கண்ணாடி பிம்பங்கள்!

சாம்பவி சங்கர்

கண்ணாடி பிம்பங்கள்

**************************

May be an illustration of 1 person

மனிதர்கள் மட்டுமல்ல சூரியனும் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தான் எங்கே சிக்னலில் மாட்டிக்கொள்வோமோ என்று பயந்து ..

அந்த பரபரப்பான காலை ,, 8 :00 , மணி எனக் காட்டியது

கொரோனாவைவிட வேகமாக ஒவ்வொரு வீட்டிலும் டென்ஷன் தொற்றிக்கொண்டிருந்தது , பள்ளி , காலேஜ் , ஆபீஸ் இப்படி ஓட வேண்டிய இடங்கள் நிறைய இருக்கும் .

மென்பொருள் நிறுவனங்களின் கூடாரமாக இருக்கும் .நகரின் ஒரு பகுதியில் , இரண்டு படுக்கையறை கொண்ட ஒரு வில்லாவில் ஒரு அறையில் இருந்து ,

ச்..ச்..ச்..என்று ஒரு பெண் உச்சுக் கொட்டும் சத்தம் கேட்டது ..

பவி ரீ ரெக்கார்டிங் வாசிக்காம அந்த ஸ்டிக்கர் பொட்டை பிய்த்து எடுக்க முடியாதா ..என்ற ரமேஷ்

ஏன் தான் எல்லா லேடீசும் ஸ்டிக்கர் பொட்டு வைக்கும் போது இப்படி ஒரு சத்தம் தர்ராங்களோ என்று சலித்துக்கொண்டான் .

பவி திரும்பி முறைத்தாள் ,..அந்த பார்வையின் அர்த்தம் அதெப்படி எல்லா பெண்களையும் பற்றி தெரியும் என்பதாகும் .

முறைக்காத பவி , உன் நாத்தனார்களைச் சொன்னேன் என்று சமாளித்தான் .

பவி மட்டும் லேசானவளா ,

நான் எங்க முறைச்சேன் சும்மா பார்த்தேன் என்று புன்னகைத்தாள் .

சரிங்க நான் கிளம்பறேன் என்ற பவியை , ஏற இறங்க பார்த்தான் ரமேஷ் .

தழைய கட்டிய சில்க் காட்டன் புடவை , லூசாக பின்னப்பட்டிருந்த பின்னல் , அதில் மல்லிகைப் பூ , நெற்றியில் மெல்லிய சந்தனக்கீற்று அதன் மேல் அதனினும் மெல்லிய குங்குமம் , பேரழகி என்று சொல்ல முடியாது , அழகில்லை என்று சொல்ல முடியாத ஒரு அழகி ..

என்னங்க ஆச்சு அப்படி பார்க்கறீங்க , என்று ரமேஷை உசுப்பினாள் பவி .

நானும் 10 வருடமா ட்ரை பண்றேன் உன்னை மெட்ராஸ் பொண்ணா மாத்தனும்னு , நீ இன்னும் அதே நாட்டார்மங்கலமாகவே இருக்கியே அதான் பார்க்கிறேன் என கிண்டலடித்தான் ரமேஷ் .

அதற்குள் கேப்ஸ் சத்தம் கேட்டது . பவி எல்லாருக்கும் பை சொல்லிவிட்டு வேகமாக ஓடி ஏறினாள் .

ரமேஷ் பிங்க் கலர் ஷர்ட் , நீல கலர் ஜீன் அணிந்து கிளம்பினான் .

ரமேஷ் ஒல்லிக்கும் ,குண்டுக்கும் இடைப்பட்ட உருவம் , தாடியில் வரைந்த முகம் , கணகளை அழகாக்கும் கண்ணாடி , ரமேஷின் ஸ்பெஷலே அவன் குரல் தான் , மறுத்து பேச முடியாத தொணி .

.அவன் வேலை செய்வது , துரைப்பாக்கத்தில் ,கார் கம்பெனியில் ,

பவி வேலை செய்வது கந்தன் சாவடி மென் பொருள் நிறுவனத்தில்

, பவி ஆபீஸை தாண்டி தான் போகவேண்டும் என்றாலும் , இருவருக்குமான நேரம் செட் ஆகலைன்னு தனித்தனியாக செல்கிறார்கள் .

பவி வேகமா வந்து அவள் கேபினுக்குள் நுழைந்தாள் , கடிகாரம் சரியாக தன் கடமையைச் செய்தது , 9:30 மணி .

பககத்து கேபினில் இருந்து நிஷா , பதற்றமாக வந்தாள்

பவி ..பவி .என் கண்ணாடி மறந்து வந்துட்டேன் பா , என்ன பண்றதுன்னு தெரியலை என்றாள் நிஷா .

ரைட் காலையிலேயே நீ பிள்ளையார் சுழியா ..இன்றைய பொழுது அவ்வளவு தான் என்று இழுத்தாள் பவி .

சரி உங்க வீட்டுகாரருக்கு போன் பண்ணி எடுத்துவரச் சொல்றதானே ,..என்ற பவிக்கு ,

போனையும் சேர்த்து இல்ல வச்சிட்டு வந்துட்டேன் என அசடு வழிந்தாள் நிஷா .

மோகன் அண்ணா உனக்கு கோயில்கட்டி கும்பிடனும் , என் தோழியைக் கட்டிகிட்டு காலந்தள்றதுக்கு என கிண்டலடித்தாள் பவி .

சரி போன் பண்ணி , கண்ணாடியும் போனும் எடுத்து வரச்சொல்லுன்னு போனைக் கொடுத்தாள்

பவி .

ரிங் போனது ..மோகன் போனை எடுத்ததும் , எங்க இருக்க ,என்று கேட்டாள் நிஷா,..

வீட்ல தான் என்ன விசயம் ,என்ற மோகனிடம் ,

என் கண்ணாடியும் போனும் மறந்து வச்சிட்டேன் எடுத்துட்டு வா ,என்று நிஷா அதிகாரமாக சொன்னாள் ,

உனக்கு இதே வேலையாப் போச்சு , என்று கோபப்பட்டான் மோகன் .

ஆபீஸ் போற வழி தானே கொடுத்துட்டு போனா குறைஞ்சா போவீங்க என்று பதிலுக்கு பேசினாள் நிஷா .

உன்கிட்ட பேச முடியாது

போனை வை என்று சொல்லி விட்டு டொக் என்று போனை வைத்தான் மோகன் .

நிஷா முகத்தில் அமாவாசை தெரிந்தது .

என்னாச்சு டி ..சி.எஸ். கே .டீம் மாதிரி முகத்தை தொங்க போட்டுகிட்டு இருக்க என்று வெறுப்பேத்தினாள் பவி .

கடுப்பேத்தாதடி ..அந்த மனுஷன் போனை வச்சிட்டாரு .என்று சோகமாக சொன்னாள் நிஷா .

சரி சரி விடு அன்பே இன்று நான் உன் கண்ணாடியாய் இருக்கிறேன் , என்று கிண்டலடித்த பவி ,உன் வொர்க்கை குறைச்சிக்கோ அதை நான் பண்றேன் என்றாள் .

தேங்க்ஸ் என்று சொன்ன நிஷா , பவி இன்னிக்கு 11 :00 மணிக்கு மீட்டிங் ரெடியாயிட்டியே எனக் கேட்டாள் .

ஓ ..எஸ் ..நைட் 1:00 மணி வரைக்கும் கண்விழித்து புராஜக்டை சக்ஸஸ் புல்லா முடிச்சிட்டேன் என்ற பவி அவள் கைப்பையில் எதையோ

தேடிக்கொண்டிருந்தாள் .

என்ன தேடற பவி , என்ற நிஷாவிடம் , பென்டிரைவர் தேடறேன் பா என்று தேடிக்கொண்டே பதிலளித்தாள் பவி .

பென்டிரைவர் காணோம் என்றதும் பவியிடம் பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது .

இப்ப என்ன பண்ணுவேன் தெரியலைப் பா ..பென்டிரைவரை வீட்லயே வச்சிட்டு வந்துட்டேன் போல ..

சாதாரணமாகவே அந்த மேனேஜர் எண்ணெய்யில் போட்ட பணியாரம் மாதிரி குதிப்பாரு ..இது முக்கியமான மீட்டிங் செத்தேன்டி நானு என்று புலம்பினாள் பவி .

சரி சரி ரிலாக்ஸ் பவி ,என்ன பண்ணலாம்னு யோசி என்றாள் நிஷா .

பவி , ரமேஷ்கு போன் பண்ணினாள் ,

போனை ஆன் பண்ணதுமே , சொல்லுடி சண்டைக்காரி , என்று ஆரம்பித்தான் ரமேஷ்

ரமேஷின் டிக்னரியே பவி தான் , சரி ரமேஷ் இப்ப நல்ல மூடுல இருக்காரு , அவரிடம் சொல்லி பென்டிரைவ் எடுத்துட்டு வரச்சொல்லலாம்னு நினைத்து பேச்சை வளர்த்தினாள் பவி ,..

என்ன சைலன்ட் என்ற ரமேஷிடம் , காலைல சாப்டீங்களா ..என்று பதற்றமுடன் கேட்டாள் பவி .

ம் நானும் என் பொண்டாட்டியும் சேர்ந்து தான் டிபன் சாப்பிட்டோம் , ..பவி என்னாச்சு ஏன் டென்ஷனா இருக்க என்று அக்கறையுடன் கேட்டான் ரமேஷ் .

நாம டக்குன்னு கேட்டு முடியாதுன்னு சொல்லிட்டா என்ன பண்றதுன்னு யோசிச்ச பவி , இன்னிக்கு என்ன கலர் ஷர்ட்ங்க என்று அமைதியாக கேட்டாள் பவி .

உன்னை பிங்க் கலர் சாரியில பார்த்தேன் , சோ நானும் பிங்க் கலர் ஷர்ட் , இன்னிக்கு வெள்ளிக்கிழமை , ஆபீஸ் முடிச்சிட்டு அப்படியே டிரைவின் போய்ட்டு தானே போவோம் , அதான் மேட்ஜிங் , மேட்ஜிங் என்று ஜாலியாக பேசினான் ரமேஷ்..

ஆமா..இல்ல மறந்தே போயிட்டேங்க ..பிங்க் கலர் உங்களுக்கு சூப்பரா இருக்கும் , என்று ரசனையுடன் கூறினாள் பவி .

என்னடி நடக்குது , ஒரு பென்டிரைவ் எடுத்துட்டு வரச்சொல்றதுக்கு போன் பண்ணிட்டு , இப்படி அன்பாயிருக்கீங்க இப்ப தான் கல்யாணமான ஜோடி மாதிரி என்று பொறாமையில் பொசுங்கிக் கொண்டே சொன்னாள் நிஷா .

நிஷா பேசுவதைக் காதில் வாங்காமல் பவி பேசிக்கொண்டிருந்தாள் .

புளு கலர் ஜீன் தானே போட்டிருக்கீங்க என்ற பவிக்கு நீ தானே செட்டா எடுத்து அடுக்கி வச்சிருக்க ..

என்ன ஆச்சி பவி , ஏதோ சொல்ல நினைக்கற ஆனா தயங்கறயே என்னதான் ஆச்சி உனக்கு என்று அன்பாக கேட்டான் ரமேஷ் ..

ஒன்னும் இல்லீங்க என் பென் டிரைவ் வீட்டிலேயே வைத்து விட்டேன் , கொஞ்சம் எடுத்துட்டு வந்து தர முடியுமா ..என்று மிகவும் கெஞ்சலாக கேட்டாள் பவி .

சாரி டா,..செல்லம் .ஆல் மோஸ்ட் நான் என் ஆபீஸ் கேட் உள்ளே நுழைஞ்சிட்டிருக்கேன் ..

ஒகே ..டேக் ..கேர் .பை..பை..என்று இணைப்பைத் துண்டித்தான் ரமேஷ் ..

என்ன செய்றதுன்னு தெரியாம அமைதியாக கண்களை மூடி யோசித்தாள் பவி .

பவியை இப்படி பார்த்ததும் நிஷாவுக்கு கவலையானது

என்ன பண்ண போற பவி இன்னும் 1 மணி நேரம் தான் இருக்கு ..

என்று வருந்தினாள் நிஷா .

அந்த தெர்மாமீட்டர் ( மேனேஜர் ) வேற வந்திடுவார் , .டெம்பரேஜர் ஏத்தறதுக்கு , திட்டியே சுரம் வர வச்சிடுவார் ,..என பயந்த பவி , ஏதோ முடிவுக்கு வந்தவளாய் ,

நிஷா பக்கத்துல தான் என் நாத்தனார்வீடு அவங்களுக்கு போன் பண்ணி கால் டாக்ஸி பிடிச்சி எடுத்துட்டு வரச்சொல்லப் போறேன் என்று சொல்லி விட்டு போனை எடுப்பதற்குள் ,

இன்டர்காமில் ரிசப்ஷனிஸ்ட் சிணுங்கினாள் , ..

மேம் உங்களைப் பார்ப்பதற்கு ரிசப்ஷனில் ஒருத்தர் வெயிட் பண்றாரு வரமுடியுமா என்று கேட்டாள் ,..ரிசப்ஷனிஸ்டு.

என்னைப் பார்க்கவா , பேர் எதுவும் சொன்னாரு என்று கேட்ட பவிக்கு இல்லை என்பதே பதிலாக வந்தது .

நிஷா , நீயும் வாயேன் என்று அழைத்துக்கொண்டு ரிசப்ஷன் வந்தாள் பவி .

அங்கு ரமேஷ் ஸ்டைலாக அமர்ந்திருந்தான் , அவனைப் பார்த்ததும் ரிசஷனிஸ்டை முறைத்தாள் பவி , இவரை உனக்கு தெரியாதா என்ற அர்த்தத்தில் ,.

மேம் ,அவரு தான் அப்படி பேச சொன்னார் என்றாள் ரிசப்ஷனிஸ்ட்

ரமேஷிடம் திரும்பிய பவி என்னாச்சுங்க , .என்றாள் பதற்றத்துடன் ,

அதான் பென்டிரைவ் தான் எடுத்துவந்து தரமுடியாதுன்னு சொன்னீங்களே ஜி அப்புறம் ஏன் வந்தீங்க ..என்று கடுகடுத்தாள் நிஷா .

ஏய் ..சோடாபுட்டி என் பவியை நான் எப்ப வேணாலும் வந்து பார்ப்பேன் உனக்கென்ன வந்ததுன்னு சிரிச்சிகிட்டே கேட்டான் ரமேஷ் ;.

அத்துடன் நிஷாவின் வாய் பேஸ்ட் ஆனது ,..

பவி , டென்ஷன் ஆகாத இந்த மீட்டிங் சக்ஸஸா முடிப்ப என்று சொல்லிக்கொண்டே , பவியின் கைகளுடன் தன் கைகளைக் கோர்த்தான் ,

ம் சரிங்க என்று சுரத்தில்லாமல் சொன்னாள் பவி .

சண்டைக்காரி போய்வரேன் டி , ஈவினிங் வெளில போலாம்னு சொல்லிட்டு , ஸ்டைலா அந்த படிகளில் இறங்குவதையே ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள் பவி .

எத்தனை பாரதியார் வந்தாலும் உங்களை மாத்த முடியாதுடி என்று கோபப்பட்ட , நிஷாவின் முகத்தருகே பென்டிரைவ்வை நீட்டினாள் பவி .

இது எப்படி நானும் தானே பக்கத்திலேயே நிக்கறேன் …என்று வாய்க்குள் காற்றாடி விட்டாள் நிஷா .

கைகள் கோர்க்கும் போதே ..என வெட்கப்பட்டாள் பவி .

ஆணின் அன்பு கண்ணாடி மாதிரி , நிறைய பேருக்கு இது புரியறதில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டு கேபினுக்குள் நுழைந்தாள் பவி.

நீலம் பிரிந்த வானம்

சாய்ரேணுசங்கர்

நீலம் பிரிந்த வானம்===================”

ஏன் இப்பல்லாம் நீ ட்ராயிங் போடறதில்லை சந்தியா?” ஒரு மாலை வேளையில் கேட்டான் கார்த்திக்.”வீட்டு வேலையே சரியா இருக்குங்க” என்றாள் சந்தியா.”நல்லா இருக்கு, அதுக்காகக் கத்துண்ட கலையை நிறுத்திடறதா? எத்தனை பழமையான ஓவியக்கலைகள் கத்துண்ட நீ – மதுபனி, பட்டசித்ரா, கேரளா முரல்னு? மறுபடி போட ஆரம்பி” என்று கண்டிப்பாகச் சொன்னான் கார்த்திக்.பாவம், அவன் சொன்ன வார்த்தைக்காக வீட்டு வேலை முடிந்ததும் சற்றுநேரம் கூட ஓய்வெடுக்காமல் வரைய உட்காருவாள் சந்தியா.

அமெரிக்கா மகன் வீட்டுக்குக் காடாறு மாதம் வந்திருந்த அவள் மாமியார்கூட “அவன் சொல்றான்னு எல்லாம் கேட்காதேடி! பழங்கலை ஓவியங்களை வித்தா ஏகப்பட்ட டாலர் கிடைக்குமாம்! அதான் உன்னை வரையச் சொல்றான்! இந்த வீட்டுக்குச் சம்பாதிச்சுப் போடத்தான் அவன் இருக்கானே, நீ ஏன் கஷ்டப்படணும்? பேசாம குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கோ, போதும்” என்று சொல்லிவிட்டாள். என்றாலும் கார்த்திக்கின் அன்பான வார்த்தைகளின் காரணத்தால் அவளால் வரைவதை நிறுத்த முடியவில்லை.

அக்கம்பக்க அமெரிக்க, இந்திய நண்பர்களின் பாராட்டும் அவளுக்கு ஊக்கமாக அமைந்தது.குழந்தைகளையும் கார்த்திக் விடவில்லை. கர்நாடக சங்கீத க்ளாஸ், பரதம், சம்ஸ்கிருதம், திருப்பாவை திருவெம்பாவை என்று வகுப்புகளில் சேர்த்திருந்தான். இரண்டும் அவனிடம் எதிர்த்துப் பேசப் பயந்துகொண்டு இவளிடம் வந்து கத்தும் – “ஸ்கூல் வொர்க்கே ரொம்ப டயரிங்கா இருக்கு, இதில் இந்த க்ளாஸெல்லாம் என்னத்துக்கு? வேஸ்ட் ஆஃப் டைம்” என்று உறுமும்.பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்தாள் சந்தியா

. அந்த வீக்கெண்ட் அவர்களை அவுட்டிங் அழைத்துப் போவதாகச் சொல்லிவிட்டுச் சனிக்கிழமையன்று “சந்தியா டார்லிங்! நம்ம காலனி இண்டியன்ஸ் எல்லோரும் சேர்ந்து விஷ்ணு சஹஸ்ரநாம க்ரூப் ஃபார்ம் பண்ணியிருக்கோம். இன்னிக்குச் சாயந்திரம் முதல் மீட் – நம்ம வீட்டுல! ஏதாவது பிரசாதம் – கேசரி, சுண்டல்னு – ரெடி பண்ணிடுடா கண்ணா!” என்றபோது வெடித்துவிட்டாள்

.”ஆமா! இதான் வேலையா எனக்கு? நீங்கதான் அமெரிக்காவிலேயே இந்தியக் கலாச்சாரத்தைத் தூக்கிப் பிடிக்கறவர்னு பேர்வாங்கணும், அதுக்கு எங்களையெல்லாம் டார்ச்சர் பண்றீங்க, அப்படித்தானே கார்த்திக்? இந்தியக் கலாச்சாரத்தை வித்துப் பணமும் புகழும் வேலையில் சவுகரியங்களும் சம்பாதிக்க நினைக்கறீங்க! அதுக்கு நாங்க பலிகடா! இதோ பாருங்க, என்ன வேணுமோ அதை நீங்களே பண்ணிக்குங்க! இனிமே உங்க ட்யூனுக்கு நானோ குழந்தைகளோ டான்ஸ் ஆடறதா இல்லை!” – பொறுமித் தீர்த்தாள் சந்தியா

.கார்த்திக் அறை வாங்கியவன்போலத் திக்பிரமித்தான். பிறகு மெல்லிய குரலில் சொன்னான். “சந்தியா! வானத்தை வானமா ஆக்கறதே நீலநிறந்தான். அது இல்லேன்னா வானம் வெறும் வெளிதான். அதுக்குன்னு நிறமோ, வடிவமோ கிடையாது. நாம நம்முடைய பூமியை விட்டுட்டு இங்கே வந்திருக்கோம். நமக்கு வாழ்வும் வளமும் தந்த இந்தத் தேசத்திற்கு உண்மையா உழைக்க வேண்டியது நம் கடமை. அதற்காக நம் அடையாளங்களை இழக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லைம்மா.

