங்கே என்ன ஒரு சக்தியை உணர முடிகிறது! அப்சொல்யூட் பவர்… முழுமையான சக்தி…அவள் எண்ணத்தின் பைத்தியக்காரத்தனத்தை உணர்த்துவதுபோல் பலூன் கூடை சடாரென்று குலுக்கிப் போட்டது. கீழே சில அங்குலங்கள் இறங்கியிருந்தது.”என்ன ஆச்சு மம்மி? பலூனைக் கீழே இறக்கறாங்களா?” அனன்யா பயக்குரலில் கேட்டாள்.மஞ்சு கீழே பார்த்தாள்.பலூன் கம்பெனியைச் சேர்ந்த யாரும் அங்கே இல்லை. சற்றுத் தொலைவில் தெரிந்த பெட்டிக்கடை போன்ற தற்காலிக அமைப்பில் இயங்கிக் கொண்டிருந்த சிறு கடையின் வெளியே விக்கி தெரிந்தான். டீயோ காப்பியோ அருந்திக் கொண்டிருக்கலாம்.இந்த எண்ணங்கள் அவள் மனதில் மோதுவதற்குள் பலூன் மேலும் பல அங்குலங்கள் உயரமிழந்தது

.”மம்மி…” என்றான் அவினாஷ் பீதியாய்.மஞ்சு மேலே பார்த்தாள். என்ன காரணத்தாலோ பலூன் இளைத்துக் கொண்டிருந்தது. உள்ளிருந்த ஹீலியம் தடைகளை மீறிக் காதலனைத் தேடிச் செல்லும் காதலிபோல காற்றுவெளியில் கலந்துகொண்டிருந்தது.மஞ்சு தன் கைப்பைக்குள் கைவிட்டு ஒரு சிறு குழாயை எடுத்தாள். “பயப்படாதீங்க” என்று சொல்லி, குழாயிலிருந்த விசையை இழுத்தாள்.விர்ரென்று மின்னல் கீற்றுப் போல் குழாயிலிருந்து கிளம்பிய ஒளி, வானிலேறி பளீரென்று ஒளிசிதறல்களாய் மின்னி மறைந்தது.யாரோ மேலே நடப்பதைக் காட்டிக் குரல் கொடுக்க, விக்கி சடேரென்று திரும்பினான்.*****உடனே க்ரவுண்ட் நெட் எழுப்பப்பட்டு, முதலுதவிக்குத் தேவையான உபகரணங்களும் மருந்துகளும் தயார் செய்யப்பட்டு, ஒரு குழுவே கவனமாக வேலை செய்து பலூனிலிருப்போர் பாதுகாப்பாக நெட்டில் விழுமாறு செய்து, ஆக்ஸிஜன் மாஸ்க்குகள் மாட்டப்பட்டு, சிராய்ப்புகளும் மற்ற காயங்களும் மருந்து தடவப்பட்டு…மஞ்சு கூடாரத்திலிருந்த படுக்கையில் படுக்க வைக்கப்பட்டாள். அருகிலேயே சாய்வு நாற்காலிகளில் அவினாஷும் அனன்யாவும்.”மஞ்சு” என்று அலறிக் கொண்டு அரைமணி நேரத்திற்குள் ஓடி வந்துவிட்டான் ரமேஷ்.