நம் உயர்ந்த கலாச்சாரந்தான் நம் அடையாளம். நம் பழங்கலைகளும், புராண இதிஹாஸங்களும், பக்தியும், தர்மமும்தான் நம்ம அடையாளம். அதையெல்லாம் நாம ஏம்மா இழக்கணும்? அப்படி இழந்துட்டா நாம யாரு? சின்னப் பாத்திரத்தில் இருந்தாலும் பெரிய அண்டாவில் இருந்தாலும் வெளிக்கு மதிப்பு இல்லைம்மா! உயர்ந்த வானத்திற்குத்தான் மதிப்பு. எத்தனைப் பணம் சேகரிச்சாலும் நம் பண்பாட்டை விட்டுட்டா நாம் வானமல்ல, வெறும் வெளிதான். இன்னிக்கு மீட் நடக்கட்டும், நாளை கட்டாயம் அவுட்டிங் உண்டு.”மீட்டின்போது கார்த்திக், சந்தியா குழந்தைகள் எல்லோருமே பாராயணத்திற்கு அமர்ந்தார்கள். பிரசாதம் புளியோதரை, சுண்டல், கப்பில் பாயஸம். “விச்வம் விஷ்ணு” என்ற நாமங்களின் அர்த்தம் இப்போது புரிந்தது சந்தியாவிற்கு.

ஒரேஒரு மார்க்கு!

நத்தம்.எஸ்.சுரேஷ்பாபு

ஒரேஒரு மார்க்கு!


   அந்த மேனிலைப்பள்ளியின் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு ஏ பிரிவில் இயற்பியல் பாடம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தார் பரந்தாமன். வயது சுமார் ஐம்பதை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஒடிசலான தேகத்தை அந்த காலத்து பேகி பேண்ட்டும் முழுக்கைச்சட்டையும் தாங்கிக் கொண்டிருக்க விழுந்து விடுமோ என்ற நிலையில் மூக்கில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது மூக்குக் கண்ணாடி. ஏறியிருந்த முன் நெற்றியில் வியர்வை பெருக்கோட ஓடாத மின்விசிறியை சபித்துக் கொண்டிருக்க அந்த மாணவன் எழுந்தான். 

  தயங்கி தயங்கி, “சார்…!” என்றான்    “என்னலே!”அந்த மாணவன் மென்று விழுங்கி, மீண்டும் “சார்” என்றான்.    “நான் சாருத்தான் தெரியும்லே! ஒனக்கு என்ன வேணும்? சொல்லித் தொலைலே! டைம் வேஸ்ட் ஆவுது!” ஓயாத அலுவலகப்பணிகள் காரணமாக போர்ஷணை முடிக்க முடியாத கடுப்பில் சிடுசிடுத்தார் பரந்தாமன்.    அவரது சிடுசிடுப்பில் பயந்து போய் பம்மிய அந்த மாணவன் மீண்டும் சார்!.. என்று இழுத்தான். 

   “ஏலே வெங்காய மூதி! நான் சொல்றது ஒனக்கு ஒறைக்கவேயில்லையாலே! சீக்கிரம் விசயத்தை சட்டுபுட்டுன்னு சொல்லு! எனக்கு நேரம் ஆவுது!” பரந்தாமன் கத்தவும். அந்த மாணவன் கையில் ஒரு பேப்பருடன் வந்தான்.      “சார் இதை பாருங்க!”   என்னலே இதுக்கு? அரையாண்டு பிசிக்ஸ் பேப்பர் உன்னோடது? இதுக்கு என்னலே இப்போ?       “இல்லே சார்!”    “என்னலே! இல்லே! நொள்ளேன்னுட்டு! சட்டுன்னு விவரத்த சொல்லி தொலைடே!”     “சார்! எனக்கு ஒரு மார்க்கு நீங்க போட்டீங்கன்னா பாஸாயிருவேன்! மத்த எல்லா சப்ஜெக்ட்லேயும் பாஸ்! ஒரேயொரு மார்க்கு சார்!”   அவன் சொல்லி முடிக்கும் முன்னரே எகிறி குதித்தார் பரந்தாமன். 

“அதெல்லாம் முடியாதுலே! எதுக்குலே பிச்சை எடுக்கிறே? சொந்தமா எழுதி வாங்கு! இந்த ஒரு மார்க்கு அரை மார்க்குன்னு என்கிட்ட வர வேலை வெச்சுக்காதே!”     “இல்ல சார்! ஒரே மார்க்குதான் சார்! நீங்க போட்டா ரேங்க் வந்துருவேன்! வீட்டுலயும் அடிக்க மாட்டாங்க! ப்ளீஸ் சார்! ஒரு மார்க்கு சார்!” அவன் கெஞ்சவும் அவன் கன்னத்தில் விசிறிவிட்டார் பரந்தாமன்.        “என்ன மாட்டி விடவே வந்தியாலே! என்னை பத்தி தெரியுமாலே? மார்க்க தவிர என்னவேனா கேளுவே! ஆனா மார்க்கு மசுருன்னு மட்டும் வந்து நிக்காதலே! போ! மருவாதையா போயி ஜோலியை பாரு!” ஆவேசத்துடன் அவர் கத்தி முடிக்க மாணவன் ஒன்றும் பேச முடியாமல் கன்னத்தை தடவியபடி அப்படியே அமர்ந்து விட்டான். 

  அப்படி என்னத்தான் நடந்து விட்டது! ஒரே ஒரு மார்க்தானே! போட்டால் என்ன? பாவம் ரேங்க் எடுத்துவிட்டு போகட்டும் என்று நீங்கள் பரிதாபப் படுவீர்கள்! ஆனால் பரந்தாமன் ஏன் இவ்வளவு உறுதியாக இருக்கிறார். அதற்கு ஒரு கொசுவர்த்தி சுருளை புகைய விட வேண்டும்.      அன்றொரு நாள் பிளஸ் ஒன் மாணவர்களுக்கு வெக்டர்களின் இணைகர விதியை  நடத்திக் கொண்டிருந்தார் பரந்தாமன். வாசலில் நிழலாடவே திரும்பினார்.   பியுன் நின்றிருக்கவே, என்னப்பா முனுசாமி! என்ன விசயம்? என்றார்.   

“எச்.எம் உங்களை ரூமூக்கு வரச்சொன்னாருங்கய்யா!”   “என்னலே! என்ன ஆகிப் போச்சாம்? சுனாமி கினாமி ஏதாவது வந்து தாக்குதாமா நம்ம பள்ளிக்கோடத்தை! தாக்கீது அனுப்பிட்டாரு! பத்து நிமிசத்துல வரேன்னு சொல்லுலே!” என்றார்.    பியுன் அகன்றதும் மீதிப்பாடத்தை முடித்தார்.பாடவேளை முடியவும் எச். எம் கூப்பிட்டது நினைவுக்கு வரவே அவரது ரூமுக்குள் நுழைந்தார். பரந்தாமன். 

  “வாய்யா! பரந்தாமா! சாவகாசமா வந்து நிக்கீறு! ஒனக்கு ஓலை வந்துருக்கு! உன்னால எம்பேரும் சேந்து கெட்டுப்போயிருக்கு! நீர் என்னடான்னா எருமை மாட்டுமேல மழை பேஞ்சா மாதிரி நிதானமா வந்து நிக்கறீர்! இந்தாரும்! இதை பிடியுங்க!” என்றார் எச். எம்.    ரிடையர் ஆக சிலவருடங்களே அவருக்கு பாக்கி. செம டென்ஷன் பார்ட்டி! நெற்றியில் சூர்ணம் வியர்வையில் கலைந்து கொண்டிருந்தது. தீவிர விஷ்ணு பக்தர். பாரியான சரீரம். இதை சொல்லி முடிக்கும் போது மூச்சு வாங்கியது. கைக்குட்டையால் முகத்தை துடைத்துக் கொண்டார்.  

   “என்ன சார் ஆகிப்போச்சு இப்ப? இந்த குதி குதிக்கிறீர்!”    “ லெட்டரை படியும்யா? நீரே குதிப்பீர்!”  லெட்டரை படித்த  பரந்தாமன் அதிர்ந்து போனார். அது ஒரு மெமோ. டி.பி. ஐ யிலிருந்து வந்து இருந்தது. வரும் திங்களன்று விசாரணைக்கு வருமாறு சொல்லியிருந்தது. பரந்தாமன் இத்தனை வருட சர்வீசில் இதுவரை ஒரு மெமோ, கெட்டபெயர் எதுவும் வாங்கியது இல்லை. முதல் முதலாய் இப்போது மெமோ. அவரது சர்வீஸில் ஒரு கரும்புள்ளி.  

அப்படி என்ன தவறு செய்துவிட்டார் அவர். பெரியதாய் ஒன்றுமில்லைதான். இந்த வருடம் பேப்பர் திருத்தும் போது ஒரு தறுதலைக்கு ஒன்றிரண்டு மார்க்கை அள்ளி வீசிவிட்டார். அப்பன் வீட்டு சொத்தா என்ன? பாவம் பிழைத்துப் போகட்டும் என்று கொஞ்சம் மனம் இரங்கிவிட்டார். அதனால் வந்த வினைதான் இது. விசாரணைக்கு அழைத்துவிட்டார்கள்.   ப்ளஸ் டூ விடை தாள் திருத்துகையில் அந்த பேப்பரில் அப்படி ஒன்றும் இல்லை மதிப்பெண் போட அப்படி இப்படி ஒன்றிரண்டாய் போட முப்பத்தெட்டு வந்துவிட்டது. இன்னும் இரண்டு மதிப்பெண் போட்டால் பாஸ். பாவம் இரண்டு மதிப்பெண் ஒரு பையனின் வாழ்க்கையை வீணடித்துவிடுமே! போனால் போகட்டும் என்றும் ஆங்காங்கே அரைமதிப்பெண்கள் வீசி நாற்பது வழங்கி விட்டார். சரியாக நாற்பது என்றால் சந்தேகம் வருமே என்று இன்னும் இரண்டு கூட்டி போட்டுவிட்டார்

. அங்குதான் ஆரம்பித்தது வினை. பெயிலாக வேண்டியவன் பாஸ் ஆனோமே என்று அந்த மூதேவி சும்மா இருந்ததா?   பெரிசாய் நான் அதிக மார்க் எடுப்பேனாக்கும் என்று வரிந்து கட்டி மறுகூட்டலுக்கு விண்ணப்பித்துவிட்டது. குட்டு வெளிப்பட்டுவிட்டது. பரந்தாமன் பேப்பர் திருத்தியது சரியில்லை என்று கண்டுபிடித்து விசாரணைக்கு அழைத்துவிட்டார்கள்.   “வாய்யா! வா! எவ்வளவு வாங்கிட்டு அந்த பையனுக்கு பாஸ் மார்க்கு போட்டே?”   பேந்த பேந்த விழித்தார் பரந்தாமன்.  முகத்தில் வியர்வை பெருக்கெடுக்க, சார்! நான் அந்த மாதிரி  “இல்லேங்க! ஏதோ தவறு நடந்து போச்சுங்க…” மென்று விழுங்கினார்.    

“இன்னாயா இவ்ளோ கூலா சொல்றே? ஏதோ தவறு நடந்து போச்சுன்னு!”    பரந்தாமனால் பதில் பேச முடியவில்லை!   “சரி! பணம் வாங்கலை! அவன் உனக்கு மாமன் பையனா? இல்லே தூரத்து சொந்தமா?”    “அதெல்லாம் இல்லீங்க! ஏதோ பரிதாபப்பட்டு…”   “எதுலேயா பரிதாபம்?”     “தப்புதாங்க! பையனோட எதிர்காலத்தை பார்த்து…”    “இப்ப உன் எதிர்காலமே பாதிக்க போவுதேய்யா…”பரந்தாமன் அந்த அதிகாரியின் காலிலேயே விழுந்துவிட்டார். சார்! நான் தப்பு பண்ணலே சார்! ஏதோ ரெண்டு மார்க் போட்டா பாஸாயிடுவான் ஒரு குடும்பம் பொழைச்சிக்கும்னு இரக்கத்துலே போட்டுட்டேன் சார்! இனிமே இந்த மாதிரி நடக்காது சார்! இந்த ஒரு தடவை என்னை மன்னிச்சிருங்க சார்!  பலதடவை சார் போட்டு கெஞ்சவும் அந்த அதிகாரிக்கு சங்கடமாக போயிருக்க வேண்டும். 

  “யோவ் வாத்தி! எழுந்திருய்யா முதல்ல!”   “அந்த பையன் பாஸாகனும்னு நீ மார்க்கு போட்டே! ஆனா அவன் உனக்கே ஒலை வெச்சுட்டான் பாரு! சரி சரி! நான் பார்த்துக்கறேன்! கையில எவ்ளோ வெச்சிருக்கே கொடுத்திட்டு போ! இனிமேவாவது கவனமா இரு. இல்லே உன் மேல ப்ளாக் மார்க் விழுந்திரும்!”   பையில் இருந்த பணத்தை கொடுத்துவிட்டு  “இனிமே கவனமா நடந்துக்கிறேன் சார்” என்று தளர்வாய் வந்தவர்தான் ஆளே மாறிவிட்டார்.

மார்க் என்றாலே டென்சன் எகிறிவிடும் அவருக்கு.  அதன் பின் அவர் கிரேஸ் மார்க் போடுவார் என்று எதிர்ப்பார்ப்பது என்ன நியாயம்!   மார்க்கு போட்டுவிட்ட பாவத்திற்கு ப்ளாக் மார்க் வாங்க அவர் என்ன இளிச்சவாயரா என்ன?   பாவம் இந்த விசயம் தெரியாமல்தான் அந்த பையன் வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டுவிட்டான். உங்களுக்கு தெரிஞ்சிருச்சு இல்லே! இனிமே யாரும் மார்க்கு கேட்பீங்க.. அவருகிட்ட?
(எனக்கு தெரிந்த ஆசிரியர் ஒருவருக்கு நேர்ந்த அனுபவம் கதையாக்கப்பட்டுள்ளது)

உயிரா உயிலா எடுத்துச்செல்ல! பகுதி 6

சாய்ரேணு சங்கர்

6

6.1

தன்யா “மை காட்” என்றாள். தர்ஷினி “ஃபைனலி!” என்று முணுமுணுத்தாள்.

தர்மா திகைத்து நின்றான். “ஆனந்த்… ரமேஷோட கம்பெனியில்… ஒருவேளை அவனுக்குத் தெரியாமல் இருக்குமோ ஆனந்த் யாருன்னு?” என்றான்.

“என்ன இடியாட்டிக்கா பேசற? ரமேஷுக்கு முன்னாடியே ஆனந்த் மஞ்சுகிட்டத் தப்பா பேசினான்னு நமக்குத் தகவல் வரலை?” என்றாள் தன்யா.

“ஓ, ஆமாம்” என்று தலைகவிழ்ந்தான் தர்மா.

“இட்ஸ் ஓகே” என்றாள் தர்ஷினி. “இப்போ விஷயங்கள் ஒரு பாட்டர்ன்ல சரியா பொருந்தற மாதிரி இருக்கு.”

“என்ன பாட்டர்ன்? ஒரு பெண்ணுக்கு எதிரா அவ கணவனும் முன்னாள் காதலனுமே சேர்ந்து செயல்படறதா? அப்படித்தானே தெரியறது நீங்க சொல்றதைப் பார்த்தா?” என்றான் தர்மா ஆவேசமாக.

“தர்மா, நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் எல்லோரும் கவனமா கேளுங்க. ஆனந்த் மஞ்சுவைக் காதலிச்சிருக்கலாம். ஆனா மஞ்சு அவனை விரும்பவேயில்லை. அவளுடைய நல்ல குணத்தின் காரணமா அவனுக்கு ஏதேனும் உதவி வேண்டுமானா செய்திருப்பாளே தவிர, அவனை ஒரு பொருட்டாகூட அவ மதிக்கலை. எனவே ஆனந்தை மஞ்சுவின் காதலன்னு சொல்றதே தப்பு!” என்றாள் தர்ஷினி.

“ஓகே, ஒத்துக்கறேன். ஆனா அப்படி அவன் நினைச்சது உண்மைதானே? அவளைப் பழிவாங்க நினைச்சதும் உண்மைதானே?”

“உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனா எப்போ அவன் அவளைப் பணத்துக்காகப் பிளாக்மெயில் செய்ய ஆரம்பித்தானோ, அப்பவே அவனைவிட்டும் காதல் போயிட்டது. தான் எப்படியாவது வாழ்வில் சௌகரியமாக ஸெட்டில் ஆகணும்ங்கற எண்ணம்தான் மேலோங்கி இருந்ததுன்னு ஊகிக்கலாமா?”

தர்ஷினியுடைய வார்த்தைகள் தர்மாவின் மனதில் அறைந்தன. “ஓஹோ…” என்றான் சிந்தனையாக. “சரி… பணத்திற்காக அவன் இப்படியெல்லாம் செய்யறான்னு வெச்சுப்போம். முதல்முறை பண்ணையில் மஞ்சுவைக் கொல்லப் பார்த்தபோது அவளிடம் பணம் இருந்தது, ஆனா அதை எடுப்பதற்குள் அங்கே சுதாகர் வந்துட்டான், இல்லையா? இப்போதும் பணம் எடுத்துப் போயிருக்கா. மற்ற முயற்சிகளின்போது அவளிடம் பணம் கொள்ளையடிக்க எதுவும் பண்ணினதா தெரியலியே?”

தன்யா சிரித்தாள். “அங்கேதான் இந்த ஆச்சரியமான கூட்டணியோட ப்ளே வருது. நல்லா யோசிச்சுப் பாரு. ஆனந்தை முதன்முதலில் பார்க்கும்போது ரமேஷ் அவன் ஒரு ரௌடின்னும் தன் மனைவிமீது கோபம் உள்ளவன்னும் தெரிஞ்சுக்கறான். ரமேஷுக்கு அவசரமாகப் பணம் தேவை. இல்லேன்னா அவர் கம்பெனி திவாலாயிடும். அவர் ஜெயிலுக்கும் போக வேண்டி வரும். மஞ்சுவிடம் உண்மையான காரணத்தைச் சொல்ல வெட்கப்படுகிறார். மஞ்சுவும் காரணம் தெரியாமல் பணத்தைக் கொடுக்க மறுக்கிறாள்.

“இந்தக் காட்ச்-22 நிலையில்தான் மஞ்சுவிற்கு ஆனந்த் தொடர்ந்து தொல்லை கொடுக்கிறான் என்றும் அவளிடம் பணம் கேட்கிறான் என்றும் ரமேஷ் தெரிந்து கொள்கிறார். அவளைக் கொன்றுவிட்டால் ரமேஷ் பலகோடிக்கு அதிபதி! அந்தக் காரியத்தைச் செய்வதற்கு ஒரு வாடகைக் கொலையாளி ரெடிமேடாக மாட்டியிருக்கிறான்! எனவேதான் ரமேஷ் ஆனந்துக்கு வேலை போட்டுக் கொடுத்து, இந்த வேலையையும் சேர்த்துக் கொடுத்திருக்கிறார் என்று ஊகிக்கிறேன்.”

தர்மா அதிர்ச்சி நீங்காதவனாகத் தன்யாவை உற்றுப் பார்த்தான். “ஆனந்த் ரமேஷ் கம்பெனில வேலை பார்க்கிறான் என்ற ஒரே பாயிண்ட்டை வைத்துக் கொண்டு நாம இவ்வளவு பெரிய முடிவுக்கு வர முடியுமா? ரமேஷுக்கு ஆனந்தின்மேல் கோபமும் வெறுப்பும் இருக்காதா?” என்று கேட்டான்.

தன்யா பெருமூச்சு விட்டாள். “தர்மா, மஞ்சுவோட வீட்டுக்கு நாம இரண்டாம் முறை போனபோது நடந்தவைகளை யோசிச்சுப் பாரு. மஞ்சுவின் கேரக்டர் பற்றி அவங்க மாமியார்தான் குற்றம் சொல்லிக்கிட்டே இருந்தாங்க, ரமேஷ் அதைப்பற்றி ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லல. அவங்க அம்மா பேசியபோது நான் ரமேஷ் முகத்தையேதான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் அந்தப் பேச்சை ஏற்றுக் கொண்டதுபோல் தெரியவில்லை. அப்போதே ரமேஷைப் பொறுத்தவரைப் பிரச்சனை அவர் மனைவியின் ஒழுக்கம் இல்லை, பணம்தான்னு நான் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்” என்றாள்.

“ஆனால் ஆக்சுவல் வேலையில் இறங்கறதுக்கு அவருக்கு ஒரு அடியாள் தேவைப்பட்டது. அந்த வேலையை ஆனந்த் ஏத்துக்கறான், இல்லையா? அதன்மூலம் அவன் பழியும் தீரும், பணத்தேவையும் மறையும். ப்ளாக் கார்ட்!” என்றான் தர்மா கோபமாக.

“இந்தப் பேச்செல்லாம் அப்புறம். முதலில் ஆனந்தைச் சந்தேகத்தின்பேரில் அரெஸ்ட் பண்ண ஏற்பாடு பண்ணணும்” என்றாள் தன்யா.

“அச்யுத் சொன்னவுடனேயே இன்ஸ்பெக்டர் போஸ்க்கு எஸ் எம் எஸ்ல ஆனந்த் பற்றி இன்ஃபர்மேஷன் கொடுத்துட்டேன்” என்றாள் தர்ஷினி.

“தட் இஸ் தர்ஷினி!’ என்றாள் தன்யா பெருமையாக.

6.2

“ஆனந்தைப் பிடிச்சுட்டாங்க. சிங்கப்பூருக்கு ஃப்ளைட் ஏற இருந்தான்” என்றாள் தன்யா, போஸுடன் பேசிவிட்டு.

“வெரிகுட். அவனை விசாரிக்கும்போது நாமும் கூட இருக்கலாமா?” என்றான் தர்மா.

“போகலாம். வழியில் ஹாஸ்பிடலுக்குப் போய் மஞ்சு மேடம் எப்படி இருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டுப் போயிடுவோம்” என்றாள் தன்யா.

“அம்மா நிலையில் ஒண்ணும் சேஞ்ச் இல்லை” என்று அழமாட்டாக் குறையாகச் சொன்ன அனன்யாவைத் தேற்றிவிட்டு, அவினாஷுக்கும் ஆறுதல் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்புகையில் ஒரு டாக்டர் ஐ சியூவிலிருந்து வெளிவந்தார்.

“அவர்தான் அம்மாவை அட்டெண்ட் பண்றார்” என்றான் அவினாஷ்.

தன்யா அவரிடம் சென்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு சிறிதுநேரம் பேசினாள். திரும்பிவருகையில் அவள் முகம் மெலிதாகச் சுருங்கியிருந்ததைக் கண்ட தர்மா “என்ன சொல்றார் டாக்டர்?” என்று கேட்டான்.

“அதேதான் சொல்றார். ஒண்ணும் சேஞ்ச் இல்ல, இருபத்திநாலு மணிநேரம் ஆகணும்னு” என்று பதிலளித்தாள் தன்யா.

“அவர் சொன்னதில் ஏதோ சரியில்லை. நீ வொரி பண்ற மாதிரி இருக்கு. ஓபனா சொல்லேன்” என்றான் தர்மா.

“சேச்சே, அதெல்லாம் இல்லை. பொதுவா கொரோனா சிச்சுவேஷன் பற்றிப் பேசிட்டிருந்தோம். அது கொஞ்சம் வொரீடா இருக்கு, அவ்வளவுதான். இந்தக் கேஸ்க்கும் இதுக்கும் சம்பந்தமில்லை” என்றாள் தன்யா.

6.3

ஆனந்த் திரும்பத் திரும்ப அறைபட்டான். திரும்பத் திரும்ப குற்றத்தை மறுத்தான். “எனக்கும் இந்தக் கொலை முயற்சிக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. நான் வேலை செய்யற கம்பெனி மஞ்சுவின் கணவனோடதுன்னு தெரியவே தெரியாது” என்று சாதித்தான்.

“இப்போ என்ன பண்றது? சரியான எவிடென்ஸ் இல்லாம அவனை லாக்கப்பில் வெச்சிருக்க முடியாது, இல்லை அவன் குற்றத்தை ஒப்புக்கணும்” என்றான் போஸ், லாக்கப்பை விட்டு வெளியே வந்ததும். வியர்த்துப் போயிருந்தான்.

“போஸ், உங்களுக்கு எவிடென்ஸ் நான் தரேன். கம்பெனி மானேஜர் ஸ்டேட்மெண்ட் – அஸிஸ்டெண்ட் மானேஜர்க்கான இண்டர்வ்யூவில் ஆனந்தை ரிஜக்ட் பண்ணிட்டாங்க. அப்புறம் ரமேஷ் அவனைப் பர்சனலா சந்திச்சுப் பேசி அப்பாயிண்ட் பண்ணியிருக்கான்” என்றாள் தன்யா.

“வாவ், இது போதுமே” என்றான் போஸ்.

“இருங்க, அப்புறம் அவனோட பைக்…”

“அது கம்பெனில சேல் போட்டப்போ வாங்கினதுன்னு சாதிக்கறான்.”

“அப்போ கம்பெனி பேரில்தானே அது ரெஜிஸ்டர் ஆகியிருக்கணும்? இந்தக் கம்பெனி ஆரம்பிக்கறதுக்கு முன்னாடி ரமேஷ் யூஸ் பண்ணின பழைய பைக் அது. அவர் பர்சனல் பேர்ல இருக்கு.”

“உங்களை ஃபாலோ பண்ணினது அவனில்லை, அந்தப் பைக் இல்லைன்னு சொல்றான்…”

“சிறுபிள்ளைத்தனமா இருக்கு. ரெண்டு நம்பரை மாற்றிப் போட்டுட்டா போலீசை ஏமாற்ற முடியுமா? அதோட, எங்களை ஃபாலோ பண்ண ஆள் அனுப்பியது தான்தான்ங்கறதை ரமேஷே மறுக்கல.”

“அதோட, பண்ணைக்குள்ளே ரமேஷ் நுழைந்ததைப் பார்த்த சாட்சி இருக்கு – எதிர்த்த காம்பவுண்ட் வாட்ச்மேன்!” என்றாள் தர்ஷினி.

“இதையெல்லாம் வெச்சுக் கொஞ்சம் மடக்கி மடக்கிக் கேட்டுப் பாருங்களேன். அவன் குற்றத்தை ஒத்துப்பான்னு தோணறது” என்றாள் தன்யா.

“கட்டாயம் மடக்கி மடக்கிக் கேட்கறேன். பதில் சொல்லல, அவனையே நாலைந்து இடத்தில் மடக்கி மடக்கிப் பொட்டலம் போட்டுடறேன். அவனைப் பாடவைக்க நானாச்சு” என்றான் போஸ் உறுதியாக.

6.4

“சரி, ரமேஷ் அரெஸ்ட் ஆகிறவரை நாம ஃப்ரீ தானே? ஒரு சின்ன வேலையைப் பார்த்துட்டு வந்துடறேன்” என்றான் தர்மா.

“என்ன வேலை?” என்று தன்யா சந்தேகமாகக் கேட்டாள்.

“இந்த மாத பாரத புத்ரா இஷ்யூக்கு ஒரு கட்டுரை எழுதணும். எண் ஏழின் மகத்துவத்தைப் பற்றி எழுதலாம்னு இருக்கேன்” என்றான் தர்மா.

“ஓ! ஏழு ஜன்மங்கள், ஏழு வயதுவரை ஒருவர் அறியாக் குழந்தை என்று நம்ம சாஸ்திரம் சொல்கிறது, இந்த லைன்ல எழுதுவியா?” என்று கேட்டாள் தன்யா.

“இன்னும் ஸப்தபதி, வாரக் கணக்கு எவ்வளவோ இருக்கே” என்றாள் தர்ஷினி.

“ஹாட்ஸ் ஆஃப். தெரியாத விஷயமே கிடையாதா உங்களுக்கு?” என்றான் தர்மா.

“அதிருக்கட்டும், என்ன திடீர்னு ஏழு பற்றி எழுதறே?”

“அதுவும் உங்களால்தான் பெண்களே! நீங்க இந்தக் கேஸில் என்னையும் மாட்டிவிடப் போக, எனக்கு இந்த ஐடியா கிடைச்சது!’

“என்ன பேத்தறே?”

“இல்லை, மூணு கான்ஃப்ளிக்டிங் ஸ்டேட்மெண்ட்ஸ் – முரண்பாடான வாக்கியங்களைக் கேட்டேன்.”

“என்னடா இவ்வளவு முக்கியமான விஷயத்தை எங்ககிட்டச் சொல்லாம இருந்திருக்க நீ?” என்றாள் தன்யா. (தண்யாவுக்குக் கோபத்தில் ‘டா’ சரளமாக வரும்!)

“முக்கியமும் இல்லை மண்ணாங்கட்டியும் இல்லை. இந்தக் குழந்தைகள் நம்மகிட்ட முதல்தடவை பேசினபோது அவங்க தாத்தா இறந்து ஏறத்தாழ ஏழு வருடங்கள் ஆச்சுன்னாங்க. சுதாகர் அவர் இறந்து ஏழு வருஷம் முடிஞ்சுடுச்சுன்னார். ரமேஷ் ‘ஆறு வருஷத்துக்கு முன்னாடி இவ அப்பன் சாகும்போது’ன்னார். நாம இந்த மாதிரி விஷயங்களில் அக்யுரேட்டா இருக்க முடியாதில்லையான்னு நினைச்சுண்டேன். ஆக மொத்தம் அப்ராக்ஸிமேட்டா ஏழு வருஷம்! இந்த எண்ணம் வந்தபோது ஏழு என்பது ரொம்ப முக்கியமான எண்ணில்லையான்னு தோணித்து. அந்தச் சிந்தனை வளர்ந்துதான் இந்தக் கட்டுரைக்கு மேட்டராகியிருக்கு” என்று விளக்கினான் தர்மா.

“ஓ! இவ்வளவுதானா! ஆனா டீப்பா கவனிச்சிருக்கடா” என்றாள் தன்யா சிரித்தவாறே.

சிறிதுநேரத்திலேயே போஸிடமிருந்து கால் வந்துவிட்டது. “தன்யா! ஆனந்த் பாட ஆரம்பிச்சுட்டான். ரமேஷையும் அரெஸ்ட் பண்ண ஆள் போயிருக்கு. வரீங்களா?” என்றான் போஸ் உற்சாகம் ததும்ப.

உடனே தன்யாவும் தர்ஷினியும் கிளம்பிவிட்டார்கள் – “நான் இன்னும் எழுதி முடிக்கலியே” என்று தயங்கிய தர்மாவையும் பிடிவாதமாக இழுத்துக் கொண்டு.

அவர்கள் போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய்ச் சேர்ந்தபோது அங்கே ரமேஷ் உட்கார்ந்திருந்தான். ஏற்கெனவே ஒரு ரவுண்ட் போலீஸ் ட்ரீட்மெண்ட் முடிந்துவிட்டது போலும். அதிகம் தளர்ந்திருந்தான்.

ஆச்சரியமாக இவர்களைப் பார்த்ததும் ஆர்வத்தோடு எழுந்தான். “ஹலோ டிடெக்டிவ்ஸ்! நீங்க சொல்லுங்க, எனக்கும் இதுக்கும் சம்பந்தம் இல்லேன்னு. என்னை ரொம்ப மிரட்டறாங்க. வக்கீலைக் கூப்பிடக்கூட விட மாட்டேங்கறாங்க” என்றான். விட்டால் அழுதுவிடுவான் போலிருந்தான்.

“மிஸ்டர் ரமேஷ், தயவுசெய்து நடிக்காதீங்க. உங்க மனைவியைக் கொல்ல நீங்க ஆனந்தை ஏற்பாடு செய்தது எங்களுக்குத் தெரியும்” என்றாள் தன்யா.

“ப்ளீஸ்! என்னை நம்புங்க. நான் ஆனந்தோட டீல் போட்டது மஞ்சுவை அடிச்சு அவகிட்டேருந்து பணத்தைப் பறிச்சுட்டு வரத்தான். அவளைக் கொல்ல நான் ப்ளான் பண்ணவேயில்லை. முதல்தரம் பண்ணைக்கு அவ சம்பளப்பணத்தோட போனபோது ஆனந்தும் போயிருந்தான். ஆனா அங்க எதிர்பாராதவிதமா நடந்த ஆக்ஸிடெண்ட்னால அவனால் பணத்தை எடுக்க முடியாம போச்சு. நேற்று மஞ்சு மறுபடியும் பணத்தோட பண்ணைக்குப் போறான்னு தெரிஞ்சதும் நான் ஆனந்தை அனுப்பினேன். அவன் போய்ப் பார்த்தபோது அவ ரத்தவெள்ளத்தில் கிடந்திருக்கா. பதறிப் போய்ப் பணப்பையை எடுத்துக்கிட்டு ஓடி வந்துட்டான். அவன் விஷயத்தைச் சொன்னதும் நான் பயந்துபோய் அவனைச் சிங்கப்பூருக்கு அனுப்பிட ட்ரை பண்ணினேன். இதுதான் நிஜம்” என்றான்.

கைத்தடியைச் சுழற்றிக் கொண்டு உள்ளே வந்த போஸ் “ரெண்டுபேரும் பேசி வெச்சிருக்காங்க. ஆனந்தும் இதேதான் சொல்றான்” என்றான் மெல்லிய குரலில்.

“ப்ளீஸ், நான் உண்மையைத்தான் சொல்றேன். எனக்குப் பிஸினஸில் எல்லாம் அவ்வளவு திறமை கிடையாதுன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டே அதை நடத்தினேன். மஞ்சுவை ஜெயிக்கணும்ங்கற வெறியில தப்பான வழியில் சம்பாதிக்கப் பார்த்தேன். ஆனா சத்தியமா நான் கொலைகாரன் கிடையாது. சே! இந்தத் திமிரெல்லாம் இல்லாம நானும் என் மாமா மாதிரி ஆன்மீகத்தில் இறங்கியிருக்கலாம். அவரோட காசிக்குப் போய் கங்கையில் ஜலசமாதி ஆகியிருக்கலாம். போற வழிக்குப் புண்ணியம் கிடைச்சிருக்கும். மஞ்சுவோட மனதைக் கஷ்டப்படுத்தின பாவத்திற்கு, செய்யாத தப்புக்காக நான் தூக்கில் தொங்கப்போறேன்.”

புலம்பிக் கொண்டிருந்த ரமேஷ் இடைமறிக்கப்பட்டான். இவ்வளவு நேரமும் அவன் பேசுவதையும் கேட்டுக் கொண்டு மொபைலையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தன்யா “வாட்!” என்று அதிர்ந்த குரலில் சொல்லியவாறே எழுந்து நின்றாள்.

“என்ன தன்யா? என்னாச்சு?” என்று பதறினான் தர்மா.

தன்யா சுதாரித்துக் கொண்டாள். “ஒண்ணுமில்லை, தர்மா. அவினாஷ் மெசேஜ் கொடுத்திருக்கான். வா, வெளியில் போய்ப் பேசுவோம்” என்றாள்.

“அவினாஷா மெசேஜ் கொடுத்திருக்கான்? என்ன விஷயம்? மஞ்சுவுக்கு என்ன?” என்று பதட்டத்துடன் கேட்டான் ரமேஷ்.

“அதைப் பற்றி அப்புறம் பேசலாமே. இப்போ நீங்க பேச வேண்டிய விஷயம் நிறைய இருக்கு, மிஸ்டர் ரமேஷ்” என்றான் போஸ் கேலியான குரலில். அவன் கையில் கம்பு மிரட்டலாகச் சுழன்றது.

6.5

“மஞ்சுவுக்குக் கொஞ்சம் சீரியஸா இருக்காம். அதான் அவினாஷ் மெசேஜ் கொடுத்திருக்கான்” என்றாள் தன்யா வேகமாக நடந்துகொண்டே.

தர்மா கார் ட்ரைவிங் சீட்டில் ஆரோகணித்து அதைப் பறக்கடித்தான். தர்ஷினியும் தன்யாவும் ஏதோ யோசனைகளில் ஆழ்ந்திருந்தனர். வழியில் யாரும் பேசவில்லை.

ஆஸ்பத்திரி ஐசீயூ வார்டை அவர்கள் அடைந்தபோது அங்கே அவினாஷும் அனன்யாவும் டாக்டரோடு பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். “பல்ஸ் இறங்கிட்டே வருது. கொஞ்சம் டவுட் தான்” என்று டாக்டர் சொல்வதைக் கேட்டதும் கதறி அழுதார்கள் அவினாஷும் அனன்யாவும். ஒருபுறமாக ஒதுங்கி நின்றிருந்த சுதாகரும் அழுதான்.

தர்மா, தன்யா, தர்ஷினி பேச்சிழந்து நின்றார்கள். டாக்டர் போனதும் அவினாஷையும் அனன்யாவையும் உட்கார வைத்து “அழாதீங்க, பிரார்த்தனை பண்ணுங்க. கட்டாயம் பலன் கிடைக்கும். மனசை விட்டுடாதீங்க” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தான் தர்மா. தன்யாவும் தர்ஷினியும் அவர்களை ஆதரவாக அணைத்துக் கொண்டார்கள்.