5 spots to enjoy a hot air balloon ride in India | Times of India Travel

“ரமேஷ்!” – முகம் மலர்ந்தது மஞ்சுவிற்கு.”என்னம்மா ஆச்சு? எதையாவது பண்ணித் தொலைக்காதேன்னா கேட்கறியா?” கவலையும் கோபமுமாக மஞ்சுவைக் கடிந்து கொண்டான் ரமேஷ்.”ஒண்ணுமில்லை ரமேஷ். மேலிருந்து கீழே பாராசூட் இல்லாம குதிச்சோம், அவ்வளவுதான்” என்று சொல்லிச் சோகையாய்ச் சிரித்தாள் மஞ்சு.அவர்களைப் பேச விட்டுவிட்டு கூடாரத்தின் வெளியே வந்தார்கள் அவினாஷும் அனன்யாவும். விக்கி பலூனை ஆராய்ந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டதும் அவனருகில் சென்றார்கள்.”என்ன விக்கி, என் அம்மா எவ்வளவு ஸ்போர்ட்டிவ்வா உன்னுடைய பலூனில் பயணம் செய்ய ஒத்துக்கிட்டாங்க. கொரோனா விழிப்புணர்வு வாசகங்களும் படங்களும் கொண்டதுன்னு சொன்னதும் உடனே ஒத்துழைப்புக் கொடுத்தாங்க. நீ பலூனை நல்லா டெஸ்ட் பண்ணியிருக்க வேண்டாமா? அம்மா முன்னெச்சரிக்கையா அந்த ஃப்ளேரைக் (flare) கொண்டு வந்திருக்காட்டி என்ன ஆகியிருக்கும்?” என்று கடிந்துகொள்வதுபோல் பேசினான் அவினாஷ்.விக்கி மெதுவாகத் திரும்பி அவினாஷை நோக்கினான்.

“என்ன அவினாஷ், நீ என் தம்பியோட ஃப்ரெண்ட். எனக்கும் தம்பி மாதிரி. உனக்கு இத்தனை பெரிய ஆபத்தை நான் ஏற்படுத்துவேனா? எல்லா உபகரணங்களையும் டபிள் செக் பண்ணிட்டுத் தாண்டா உங்களை எல்லாம் ஏற்றிவிட்டேன். அதான் பலூனைப் பார்த்துட்டிருக்கேன், எங்கே ப்ராப்ளம்னு. என் கண்ணை என்னாலேயே நம்ப முடியல…” என்று இழுத்தான்.”என்ன விஷயம்? எங்கே ப்ராப்ளம்? சொல்லு விக்கி அண்ணா” என்றாள் அனன்யா, அவன் முகபாவம் புரிந்தவளாய்.”இங்கே பாருங்க” என்று பலூனின் அடிப்பகுதியில் ஒரு ஓட்டையைக் காட்டினான் விக்கி. “இது தானாய்க் கிழிஞ்சது இல்லை. யாரோ மெல்லிய ஓட்டை ஒண்ணைப் போட்டிருக்காங்க. அது காற்றழுத்தம் தாங்காமப் பெரிதாகியிருக்கு. நல்ல வேளை, பலூன் ஃப்ரீயா மிதக்க ஆரம்பிச்சு அதற்கப்புறம் இந்தப் ப்ராப்ளம் வந்திருந்தா, எங்களால் உங்களைக் காப்பாற்றியிருக்க முடியாது. நல்லவேளை, இங்கிருந்து பலூன் மிதந்து செல்லும் முன்பே, பிரச்சனை வந்துவிட்டது, நாங்களும் கவனிச்சுக் காப்பத்திட்டோம். இல்லேன்னா…” உடல் சிலிர்த்தது விக்கிக்கு.

“எங்க கம்பெனி வளர்ச்சியைப் பொறுக்காத யாரோதான் இதைச் செய்திருக்கணும்.”அனன்யாவும் அவினாஷும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். அவர்கள் தலைகள் விக்கி சொன்னதை மறுப்பதைப்போல் ஆடின.1.2 சதுரா துப்பறியும் நிறுவனம்.ஆபீஸுக்கு வந்து சேர்ந்த தர்மா, வெளியே காத்திருந்த இருவரையும் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். “குட். சொன்னபடி கரெக்ட் டைமுக்கு வந்துட்டிங்களே!” என்றவாறே அலுவலகத்தைத் திறந்தான். அதே நேரத்தில் தன்யாவும் தர்ஷினியும் மொபெட்டில் வந்து இறங்கினார்கள்.ஸானிடைஸர் சாங்கியங்களில் ஐந்து நிமிடங்கள் கரைத்து, எல்லோரும் தர்மாவின் அறையில் அமர்ந்தனர்