இரவுவரை அங்கேயே காத்திருந்தார்கள் எல்லோரும். சாப்பிடப் போகக்கூட ஒருவருக்கும் தோன்றவில்லை.

இரவு ஒன்பதரை மணிக்கு டாக்டர் ஐசீயூக்குள் போவதைக் கண்டதும் ஏதோ முடிவுக்கு வந்தவளாகத் தன்யாவும் பின்னாலேயே போய்விட்டாள். “இவளுக்கு என்ன பைத்தியமா? எதுக்கு ஐசீயூக்குள்ளே போறா!” என்று கோபத்துடன் தர்ஷினியிடம் சொன்னான் தர்மா.

வெகுநேரம் கழித்துத் தன்யா வெளியே வந்தாள். சூம்பிப் போன முகமும் தளர்ந்த நடையுமாக வந்தவளைப் பார்த்தவுடனேயே மற்றவர்களுக்கு விஷயம் புரிந்துவிட்டது.

அவினாஷையும் அனன்யாவையும் பார்க்க முடியாதவளாகக் கீழே பார்த்துக் கொண்டு “மஞ்சு… நம்மையெல்லாம் விட்டுப் போயிட்டாங்க” என்றாள்.

அவினாஷும் அனன்யாவும் உடைந்து போனவர்களாகத் தரையில் அமர்ந்தார்கள்.

“ஐயோ அக்கா! எங்களையெல்லாம் விட்டுப் போயிட்டியே! எங்களை ஏமாத்திட்டியே அக்கா” என்று கதறினான் சுதாகர்.

தர்ஷினியின் முகத்தில் அதிர்ச்சியும் வருத்தமும் போட்டிபோட்டன.

இரண்டு நாட்கள் மட்டுமே தான் அறிந்த, பழகிய அந்தப் பெண்மணிக்காகத் தர்மாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

(நாளை, க்ளைமேக்ஸ். இரு பகுதிகளாக.)

உயிரா உயிலா எடுத்துச்செல்ல!

சாய்ரேணு சங்கர்

5

5.1

“சார், வரச் சொன்னீங்களே!” என்றவாறே உள்ளே நுழைந்தான் சுதாகர்.

“ஆமா, ஒரு வேலை காலியிருக்கு. உங்களுக்குக் கம்ப்யூட்டர் டெஸ்க்டாப் பப்ளிஷிங்கில் என்ன ஸாஃப்ட்வேர் தெரியும்?” என்று கேட்டான் தர்மா.

“சாரி சார், நான் அக்கவுண்ட்டிங்கில் இருந்தவன். எனக்கு எம் எஸ் வேர்ட், எக்ஸல் இது ரெண்டும்தான் தெரியும்” என்றான் சுதாகர் தயக்கத்துடன்.

“அப்போ மானேஜ்மெண்ட்டில்தான் பார்க்கணும். சரி, நான் கவனம் வெச்சுக்கறேன்” என்று தர்மா கூறியதும் சுதாகர் “அப்போ நான் வரட்டுமா சார்?” என்று எழுந்தான்.

“உட்காருங்க சுதாகர், டீ சாப்டுட்டுப் போகலாம்” என்றதும் அமர்ந்தான்.

“அப்புறம் உங்க அத்தான் எதுவும் பிரச்சனை பண்ணலியே” என்றான் தர்மா.

“அவருக்கு என்ன சார் வேலை? என் அக்காவை ஏதாவது சொல்றதேதான் வேலை” என்றான் சுதாகர்.

“நான் ஒண்ணு கேட்கலாமா? உங்க அக்காவும் அத்தானும் லவ் மாரியேஜ் தானே? அவங்களுக்குள் இவ்வளவு பிரச்சனைக்குக் காரணம் உங்க அக்காவுக்குத் திடீர்னு கிடைத்த சொத்தா இருக்குமோ?”

சுதாகர் யோசித்தான். “அப்படிச் சொல்ல முடியலை சார். என் அப்பா போய் ஏழு வருடங்கள் முடிஞ்சிடுச்சு. அதுக்கும் சில வருடங்கள் முன்னாலிருந்தே சொத்தெல்லாம் அப்பா அக்காவுக்குப் பவர் ஆஃப் அட்டர்னி பண்ணிக் கொடுத்துட்டார். அவ கல்யாணம் ஆகும்போதே எல்லாம் அவ மானேஜ்மெண்ட்டில்தான் இருந்தது. நான் நினைக்கறேன், அந்த ஆனந்த் விவகாரம்தான் அவங்களுக்குள் ஒரு பிளவை ஏற்படுத்திருச்சுன்னு…”

“ஆனந்த்…”

“அக்கா காலேஜில் படிச்சிட்டிருந்த காலத்தில் அக்கா பின்னாடியே திரிஞ்சவன். அக்காகிட்டச் செருப்பால அடிவாங்கினவன். அப்புறம் சில வருஷங்கள் அவன் ஊரிலேயே இல்லை. திரும்பி வந்தபோது என் அக்காவுக்கும் ரமேஷுக்கும் கல்யாணம் ஆகியிருந்தது. என் அக்கா அவனுக்குத் துரோகம் செஞ்சுட்டதா சொல்லி அவளைப் பழிவாங்கத் துடிச்சான். என் அத்தானைக் கொல்லவும் பார்த்தான். நல்லவேளையா அரிவாள் வெட்டுக் கழுத்தில் விழாம, தோளில் விழுந்தது. அத்தான் ஒரு மாசம் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தாரு. இவன் கொலை முயற்சின்னு ஜெயிலுக்குப் போனான். இப்போ சமீபத்தில்தான் ரிலீஸ் ஆனான்.

“அவன் என் அக்காவை வந்து பார்த்து, ஜெயிலுக்குப் போயிட்டு வந்தவன்ங்கறதால அவனுக்கு எங்கேயும் வேலை கிடைக்கலைன்னும், தனக்குப் பெரிய அமவுண்ட்டா அக்கா கொடுத்துட்டா எங்கேயாவது வெளிநாட்டிலோ, வடக்கேயோ போய்ப் பொழச்சுக்கறதா சொன்னான்…”

“ரொம்ப நல்லாயிருக்கே! உன் அக்கா எதுக்கு அவனுக்குப் பணம் கொடுக்கணும்?”

“அக்கா மாட்டேன்னுதான் சொன்னா. அந்தப் பாவி ரமேஷ்கிட்டயும் அவர் அம்மாகிட்டயும் என்னவோ போட்டுக் கொடுத்துட்டுப் போயிட்டான். அதிலிருந்து அவங்க ரெண்டுபேரும் என் அக்கா ஆனந்தோட ஓடிப் போகப் பார்க்கறான்னு சொல்லி அவளை டார்ச்சர் பண்றாங்க சார். பாவம் அக்கா! தன் கஷ்டம் எதையும் வெளியே காட்டிக்காமச் சிரிக்கறா. இப்படி ஒரு வாழ்க்கை வாழறதுக்குச் செத்துப் போயிடலாம் சார்!” கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது சுதாகருக்கு.

“ஐ ஆம் சாரி. உங்க துக்கத்தைக் கிளறிவிட்டுட்டேன். டீயைக் குடிங்க” என்றான் தர்மா, உண்மையிலேயே மனம் வருந்தியவனாக.

“பரவாயில்லை சார்” என்று சொல்லிவிட்டு டீயை அருந்தினான் சுதாகர்.

“கடைசியில் அந்த ஆனந்த் என்னதான் ஆனான்?”

“தெரியலை சார். இனிமே என்ன, அவன் நினைச்சபடி என் அக்காவைப் பழிவாங்கிட்டான். எங்கேயாவது கல்ஃப் கன்ட்ரீஸ் பக்கம் போய்த் தொலைஞ்சிருப்பான்னு நினைக்கறேன்” என்றான் சுதாகர்.

இருக்கலாம் என்று எண்ணிக் கொண்டான் தர்மா. அல்லது அமெரிக்கா போயிருக்கலாம். வடநாட்டில் எங்காவது செட்டில் ஆகியிருக்கலாம். சொந்த ஊர்ப்பக்கம் சென்றிருக்கலாம்.

அல்லது, இங்கே – சென்னையிலேயே – இருக்கலாம்.

5.2

“ஐ ஸீ” என்றாள் தன்யா, தர்மா கூறியதைக் கூர்மையாகச் செவிமடுத்துவிட்டு.

“அவன் பழிவாங்கிட்டதா சுதாகர் சொல்றான். ஆனா ஒருவேளை அவன் திருப்தி அடைஞ்சிருக்கலேன்னா? இந்தக் கொலை முயற்சிகளில் தெரியும் ஆத்திரம், ஒரு கோபமான அவசரம்… ஆனந்தோட ஒத்துப்போகுதில்லையா?”

“தன்யா, ஆனந்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டியது முதல் ப்ரையாரிட்டி” என்றாள் தர்ஷினி.

தன்யா பதில் சொல்வதற்குள் ஒரு இளைஞன் அறைக்குள் நுழைந்தான்.

“வா, அச்யுத்” என்றாள் தன்யா.

“மஞ்சு மேடம் வீட்டில்தான் இருக்காங்க. அவங்களை க்ளோஸா வாட்ச் பண்ணிட்டிருக்கேன். நீங்க வரச் சொன்னதால்தான் வந்தேன்” என்றான் அச்யுத்.

அச்யுத்?

சதுராவில் புது வரவு. துடிப்பான இளைஞன். தகவல் சேகரிப்பதில் மன்னன். பாதுகாப்புக்கோ, தகவலுக்கோ, யாருமறியாமல் பின்தொடர்வதில் ஸ்பெஷலிஸ்ட்.

“நீ ரமேஷ் பற்றிக் கொடுத்த தகவல்கள் ரொம்பப் பயனுள்ளதா இருந்தது அச்யுத். இன்னொருவர் பற்றின தகவல்கள் வேணும். குறிப்பா, அவர் இப்போ எங்கே இருக்கிறார் என்பது” என்ற தன்யா, ஆனந்த் பற்றிய விவரங்களைச் சொன்னாள்.

“எஸ், மிஸ் தன்யா” என்று சொல்லி வெளியேறினான் அச்யுத்.

5.3

ஆனந்த் பற்றிய தகவல்கள் சுவாரசியமாக இருந்தன. ஆரம்பத்திலிருந்தே காலேஜில் கோபக்காரன், ரௌடி என்று பெயர் வாங்கியவன். சஸ்பென்ஷன் பலமுறை பார்த்தவன். ஒரு முறை காலேஜை விட்டே வெளியில் அனுப்பப்பட்டு, அரசியலில் சாய்கால் இருந்த அவனுடைய மாமாவால் காப்பாற்றப்பட்டவன்.

காலேஜ் முடியும் தருவாயில் கஞ்சாவோடு போலீஸில் பிடிபட, மாமா கேஸை உடைத்து அவனை மும்பைக்கு அனுப்பினார். அப்போது மஞ்சுவிடம் “என்றைக்கானாலும் நீ எனக்குத்தான் சொந்தம். உன்னைச் சீக்கிரமே வந்து பார்க்கிறேன், அதுவரை எனக்காகக் காத்திரு” என்று உருகி உருகிச் சொல்லிவிட்டுப் போனதைக் காலேஜே பார்த்தது.

மஞ்சு அவனைச் சட்டை செய்யவே இல்லை. அவன் ஐந்து ஆண்டுகளில் திரும்பச் சென்னை வந்தபோது அவள் மிஸஸ் ரமேஷ் ஆகியிருந்தாள்.

அதன்பிறகு நடந்ததுதான் அந்த அரிவாள் வெட்டுச் சம்பவம். சாட்சிகளுக்கு முன்னால் நடந்ததால் ஆனந்தின் மாமாவால் அவனைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை.

சிறையிலிருந்து விடுதலையாகி வந்து ஆனந்த் ஏதேதோ வேலைகளுக்கு முயன்றான். இரண்டு ஆண்டுகள் நாய்படாத பாடுபட்டான்.

அதன்பின் மஞ்சுவை அவளுடைய சூப்பர்மார்க்கெட் புதிய கிளை திறப்பு விழாவின்போது அகஸ்மாஸ்த்தாய்ப் பார்த்துவிட்டான். அவள் அவனை அடித்துத் துரத்தவுமில்லை, பெரிதாகக் கண்டுகொள்ளவுமில்லை.

அடித்துப் பிடித்து உள்ளே சென்று ரமேஷுக்கு முன்னாலேயே “நான் உன்னை மறக்கவேயில்லை மஞ்சு, என்னோடு வந்துடறியா?” என்று கேட்டிருக்கிறான். மஞ்சு அவனை செக்யூரிட்டியைக் கொண்டு வெளியே தள்ளியிருக்கிறாள்.

பிறகும் அவளைப் பலமுறை தொந்தரவு செய்திருக்கிறான். அவளுக்கும் தனக்கும் தொடர்பு உள்ளதாகப் பலரிடம் சொல்லிப் பார்த்திருக்கிறான். பாவம், மஞ்சுவின் மாமியாரைத் தவிர யாரும் இந்தக் கதையை நம்பவில்லை.

முடிவாகப் பிளாக்மெயிலில் இறங்கியிருக்கிறான். அவளை விட்டு அவன் விலக வேண்டுமெனில், அவள் ஒரு கோடி ரூபாய் தரவேண்டும் என்று மிரட்டியிருக்கிறான். மஞ்சு இதெற்கெல்லாம் மசிபவளே அல்ல. ஏதேனும் வேலை வேண்டுமானால் வாங்கித் தருவதாகவும், வேறு ஏதாவது சொல்லிக் கொண்டு இங்கே வந்தால் அவன் மீண்டும் சிறைக்குப் போக வேண்டியதுதான் என்று எச்சரித்திருத்திருக்கிறாள்.

அதன்பின் ஓராண்டாக அவன் யார் கண்ணிலும் படவில்லை.

அச்யுத் சேகரித்த விவரங்கள்தாம் மேலே காணப்படுபவை. அவற்றை அவன் ரிப்போர்ட் செய்து முடித்ததும் “எல்லாம் சரிதான், இதில் பெரும்பாலானவை எங்களுக்குத் தெரிஞ்சதுதான். முக்கியமா தெரிய வேண்டியது, ஆனந்த் இப்போ எங்கே?” என்று கேட்டாள் தர்ஷினி.

அச்யுத் பதிலளிப்பதற்குள் தன்யாவின் செல்ஃபோன் சிணுங்கியது. எடுத்துப் பார்த்து “அவினாஷ்” என்றவள் வேகமாகக் காலைக் கனெக்ட் செய்தாள். “என்ன அவினாஷ்?” என்றாள்.

“தன்யா, கொஞ்சம் உடனே வரீங்களா? ஜீ வி ஹாஸ்பிடல்ஸ்” என்று அவினாஷின் பதற்றக் குரல் கேட்டது.

“என்ன ஹாஸ்பிடலுக்கா? என்னாச்சு?” என்று பதறினாள் தன்யா.

“அம்மா… இன்றைக்கு மறுபடியும் பண்ணைக்குப் போயிருந்தாங்க, சம்பளம் கொடுக்கறதுக்காக பாங்க்லேர்ந்து ட்ரா பண்ணிய பணத்தோட! யாரோ கத்தியால கண்மண் தெரியாமத் தாக்கியிருக்காங்க, கொண்டுவந்த பணமும் காணாமப் போயிருக்கு” என்றான் அவினாஷ் தழுதழுத்த குரலில்.

“சரி. நாங்க உடனே வரோம்” என்றாள் தன்யா.

காலைக் கட் பண்ணுவதற்குள் தர்ஷினி வாயிற்கதவைத் திறந்துகொண்டிருந்தாள், தர்மா கார்ச் சாவியை எடுத்தான், அச்யுத் ஹெல்மெட்டை அணிந்து கொண்டான்.

தன்யா புன்னகைத்து, வேகமாகக் கிளம்பினாள்.

5.4

“எப்படியிருக்கு மேடம்க்கு?” என்றவாறே ஆஸ்பத்திரி வாயிலிலேயே காத்திருந்த அவினாஷிடம் கேட்டவாறே கார் நிற்பதற்குள் குதித்து இறங்கினாள் தன்யா.

“கொஞ்சம் சீரியஸ்தான்னு சொல்றாங்க…” என்றான் அவினாஷ். தொண்டை கட்டிக் கொண்டிருந்தது அவனுக்கு.

“வா…” என்று சொல்லி உள்ளே ஓடினாள் தன்யா. கூடவே அவினாஷ் வழிகாட்டிக் கொண்டு ஓடினான். மற்றவர்கள் பின்தொடர்ந்தார்கள்.

ஐ சி யூவில் ஆக்ஸிஜன் மாஸ்குக்குக் கீழே தெரிந்த முகத்தை அவர்களுக்கு அடையாளம்கூடத் தெரியவில்லை. கோடிகளில் வியாபாரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தன் தந்தையின் நிறுவனத்தை ஆறே ஆண்டுகளில் நூறு கோடிகளுக்குக் கொண்டுவந்த பெண்ணா இது? “சரி விடுங்க” என்ற இரண்டே வார்த்தைகளில் பெரிய கஷ்டங்களைத் தூக்கியெறிந்த மஞ்சுவா இது?

வெளியே அழுதழுது சிவந்த விழிகளுடன் நின்றுகொண்டிருந்தாள் அனன்யா. “தன்யா, அம்மாவைப் பார்த்தீங்களா? இப்படி ஆக விட்டுட்டீங்களே!” என்று குரல் எழும்பாமல் கதறினாள்.

“அனன்யா, கன்ட்ரோல் யுவர்செல்ஃப் டியர். எத்தனையோ ஆபத்துகளிலிருந்து தப்பிச்ச உன் அம்மா இதிலிருந்தும் எழுந்து வருவாங்க பாரு” என்றான் தர்மா, மயிலிறகு போல் வருடும் குரலில்.

“அனன்யா, அம்மா வீட்டுக்குள் இருக்கும்போது நீங்க ரெண்டுபேரும் மாறி மாறிப் பார்த்துக்கணும், வெளியே போனா உடனே எனக்குத் தெரிவிக்கணும்னு சொல்லியிருந்தேனே, ஏன் என்னிடம் சொல்லல?” என்று கேட்டாள் தன்யா.

“நாங்க எதிர்பாராத ஒரு நேரத்தில் கிளம்பிப் போயிட்டாங்க, எங்களிடம் சொல்லக்கூட இல்லை” என்றாள் அனன்யா.

“டாமிட், உன் அம்மாகிட்டயும் சொல்லியிருந்தேன் என்னிடம் கட்டாயம் சொல்லிட்டுத்தான் வெளியே போகணும்னு. எதில்தான் அலட்சியம் காட்டறதுன்னு கிடையாதா? நான் ஒரு டாம் இடியட், ஆபத்து இருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டே அச்யுத்தை இவங்க வீட்டைவிட்டு நகர்த்தியது தப்பு!” என்று பொரிந்து கொட்டினாள் தன்யா.

“மிஸ் தன்யா, நீங்க சொன்னபடியே என் ஃப்ரெண்ட் கமல்நாத்தை வீட்டைக் கவனிக்கச் சொல்லி நிறுத்திட்டுத்தான் வந்தேன். அவன் எப்படியோ மிஸ் பண்ணியிருக்கான்” என்றான் அச்யுத்.

அவினாஷ் குறுக்கிட்டு “தன்யா, நீங்க வருத்தப்படாதீங்க. அனன்யா ஏதோ வருத்தத்தில் சொல்லிட்டாளே தவிர, உங்க மேல எங்களுக்கு எந்தக் கோபமும் இல்லை. இந்த லெட்டரைப் பாருங்க, அம்மா ரூம்ல இருந்தது” என்று ஒரு தாளை நீட்டினான்.

தன்யா அதை வாங்கிப் படித்தாள். கிறுக்கல் கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது அது.

உன்னைக் கொல்ல நினைப்பது யாரென்று எனக்குத் தெரியும். எதற்காக என்றும் தெரியும். உன் உயிரையும் உன் குழந்தைகளின் உயிரையும் காப்பாற்ற எண்ணினால் என்னை அவசியம் இன்று மாலை நான்கு மணிக்கு உன் பண்ணையில் வந்து சந்திக்கவும். எனக்குப் பணம் தேவை. ஐம்பதினாயிரம் கொடுத்தால் ஆளை ஆதாரத்துடன் பிடித்துக் கொடுக்கிறேன். உன் வீட்டை டிடெக்டிவ்கள் கண்காணிக்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தெரியாமல் வரவும்.

“ஐ ஸீ” என்றாள் தன்யா பெருமூச்சுடன்.

“ரொம்ப சாமர்த்தியமாக உன் அம்மாவை ஏமாத்தியிருக்காங்க” என்றான் தர்மா.

“அப்போ அவங்க கொண்டுபோன பணம் ப்ளாக்மெயிலருக்குக் கொடுப்பதற்காகவா?” என்று கேட்டாள் தர்ஷினி.

“அதைத் தனியா வெச்சிருந்திருக்காங்க. அதுதவிர, பண்ணையிலயும் அதைச் சேர்ந்த ஹெர்பல் ஃபாக்டரி, ஆஃபீஸ் இங்கெல்லாமும் கொடுக்கப் பத்து லட்சம் ரூபா எடுத்து வெச்சிருந்தாங்க…”

“உங்க கம்பெனியில் பாங்க் ட்ரான்ஸ்ஃபர் பண்றதில்லையா?”

“பண்ணையைச் சேர்ந்த எல்லோருமே இந்தமுறை கேஷா கேட்டாங்க… லாக்டவுன் வந்துட்டா அவங்க பேங்க் போய் ட்ரா பண்றது கஷ்டமாச்சே! பாதிச் சம்பளமாவது கையில் இருந்தா நல்லதுன்னாங்க, அதான்” என்றாள் அனன்யா.

“சரி, அந்தப் பணமும் போச்சா?”

“ஆமா.”

அவினாஷுக்கும் அனன்யாவுக்கும் ஆறுதல் கூறிவிட்டு நால்வரும் வெளியே வந்து சதுரா அலுவலகத்தை அடைந்தார்கள். அச்யுத் அவர்கள் என்ன சொல்லப் போகிறார்கள் என்று எதிர்பார்த்து நிற்க, தர்மா, தன்யா, தர்ஷினி சிந்தனையில் விழுந்தார்கள்.

இந்தக் கொலை முயற்சி பணத்திற்கா, பழிக்கா?

ஆனந்த் மஞ்சுவைப் பழிவாங்க நினைக்கிறவன். கத்திக்குத்துக் காயங்கள் அந்த எண்ணத்தோடு ஒத்துப் போகிறது. ஆனால் பணத் திருட்டு? ம், அதுவும் சரியாகவே வருகிறது. ஆனந்திற்குப் பணத்தேவை இருந்திருக்கிறது.

“அச்யுத், ஆனந்த் இப்போ எங்கேன்னு உடனே ட்ரேஸ் அவுட் பண்ணணும்” என்றாள் தன்யா, அவர்கள் மூவரின் குரலாக.

அச்யுத் சற்றுத் தயங்கினான். பிறகு “அதைத்தான் மேடம் நான் சொல்ல வந்தேன். அதற்குள்ளே இந்தக் கால் வந்து நாம ஆஸ்பத்திரி போயிட்டதால அதைச் சொல்ல முடியல…”

“வாட் டூ யூ மீன்? ஆனந்தை ட்ரேஸ் பண்ணிட்டியா?”

“ஓ எஸ்…” அச்யுத் மீண்டும் தயங்கினான். “வந்து… ஆனந்த் இப்போ மஞ்சுவோட கணவர் ரமேஷோட கம்பெனியில அஸிஸ்டெண்ட் மானேஜரா வேலை பார்க்கறான்” என்றான். (தொடரும்

மீட்பன்!

நத்தம்.எஸ்.சுரேஷ்பாபு

மீட்பன்!

அந்த மலைப்பாதையில் தன்னந்தனியாக மலையேறிக்கொண்டிருந்தாள்.வாசவி. கொனே பால்ஸ் என்று அழைக்கப்படும் அருவி அது அங்கே ஓர் சிவாலயம். சிவாலயத்தின் எதிரே உச்சியில் இருந்து ஜில்லென்று சலசலவென்று இரைச்சலுடன் நீர் வீழ்ந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

 பலமுறை இந்த அருவிக்கு வந்து நீராடி சென்றிருக்கிறாள் வாசவி. அவளுக்கு இன்னுமொரு ஆசை. அந்த அருவி கொட்டும் மலையின் உச்சிவரை சென்று திரும்பவேண்டும் என்று நெடுநாள் ஆசை.

 அவள் சின்ன வயதில் தந்தையோடு வரும்போதெல்லாம் இந்த அருவியில் கூட்டமிருக்காது. சுற்றிலும் முட்புதர் காடு.  மலை அடிவாரத்தில் ஒரு சிவலிங்கம் மட்டும்  கவனிப்பாரற்று இருக்கும். இன்று இந்த அருவி ஒரு சுற்றுலாத் தலமாகிவிட்டது. நுழைவுக்கட்டணம் வசூலிக்கிறார்கள். நுழைவாயிலில் இருந்து அருவிக்கு செல்லும் வரை நிறைய நடைபாதைக் கடைகள். சாக்ஸ், ஜட்டி, அசைவ உணவுகள், பொம்மைக் கடைகள் என்று இருபுறமும் வியாபாரிகள் தொல்லை.

 முன்பெல்லாம் இந்த அருவிக்கு வந்து குளித்துச் செல்கையில் ஒரு நிறைவு கிடைக்கும். உடல் அலுப்பு தீர்ந்து ஓர் புத்துணர்ச்சிக் கிடைக்கும். ஏகாந்தமான சூழல். மாசில்லாத காற்று. மூலிகை நீர் கொட்டும் அருவி என ஓர் சிலிர்ப்பான அனுபவம் கிடைக்கும். அந்த சூழல் மாறி இந்த அருவியும் ஓர் வியாபார ஸ்தலமாகிப் போனது வாசவிக்கு வருத்தமாகத்தான் இருந்தது.

சிறு வயது முதல் அங்கே சென்று வருவதால் அருவி வரும் மலைக்கு ஏற ஓர் குறுக்குப்பாதை இருப்பதை அவள் அறிவாள். அந்தவழியாக மலை உச்சிக்கு செல்ல யாருக்கும் அனுமதி கிடையாது. காட்டில் விறகு பொறுக்கும் பழங்குடி இனமக்கள் சிலர் அந்த வழியாக விறகு பொறுக்கச் செல்வது உண்டு. அங்கே ஒரு வாட்ச்மேன் உண்டு. அந்த வயதான நபர் யாரையும் அந்தவழியாக செல்ல அனுமதிப்பது இல்லை. வாசவிக்கு அந்த நபர் நல்ல பழக்கம் ஆதலால். அவரை தாஜா செய்து அந்த வழியே சென்று பார்க்க அனுமதி வாங்கி விட்டாள்.

 இதோ தன்னந்தனியாக எந்த ஒரு துணையுமின்றி தட்டுத் தடுமாறி மலையின் உச்சிக்கு வந்து விட்டாள். இங்கிருந்து பார்க்கையில் கீழே மனிதர்கள் சிறு உருவங்களாக தெரிய தூரத்தே இருந்த நகரின் கட்டிடங்கள் பெட்டிபெட்டியாக காட்சியளிக்க இதமான காற்று வீச கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறிக் கொண்டிருந்தாள். இன்னும் சில அடிகள் எடுத்து வைத்தால் அதல பாதாளம்தான் என்ற நிலையில் அங்கே நின்று ஒரு செல்பி எடுத்துக் கொள்வோமா என்று அவள் யோசித்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே ஒரு சூறாவளிக் காற்று சுழற்றி அடித்து அவளை நிலைத் தடுமாறச்செய்தது.

 “ஹா ஐயோ..! “ என்று அலறிக் கீழே விழப் போனவளை ஒரு கரம் பற்றி இழுத்தது.

  அதிர்ச்சியில் அவளுக்குப் பேச்சே வரவில்லை!.. அப்படியே மயங்கியவளை அந்த இளைஞன் தாங்கிப் பிடித்தான்.  “ஹலோ! மேடம்! பயப்படாதீங்க! கண்ணை முழிச்சு பாருங்க! உங்களுக்கு ஒண்ணும் ஆகலை! நீங்க விழறதுக்கு முன்னே நான் தாங்கிப் பிடிச்சுட்டேன்! ஒண்ணும் ஆகலை! ஜஸ்ட் ரிலாக்ஸ்!” என்று அவன் கையில் கொண்டு வந்திருந்த வாட்டர் பாட்டிலில் இருந்து கொஞ்சம் தண்ணீர் எடுத்து தெளிக்க மயக்கம் தெளிந்தாள்  வாசவி.

  ”நீ.. நீங்க எப்படி இங்கே வந்தீங்க! நான் வரும்போது இங்கே  யாரும் இல்லையே!”

 ” நான் அந்த பாறைக்கு பின்னாடி இருந்தேன். எனக்கும் இப்படி ஏகாந்தமா இயற்கையை  ரசிப்பது பிடிக்கும். பத்து பதினைந்து நாளுக்கு ஒருமுறை இப்படி இங்கே வந்து சுத்திட்டு போவேன். அந்த வாட்ச்மேன் தாத்தா ரொம்ப நல்லவர். அவர் உதவியில்லாம இங்கே தனியா வரமுடியாது! உங்களுக்கும் அவர் பழக்கமா?” என்றான்.

 ”ஆமாம்! சின்னவயசிலே இருந்து அவரை எனக்குத் தெரியும் என்னோட 5 வயசுலேர்ந்து இந்த அருவிக்கு நான் வந்துட்டு போயிட்டிருக்கேன். ரொம்பத் தேங்க்ஸ்! ஒரு நிமிஷம் அவ்வளவுதான் நான்..னு நினைச்சுப் பயந்துட்டேன்.”

  ”இந்த மாதிரி இட்த்துக்கு தனியா வரக்கூடாது!  இங்கே திடீர்னு பேய்க்காத்து அடிக்கும். ஆளையே அப்படியே புரட்டிப் போட்டுடும். அதனாலே மலை உச்சிக்கு வந்தாலும் நுனி வரைக்கும் போகக் கூடாது.”

 ”உங்களுக்கு நல்ல அனுபவம் போலிருக்கு! நான் இப்போதான் முதல் முறையா இந்த மலை உச்சிக்கு வரேன். ரொம்பநாள் ஆசை! வீட்டுலே சொன்னா விடமாட்டாங்க! சொல்லாம கொள்ளாம கிளம்பி வந்துட்டேன். அருவிக்கே இப்பல்லாம் அனுப்பறது இல்லே! இங்கே முன்னே மாதிரி பாதுகாப்பு இல்லே! நிறைய பேர் குடிச்சுட்டு கும்மாளம் போட்டு லேடிஸ்களை கிண்டல் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காங்க! அதனாலே வீட்டுலே அனுப்ப மாட்டேங்கறாங்க!”

”அனுபவப் பட்டதாலேத்தான் சொல்றேன்! இதுவரைக்கும் உங்களைத்தவிர இன்னும் சிலரையும் நான் இங்கே மீட்டுக்கிட்டு இருக்கேன். எவ்ளோ சொன்னாலும் கேட்க மாட்டேங்கிறாங்க! ஒரு மீட்பனா என்னோட வேலையை செஞ்சுகிட்டு இருக்கேன். நீங்க சொல்றதும் உண்மைதான்! இந்த அருவி அவ்வளோ பாதுகாப்பு இல்லே! லேடீஸ் குளிச்சா துணி மாத்திக்க இடம் எதுவும் இல்லே! சுத்தி இருக்கிற கிராமத்து இளைஞர்களோட  சென்னையில் இருந்தும் நிறைய பேர் வராங்க! இப்பத்தான் நுழைவுக்கட்டணம் வாங்க ஆரம்பிச்சிருக்காங்க!  இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல எல்லாம் சரியாயிரும்னு நினைக்கிறேன்! பொழுது சாயப்போவுது இனியும் இங்கே இருக்கிறது நல்லது இல்லே! வாங்க இறங்கிடலாம்.!’

   ”ஆமாம்! இறங்கிடலாம்! தனியா கீழே இறங்கனுமேன்னு நினைச்சேன்! துணைக்கு நீங்க கிடைச்சீங்க! தேங்க்ஸ்! மிஸ்டர்…”

  ”ஐயம்! சிவா, சிவராமன் முழுப்பேரு..!”

 ”தேங்க்யு சிவா! ஐயம் வாசவி! ஆமாம் நீங்க பக்கத்துலேதான் இருக்கீங்களா?”

 ”ஆமாம்! நாராயண வனத்திலே இருக்கேன்! பெருமாள் கோயில் தெருவிலே மூணாவது வீடுதான். தினமும் பெருமாள் பார்வை எங்க வீட்டுமேலே பட்டுகிட்டிருக்கும். நீங்க எங்கிருந்து வர்றீங்க!”

  ”நானும் பக்கம்தான்! நாகலா புரம்.”

”அழகான ஊராச்சே அது! அங்கே இருக்கிற  பெருமாள் மச்சாவதார மூர்த்தியாச்சே!”

”ஆமாம்! எங்க ஊரைப் பத்தியும் நல்லாத் தெரிஞ்சு வச்சிருக்கீங்க! எங்க ஊருக்கு வந்தா கண்டிப்பா என் வீட்டுக்கு நீங்க வரணும். அங்கே வந்து ஹைஸ்கூல் ஹெட்மாஸ்டர் வீடுன்னு கேட்டா சொல்லுவாங்க!”

 ”கண்டிப்பா வரேன். நீங்களும் ஒரு முறை எங்க வீட்டுக்கு வாங்க! எங்க அப்பா ரிடையர்ட் முன்சீப். இப்போ நிறைய சோஷியல் சர்வீஸ்ஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரு நீங்க வந்தா ரொம்ப சந்தோஷப் படுவாரு.”

 அவனுடன் பேசிக்கொண்டு வருகையில் ஓர் அன்னியோன்யம் ஏற்பட்ட்து போல தோன்றியது வாசவிக்கு. இதற்குள் அடிவாரம் வந்தது. ”ஓக்கே வாசவி! நீங்க கிளம்புங்க! ஜஸ்ட் ஒரு பைவ் மினிட்ஸ் ஒரு வேலை இருக்கு! முடிச்சுட்டு வந்துடறேன்.!” அவன் நுழைவாயிலுக்கு முன்பே ஒரு மரத்தின் பின் செல்ல..

   சிரித்துக்கொண்டே  அந்த வாட்ச்மேன் தாத்தாவிடம் வந்தாள் வாசவி. ”என்னம்மா சிரிச்சுக்கிட்டே வரே! நீ பாட்டுக்கு தனியா பேசிட்டு வந்தா மாதிரி இருந்துச்சு! ”வாட்ச்மேன் கேட்க

 ”ஐயோ! தாத்தா! உங்களுக்கு வயசாயிருச்சு! கண்பார்வை மங்கலா போயிருச்சு! நான் ஒருத்தர் கூட பேசிட்டு வந்தேன். அவர்கூட உங்களுக்குத் தெரிஞ்சவர்தான்.”

    ”எனக்குத்தெரிஞ்சவரா? யார் அது?”

  ”அவர் பேரு சிவா, சிவராமன்ன்னு சொன்னார்! உங்களை நல்லாத் தெரியும்னு சொன்னார்.”

  ” என்னம்மா சொல்றே? சிவாத் தம்பியா உன்னோட வந்துது? என்னாலே நம்ப முடியலையே!”

 “ஏன் தாத்தா?”

”சிவாத் தம்பியை எனக்கு நல்லாத் தெரியும்? எல்லோருக்கும் உதவி பண்ற நல்ல குணம் அதுங்கிட்டே இருக்கு! உன்னை மாதிரிதான் அடிக்கடி இப்படி மலை உச்சிக்கு ஏறிப் போய் தனியா கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு வரும். ஆனா.. இப்ப..”

  ”இப்பவும் அவர் இன்னிக்கு மலை உச்சிக்கு வந்திருக்கார். நான் மலை உச்சியிலே தடுமாறி கீழே விழப்போனப்ப என்னை காப்பாத்தினார். அவர் கூட பேசிட்டுத்தான் நான் கீழே இறங்கி வந்தேன்.”

 அந்த தாத்தா மேலும் கீழும் பார்த்தார்.. “அம்மா! உனக்கும் ஒண்ணும் ஆகலையே..! என்றார்.

  ”ஒண்ணும் ஆகாம அந்த சிவாதான் காப்பாத்தினார்!”

 “அதைத்தான் என்னால நம்ப முடியலை!”

 ”அதுதான் ஏன்னு கேட்கறேன் தாத்தா?”

”சிவா இந்த மலை உச்சிலே இருந்து ஒரு மாசம் முன்னே தவறி விழுந்து இறந்துட்டாம்மா!”

   அதிர்ச்சியில் உறைந்து மலைப்பாதையை நோக்கினாள் வாசவி. அங்கே மரங்களின் மேலே புன்னகையுடன் கை அசைத்து காற்றோடு காற்றாய் கரைந்து கொண்டிருந்தான் சிவா.

வாழையடி வாழை!

எழுத்தாக்கம்: ரமேஷ். சென்னை.

வாழையடி வாழை
தென்னை -பனை – கற்ப்பிக்கும் ஒற்றுமை

தென்னை

ஓர் ஊரில் ஒரு குடியானவன் பயிர்கள் பல செய்து வாழ்ந்து வந்தான்.
நல்ல ஆரோக்கியமான வாழ்க்கை முறையை மிகவும் சிறப்பாக செழுமையாக குடும்பத்துடன் ‌வாழ்ந்து வந்தனர்.

பிள்ளைகள் 6
3 பெண் 3 ஆண்
புதியதாக ஒர் வீடு கட்டி…வீட்டை சுற்றி தோட்டமும் அமைத்தனர்..

வீட்டின் முன்புறம் வேப்பம் நெல்லி பாரிஜாதம் நித்ய மல்லி கொடியும்….

வீட்டின் வலதுபுறம் பூச்செடிகளும்… வீட்டின் இடது புறம் மா பலா கொய்யா மாதுளை பப்பாளி போன்ற மரங்களை நட்டனர்..

அதிகம் நீர்வளம் சூரிய ஒளி தேவையான வாழையை வீட்டின் கொல்லைப்புறம்….குளிக்கும் நீர் பாத்திரம் சுத்திகரிப்பு செய்து நீர் சேருமாறு வாழையை நட்டனர்..

மீதம் இருந்த தென்னை பனை எங்கே நடலாம் என்று யோசித்து விட்டு சுற்றி முற்றி பார்த்து வந்தனர்..

அப்போது அதிசயமாக வாழை பேசியது..

ஐயா எஜமானரே…
யார் யார் என்னை அழைத்தது..