.”சொல்லுங்க. உங்க பேர் அவினாஷ், அனன்யா என்பதற்கு மேல் எனக்கு எதுவும் தெரியாது” என்று தர்மா பேச்சை ஆரம்பித்தான்.”சார், நாங்க இங்கே வேளச்சேரியில்தான் இருக்கோம். தினமும் ஸ்கூலுக்குப் போகும்வழியில் வேன் ஜன்னல் வழியா உங்க ஏஜன்சி போர்டைப் பார்த்துட்டேதான் போவோம்” என்றான் அவினாஷ்.”அதான் இந்த அசம்பாவிதங்கள் எல்லாம் நடக்கும்போது உங்களிடம் உதவி கேட்கலாம்னு தோணிச்சு” என்றாள் அனன்யா.”முதல்ல உங்க அட்ரஸ், அம்மா அப்பா பெயர் எல்லாம் சொல்லுங்க” என்றாள் தர்ஷினி. அவர்கள் சொல்லச் சொல்லக் குறித்துக் கொண்டாள்.

“அடடே! உங்க அம்மா மஞ்சள்பை சூப்பர்மார்க்கெட்ஸோட ப்ரொப்ரைட்டரா?” என்றாள் தன்யா ஆச்சரியமாய்.”ஆமாம். எங்க அம்மா பேர்ல மஞ்சு சூப்பர்மார்க்கெட்ஸ்னுதான் எங்க தாத்தா ஆரம்பிச்சார். தாத்தா ஆன்மீகத்தில் இன்ட்ரஸ்ட் வந்து நிர்வாகத்திலிருந்து விலகிக் கொண்டார். எங்க அம்மா அதைப் பல வருஷங்களா நடத்திட்டு இருக்காங்க. ஆறு வருஷத்திற்கு முன்னாடி அதை ஆன்லைனா ஆக்கி, சென்னை முழுவதும் டெலிவரி கொண்டுவந்து விரிவாக்கினப்போ, லோக்கல் உணர்வு இருக்கணும்னு மஞ்சள்பைன்னு அம்மா பேர் மாத்தினாங்க” அனன்யா பெருமையாகக் கூறினாள்.”சரி, இப்போ உள்ள பிரச்சனைக்கு வருவோமா?” என்றாள் தன்யா.”என் அம்மாவை யாரோ கொல்லப் பார்க்கறாங்க” என்றான் அவினாஷ் படாரென்று.தர்மாவுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது

. “குழந்தைகளா, விளையாட்டு விஷயமில்லை இது” என்று எச்சரித்தான்.”நாங்க குழந்தைகள் இல்லை. எங்களுக்குப் பதினைந்து வயதாச்சு. விஷயங்களைப் பார்த்துப் புரிஞ்சுக்கற அறிவு எங்களுக்கு வந்தாச்சு. ப்ளீஸ், எங்களைக் கைக்குழந்தைகள் மாதிரி நடத்தாதீங்க” என்றான் அவினாஷ் சற்றுக் கோபமாக.”கூல், கூல். முதல்ல நடந்த சம்பவத்தை விவரமா சொல்லுங்க. அது கொலை முயற்சியா இல்லையாங்கறதை நாங்க சொல்றோம்” என்றாள் தன்யா.அவினாஷும் அனன்யாவும் மாறிமாறி இராட்சத பலூன் கீழே விழ இருந்த நிகழ்வை விளக்கிச் சொன்னார்கள்.”அந்த மானேஜர் சொன்ன மாதிரி இது அவருடைய எதிரிகள் செய்த வேலையா இருக்கலாமில்லையா? ஏன், ஆக்ஸிடெண்டா கூட இருக்கலாம்” என்றாள் தன்யா. “என்ன காரணத்தினால இது உங்க அம்மாவைக் கொல்ல நடந்த முயற்சின்னு சொல்றீங்க?” என்று கேட்டாள்

.”இது நிச்சயம் ஆக்ஸிடெண்ட் இல்லை மேம். விக்கி அதைக் கன்ஃபர்ம் பண்ணிட்டான்” என்றாள் அனன்யா. “அப்புறம் இது என் அம்மாவைக் கொல்லப் பண்ணின சதிதான்னு ஏன் சொல்றோம்னா…” சற்றே இடைவெளிவிட்டுத் தொடர்ந்தாள் “…இது முதல் முயற்சி இல்லைங்கறதால!””வாட் டூ யூ மீன்? உங்க அம்மாவைக் கொல்ல ஏற்கெனவே…””யெஸ். முதல்முறை… என் அம்மா மத்தியானம் சாப்பிட்டு ஒருமணி நேரத்திலெல்லாம் மயங்கி விழுந்துட்டாங்க. எங்க வீட்ல நான்-வெஜிடேரியன் சாப்பிடும் பழக்கம் உண்டு. மாமிசத்தில் ஏதோ அசுத்தம் இருந்திருக்கலாம்னும் அது ஃபுட் பாய்சன் ஆகியிருக்குன்னும் டாக்டர் சொன்னார். எங்க யாருக்கும் ஒண்ணும் செய்யாம, அவங்களுக்கு மட்டும் எப்படி இவ்வளவு அஃபெக்ட் ஆகும்? மயக்கம் தெளிஞ்சதும் ஒரே வாந்தி, வாயில் ஏதோ உலோகச் சுவை, தலைசுற்றல்…””சுருக்கமாக, ஆர்சனிக் விஷ பாதிப்பின் எல்லா அறிகுறிகளும்” என்றாள் தர்ஷினி அவளுடைய மென்மையான குரலில்.

அவினாஷும் அனன்யாவும் அவள் பக்கம் திரும்பினார்கள். “யெஸ் மேம்” என்றார்கள் வியப்புடன்.”கூகுள்ல தேடினீங்களா?” தர்ஷினியே தொடர்ந்தாள்.”யெஸ் மேம்.””அப்புறம் என்னாச்சு?””என் அம்மாவுக்கு ஸ்டாமினா, மனோதிடம் எல்லாமே ஜாஸ்தி. பிழைச்சு வந்துட்டாங்க. டாக்டர் ஏதோ தப்புப் பண்ணறார், சரியா டயக்னோஸ் பண்ணலைன்னு நினைச்சுதான் கூகுள்ல தேடினோம். ஆனா கிடைத்த தகவல்கள் ரொம்ப அதிர்ச்சியாகவும் பயமாகவும் இருந்ததால, யாரிடம் எப்படிச் சொல்லன்னு தெரியல” என்றான் அவினாஷ்.”தொடர்ந்து இந்தப் பலூன் சம்பவம், இல்லையா?””நடுவில் வேறொன்றும் நடந்தது. நாங்க ஒரு புது வீடு கட்டிட்டிருக்கோம். அதைப் பார்க்கறதுக்காகப் போயிருந்தோம். அங்கே கைப்பிடி இன்னும் மாட்டாத பாலகனியிலிருந்து அம்மா விழப் போனாங்க. நல்லவேளை, பக்கத்திலேயே இஞ்சினியர் இருந்ததால, சட்டுன்னு பிடிச்சுட்டார். நாங்களும் சேர்ந்து கைகொடுத்துத் தூக்கிவிட்டுட்டோம்” அவினாஷ் சொல்ல, அனன்யா தொடர்ந்தாள். “இதுவும் விபத்துன்னு சொல்வீங்க. நாங்க அம்மா இறங்கிப் போனதும் அந்த இடத்தைக் கவனிச்சுப் பார்த்தோம். எண்ணை மாதிரி ஏதோ வழுக்கற பொருள் அங்கே தடவப்பட்டிருந்தது

!”தர்மாவின் முகம் சுருங்குவதைத் தன்யாவும் தர்ஷினியும் கவனித்தார்கள்.”இதையெல்லாம் ஏன் உங்க அம்மாகிட்டச் சொல்லல?” என்று கேட்டான் தர்மா.”அவங்க குணம் உங்களுக்குத் தெரியாது சார். ரொம்பப் பாசிட்டிவ் பர்ஸன். நாங்க சொல்றதை உதறித் தள்ளிட்டு அடுத்த வேலையைக் கவனிக்கப் போயிடுவாங்க.””ம்… உங்க அப்பாகிட்டயாவது சொல்லியிருக்கலாமே. அவர் போலீஸ் உதவியை நாடியிருப்பார். ஏதாவது செய்திருப்பார். ஏன் எங்களைத் தேடி…””அப்பாகிட்ட எப்படிச் சொல்றது?” இடைமறித்தான் அவினாஷ். “இந்தக் கொலைமுயற்சிகளே அவர்தான் செய்யறார் என்னும்போது!”

(தொடரும்)