வாழை நான் தான் பேசுகிறேன் ஐயா..

எஜ..என்ன அதிசயம் வாழை பேசுகிறதே..

வாழை…. நீங்கள் எங்களை பூஜைக்கு பயன்படுத்தி கடவுளுக்கு இணையாக எங்களை போற்றுவதால்…கடவுள் எங்களுக்கு பேசும் வரம் தந்தார்…

எஜமா…சரி என்ன விஷயம் எதற்கு என்னோடு பேச விழைந்தாய் வாழையே….

வாழை… நீங்கள் அனைத்து மரங்களையும் நட்ட விதம் அருமை.. வீட்டிற்கு பயன்படும் நாங்கள் எப்போதும் உங்களுக்கு உதவியாகவும்‌ ஆரோக்கியமாகவும் இருப்போம்…எங்களை போன்ற சிறிய பயிர்களை வீட்டில் வளர்க்கும் உங்களுக்கு மிக்க நன்றி‌ என கூறியது.

எஜமானுக்கு ஒரே சந்தோஷம்..

சரி சரி..நான் உங்கள் அனைவரையும் பிள்ளை போல் பாவித்து பத்திரமாக வளர்க்கிறேன்…கைமாறு எதுவும் எண்ணி அல்ல மன நிம்மதி மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பேணவும் வளர்க்கிறேன் என்றார்..

வாழை…அட அடா என்ன ஒரு நல்ல எஜமானர்….நமக்கு நல்ல நீரும் ஆகாரமும் வெயிலும் இங்கு உறுதியாக கிடைக்கும்…என் மனதில் நினைத்து கொண்டது..பின் எஜமானரிடம்…ஐயா எதற்கு பின்னர் யோசனையாக இருக்கிறீர் என்று கேட்டது.

எஜமானர்..அது வேற ஒன்னும் இல்லை..எல்லா மர செடி கொடி மூலிகை வேர் நட்டுவிட்டே‌….ஆனா இந்த பனை தென்னை வைக்க இடம் தேடுற அகபடலை என்றார்..

முதல் மகள் : அப்பா நா சொல்ற இடத்துலே வைங்க அங்க நல்லா வளரும்….வாசல்ல இரண்டு தென்னை கொல்லை ல இரண்டு பனை என்றாள்..

தந்தை… இல்லை மகளே..தென்னை வேர் அதிகம் அகலமாக வேர் செல்லும் நீரை தேடி அதனால் பின்புறம் கிணற்று பக்கமாக வைக்கலாம் என்றார்..

2வது மகன் : ஆம் தந்தை யே‌ நீங்கள் கூறுவது சரி .. ஆனால் நாம் அந்த பக்கம் வாழை நட்டுவிட்டோமே‌‌..இப்போது என்ன செய்வது என்றான்.

தந்தை..ஆம் நானும் அதை பற்றி தான் யோசிக்கிறேன்..

3வது மகன் : கவலை வேண்டாம் தந்தை யே‌ நாம் இந்த வாழையை‌ இன்னொரு காணி இடம் வாங்கி தனியாக தோப்பு வைத்து வளர்க்கலாமே… ஆனால் பனை தென்னை வீட்டில் வைக்கலாம் என்றான்.

தந்தை..நல்ல யோசனை தான்

1வது மகள்..இல்லை தந்தை யே‌ நாம் வேண்டுமானால் பனையை வீட்டின் வெளியேயும் ….தென்னைக்கு தனியாக கோப்புப் வைக்கலாம்..

வாழை இலங்கையே இருக்கட்டும் என்றாள்

தந்தை.. இதுவும் சரியாக தான் உள்ளது.

4/5 வது மகள் இருவரும்‌…ஆமா ஆமா தந்தை யே அக்கா கூறுவது சரியே…நாம் அப்படியே செய்யலாம் என்றனர்..

தந்தை இப்போது மூத்தமகனிடம் ஆலோசிக்க திரும்பினார்..

2வது மகன் உங்கள் இஷ்டம் தந்தை யே‌ ..நன்றாக யோசித்து நடுங்கள் நான் பள்ளிக்கு செல்கிறேன் என கிளம்பிவிட்டான்..

இதையெல்லாம் பார்த்து கொண்டிருந்த வாழை …மூத்த மகளை ரகசியமாக அழைத்து…நீ கூறுவது தான்‌ சரி..நான் எப்போதுமே நன்றியாக இருப்பேன்.. உங்களுக்கு சாப்பிட இலை கனி வாழைகாய் வாழைப்பூ வாழைதண்டு‌னெ பல விதங்களில் உதவுவேன்..என்ன உங்களிடம் நீரை அதிகம் உறிஞ்சி கொள்வேன்‌ மற்றபடி என்னால் உங்களுக்கு நிறைய லாபம் என்றது…

மூத்த மகளுக்கு ஒரே ஆனந்தம்..அடடா நம்மை பாராட்டி பேசுகிறதே..இந்த வாழையை எப்படாயாவது‌ வீட்டிலே வைத்துவிட்டு..எதுவும் பேசாமல் ‌இருக்கும் தென்னை பனை இரண்டையும் தனிமையில் வெளியே ஒதுக்கிவிட்டு விடுவோம் என யோசித்தால்

தந்தை..என்ன யோசிக்கிறாய் செல்லமகளே என்றார்..

மகள்..ஒன்றும் இல்லை தந்தை யே‌.. நீங்கள் நான் கூறுவதை கேட்கவா போகிறீர்கள் ன சலித்து கண்ணில் சிறிது நீர் வடித்தால்..

தந்தை..அட என் செல்லமே என்ன சொல்லனுமோ சொல்‌ நீ என் கண்ணுகுட்டி உன் பேச்சை தட்ட மாட்டேன் என்றாரா.

மகள்..அது வந்து அப்பா‌இந்த வாழை வைத்தால் நமக்கு இலை பூ காய் பழம் மற்றும் அதன் தண்டு என‌ பல பயன் உண்டு.. ஆனால் இந்து தென்னை பனை இரண்டும் சிறிதே பயன்தரும்.. அதனால் நாம் தென்னை பனை வீட்டின் வெளிப்புறம் தோப்பு அமைக்கலாம் என்றாள்..

தந்தை..அட ராசாத்தியே…நாம் செய்யும் காரியத்தில் பயன் எது அதிகம் பயன் எது சிறிது என காரியதனமாக இருக்கக்கூடாது.. அனைத்தும் ஒன்றோடு ஒன்று பிணைந்தது… தனி ஒரு வளர்ச்சி சரியாகாது… சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு முக்கியம்‌ என்றார்..

தென்னை மழைகாலத்தில் நில்லத்தடி நீர் சேமித்து பூமிக்கு அவசியம்..அதேபோல் பனை‌ வேர்‌ ஆழ்ந்து சென்று நிலத்தடி‌ நீரை மேலே கொண்டு வரும் அதனால் அதுவும்‌‌ பூமிக்கு முக்கியம்..வாழை நீரை நம்மிடம் இருந்து பெற்று இருக்கும் ஆனால் நீரை சேமிக்க‌ இயலாது..அதே சமயம் வாழையடி வாழையாக அதீத பயன்‌ தரும்…தென்னை பனை பயன்களும் நிறைய‌உண்டு‌ பல காலம் கடக்கும் என்றார்.

மூத்த மகள்…எனக்கு தெரியும் தந்தையே‌ நீங்கள் உங்கள் மகன் இருவரின் ஆலோசனை தான் கேட்பீர்கள் ‌என்று ஓ ராமா என கூப்பாடு போட்டு அழ ஆரம்பித்தாள்..

தந்தை.. கவலை வேண்டாம்.. சரி சரி..நீ கூறுவது போலவே தென்னை பனை வெளியே படுகிறேன்..வாழை இங்கே இருக்கட்டும் என்றார்.

மூத்த மகள்..ஆனந்த கூத்தாடினாள்..

வாழை.. அப்பாடா ஒரு வழியா தென்னை பனை வெளியே தனியா விட்டாச்சு..இனி‌ நமக்கு தான்‌ அனைத்து நீரும் ஆகாரமும்..என் சந்தோஷமாக வளர்ந்து குலை தள்ளி பல வாழைகண் முளைத்து 1 மர்ம 30 மரங்கள் ஆனது..எப்போதும் வீட்டில் வாழைபழம்‌ பஞ்சம் இல்லை..வாழை உணவுகள் என சென்றது.

மூத்த மகள்.. தந்தை யே‌ பார்த்தீங்களா நான் சொன்ன மாதிரி வைச்சதாலே இவ்வளவு லாபம் பாருங்கள் என்றாள்..
தம்பிகள் கூறிய தென்னை பனை ‌இன்னும் சிறிது கூட பயனளிக்கவில்லை என்று அங்கலாய்த்து கொண்டாள்..

வருடங்கள் சென்றது..

மூத்த மகள் திருமணம் சிறப்பாக நடந்தது..தடபுடலாக..
வாழை வகைகள் விருந்து பிரம்மாண்டம் என் ஊரே போற்றியது..

மங்களகரமாக இருபது வாழை மரங்கள் வெட்டி வாசலில் பந்தல் முன் கட்டினர்..
தென்னை மர ஓலையில் பந்தல் வேய்ந்து இளநீர் நுங்கு தோரணம் கட்டினர்..

பின் சில வருடம் சென்றது.. இரண்டு மகளுக்கும் திருமணம் அதேபோல் சிறப்பாக நடைபெற்றது..

மறுமாதம் இரண்டு மகன்களுக்கும் திருமணம் சிறப்பாக நடந்தது

மூத்த மகள் இப்போது நிறைமாத கர்ப்பிணி யாக தந்தை வீட்டிற்கு வந்தாள்..

அந்த சமயம் மழை பொய்த்து.. பயிர்கள் சுத்தமாக விளையாமல் வெயிலில் கருகியது..

நாட்கள் சென்றுது…
குழந்தை பிறந்தது..
வீட்டில் உற்சாகம் பொங்கியது..

ஒரு வருடம் சென்றது

ஆனால் இப்போது மழை இல்லாததால் வாழைகளும் திருமணங்களுக்கு வெட்டியதால் மீதம் 5 மட்டுமே உள்ளன..

விவசாயத்தில் போதிய வருமானமும்‌ இல்லை..

வீட்டில் அடுத்த வேளை உணவுக்கு பஞ்சம்..

பெண் பிள்ளைகள் கட்டி கொடுத்த‌ ஊரிலும் பஞ்சம்…செய்வதறியாமல் தந்தை வீட்டிற்கு அனைவரும் வந்து சேர்ந்தனர்

தந்தை வீட்டில் ஊரே ஆச்சிரியபடும் அளவில் வசதி..நல்ல வருமானம்..

மகள்கள் அனைவருக்கும் ஆச்சரியமாக இருந்தது..

தந்தையிடம் கேட்டனர் சுத்துபட்டி எல்லா கிராமமும் பஞ்சம் பட்டினி நீங்கள் மட்டும் எப்படி ‌இவ்வளவு ஆனந்தமாக வாழ்கிறீர்கள் என்று..

தந்தை..அதுவா மகளே…நான் முன்னே ஒருமுறை கூறினேன் அல்லவா.. பயன் கருதி யாரையும் தனியாக ஒதுக்கி விட முடியாது என்று…அன்று நீ பனை தென்னை வீட்டில் வேண்டாம் என வெளியே வைக்க சொன்னாய்..அந்த பனையும் தென்னையும் தான் இப்போது நம் குடும்பத்தை வாழவைக்கிறது.. வருடங்கள் செல்ல செல்ல பல தென்னை பனை கன்றுகள் நானும் மகனும் பயிர் செய்தோம்..

இன்று அதன்மூலம்..நமது நிலத்தில் நிலத்தடி நீர் குறையாமல் பார்த்து நன்றாக வளர்ந்து இளநீர் பனைகுறுத்து‌ கிழங்கு நுங்கு விசிறி துடைப்பம் பந்தல் போட ஓலை…என் பல வழிகளில் லாபம் தந்தது..

நம் கிராமத்தில் நம் வீட்டில் மட்டுமே வாழைகளும் கூட இவர்கள் மூலம் பெற்ற நிலத்தடி நீரால் 5ல் இருந்து 10 ஆக பெருகியுள்ளது..

இப்போது புரிந்ததா.. எதையும் லாப கணக்கிலும்‌ அனுககூடாது என்று..

மகள்களும் தவறை உணர்ந்து வருந்தினர்..

தந்தை…இதைப்போல தான் வாழ்க்கையும் மகளே..நான் சொல்வதே சரி இவர்கள் மூலம் அதிக பயன் அவர்களால் பிரயோஜனம் இல்லை என‌ யாரையும் தனியாக ஒதுக்கி விட முடியாது…அனைவரரிடமும் ஒரே நிலையான அன்பு வைத்து ஒன்று கூடி வாழ்ந்தால்..இன்பமான வாழ்க்கை பல கோடி காலம் நிலைக்கும்..

என் உறவுகள் மேன்மையும் எடுத்து கூறினார்.

மனம் திருந்திய மகள்கள்..அனைவரும்.. பாசமிகு சகோதரர்களிடம் சமமாக அன்பு காட்டி சந்தோஷமாக வாழ்ந்து வந்தனர்.

கருத்து…

இக்கால கட்டத்தில் பிறரிடம் காரியமாக இருவேடமிட்டு ஆசையாக பேசியும்..அதிகம் அன்பு வார்த்தை பேச தெரியாமல் பிறரிடம் நற்பெயர் வாங்க தெரியாதவர்களை ஒதுக்கி…தானே அதிகாரம் அந்தஸ்து பெறலாம்…. ஆனால் வாழையைப்போல் ஒர் கதி ஏற்படும்..

பனை தென்னை காலம் உயரும் போது..வாழை அவற்றின் நிலத்தடி நீருக்கு நிற்பது போல சூழலை உருவாக்காமல்….எப்போதும் இணைந்து ஒரே இடத்தில் கூதுகலமாக சரிசமமாக இருந்தால்…பலன்களும் பல கோடி தானே..

😇😇😇🙂🙂😄😄

நாடகமே உலகம்!

நாடகமே உலகம்!

    நத்தம்.எஸ்.சுரேஷ்பாபு

 ஈ.சி.ஆர் ரோட்டில் அமைந்திருக்கும் அந்த விடுதியில் வண்ண வண்ண விளக்குகள் ஒளிர்ந்து அணைந்து கொண்டிருக்க இளம் நடிகை சஞ்சனா கண்களில் போதை மின்ன தன் காதலன் இயக்குனர் அம்ரேஷ் வர்த்தனுடன் ஆடிக்கொண்டிருந்தாள்.

உடன் ஆடிக்கொண்டும் இருக்கைகளில் அமர்ந்து உயர்ரக மது பானங்களை சுவைத்துக் கொண்டும் இருந்த முக்கால்வாசி நபர்களின் பார்வை அவர்களையே 24*7 ஆகச் சுற்றி வந்தது. எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல் வளைந்தும் நெளிந்தும் சுழன்று ஆடிய சஞ்சனா அப்படியே வந்து அம்ரேஷ் கழுத்தில் கை போட்டுஇழுத்து அவனது கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

அப்போது எங்கிருந்தோ ஒரு ப்ளாஷ் ஒளி மின்ன  அம்ரேஷ் கண்களில் ஆவேசம் பொங்கியது.

”ஹூ ஈஸ் திஸ் நான்சென்ஸ்! எவண்டா எங்களை படம் எடுத்தது?” மரியாதையா மெமரிகார்டை கொடுத்திடு.”.என்று கர்ஜித்தான்.

”அம்ரேஷ்! காம் டவுன்? ஏன் இப்படி நடந்துக்கிறே? எடுத்துட்டு போட்டமே?”

 ”நீ சும்மா இரு சஞ்சு! இந்த போட்டோவை பேஸ்புக் டிவிட்டர் இன்ஸ்டா கிராம்னு போட்டு அவன் லைக்ஸ் அள்ளுவான்! அவன் யானைப்பசிக்கு நாம சோளப்பொறியா?”

 ”அட உனக்கு தமிழ்ப் பழமொழி எல்லாம் கூட தெரியுது!” சிரித்தாள் சஞ்சனா.

”எல்லாம் கதை சொல்ற அஸிஸ்டெண்ட் டைரக்டர்ஸ்கிட்டே கத்துக்கிட்டதுதான்”!

 இதற்குள் படம் எடுத்தவன் நைஸாக நழுவ முயல அவனை அப்படியே தாவிப் பிடித்து ஓர் அறைவிட்டான் அம்ரேஷ்.

”சொல்லிக்கிட்டே இருக்கேன்! நீ பாட்டுக்கு போய்க்கிட்டிருக்கே ராஸ்கல் அந்த போட்டோவை டெலிட் பண்ணு! இல்லேன்னா மெமரி கார்டை கொடு!”

”நான் ஏன் சார் கொடுக்கணும்! இது ப்ப்ளிக் ப்ளேஸ்! இங்கே நீங்க கொட்டம் அடிக்கிறீங்க கொஞ்சம் கூட வெட்கம் இல்லாம? அதை நான் போட்டோ எடுத்தா என்ன தப்பு”?

 ” தப்புதாண்டா! ப்ப்ளிக் ப்ளேசா இருந்தாலும் எங்களோட ப்ரைவசியிலே நீ தலையிட என்னடா உரிமை இருக்கு?”

  ”எது? இதுவா உங்க ப்ரைவசி? ஹாஹாஹா!” அவன் சிரிக்க

அம்ரேஷுக்கு கோபம் அதிகமானது. ”டேய்! வேணாம்!  முதல்லே டெலிட் பண்ணு”! உரக்கக் கத்தினான்.

இப்போது எல்லோர் பார்வையும் அவர்கள் மேல் பதிய சஞ்சனா சங்கடமாய் உணர்ந்தாள்.

 ”அம்ரேஷ்! ப்ளீஸ் லீவ்! அவனை விட்டுரு! எல்லோரும் பார்க்கிறாங்க! எனக்கு வொர்ரியா இருக்கு”.. கிசுகிசுப்பாய் சொன்னாள்.

  ”பார்க்கட்டும்! நம்ம ப்ரைவசியை போட்டோ எடுக்க இவன் யார்? அட்லீஸ்ட் ஒரு சாரி கேட்கட்டும் விட்டுடறேன்”.

  ”ப்ளீஸ் ஒரு சாரி சொல்லிடுங்க! பிரச்சனையை இத்தோட முடிச்சுப்போம்!” சஞ்சனா அவனை கெஞ்சலாக பார்க்க.

 ” என்ன மேடம்? நீங்க டைரக்டருக்கு ஆதரவா பேசறீங்க? அவரு பெரிய டைரக்டரா இருக்கலாம்! ஆனா என்னை கைநீட்டி அடிச்சிருக்காரு! இதை விடமாட்டேன். ஆயிரம் கண்ணுங்க நீங்க டேன்ஸ் பண்ணதை பார்த்த்து. ஆயிரத்தோராவது கண்ணா என் கேமிரா பார்த்த்து அதிலே என்ன தப்பிருக்கு! வேணும்னா சார் மன்னிப்பு கேட்கட்டும் பதிலுக்கு நானும் மன்னிப்பு கேட்கறேன்.”

  ”டேய்! என் கோபத்தை கிளறாதே! மரியாதையா சாரி கேட்டு அந்த போட்டோவை டெலிட் பண்ணு! இல்லே நடக்கிறதே வேற..”

 ”சார்! மரியாதை…குறையுது! அப்புறம் நானும் இஷ்டத்துக்கு பேசுவேன்.”

”என்னடா இஷ்டத்துக்கு பேசுவே!  கொஞ்சம் கூட சென்ஸ் இருக்கா உனக்கு!  நடிகையை படம் பிடிச்சுப் போட்டு லைக்ஸ் வாங்கற பயல்..”

”டைரக்டர் சார் நீங்களும் வார்த்தையை அளந்து பேசுங்க! எனக்கும் பேசத்தெரியும்!”

 ” என்னடா பேசுவே?” எகிறி மீண்டும் ஒரு அறைவிட்டான் அம்ரேஷ்.

”பொறுக்கி ராஸ்கல்! பிழைக்க வந்த பய நீ என்னை அடிச்சிட்டியா? உன்னை விட மாட்டேன்.. இப்ப பாருடா”! என்று  ஒரே செகண்டில் பேஸ்புக்கில் தான் எடுத்த பட்த்தை அப்லோட் செய்தான் போட்டோ எடுத்தவன்.

 சஞ்சனா ”ஒ மை காட்! வேண்டாம்.. வேண்டாம்” எனக் கெஞ்சிக்கொண்டிருக்க

அதற்குள் அங்கே போலீஸ் வந்த்து

  ”சார் என்ன கலாட்டா இங்கே?”

அம்ரேஷ் நடந்த்தை சொல்லி முடிக்க போட்டோ எடுத்தவனை மிரட்டிய போலிஸ் அவனை ஸ்டேஷனுக்கு கூட்டிச் சென்றது.

மறுநாள் இணையதளங்கள் செய்தித்தாள்கள் செய்திச்சேனல்கள் எங்கும்  பஃப்பில் கலாட்டா! இயக்குனர் அம்ரேஷுக்கும் நடிகை சஞ்சனாவுக்கும் காதலா! என்று பரபரப்பாக செய்தி வெளியிட

பார்த்துக் கொண்டிருந்த சஞ்சனா அம்ரேஷுக்கு கால் செய்தாள்.

”டிவிசேனல், பேஸ்புக் டிவிட்டர் இன்ஸ்டா கிராம் எல்லாம் நம்ம மேட்டர்தான் இப்போ வைரலா போய்க் கிட்டிருக்கு பார்த்தியா அம்ரேஷ்.?”

”நம்ம ப்ளான் ஒர்க் அவுட் ஆயிருச்சு!”

”ஆமாம்! தொடர்ந்து மூணு படம் உன்னுது ப்ளாப்! என் மார்க்கெட்டும் டல் அடிக்குது! இப்ப எடுத்திட்டு இருக்கிற படம் எப்படிப் போகுமோன்னு பயந்துட்டிருந்தேன். நல்ல வேளை நீ ஒரு ப்ளான் பண்ணி நம்மளை பத்தி பேச வைச்சிட்டே.. இனிமே நம்ம படம் பிழைச்சிக்கும். நாமும் பிழைச்சிக்கலாம்!” என்றாள் சஞ்சனா.

”ரெண்டே நாள்ல நம்ம படம் ரிலிஸ் பண்ணிடலாம். நம்ம மேட்டர் வைரலா பரவிக்கிட்டிருக்கிறதாலே மக்கள் ஆர்வமா தியேட்டருக்கு வருவாங்க! வசூல் அள்ளும். எப்படியோ அந்த போட்டோகிராபர் நல்லா கோ ஆப்ரேட் பண்ணான்.”

  ”அவனை வெளியே எடுத்திட்டியா?”

”எடுத்தாச்சு! பேசினபடி பேமெண்டும் கொடுத்தாச்சு! இனிமே நம்ம காட்டுல மழைதான்!” என்றான் அம்ரேஷ் சிரித்தபடி!  ”ஆமா! பணமழைதான்!” என்று பதிலுக்கு சிரித்தபடி போனை கட் செய்தாள் சஞ்சனா

பேய் விளையாட்டு!

பேய்விளையாட்டு!

அந்த இடுகாட்டின் வாசலில் தன் காரை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே நுழைந்தான் பிரபல சீரியல் நிறுவனத்தின் தயாரிப்பு நிர்வாகி சாந்தகுமார்.   கார் ஓசை கேட்டதுமே வாசலுக்கு ஓடிவந்தான் வெட்டியான் ஏழுமலை.

”என்ன சார்? அடக்கம் பண்ணனுமா? பாடி எத்தனை மணிக்கு வரும்! டெத் சர்டிப்பிகேட் எல்லாம் இருக்கா? 3000 ரூபா ஆகும் கார்பரேஷன்  பீஸ் தனி அப்புறம் சரக்கு தனியா வாங்கி கொடுத்திடனும்” என்று அடுக்கிக் கொண்டே போக..

கை அமர்த்தி அவன் வாயை மூடும்படி சைகை செய்தார் சாந்தகுமார்.

அவன் கை கட்டி வாய் பொத்த, ”இங்கே வா! நீதான் இங்கே இன்சார்ஜா? உன் பேர் என்ன?”

  ”ஏழுமலைங்க ஐயா!”

”ஏழுமலை! நாங்க ஒரு திகில் சீரியல் எடுக்கிறோம்! நீ கூட மூன் டீவியிலே நைட் பத்துமணிக்கு அதை பார்த்திருக்கலாம்.”

”அதுக்கெல்லாம் எனக்கேதுங்க நேரம் பொணத்தை புதைச்சோமா! கட்டிங் போட்டோமா கவுந்தடிச்சு தூங்கினோமான்னு போய்க் கிட்டிருக்கு பொழுது!”

”சரி போகட்டும்!  அந்த சீரியல்ல ஒரு சுடுகாடு சீன் வருது! இங்கே ஷூட்டிங் வைக்கணும்!”

”சார்! அதெல்லாம் எப்படி சார் நான் பர்மிஷன் கொடுக்க முடியும்? இது தனியாருக்கு சொந்தமான இடுகாடு! அவங்க கிட்டே…”

”அது தெரியாமலேயா வந்திருப்பேன்! உன் கிட்டே நான் பர்மிஷன் கேட்க வரலை! இன்பர்மேஷன் தான் சொல்ல வந்தேன். நாளையிலிருந்து ஒரு வாரத்துக்கு இங்கே நைட் ஷூட்டிங் நடக்க போகுது…”

”சார் அதுக்கு நான் என்ன பண்ணணும்? ” எரிச்சலாய் கேட்டான் ஏழுமலை.

”பார்த்தியா? கோபப்படறே? என்ன இருந்தாலும் சுடுகாடு! நைட் ஷூட்டிங் எங்களுக்கு கொஞ்சம் பயமா இருக்கும்.  நாம ஷூட்டிங் எடுக்கிற ஏரியாவுலே புதுசா ஏதாவது பொணம் வந்து புதைச்சிடக்கூடாது இல்லையா?  நான் சொல்ற இடம் வரைக்கும் யாரையும் ஆக்குஃபை  பண்ன விடாதே…  உனக்கு தினமும் 500 ரூபா பேட்டாவும்  ஒரு குவாட்டரும் டிபனும் வாங்கி கொடுத்திடறேன். ஷூட்டிங் முடியறவரைக்கும்  நீ எங்க கூடவே இருக்கணும்”.

அப்படின்னா சரிங்க சார்!

”இந்தா அட்வான்ஸா ஒரு ஐநூறு வைச்சுக்கோ! நாளைக்கு நைட் எட்டு மணிக்கு கரெக்டா இங்கே இருப்போம்.”

”வாங்க சார்! நான் காத்துட்டு இருக்கேன்.”

மறுநாள்  சாந்த குமார் தான் சொன்னபடி ஷூட்டிங் நடத்த யூனிட் வேனோடு வந்து சேர்ந்து விட்டார்.

சீரியலின் கதாநாயகியும் வில்லியும் மற்ற ஆர்ட்டிஸ்ட்களும் கார்களில் வந்திறங்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். ஏழுமலை வாயெல்லாம் பல்லாக ”வாங்க சார் வாங்க!” என்று அவர்களை வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தான். காலையில் ஊற்றிக் கொண்ட விஸ்கி வாடை இன்னும் அவன் மீது வீசிக்கொண்டிருந்தது.

”ஏழுமலை! ஷூட்டிங்க கல்லறை தோட்டத்து நடுவிலே வைச்சுக்கலாம்னு பார்க்கறேன். அங்கே எதுவும் பிரச்சனை இல்லையே..!”

”எதுவும் கிடையாது சார்!”

பரபரவென ஆட்கள் இயங்கி லைட் செட்டிங் முடித்து ஷூட்டிங் துவங்கி விட்டது.

டைரக்டர் கதாநாயகியிடம் வந்து சீன் சொல்ல ஆரம்பித்தார். இந்த ”கல்லறை தோட்டத்துக்கு  வில்லி தனியா வர்றாங்க. அப்போ நீங்க வெள்ளை உடையிலே ஆவியா வர்றீங்க அப்படியே கண்களே தீப்பொறி பறக்க அவங்களை மிரட்டறீங்க! என்னை கொன்னு புதைச்சிட்டா நீ தப்பிச்சிட முடியாது. ஆவியா வந்து அழிப்பேன்னு சவால் விடறீங்க!”

”ஒகே.. ஸ்டார்ட் பண்ணலாமா?”

”லைட்டா டச்சப் பண்ணிட்டு…”

”இது பேய் சீன் தான்மா! டச்சப் ஏதும் வேணாம். அப்படியே வாங்க!”

”லைட்ஸ் ஆன்! கேமரா..ரோல்! ஆக்‌ஷன்” டைரக்டர் குரல் கொடுக்க

பளிரேன வெளிச்சம் பரவியது

வில்லி பயந்தவாறு நடந்து வர  ஹீரோயின் அந்த கல்லறை மீதிருந்து வெள்ளை உடையில்  திடிரென்று  தோன்றி..

”வந்துட்டியா….! வா… உன்னைத்தான் தேடிக்கிட்டிருக்கேன். என்னை கொன்னுட்டு நீ நிம்மதியா இருக்க முடியாது… உன்னை பழிவாங்கத்தான் காத்துட்டிருக்கேன். வா… கிட்டே வா… விடமாட்டேன்….!”

”கட் !”

”சூப்பர் மா! ஒரே டேக்ல முடிச்சிட்டீங்க..”

”தேங்க்ஸ் சார்.”

அடுத்த சீனுக்கு ரெடியானார் டைரக்டர்.

ஒரு வாரம் ஏழுமலைக்கு பெரிய வரமாக மாறியிருந்தது. குவார்ட்டரும் கொறிக்க திங்ஸோடு  கிடைக்க தினமும் கிடைத்த ஐநூறு பாக்கெட்டை நிரப்பியிருந்தது.

அன்று கடைசி நாள். சாந்தகுமார் கொடுத்த ஐநூறை வாங்கி பாக்கெட்டில் சொருகிக்கொண்டான். ”ரொம்ப தேங்க்ஸ் ஏழுமலை! ஷீட்டிங் எந்தவித இடைஞ்சலும் இல்லாம முடிஞ்சது. நாங்க கிளம்பறோம்.”

வேன்கள் கிளம்பிப் போக குடிசைக்குள் நுழைந்தான் ஏழுமலை!

ஒருவாரம் கடந்திருக்கும். அந்த சீரியல் டைரக்டர் குரல் கொடுத்தார். யோவ் சுடுகாட்லே எடுத்த சீனை ரஷ் போட்டு பார்த்துடலாம் போடுய்யா..!

சீன் ஓட  அதிர்ந்தார் டைரக்டர். என்னாய்யா? என்னென்னமோ வருது!

அந்த காட்சியில் ஒரு இளம்பெண்ணை வாலிபன் ஒருவன் பலவந்தப் படுத்துகிறான். எவ்வளவோ போராடியும் அந்த பெண் தோற்றுப் போக உயிரை விடுகின்றாள்.

அடுத்த சீன் அந்த வாலிபன் அந்த பெண்ணின் சடலத்தை எடுத்துவந்து இடுகாட்டில் புதைக்கும்படி வெட்டியானிடம் கூறுகின்றான்.  சில ரூபாய் தாள்களை கொடுத்துவிட்டுச் செல்கிறான்.

அந்த இளைஞன் சென்றதும் அவ்வெட்டியான் அந்த பெண்ணின் சடலத்தின் மீது விழுந்து புரண்டு அழுகிறான்.’ மவளே..! உன்னை நாசமாக்கிட்டு உன் பொணத்தையே என்கிட்டே புதைக்கச் சொல்லிட்டு போறானே அந்த பாதகன்..!  அவனை சும்மா விடலாமா? சும்மா விடலாமா? ஆனா என்னாலே என்ன செய்ய முடியும். அவன் பெரிய பணக்காரன் ஏழெட்டு கம்பெனிகளுக்கு முதலாளி. இதோ இந்த சுடுகாடு கூட அவன் கம்பெனியோடுதுதான். அதான் தைரியமா இங்கேயே கொண்டுவந்து உன்னை புதைக்கச் சொல்லிட்டு போறான்..’

அழுகை ஆத்திரமாகிறது! “ஓ” வென கத்துகின்றான். அப்புறம் ஆற்றாமையோடு பள்ளம் தோண்டி பெண்ணை புதைக்கின்றான் வெட்டியான். சில நொடிகளில் காட்சி மாறுகின்றது. அந்த பெண்ணை புதைத்த இடத்தில் இருந்த மரமொன்றில் தூக்கில் தொங்குகிறான் அவன்.

அதிர்ச்சியாகிறார்  டைரக்டர்.

”யோவ்… இது என்னய்யா புதுக்கதை! நம்ம சீரியலை விட செம இண்ட்ரஸ்டிங்கா இருக்குது..!”

”சார் அந்தப் பொண்ணை புதைச்ச வெட்டியான் யாருன்னு  உன்னிப்பா கவனிங்க!”

”ரீவைண்ட் பண்ணு! ஜூம் பண்ணு!”

ஜும் செய்கையில் அங்கே அழுது கொண்டிருந்தான் வெட்டியான் ஏழுமலை!

என்னது ஏழுமலை உயிரோட இல்லையா? நெஞ்சு தூக்கிவாரிப்போட்டது டைரக்டருக்கு

”இன்னாயா நடக்குது இங்கே? சாந்த குமாரை கூப்பிடுய்யா!”

 சாந்தகுமார் நடுநடுங்கியபடியே அந்த காட்சிகளை பார்த்தார்.” சார்.. சத்தியமா எனக்கு ஒண்ணும் புரியலை! நான் அந்த எழுமலையை பார்த்து பேசி பணம் கொடுத்துட்டு வந்தேன்.அந்த ஓனர்கிட்டே பேசும்போது கூட ஏழுமலைன்னு ஒருத்தன் வெட்டியானா இருப்பான். அவனை பார்த்து பேசிக்கோங்கன்னுதான் சொன்னாங்க.”

”யோவ்! நாம பேய் சீரியல் எடுத்தா! அதுலேயே பேய் வந்து விளையாடுதேய்யா!”

”இதற்குள் அந்த சீரியலின் புரட்யூசர் அரக்க பறக்க ஓடிவந்தார். டைரக்டர் சார் என்ன ஆச்சு?”

”நாம எடுத்த சீன் வராம புதுசா ஏதோ ப்ளே ஆகுது! ஆனா இண்ட்ரஸ்டிங்கா இருக்குது!”

”ப்ளே பண்ணுங்க…!”

காட்சி ஓடத் துவங்கியது. அந்த பெண்ணை பலவந்தப்படுத்தும் இளைஞனை பார்த்ததும் ப்ரட்யூசர் அலறினார்…  ”முகேஷ்… நீயா…?”

”ஏன் பதறுறீங்க? இது யாரு உங்களுக்குத் தெரியுமா?”

”இது என் அண்ணன் பையன் முகேஷ்”.

”இந்த சீரியலுக்கு நான் புரட்யூசரா இருந்தாலும் மொத்த பணமும் அவனோடுதுதான்! நான் வெறும் பினாமி மட்டும்தான்!”

”முகேஷ் கொஞ்சம் வழிசல் கேஸ்தான்! ஆனா இப்படி ஒரு பொண்ணை நாசம் பண்ற அளவுக்குப் போயிருப்பான்னு நான் எதிர்பாக்கவே இல்லை!”

”இந்த வீடியோவை உடனே போலிசுக்கு அனுப்பிடனும்.குற்றவாளியை தண்டிக்கணும்.”

”அதுக்கு அவசியமே இல்லை!”

”ஏன் சார்! போனவாரம் நீங்க ஷூட்டிங் ஆரம்பிக்கும் போது அவசரமா வெளியே போறேன்னு நீங்க  கண்டினியு பண்ணுங்கன்னு சொல்லிட்டு போனேன் இல்லையா?”

”ஆமாம் சார்! போய் போன் கூட பண்ணீங்களே..! யாரோ உங்க ரிலேஷன் டெத் ஆயிட்டார்னு…!”

”ஆமாம் டெத் ஆனது  முகேஷ்தான்!”

”எப்படி?”

”ஊட்டி மலைப்பாதையிலே ஆக்ஸிடெண்ட்  ஆகியிருக்கு! பாடி கூட கிடைக்கலை!”

”அடப் பாவமே..!”

அப்போது வீடியோ தானாக ஓட ஆரம்பிக்க..

ஊட்டி மலைப்பாதையில் அந்த காரை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறான் முகேஷ். அவன் எதிரே ஏழுமலையும் அவன் பெண்ணும் வர.. அதிர்ந்து போய் ப்ரேக் அழுத்துகிறான். ப்ரேக் பிடிக்க வில்லை. ஸ்டிரியங் தானாக திரும்ப  மலைப்பாதையின் தடுப்பை உடைத்துக் கொண்டு அந்த கார் அதள பாதாளத்தில் விழுகின்றது.. அப்படியே வீடியோ ப்ரீஸ் ஆகி நிற்க

புரொடியூசரும் டைரக்டரும் அதிர்ந்து போய் நின்றிருந்தனர்.

நிற்காதே ஓடு!

நிற்காதே ஓடு!

நகரில் இருந்து சற்று ஒதுங்கி கடற்கரை ஓரமாக  இருந்தது அந்த ரிசார்ட். ஆங்காங்கே தனித் தனி குடில்கள். அனைத்திலும் சகலவிதமான வசதிகளுடன் கூடிய அறைகள். டிவி. வைஃபை, ஏசி, ப்ரிட்ஜ் என அனைத்தும் அங்கே வாங்கும் பணத்திற்கேற்ப வழங்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. சமூகத்தின் பிரபலங்கள் ரிலாக்ஸ் தேடி அந்த குடில்களில் தஞ்சம் புகுவது வழக்கம். உடன் குடியும் கும்மாளமும் சேர்ந்திருக்கும்.

அப்படி ஒரு குடிலுக்குத்தான் வந்திருந்தாள் மேகலா. மேகலா யார் என்று நீங்கள் கேட்டீர்கள் என்றால் டிவி சீரியல்கள் பார்க்காத விநோத ஜந்துவாக நீங்கள் இருக்க வேண்டும். பிரபல டிவிக்களில் வீஜேவாக இருந்து இப்போது சீரியல் கதாநாயகியாக ப்ரமோட் ஆகியிருந்தாள். அஜய் டீவியில் அவள் கதாநாயகியாக நடிக்கும் “ஆண்டவன் ஸ்டோர்ஸ்” டி.ஆர்.பி யில் எகிறிக்கொண்டிருந்தது. ஆண்டவன் ஸ்டோர் அமுதா என்றே எல்லோராலும் அறியப்பட்டிருந்தாள் மேகலா.

மேகலா சாதாரணமான பெண் இல்லை! துணிச்சல் மிக்கவள். சிலம்பம் கராத்தே என்று பழகியிருந்தாள். மூன்று மொழிகளில் பேசுவாள். டான்ஸ் ஓவியம் என்று எக்ஸ்ட்ரா கரிக்குலர் ஆக்ட்டிவிட்டீஸ் அதிகம் அவளிடம் இருந்தது. இந்த விஷயமே அவளை டிவி விஜேவாக ஆக்கியிருந்தது. மருத்துவம் படித்துக்

கொண்டிருந்தவள் படிப்பு முடிந்த்தும் அவளுக்கு பிடித்த விஜே தொழில் செய்யப்போவதாக சொல்லி ஒரு சின்னஞ்சிறு சேனலில் நுழைந்தாள். இரண்டே வருடங்களில் ஏகப்பட்ட வளர்ச்சி! இதோ அஜய் டீவியில் ஒரு முக்கிய ஆங்கராகவும் சீரியல் கதாநாயகியாகவும் அசத்திகொண்டிருக்கிறாள்.

அன்று சீரியல் ஷூட்டிங்கில் இருக்கையில்  ஒரு போன் கால் வந்தது. அந்தக் கால் தான் இந்த ரிசார்ட்டுக்கு அழைத்து வந்தது. ஷூட்டிங் ப்ரேக்கில் தான் அந்த காலை அட்டெண்ட் செய்தாள் அவள். “ஹலோ மேகலா மேடமா?”

”ஆமாம்! நீங்க யாரு?”

”நான் யாருங்கிறது முக்கியம் இல்லே! நான் சொல்லப் போற விஷயம்தான் முக்கியமானது!”

”அப்படி என்ன முக்கியமான விஷயம்!”

”நீங்களும் ராம்நாத்தும் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறதா கேள்விப் பட்டேன்! உண்மையா?”

”ஆமாம்! அதுக்கென்ன?”

”ராம்நாத் நல்லவன் கிடையாது!”

”இதை நீ ஏன் பொறாமையாலே சொல்லக் கூடாது?”

”பொறாமையா? எனக்கா? உங்க மேலேயா?”

”ஏன் இருக்கக் கூடாதா? நான் ஒரு பிரபல விஜே! என் மேலே உங்களுக்கு பொறாமை ஏற்பட்டு எனக்கு நல்ல வாழ்க்கை அமையக் கூடாதுன்னு நீங்களா எதாவது கதை கட்டி விடலாம் இல்லையா?”

”நான் யாருன்னு தெரிஞ்சா நீ இப்படி பேசியிருக்க மாட்டே?”

”நீங்கதான் அதைச் சொல்ல மாட்டேங்கிறீங்களே?”

”ஹாஹாஹா! இப்படி சாமர்த்தியமா பேசி என்னை யாருன்னு தெரிஞ்சுக்க முயற்சி பண்ண வேணாம். உன்னை விட அதிக புகழ்வெளிச்சம் பார்த்தவள் நான். உன் வருங்கால புருஷனாகப் போற ராம்நாத் எனக்கும் வலைவிரிச்சுப் பிடிச்சு ஏமாத்திட்டான். நான் மட்டும் இல்லே.. இன்னும் சிலபேர் அவன் வலையிலே விழுந்து ஏமாந்து போயிருக்காங்க! உனக்கு நம்பிக்கை இல்லேன்னா ஒரு விடியோ க்ளிப்பிங் அனுப்பறேன் பாரு! அப்புறமா இன்னிக்கு ஓல்ட் மஹாபலிபுரம் ரோட்ல இருக்கிற ஸீ ஷோர் ரிசார்ட்டுக்கு வந்து  ஏ 87 ஹட்டுக்கு வந்து பாரு..!”

பேசியவள் போனை வைத்துவிட்டாள். அடுத்த சில நொடிகளில் ஒரு விடியோ வாட்சப்பில் வர ஓப்பன் செய்தாள். அதில் மங்கலான வெளிச்சத்தில் ராம்நாத் அரைகுறை ஆடையுடன் ஒருபெண்ணுடன் சல்லாபித்துக் கொண்டிருந்தான்.

 ” சே… ”அவள் முகம் கோபத்தால் துடித்தது.

இவ்வளவு மோசமானவனா இந்த ராம்நாத்! எப்படியெல்லாம் சுற்றிசுற்றி வந்தான். வீட்டுக்கே வந்து உங்கள் பெண்ணை எனக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்கவில்லை என்றால் தற்கொலை செய்து கொள்வேன் என்று பெற்றோரிடம் கண்ணீர் விட்டு அழுதான்.

 ஒரு சாதாரண அரசு உத்தியோகம் பார்த்து ரிட்டையர்ட் ஆன அப்பாவிற்கு ராம்நாத்தின் பணக்கார பவிசு சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை! உங்கள் தகுதிக்கு நாங்கள் தகுதியானவர்கள் இல்லை என்று எத்தனையோ விதமாகச் சொல்லிப் பார்த்தார். ஆனாலும் விடாமல் துரத்திக் கொண்டிருந்தான். ஒவ்வொரு ஷூட்டிங்க் ஸ்பாட்டிலும் கையில் ஒரு ரோஜா பூங்கொத்தோடு காத்திருப்பான். தினம் தினம் வாட்சப்பில் டெக்ஸ்ட் செய்வான். கவிதை மழை அதில் பொழிவான்.

அவனது பெற்றோர் கோயிலுக்குப் போனால் அங்கே அவர்களுக்கு முன்னால் பக்திப்பழமா காத்திருப்பான். அவளது ஓவ்வொரு அசைவையும் அவன் பின் தொடர்ந்தான்.

பலமாத நச்சரிப்புக்கு பின் போன மாதம்தான் மேகலாவின் பெற்றோர் அவனுக்கு தலை அசைத்தார்கள். சிம்பிளாக ஒரு நிச்சயதார்த்தம் செய்து மொதிரம் மாற்றிக் கொண்டார்கள். அதன் பின் ரொம்பவும் உரிமை எடுத்துக் கொண்டான்.” இனி நீ எனக்கு மட்டும் சொந்தம்.  இந்த டிவி சிரியலில் நடிப்பதை எல்லாம் விட்டுவிடு. என் பொண்டாட்டி மற்றவர்களை தொட்டு நடிப்பது எனக்குச் சுத்தமாக பிடிக்காது! எனக்கு நீ உனக்கு நான்”! என்றான்.

மேகலா முதலில் அதிர்ந்து போனாள். அவளுடைய ஆம்பிஷனே ஆங்கரிங் அவளுக்குப் பிடித்த தொழிலையே இவனை மணப்பதற்காக விட்டுவிட வேண்டுமா? ”நோ! முடியாது ”என்றாள்.

”என் கனவு! என் லட்சியம் எல்லாம் டிவி ஷோ காம்பியரிங்கும் ஓர் ஆர்ட்டிஸ்டா வாழணுங்கிறதுதான்! அதுக்காக நான் படிச்ச படிப்பையே தூக்கிப் போட்டுட்டு இந்த பீல்டுக்கு வந்தேன். உங்களுக்காக இதெல்லாம் விட்டுக் கொடுக்க முடியாது. நான் என் தொழில்லே சுதந்தரமா இருக்கலாம்னு நாம லைப் பார்ட்னராகலாம்! முடியாதுன்னா இப்பவே நம்ம எங்கேஜ்மெண்ட்டை கேன்சல் செய்துக்கலாம்” என்று முகத்தில் அடித்தார் போல சொல்லிவிட்டாள்.

ராம்நாத்துக்கு  ஆத்திரம் அதிகமாக இருந்தது.” நான் யார் தெரியுமா? என் பேங்க் பேலன்ஸ் ஸ்டேட்டஸ் தெரியுமா? என்னோட வைஃப்  ஆயிரத்துக்கும் ஐநூறுக்கும் காம்பியரிங் செய்தா எனக்கு எவ்வளோ பெரிய அவமானம் தெரியுமா?” என்றான்.

”நான் காம்பியரிங் செய்யறது பிடிச்சுத்தானே என்னை பெண் கேட்டு வந்தீங்க? ”

”இட்ஸ் ஓக்கே! நீ காம்பியரிங் வேணா பண்ணு! ஆனா சீரியல் பண்ணாதே!”

”ஸாரி மிஸ்டர் ராம்நாத்! எங்கேஜ்மெண்ட் ஆனவுடனேயே உங்க சுயரூபத்தை காட்டினதுக்கு நன்றி! உங்களுக்கும் எனக்கும் செட் ஆகாது! இந்தாங்க நீங்க போட்ட ரிங்! ”என்று கழட்டி எறிந்த மேகலா விறுவிறுவென வெளியேறினாள்.

அதற்கப்புறம் ஒருவாரம் ராம்நாத்திடமிருந்து எந்த தகவலும் இல்லை! ஷுட்டிங் ஸ்பாட்டிலும் எந்த தொந்தரவும் இல்லை! நேற்று இரவுதான் டெக்ஸ்ட் பண்ணினான். ”மன்னித்துவிடு! கொஞ்சம் பொசஸ்ஸிவா நடந்துகிட்டேன்! காம்பியரிங் உன் ஆம்பிஷன்னு புரிஞ்சுகிட்டேன்! உன் தொழில்ல நான் இடையூறு செய்ய மாட்டேன்! எனக்கு நீ வேணும்! ”என்றான்.

”யோசிக்கிறேன்!” என்று பதில் அனுப்பி போனை ஸ்விட்ச் ஆப் செய்து விட்டாள் மேகலா

இன்று அதைத்தொடர்ந்து வந்த இந்த போன்காலால் ஸீ ஷோர் ரிசார்ட்டிற்கு தன்ன்ந்தனியாக  வந்திருக்கிறாள். அதோ ஏ 87 ஹட். வேகமாக நடக்கிறாள் மேகலா.

 கதவு பூட்டியிருக்க திறந்திருந்த ஜன்னல் வழியே  எட்டிப் பார்க்கிறாள். உள்ளே..

ஒரு பெண் அலறும் சத்தம். அவளை பலவந்தம் செய்து கொண்டிருக்கிறான் ராம்நாத்.அவன் பிடியில் இருந்து நழுவ அந்தப் பெண் முயற்சித்துக் கொண்டிருக்க அவள் கரங்களை பிடித்து இழுத்து படுக்கையில் சரித்துக் கொண்டிருந்தான் ராம்நாத். “யூ ராஸ்கல்!” விடுடா அவளை இல்லேன்னா போலிஸை கூப்பிடுவேன்…!”

ஜன்னலுக்கு வெளியே இருந்து குரல் கொடுத்தாள் மேகலா

திடீரென மேகலாவைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியான ராம்நாத்தின் பிடி நழுவ அந்தப் பெண் கதவைத்திறந்துகொண்டு ஓட

“ஏய்! நீ எப்படி இங்கே வந்தே…! அவ போனா என்ன? உன்னை என்ன செய்யறேன் பார்…!”

ஓட ஆரம்பித்தாள் மேகலா..!

”ஏய் நில்லுடி! இது என்னோட ஏரியா! தப்பிக்கவே முடியாது..!”

ஓடிக்கொண்டே தன் அண்ணனுக்கு வாய்ஸ் மெசேஜ் அனுப்பினாள் மேகலா.

ரிசார்ட்டுக்குள்ளே அது என்ன?  ஒரு கல்லறை மாதிரி இருக்கிறதே..!

மூச்சிறைக்க ஓடி ஒரு கல்லறையின் பின் ஒளிந்தாள்.

பின்னாலேயே துரத்திவந்த ராம்நாத்தால் அவளை பிடிக்க முடியவில்லை!  பின்னே சும்மாவா? மேகலா ஒரு ரன்னிங் சேம்பியனும் கூட.

மூச்சிறைக்க கல்லறைத்தோட்டத்தில் நுழைந்த ராம்நாத்தை வரவேற்றான் கோவிந்தன்.

“என்னங்க சார் இப்படி ஓடியாறீங்க?”

”மண்ணாங்கட்டி! எனக்கு முன்னாடி இங்கே ஒரு பொண்ணு ஓடியாந்தா! நீ என்ன பண்ணிக்கிட்டிருக்கே?”

”அப்படி யாரும் வரலீங்களே…!”

”அப்ப நான் பொய் சொல்றேனா?”

”இந்த கல்லறை தோட்ட்த்துக்குத்தான் அவ ஓடியாந்தா? மீடியா பொண்ணு! அவ தப்பிச்சிட்டா நம்ம கதை க்ளோஸ்!”

”சார்! அப்படியெல்லாம் நம்மகிட்டேயிருந்து தப்பிக்க முடியுமா? இங்கே எத்தனை பொண்ணுங்களை சமாதி ஆக்கியிருக்கோம்! இது நம்ம கோட்டை! இங்கே இருந்து ஒரு ஈ எறும்பு கூட வெளியே போக முடியாது!”

”இப்படி வாய் கிழிய பேசு! ஆனா காரியத்துலே கோட்டை விட்டுரு! அவ இந்த வழியாத்தான் வந்தா? அவளை பிடிக்காம கோட்டை விட்டுட்டியே!”

”சார்! நான் அவசரமா ஒண்ணுக்கு இருக்கப் போயிருந்தேன்! அப்பத்தான் அந்தப் பொண்ணு உள்ளே நுழைஞ்சிருக்கணும்! இப்ப ஒண்ணும் ஆகிப்போயிடலை! இந்த கல்லறைதோட்ட்த்துக்கு இது ஒண்ணுதான் வழி! அப்படியே வெளியே போயிட முடியாது! நாலா பக்கமும் காம்பவுண்ட் போட்டிருக்கு! தாண்டி குதிச்சு போக முடியாத உயரம். எப்படியும் இந்த பக்கம் வந்துதான் ஆகணும் பிடிச்சிரலாம்.”

”ஏய் நீ நினைக்கிற மாதிரி பொண்ணுல்லே அவ! அத்லெடிக் கேர்ள். என்னாலே அவ ஓட்டத்தை பிடிக்க முடியலை!  அவ தாண்டிக் குதிச்சு கூட ஓடிருவா! ”

”இன்னிக்கு அவளா நானா பார்த்துடறேன் சாமி!”

”இந்தா பிடி! இதை உன் செலவுக்கு வைச்சுக்க! எனக்கு அவ உயிரோட வேணும்!” சில ஐநூறு ரூபாய் தாள்களை நீட்டினான் ராம்நாத்.

அப்போது அங்கேயிருந்த ஒரு கல்லறைக்குப் பின்னால் அசைவு தெரிந்தது.

”டேய்! அவ அங்கேதான் ஒளிஞ்சுகிட்டிருக்கா..போலிருக்கு! அசைவு தெரியுது..”

”வாங்க சாமி! போய் புடிப்போம்…!”

இருவரும் ஒரு அடி முன் வைக்க,

”ஹாஹாஹா! ”என ஓர் பேரிரைச்சல் ஒலிக்க அதிர்ந்து வானை நிமிர்ந்து நோக்கினர்

ஒரு பெண்ணின் முகம் மட்டும் கண்களில் தீ கக்கிக் கொண்டு ஆக்ரோஷமாக அங்கே உயர்ந்து நின்றது..

 ” நீ… நீ..? “

”யாருன்னு மறந்து போச்சா ராம்நாத்?”

”க… கல். கல்பனா…!”

”பரவாயில்லையே…! பத்துமாசம் ஓடிப்போயும் மறக்காம நினைவுல வைச்சிருக்கியே..!”

வியர்த்து வழிந்தான் ராம்நாத். கோவிந்தன் பேச்சு மூச்சுவரமால் சிலையாக நிற்க

”ஏய் கோவிந்தா! ஏண்டா அப்படியே நிக்கறே..! ஏதாவது செய்யுடா! இது  கல்பனாவோட ஆவி… ”

  ”ஆவிகளை எல்லாம் என்னாலே கட்டுப்படுத்த முடியாது சார்!” குரல் நடுங்கியபடி கோவிந்தன் சொல்ல…

  ஓட ஆரம்பித்தான் ராம்நாத்..

”ஓடாதே…! நில்லு…! ” கல்பனா ஆவேசமாக குரல் கொடுக்க

”இ.. இல்லே.. ”என்று அலறியபடியே ராம்நாத் ஓடவும் வாசலில் போலிஸ் ஜீப் வந்து நிற்கவும் சரியாக இருந்தது.

மேகலாவின் அண்ணன் எஸ்.ஐ சரவணன் ஜீப்பில் இருந்து இறங்க இரண்டு கான்ஸ்டபிள்கள் ஓட முயன்ற ராம்நாத்தை  பிடித்துவந்தனர்.

கல்லறை தோட்டத்தில் இருந்து கல்பனா வேடத்தை கலைத்தபடி வெளியே வந்தாள் மேகலா.

ராம்நாத்தின் முகம் இன்னமும் வெளிறிப் போனது!” நீ மேகலாவா? கல்பனா இல்லையா?”

”அதிர்ச்சியா இருக்கா ராம்நாத்?”

”கல்பனா யாரு தெரியுமா?”

”யாரு? அவளும் ஒரு டீவி ஆர்ட்டிஸ்ட்தானே..!”

”ஆமா! ஆனா அவ கோவிந்தனோட பொண்ணுன்னு உனக்குத் தெரியாது..!”

”இந்த ரிசார்ட்டை கட்டி உன் லீலைகளை நடத்தி பல பெண்களை சீரழிச்சி கொன்னு இங்கே புதைச்சிருக்கே! கல்பனா உன் வலையிலே விழுந்து செத்தப்புறம் உன்னை பழிவாங்கறதுக்காகவே இங்கே வேலையிலே சேர்ந்திருக்கார் கோவிந்தன்.”

”உன்கூட எனக்கு எங்கேஜ்மெண்ட்னு நியுஸ் வந்த்தும் என்னோட தீவிர ரசிகரான அவர் நானும் பாதிக்கப் படக் கூடாதுன்னு எனக்கு போன் செய்தார். அவர் சொன்ன விஷயங்களை முதல்லே நான் நம்பலை! அப்புறம் வீடியோ ஆதாரத்தோட அனுப்பவும் தனியா வந்து சந்திச்சேன். உண்மைகளை தெரிஞ்சுகிட்டேன்.  உன்னை கையும் களவுமா பிடிக்கணும்னு திட்டம் போட்டோம்.”

”இன்னிக்கு நீ அந்த பொண்ணை கூட்டிக்கிட்டு ரிசார்ட் வரப்போறதை மேசேஜ் பண்ணிட்டார் கோவிந்தன். நான் உடனே வந்து உன்னை பிடிக்கப் போட்ட நாடகம்தான் இந்த பேய் வேஷம்.”

”இந்த பேய்வேசத்தாலே உன் வேஷம் கலைஞ்சு போச்சு! இனிமேலாவது பெண்களை போகப் பொருளா நினைக்காம காமத்தோட பார்க்காம தெய்வமா நினைச்சு பழகுடா!”

மேகலா சொல்லி முடிக்கவும் மீடியாக்கள் வந்து சூழ்ந்து வெளிச்சம் போடவும் முகத்தை மூடிக்கொண்டான் ராம்நாத்.

 டிஸ்கி:  நண்பர் பாலகணேஷ் முகநூலில் வைத்த படத்திற்கு கதை எழுதும் போட்டியில் ஆறுதல் பரிசு பெற்ற கதை.